Sağlıklı ve hastalıklı diş ve implant çevresi dokularda ubikuitin-proteazom yolağı proteinlerinin araştırılması

Amaç: Ağızdaki enflamatuvar hastalıklardan ikisi olan periodontitis ve periimplantitiste esas etken bakterilerdir. Bakterilerin başlattığı patogeneze konağın enflamatuvar yanıtı eşlik eder ve hastalık şiddeti artar. Bu enflamatuvar yanıtın kontrolü, vücuttta birçok durumda görevli olan ubikuitin proteazom yolağı (UPS) tarafından sağlanır. Enflamatuvar hastalık durumunda UPS proteinlerinin seviyelerinde farklılıklar görülmektedir. Bu çalışmada periodontitisli ve peri-implantitisli bireylerden alınan diş eti oluğu sıvısı ve peri-implant oluk sıvısı örneklerinde UPS proteinlerinin diş ve implant çevresi sağlıklı bireylere göre seviyelerinin ELİSA yöntemiyle belirlenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Bu çalışmaya sistemik olarak sağlıklı, hamilelik durumu veya şüphesi olmayan, sigara kullanmayan ve çalışmaya katılmaya gönüllü olan hastalar dahil edilmiştir. Diş ve implant çevresi sağlıklı 2 grup kontrol grubu olarak periodontitis ve peri-implantitisli 2 grup ise hastalık grubu olarak çalışılmıştır. Gruplar 15'er bireyden oluşup toplam 60 bireyden oluşan çalışmada, diş eti oluğu sıvısı ve peri-implant oluk sıvısı örneklerinde UPS proteinleri olan ubikuitin, E1, E2, E3, A20, UCHL1 seviyelerine ELİSA yöntemi ile bakılmıştır. Bulgular: Gruplar arası E1 seviyeleri değerlendirildiğinde, istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmamıştır. Ubikuitin seviyeleri; peridontitis grubunda sağlıklı diş grubuna göre anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. E2 seviyeleri; peri-implantitis grubunda diğer bütün gruplardan yüksek bulunmuştur. E3 ve UCHL1 seviyeleri değerlendirildiğinde, peri-implantitis grubunda sağlık diş grubuna göre anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. A20 seviyeleri, sağlıklı diş grubunda diğer bütün gruplardan anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. Sonuç: Bu çalışmada enflamasyonda görevli UPS proteinlerinin (ubikuitin, E2, E3, UCHL1) seviyelerinin periodontitis ve peri-implantitis gibi enflamatuvar hastalıklarda arttığı görülmüştür. A20 seviyeleri sağlıklı dokularda daha yüksek görülmüştür.