A comparative study of the two english translations of Orhan Pamuk's Kara Kitap from Berman's stylistic perspective

Biçem, belirli bir edebi metni oluşturan yazarın bilinçli ya da bilinçsiz yaptığı dil kullanımlarının bütünüdür. Yazarın kasıtlı kullanımlarını yansıtan kendine özgü karakteristiklere sahip olmakla birlikte çeviri bilimi ile yakından ilgilidir. Yazarın kendine has biçeminin çeviri yoluyla aktarılması gereken durumlarda, erek metnin kaynak metnin yazarına ve kültürüne ait olan biçemsel özelliklerini koruması büyük önem arz etmektedir. Bu, zorlu bir çeviri süreci gerektirdiğinden, erek metinde belirli deformasyonlar meydana gelebilmektedir. Bu çalışma, kaynak metin olarak seçilen Orhan Pamuk'un Kara Kitap adlı romanının biçemsel özelliklerinin, Güneli Gün (1994) ve Maureen Freely (2006) tarafından yapılan ve erek metin olarak seçilen İngilizce çevirilerinde korunup korunmadığını araştırmayı amaçlamaktadır. Bu doğrultuda, Antoine Berman'ın Çeviri Analitiği ve analitikte sunulan on iki deforme edici eğilim ışığında karşılaştırmalı bir biçemsel analiz gerçekleştirilmiştir. Berman'ın bahsi geçen analitiği, çalışmanın ana metodolojisi olarak belirlenmiş olup, daha detaylı verilere ulaşabilmek adına kaynak ve erek metinlerden beşer örnek her bir deforma edici eğilimin analizinde kullanılmak üzere seçilmiştir. Analizin sonucunda, deforme edici eğilimlerin her iki çeviride de gözlemlenmesine rağmen, Freely'nin çevirisinin, bu eğilimilerin sık kullanımına bağlı olarak daha fazla deformasyona uğradığı ve Freely'nin erek odaklı bir yaklaşım benimsediği görülmüştür. Öte yandan, deforme edici eğilimlerin daha az kullanımına ve kaynak metin odaklı seçilen çeviri stratejisine bağlı olarak, Gün'ün çevirisinin kaynak metnin biçemine daha sadık olduğu ve daha az deformasyona uğradığı sonuçlarına ulaşılmıştır. Anahtar Sözcükler Biçem, biçembilim, Antoine Berman, Çeviri Analitiği, deforme edici eğilimler, Orhan Pamuk, Kara Kitap