Stres üriner inkontinans tedavisinde transobturator tape operasyonu etkinliğinin değerlendirilmesi ve uzun dönem sonuçları

Amaç: Stres üriner inkontinansın tedavisinde birçok cerrahi yöntem tanımlanmıştır. Ancak altın standart yöntem belirlenememiştir. Bu çalışmanın amacı stres tipte idrar kaçırması olan kadın hastalarda transobturator tape prosedürünün etkinliğini incelemek, intraoperatif ve postoperatif komplikasyon sıklığını belirlemek, hastaların objektif ve sübjektif kür sonuçlarını belirlemektir. Hastalar ve Yöntem: Çalışmamıza Ocak 2010-Aralık 2014 tarihleri arasında Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniğine üriner inkontinans şikayeti ile başvuran ve SÜİ veya MÜİ tanısı ile TOT operasyonu geçiren 46 hasta dahil edildi. Hastaların yaş ortalaması 46,35±9,27 (26-67) idi. Hastaların operasyon öncesi demografik özellikleri, fizik ve pelvik muayene bulguları, Q tip testi, stres testi, yaşam kalite anket skorları (İncontinence İmpact Questionnaire (IIQ-7) ve Urinary Distres İnventory (UDI-6)) kaydedilmişti. İntraoperatif komplikasyonları, erken postoperatif ve geç postoperatif komplikasyonları kaydedilmişti. Ortalama takip süresi 32,13±12,038 ay (12-60) olan hastalar telefonla aranarak çalışma hakkında bilgi verildi. Çalışmaya katılmayı kabul eden hastalar çağrıldı. Hastalar stres test, hasta şikayetleri, pelvik muayene, Q tip test, yaşam kalite skorları ve komplikasyonlar açısından tekrar değerlendirildi. Operasyon öncesi ve sonrası sonuçlar karşılaştırıldı. Bulgular: Operasyona alınan 46 hastadan 30'unda (%65,2) stres üriner inkontinans, 16'sında (%34,8) ise mikst üriner inkontinans mevcuttu. Hastaların hiçbirisinde mesane ya da üretrada yaralanma ya da vasküler yaralanmaya bağlı istenmeyen etkiler gözlenmemişti. Geç postoperatif dönemde ise 1 hastada (%2,2) denova urge inkontinans, 1 hastada (%2,2) vajinal erozyon gelişmişti. Ortalama izlem süresi 32,13±12,038 ay'dı (12-60). Hastalar şikayet bazında değerlendirildiğinde, 1 (%2,2) hastanın şikayetlerinde artma gözlendi. Hastalardan 4'ünün (%8,7) şikayetlerinde herhangi bir değişiklik olmamıştı. Hastaların 22'sinin (%47,8) şikayetlerinde azalma olmuştu. Hastaların 19'u (%41,3) ise şikayetlerinin tamamen geçtiğini ifade etti. Hastaların 41'inde (%89,1) operasyonun başarılı olduğu, 5'inde (%10,9) ise operasyonun başarısız olduğu tespit edildi. Preop ve postop yapılan değerlendirmede, IIQ-7 ve UDI-6 anketlerindeki tüm sorular için verilen cevaplarda anlamlı iyileşme olduğu görüldü. Sonuç: Sonuç olarak, transobturator yaklaşım uzun dönem sonuçları ve düşük morbidite sonuçları ilestres üriner inkontinans tedavisinde etkili ve güvenilir bir yöntemidir. Retropubik yaklaşıma iyi bir alternatif olarak, transobturator yaklaşımı destekleyecek literatürde yeterli veri vardır ve transobturator yaklaşım stres üriner inkontinans tedavisinde yeni altın standart olma potansiyeline sahiptir.