Şehir hastanelerinde sağlık emek sürecinin dönüşümü

1980'li yıllardan itibaren gelişmiş ve gelişmekte olan bir çok kapitalist ülkede uygulanmaya başlayan neoliberal politikalar kapsamında, Türkiye'de de önemli yapısal değişiklikler gerçekleştirilmiştir. Bu değişikliklerin en kapsamlılarından biri, sağlık hizmetleri alanında 2003 yılında uygulamaya geçirilen Sağlıkta Dönüşüm Programı (SDP)'dır. SDP kapsamında neoliberal sağlık "reformları" bütünsel bir program şeklinde ortaya koyulmuştur. Bu reformların tamamlayıcı olarak, 2005 yılında yapılan bir yasal düzenleme ile Kamu Özel Ortaklığı (KÖO) modeli, sağlık alanında uygulamaya geçirilmiştir. KÖO modeli ile sağlık tesislerinin yaptırılması kapsamında "Şehir Hastaneleri Projesi" uygulanmaya başlanmış, ardarda yapılan ihaleler sonrasında hemen inşaatları başlayan şehir hastaneleri, 2017 yılı itibariyle hizmete açılmaya başlamıştır. 2021 yılı itibariyle 13 şehir hastanesi hizmete girmiş ve 6 şehir hastanesi yapım aşamasında bulunmaktadır. Sağlıkta Dönüşüm Programı'nın ikinci fazı olarak nitelendirilen şehir hastaneleri, sağlık hizmeti üretim sürecinde yönetsel ve mekânsal bir dönüşüm gerçekleştirmiştir. Bu dönüşümle birlikte sağlık emek süreci üzerinde önemli değişiklikler ortaya çıkmıştır. Bu çalışmanın amacı, şehir hastanelerinin sağlık emek sürecinde ortaya çıkardığı etkilerin emek süreci kuramı çerçevesinde bütünlüklü bir çözümlemesini yapmaktır. Bu bağlamda, şehir hastaneleriyle birlikte sağlık emek sürecinde yeni bir emek rejimi ortaya çıktığı ve bu rejimin Neoliberal Emek Rejiminin bir türü olarak "Abulik Emek Rejimi" olarak tanımlanabileceği çalışmanın temel savını oluşturmaktadır. Çalışmada bu argümanlar nitel araştırma metodu kullanılarak yapılan alan araştırmasının bulguları ile desteklenmeye çalışılmıştır. Adana Şehir Hastanesi ve Mersin Şehir Hastanesinde gerçekleştirilen alan araştırması kapsamında derinlemesine mülakat, grup görüşmeleri, katılımcı ve katılımcı olmayan gözlem teknikleriyle veri toplanmıştır.