Barış süreçlerinde arabuluculuğun rolü, işlevi ve etkinliği

Siyaset literatüründe geleneksel olarak devletler arası antlaşmaları ve uzlaşmaları ifade eden Barış kavramı, devletler arası muharebe biçimlerinin minimum düzeye inmesinin bir sonucu olarak Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana sıklıkla "etno-politik çatışmaların çözümü" ile ilişkilendirildi. Böyle bir politik ortamda, Arabuluculuk "yeni savaşlar" ya da "mikro çatışmalar çatışmalar" gibi çeşitli şekilde adlandırılan çatışmaların şiddetsiz şekilde çözülmesi için devreye sokulan "Barış Süreçlerinde" sıklıkla başvurulan araçlarından biri olarak ön plana çıkmıştır. Arabuluculuk, çatışmalar veya iç savaşlar için bir çözüm bulmak amacıyla uygulanan barış süreçlerinin önemli bir parçasıdır. Çoğu durumda, barış sürecinin başarısı, büyük ölçüde, diğer birçok faktörün yanı sıra, "üçüncü taraf arabuluculuğunun etkinliği ve başarısı" bağlıdır. Bu varsayımdan yola çıkarak tez, arabuluculuğunun başarıyla uygulandığı iki vakaya odaklanarak, arabuluculuğunun Barış ve Çatışma Çalışmaları literatürü çerçevesinde barış sürecindeki rollerini ve etkinliğini araştırmayı amaçlamaktadır: Kuzey İrlanda Barış ve Aceh Barış süreci. Tez, birinci vaka olarak eski ABD senatörü George Mitchell'in ilk davadaki arabuluculuk faaliyetlerine odaklanırken, ikincide ise Finlandiya eski Başbakanı Martti Ahtisaari'nin Arabuluculuk rolünü analiz ediyor. Bu iki pratik örnekten alınan derslere dayanarak, arabulucuların genel olarak bütün "Barış Süreci" boyunca faaliyetlerine değinmekle beraber, spesifik olarak Barış Süreçlerinin Müzakere aşamasında tarafların resmi bir anlaşmaya varmaları noktasında oynadıkları role odaklanmaktadır.