Seneca'da tanrısal öngörü ve kötülük problemi

Bu çalışma kötülük problemini Seneca'nın düşünceleri bağlamında ele almayı amaçlamaktadır. Nitel araştırma yöntemlerinden içerik analizi yapılarak hazırlanan bu çalışmada Seneca'nın De Providentia ve Ad Luciluim Epistulae Morales adlı eserleri incelenmiştir. İçerik analizi ile ulaşılan sonuçlara göre Seneca panteist bir filozof olarak kötülük problemine dair birçok teodise ileri sürmüş, evrende var olan ve insan üzerinde etkili olan kötülüğün tek başına hiçbir anlam ifade etmediği kanaatine ulaşılmıştır. Seneca olası kötülükleri ya insanın kendi iradesiyle doğaya uygun davranmadığı için ya da Tanrı'nın insanları sınayarak onları daha güçlü varlıklar yapmak istemesiyle aslında kötülük değil iyilik yapmış olmasıyla açıklamıştır. Birçok filozofun yaptığı gibi Seneca da Tanrı'nın varlığı ile evrendeki kötülükleri uzlaştırma çabasına gitmiştir. Seneca'nın kötülük problemine dair yaklaşımını ifade ettiği en kritik kavramın ise "yazgı" olduğu görülmektedir. Ona göre insanın yazgıya sabretmesi ve ortaya çıkan her türlü durumu da hoşnutlukla kabul etmesi gerekir. Böylece tanrısal yazgıya boyun eğilirse güçlüklerin üstesinden gelinebilecek ve kötülük diye yorumlanan şeyin de aslında iyilik olarak gizlendiğinin farkına varılacaktır.