Topluluk içinde güzel'in yeri: Kant'ı yeniden düşünmek

Bu çalışmada çağdaş sanat eseri karşısındaki estetik deneyimimizin, bugün için değişen koşullarını kavramsallaştırarak, tarihsel bir izlek çerçevesinde soruşturulması amaçlanmaktadır. Estetik deneyim kavramının kaynağını Kant'ın estetik teorisinin kavramları oluşturur. Kant'ın estetik teorisi içerisindeki güzel yargısı, hem öznelliği hem de nesnelliği içerisinde barındırmaktadır. Tarihsel izlek çerçevesinde, hareket noktasını Kant'tan alan bu öznellik-nesnellik ilişkisi, birey-toplum ilişkisi olarak da okunabilir. Bu okumayı birey-toplum ilişkisi çerçevesine yerleştiren ise Kant'ın ortak duyu kavramıdır. Kant'ın bu kavramı, 'ortak anlamayetisi' kavramından ayırması, estetik alanın, siyaset alanı üzerinden okunmasına olanak tanıyan topluluk kavramına yönelmemizi sağlamıştır. Bu çerçeveye paralel olarak, Lyotard ise Kant'ın yeniden okumasını, yüce duygusundan hareketle etik alan üzerinden gerçekleştirmiştir. Lyotard'ın bu yeniden okumasının çalışmamız açısından önemi, tarihsel olarak oluşturmaya çalıştığımız izlekte, meta–narrative kavramıyla bir kırılma gerçekleştirmesinden kaynaklanır. Bugün için çağdaş sanat eseri karşısındaki estetik deneyimimizin genişlemesini sağlayan, sanat-siyaset bir aradalığını vurgulayan Ranciére olmuştur. Topluluk içinde birer politik özneler olmamız, birey-toplum ilişkisini bir uzlaşıya dayandırmaktan ziyade, uyumsuza dayandırır. Sanatı uyaran olarak düşündüğümüz zaman, sözü edilen, birlikte ama ayrı topluluk fikri, Kant'tan çıkarmaya çalıştığımız topluluk fikri ile anlamlı hale gelmektedir. Anahtar Kelimeler: Estetik Deneyim, Güzel, Üst-Anlatı, Estetik, Topluluk, Ortak Duyu, Farklılık, Uyuşmazlık