Kadınların güçlenmesinde eğitimin rolü: Türkiye'deki Köy Enstitüleri örneği, 1940-1946

Bu tez, Türkiye'deki Köy Enstitülerinin kuruluş dönemine (1940-1946) odaklanarak şu soruya yanıt bulmayı amaçlamaktadır: Acaba, Köy Enstitülerinin eğitim modeli ve bu eğitimin araçları (pedagojik yaklaşımı, ders programı, özel aktiviteleri, ayrıştırıcı yöntemleri ve eğitim sistemi), Köy Enstitülü kadın mezunların, ataerkil toplumun baskıcı ve toplumsal cinsiyet konusundaki kuralcı yaklaşımına karşı koyabilecek şekilde güçlenmesine katkıda bulunabildi mi? 1940- 46, ataerkil değer yargılarının etkisiyle özel alan / kamusal alan dikotomisin güçlendiği, kadının toplumda ikincil konuma itildiği ve kırsal bölgede kadınların eğitim imkanının bulunmadığı bir ortamda, Köy Enstitüleri'nin kuruluş hedeflerinin hayata geçirilebildiği dönemdir. Aynı zamanda, Türkiye Cumhuriyeti'nin modern, demokratik bir ulus devlet oluşturma evresinde, yürütülen politikaların odağında kadının özgürleşmesi ve eğitiminin yer aldığı süreç de bu dönemle kesişmektedir. 'Güç' modelleri, eğitimdeki Güçlenme Teorisi ve Eleştirel Teori den yararlanarak ve Rowlands'ın (1997) kalitatif modelini uygulayarak gerçekleştirilen tez araştırması, Köy Enstitüsü eğitiminin kadın mezunlarını- ataerkil baskılara karşı koyacak şekilde- kişisel, toplumsal ve ilişkisel boyutlarda güçlendirip güçlendirmediğini belirlemeyi hefeflemektedir. Görüşmelerden elde edilen bulgulara dayanarak bu tez Köy Enstitüsü eğitiminin, kadın mezunlarının kişisel gelişimine ve güçlenmesine katkı sağladığını, ancak, onların kollektif (toplumsal) düzeyde güçlenmesini sınırlayan, yakın ilişkilerde güçlenmesini engelleyen cinsiyet normlarına, ataerkil engellere ve toplumsal baskılara karşı koyma konusunda tek başına yeterli olmadığını öne sürmektedir.