Post aktivasyon potansiyelinin futbolcularda performans üzerine etkisi

Çalışmanın amacı, Post Aktivasyon Potansiyelinin (PAP) futbolcularda performansa olan etkisini incelemekti. En az 5 yıllık futbol geçmişine sahip, yaş ortalaması 18,7±,86 yıl, boy ortalaması 175,8±5,9 cm, vücut ağırlığı ortalaması 65,7±7,2 kg, beden kitle indeks ortalaması 21,2±2,1 olan 22 erkek futbolcu çalışmaya gönüllü olarak katıldı. Sporcuların, boy-kilo, beden kitle indeksi (BKİ), 1 Maksimum Tekrarları (1 MT) belirlendikten sonra oluşturulan ısınma protokolleri (kontrol, dinamik, 90° statik ve 130° statik açılarda) crosstab yöntemiyle uygulandı. Isınma protokollerinden sonra dikey sıçrama, durarak uzun atlama ve 10-20-30 m sprint testleri gerçekleştirildi. Her protokol arasında 48 saat dinlenme verildi. Kontrol protokolünde; ısınmadan sonra 3 dk dinlenme, Dinamik protokolünde; ısınma, 2 tekrar squat 1 MT %90, 3 dk dinlenme, Statik (90° açı) protokolünde; ısınma, 2 sn squat 1 MT %90, 3 dk dinlenme, Statik (130° açı) protokolünde; ısınma, 2 sn squat 1 MT %90, 3 dk dinlenme yapıldı. Tüm protokollerin ardından 1-3-5-7 ve 9. dakikalarda sırasıyla dikey sıçrama, uzun atlama ve sürat (10-20-30 m) testi gerçekleştirildi. Testler sonucunda elde edilen veriler Shapiro Wilkes W-testi sonuçlarına göre, verilerin normal dağılıma sahip olduğu belirlendi. 4 farklı protokol olmasından dolayı Tekrarlı Ölçümler ANOVA testi, farkın hangi protokolden kaynaklandığını belirlemek için Bonferroni testi uygulandı ve anlamlılık düzeyi, p<0,05 olarak kabul edildi. Tekrarlı Ölçümler ANOVA testi sonuçlarına göre 1-3-5 ve 7. dakikalarda yapılan ölçümlerin tamamında (dikey sıçrama, uzun atlama, 10m, 20m, 30m sprint zamanı) anlamlı bir farklılık (p<0,05) olduğu, Bonferroni testi sonuçlarına göre farkın da Dinamik PAP protokolünden kaynaklandığı bulundu. Dinamik PAP ile kontrol, 90o statik ve 130o statik PAP protokolleri arasında istatistiksel açıdan anlamlı farklılık (p<0,05) olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak; Dinamik PAP ısınma protokolünün, kontrol, statik 90° ve statik 130° ısınma protokollerine göre PAP oluşumu açısından daha etken bir yöntem olduğu belirlenmiştir.