Devlet ve sivil toplumu yeniden düşünmek: Adalet ve Kalkınma Partisi döneminden iki eğitim politikası

Adalet ve Kalkınma Partisi rejiminin ilk yıllarındaki eğitim politikalarının yapımı sivil toplum kuruluşlarının (STK) katkılarıyla ortak çalışmaya dayalı ve katılımcı bir süreçti. Devlet, ilerleyen yıllarda politika yapım sürecindeki tutumunu katılımcılıktan seçici katılımcılığa dönüştürdü. Böylece devlet, sınırlı sayıda STK'ların katıldığı ve hükümet yanlısı STK'ların desteklendiği aceleci bir politika yapım tarzı tercih etti. Devlet ve eğitim alanındaki sivil toplum arasında değişen ilişkiyi, eğitimde yapılmış olan birçok politika içerisinden müfredat reformu (2003-2005) ve sistem değişikliği (2012) süreçleri arasındaki fark açıkça vurgulamaktadır. Bu tez bu iki politika sürecini inceleyerek devlet ve eğitim alanındaki sivil toplum arasındaki ilişkinin nasıl ve neden değiştiğini anlamaya çalışmaktadır. Bu sorulara cevap vermek için bürokratlar ve STK temsilcileri ile yarı-yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirildi ve doküman araştırması yapıldı. Bu araştırma devletin var olan eğitim kurumlarının gücünü formal ve informal kurumsal değişikliklerle şekillendirdiğini iddia etmektedir. Partinin demokrasiden uzaklaşması devlet ve eğitim alanındaki sivil toplum örgütleri arasındaki ilişkinin değişmesine neden oldu. Devletin eğitimdeki kapasite eksikliği politika yapım sürecine STK'ların seçici katılımına neden oldu. Böylece devlet yetersiz kapasitesini dengelemek için hükümet yanlısı STK'lara başvurdu ve onlara kapasite alanı oluşturdu.