Poli-eter-eter-keton (PEEK) ve poli-eter-keton-keton (PEKK) ile üretilmiş altyapılarda konnektör kalınlığının kırılma direncine etkisinin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Yüksek performanslı polimer materyaller olan PEEK ve PEKK, mükemmel fiziksel özellikleri nedeniyle son zamanlarda posterior implant destekli restorasyonlarda kullanılmaktadır. Ancak PEEK ve PEKK materyallerinden üretilmiş implant destekli altyapıların kırılma dayanımları belirsizliğini korumaktadır. Bu çalışmanın amacı farklı konnektör kesit alanına sahip iki implant destekli üç üyeli kobalt-krom, PEEK ve PEKK altyapıların kırılma dayanıklılıklarını karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Kırılma dayanıklılığının değerlendirilmesi için 126 adet standart titanyum abutment (Nucleoss, İzmir, Türkiye) analoga vidalanarak akrilik blokların içine tek diş boşluğunu taklit edecek şekilde ikişerli olarak gömüldü. Altyapılar bilgisayar destekli tasarım yazılımıyla konnektör yüzey alanları 6.25 mm2, 12 mm2 ve 16 mm2 olacak şekilde tasarlandı. Üç farklı konnektör kalınlığında, üç farklı materyalden her grupta 7 adet olacak şekilde toplamda 63 altyapı üretildi. Daha sonra altyapılar çinkofosfat siman ile dayanaklara simante edilerek üniversal kırılma cihazında kırılma testine tabii tutuldu. Elde edilen sonuçlar Kruskal Wallis Testi ve Bonferroni düzeltmeli Mann Whitney U testi uygulanarak istatistiksel olarak değerlendirildi. Bulgular: PEEK altyapılar hem plastik deformasyon hem kırılma gösterirken, PEKK ve kobalt-krom altyapılar tam kırılma gösterdi. En yüksek ortalama kırılma dayanıklılığı kobalt-krom grubunda (7326N ± 1071,6N), sonrasında PEEK (1485N ± 116,4N), sonrasında PEKK grubunda(995 N ± 180,8N) gözlendi. Konnektör kesit alanında en yüksek ortalama kırılma dayanıklılığı 16mm2 grubunda, sonrasında 12mm2, sonrasında 6,25mm2 grubunda gözlendi. Co-cr ve PEKK grubunda konnektör yüzey alanının 12mm2'den 16 mm2'ye çıkarılmasıyla oluşan kırılma dayanımı değeri farkı istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Tüm grupların ortalama kırılma dayanımı değeri posterior bölgedeki fizyolojik güçlere karşı koyacak kapasitede bulundu. Sonuç: Bu in vitro çalışmanın limitasyonları dahilinde PEEK ve PEKK materyali posterior bölge implant destekli sabit protezler için alternatif bir altyapı materyali olarak kullanılabilir.