Osteoporoz hasta takip sisteminin osteoporozlu hastaların tedavi uyumu ve yaşam kalitesine etkileri

Osteoporoz; kemik kitlesinin azalması ve kemik kalitesinin bozulması ile karakterize kronik seyirli bir hastalıktır. Uzun süreli tedavi gerektirmesi nedeniyle hastaların ilaç tedavisine uyumları ve yaşam kaliteleri düşüktür. Biz bu çalışma ile ilaç uyumunun özellikle azaldığı; günlük, haftalık ve aylık grupta tedavi alan OP' lu hastaların, Fizakademi OP Hasta Takip Sistemi yardımıyla telefonla aranarak ilaç zamanlarının hatırlatılmasının ilaç uyumuna ve yaşam kalitesine etkisini araştırmayı amaçladık.Çalışmaya 233 osteoporoz hastası alındı. Dışlama kriterlerine göre 200 hasta (173 kadın, 27 erkek) ile çalışmaya devam edildi. Günlük, haftalık ve aylık grup olmak üzere hastalar 3 eşit gruba ayrıldı. Tüm hastalara osteoporoz anket formu dolduruldu, ilaç almaları gerektiği Fizakademi hasta takip programı yardımıyla telefon ile hatırlatıldı. Aylık MPR düzeyleri hesaplandı. Başlangıç, 3. ve 6.aylarda Qualeffo-41 ile yaşam kalitesine bakıldı.Başlangıca göre 6 aylık süre içinde MPR düzeyinde istatistiksel olarak anlamlı artış saptandı (p<0,05) ve paralel olarak yaşam kalitesi ve MPR arasında istatistiksel olarak anlamlı ters korelasyon saptandı (r = -0.246 (p<0.001)).Sonuç olarak, osteoporoz tedavisi uzun zaman alabilen kronik bir hastalık olup, kırık riskini artırmasından, sosyal, psikolojik, ekonomik ve fiziksel boyutları ile yaşam kalitesine olumsuz etkileri olmasından dolayı önemli bir halk sağlığı sorunudur. Bu nedenle ilaç tedavisine uyum büyük önem arz etmektedir. Hasta yaşının, eğitim seviyesinin ve kullanılan ilacın doz aralığının özellikle uzun doz aralıklı ilaç rejimlerinin ve hasta ilaç hatırlatma programlarının uyum üzerine etkili olduğunu ve uyumun artması ile paralel olarak yaşam kalitesinin de arttığını söyleyebiliriz. İlaç tedavisine uyumsuzluk varsa nedeni tam olarak araştırılmalı, çözüm üretilmeli ve hasta ilaç hatırlatma sistemine alınmalıdır. Aksi halde hastanın tedavi süresi içerisinde hastaya fayda sağlanamayacağı gibi sosyal ve tıbbi zararlara, ekonomik kayıplara neden olunabileceği unutulmamalıdır.