Hazırlık okulunda Arap ve Türk EFL öğrenciler tarafından isteğe bağlı konuşma aktörlerinin pragmatik aktarımı

Kültürler arası pragmatik aktarım, ikinci veya yabancı bir dilde uygun olmayan sonuçların potansiyel bir nedenidir. Ana dili olmayan dili öğrenen öğrencileröğrenmekte oldukları dilde konuşurlar ve ilk dilin konuşma kurallarını çalışmakta oldukları dileaktarırlar. Bu çalışma, Arap ve Türk Yabancı Dil olarak İngilizce (EFL) öğrencilerinin ilk dillerindeki gerekli stratejileri İngilizce diline çeviripgetirmediğini araştırmak için bir çaba göstermektedir. Bu amaca ulaşmak için Arapça'dan İngilizceye ve Türkçe'den İngilizce'ye pragmatik aktarımını doğrulamakiçin bir Söylem Tamamlama Görevi (DCT) ve sözlü mülakat görevibenimsendi. Bu araştırmaya üç grup katıldı; ilk iki grupta Türkiye'de yaşayanArap EFL öğrencileri, üçüncü grup ise Türk EFL öğrencilerini içeriyordu. Öğrencilerin dilyeterliliği, otuz Arap EFL öğrencisini on beş yüksek yeterliliğe sahip ve on beş düşükyeterliliğe sahip olarak bölmek için bilgisayar tabanlı ve kağıt temelli testlerkullanılarak ölçülmüştür. Yazılı DCT'lerin üç değişik versiyonu, bir Arapçaversiyonu, bir İngilizce versiyonu ve bir tane de bir Türkçe versiyonu kullanıldı. Arapça versiyon, İngilizceyi dağıtmadan önce Arap EFL öğrencilerininyüksek ve düşük yeterlilikli iki gruba dağıtıldı ve İngilizce versiyonu, İngilizce versiyonunudağıtmadan önce Türk öğrencilere dağıtıldı. Türk ve Arap EFL öğrencilerinin DCT'lere verdikleri yanıtlardan elde edilen niteliksel veriler ve sözlümülakat bir kritere göre derecelendirildi ve sonuçlar, Türk ve Arap EFL öğrencilerinin cevaplarını temel alarak açıklayıcı olarak analiz etmek için ölçüldü.