İlticadan savaş bölgesine: Somalili mültecilerin Kenya Hükümeti tarafından savaşın parçaladığı Somali'ye istemsiz dönüşündeki politika başarısızlığı

Dünyanın gerçek doğasında, insanlar sürekli olarak devletlerinin zulmünün hedefi oldukları için ya da devletlerinin onları, evlerini yaşanmaz hale getirecek şiddetli çatışmalardan ve savaşlardan koruyamaması nedeniyle evlerinden zorla tahliye edilmektedirler. Güvenlik arayışı içinde diğer devletlere kaçmaktadırlar ve dünya üzerindeki devletlerin ortaklaşa bir biçimde toprak parçalarını fiziksel sınırlar, özerklik ve egemenlik şeklinde talep etmesi nedeniyle, tahliye edilen bu kişiler mülteci haline dönüşmektedirler. Evlerinden atılan ve bununla birlikte devletlerin yüksek sınır çitleri ve duvarları kurmaya devam etmeleri, mültecileri bir yük ve ele alınması gereken bir sorun olarak gösteren, mülteci iddialarını durdurmayı amaçlayan kısıtlayıcı göç politikalarını yasalaştırmaları nedeniyle, mültecilerin korunmaları uluslararası toplum için birincil endişe kaynağını oluşturmaktadır. Bununla birlikte, ulusal sığınma sistemleri yetersiz ve prosedürleri de mültecilerin kötü durumunun ele alınmasında etkisiz kalmaktadır. Bu tez aşağıdaki genel araştırma sorusu etrafında yapılandırılmıştır: Kenya Hükümeti, Federal Somali Cumhuriyeti, Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği (BMMYK) ve diğer paydaşların motivasyonları, menfaatleri ve stratejileri içerisinde, Somali mültecilerini kendiliğinden ve zamanından önce ülkelerine geri göndermelerini zorlamadaki politika başarısızlıkları nelerdir? Çalışma bu soruya geri göndermeme ve iltica hakkı ilkeleri hususunda, zaman içerisindeki Kenya iltica prosedürlerinin izini sürerek cevap vermektedir. Bu iki temel ilkenin hem uluslaraarası hem de Kenya içerisinde ve 1951 Mülteci Sözleşmesi çerçevesinde yapılan teorik değerlendirmesinin ardından, bu çalışma Kenya iltica yasalarının uluslararası iltica yasal çerçevesinden bağımsız olmadığını ve Kenya'nın mültecileri koruma konusundaki uluslararası yükümlülüğünü yerine getirmesi gerektiğini göstermeye çalışmıştır. Kenya'nın uluslararası yükümlülüğü, Federal Somali Cumhuriyeti'nin vatandaşları için olumlu geri dönüş şartlarını oluşturma görevi ve BMMYK'nın mültecileri koruma yetkisini göz önünde bulunduran bu çalışma, Somali'nin hala güvende olmadığı ve Federal Somali Hükümeti'nin geri dönen vatandaşlarının büyük bir bölümüne barınacak bir yer temin edemediğini itiraf ettiği bir zamanda, bu üç grubun, mültecilerin geri dönüşünü teşvik etmedeki rollerini ve motivasyonlarını niteliksel olarak inceleyerek analizine devam etmektedir. Çalışma, Kenya Hükümeti'nin güvenlik ve egemenlik endişelerinin, Somali Hükümeti'nin yıllarca süren savaşın ardından meşruiyete itilmesi ve BMMYK'nın ev sahibi devletin mültecileri iade etme konusundaki baskısı ile ilgili savaşıyla, mültecilerin zamanından önce Kenya'dan tahliye etmesiyle ilgili bildirilen karar ile sonuçlanmaktadır. Ayrıca, bu çalışma Kenya'daki iltica alanlarının yetersizliğini ortaya koymakta ve mültecilerin korumaya yeterince erişebilmeleri için 2006 tarihli Mülteci Yasası'nın mecliste yürürlükten kaldırılmasını savunmaktadır. Ancak, bu gerçekleşene kadar, Kenya'daki mülteciler yetersiz koruma zorluklarından muzdarip olmaya devam etmektedirler ve uluslararası toplum ve bağışçı devletlerin uygulamalarını yeniden uyarlamaları ve bunları 21. yüzyılın mülteci zorluklarına göre hizaya sokma konusunda şiddetle teşvik edillmektedirler. Bu listenin en üstünde, Somali'deki fiziksel güvenlik durumunu düzeltmenin yanı sıra, demografik açıdan tamamen aykırı bir şekilde tasvir edilen Somali'nin demografik güvenlik sorununu destekleme ihtiyacı bulunmaktadır.