Oksidatif DNA hasarı olarak iki farklı tiroid hastalığı türü arasındaki potansiyel farklılaşma düzeyinin belirlenmesi

Bu çalışmanın amacı, tiroid kanserli yaşlı erişkinlerde DNA'daki oksidatif hasarın sıklığını, derecesini ve onarım kapasitesini belirlemektir. Çalışma; iki gruba ayrılan (200) Iraklı, kontrol grubunu yaşları 36 ile 50 arasında değişen 108 sağlıklı birey (62 erkek ve 46 kadın) ve hasta grubunu yaşları 38 ila 57 arasındaki 92 hastadan (44 erkek ve 48 kadın) oluşturmuştur. Örnekler, Dhi Qar, Diyabet ve Endokrinoloji Merkezinden Şubat 2020 ile Ocak 2021 tarihleri arasında alınmıştır. Sağlık durumuna göre oksidatif DNA hasarı olan deneklerinlerle ile ilgili olarak, sağlıklı yaşlıların gösterdiği %31 oranın aksine, Graves hastalığının %59'unun ve Diferansiye tiroid karsinomulu hastaların %53'ünün oksidatif DNA hasarı olan hücreler gösterdiği ve farklılıkların istatistiksel olarak anlamlı olduğu görülmüştür (p <0,01). Öte yandan, komet testinde DNA hasarına bağlı migrasyon ortalama değerleri arteriyel Diferansiye tiroid karsinomlu yaşlı grupta sağlıklı gruba göre anlamlı olarak daha yüksek olmuştur (Diferansiye tiroid karsinomlu, 27,32 ± 8,00 vs. sağlıklı 24,30 ± 5,07, p < 0,05). Oksidatif DNA hasarı için bir risk faktörü olarak sağlık durumunun analizinde, Graves hastalığı, DNA hasarı (OR = 3,2, %95 CI 1,6 ila 6,7, p <0,05) ve ayrıca Diferansiye tiroid karsinomlu (OR = 2,5, %95 GA 1,3 ila 4,9, p <0,05) olmuştur. Bu çalışmada, Graves hastalığı ve Diferansiye tiroid karsinomlu olan yaşlı hastalarda oksidatif DNA hasarının sağlıklı insanlara göre arttığı, ayrıca hasta yaşının ilerlemesi ile birlikte hasar seviyelerinin de arttığı sonucuna varılmıştır. 2022, 67 sayfa ANAHTAR KELİMELER: Tiroid bezi, Tirotropin salgılatıcı hormon, Diferansiye tiroid karsinomu, MDA testi, Graves hastalığı, TT3