Tekrarların psikanalizi: Edgar Allan Poe'nun hikayelerinde sembolik ve gerçek düzenin geri dönüşleri

Psikanaliz, klinik ortamda yerini nöro-biyoloji ve hipno-psikoterapi gibi dallara bırakmış olsa da 20. yüzyılın sonlarından itibaren akademide önde gelen eleştiri ve tahlil yöntemlerinden biri olmuştur ve bu yeni gelenek popülerliğini hala korumaktadır. Bunun yanında toplumu, medyayı ve siyaseti de psikanalitik bağlamda eleştirmek günümüzde yaygınlaşmıştır. Freud'un teorilerini Jacques Lacan'ın yapısalcılık sonrası akımla birleştirerek yeni bir akım yaratması ile feminist sonrası akım ve cinsiyet çalışmaları gibi diğer okullarda da bu yaklaşım kullanılmıştır.Edebi eleştiri teorisi olarak psikanaliz, roman ve hikayelerdeki karakterlerin iç yapısını ortaya çıkarmasının yanı sıra biçim ve anlatım bakımından da bilinçaltından kaynaklanan nedenleri açıklamaya çalışır. Bu eleştiri modelinin yaptığı tam olarak yazarın tahlili ya da metin içindeki psikolojik vakaları iyileştirmek değildir; yaptığı etik olarak suçlu olanı rehabilite etmek değil, tüm gerçekleri söylenen ve söylenmeyenden çekip çıkararak okuyucunun önüne sunmaktır. Bu sayede onların bu bilinmeyenle yüzleşmesini sağlayıp o noktada bırakarak okuyucu için açık uçlu bir çözüm yaratır.Edgar Allan Poe'nun karakterlerinin nevrotik, isterik, psikotik belirtilerinin çok belirgin oluşu onların psikanalizini mümkün kılar. Lacan'ın Sembolik düzenindeki birey kavramından uzaklaşmaları bilinçaltının belli anlarda dışavurumuna ve bunun sonucunda pişmanlık, yabancılaşma, şiddet ve melankolinin yaşanmasına sebep olur. Baskılanan ister `büyük öteki' ya da daha içsel, hayali bir duygu ve düşünce olsun, eninde sonunda karaktere dönüp yaşanan krizi daha çıkmaz hale getirebilir. Sembolik olan çoğu zaman bilinç ve bilinçaltına hükmedebilir. Bu tezde yapılan çalışma, Sembolik ve `Gerçek' düzenin travmatik tekrarlar arasından karakterlerin bilicine geri dönüşlerinin analizidir.