Roma'nın Küçük Asya'daki koloni Politikası (Geç Cumhuriyet-Octavianus dönemleri M.Ö. 70-M.S. 14)

Roma'nın Latium bölgesindeki basit bir köy yerleşiminden, Akdeniz coğrafyasına hükmeden bir imparatorluk haline gelmesinin arka planında birçok etken bulunmaktadır. Bu etkenlerden birisi de şüphesiz ki Latium bölgesinin dışına çıkarak, İtalya Yarımadasında yayılmaya başlamasından itibaren kurduğu kolonilerdir. Kolonilerin kurulma süreci M.Ö. IV. yüzyılda başlayıp İmparatorluk Dönemi boyunca devam etmiştir ve bu uzun süreç içerisinde büyük değişimlere uğramıştır. Günümüz modern literatüründe sömürge veya bir bölgeyi ele geçirmede yararlanılan araç anlamlarında kullanılan koloni terimi, Romalılar için oldukça farklı ve geniş anlamlar ifade etmiştir. Romalıların ele geçirdikleri bölgelerdeki iç güvenliğini ve sınır güvenliğini sağlamasında, ihtiyaç sahibi grupların iskân edilmesinde, bölgenin ekonomik olarak kalkınmasında ve Romalılaştırma siyasetinin uygulanmasındaki en önemli araçlarından birisi bu koloniler olmuştur. Çalışmamızda Roma'nın Orta Cumhuriyet döneminde başlayan kolonizasyon politikasının Erken İmparatorluk Dönemine kadar olan tarihsel gelişimi ele alınmıştır. Bu süreç içerisinde Geç Cumhuriyet Döneminde Romalı komutanların yönlendirdiği siyasetin, kolonizasyon politikasını nasıl şekillendirdiği, Geç Cumhuriyet'in önde gelen üç komutanı Pompeius, Caesar ve Octavianus'un Küçük Asya'ya yönelik izledikleri koloni politikaları ve nedenleri incelenmiştir. Bu kapsamda siyasi ve askeri tarih ana metnin gövdesini oluşturmaktadır. Ağırlıklı olarak filolojik kaynaklardan ve modern araştırmalardan yararlanılan çalışmada, derlenen bilgileri desteklemek amacıyla başlıca birinci el kaynak olarak nümizmatik eserlerden ve yazıtlardan yararlanılmıştır.