
324
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Anormal uterin kanamalı hastalarda transvajinal ultrason ve histeroskopi bulgularının karşılaştırılması
Anormal uterin kanama tüm jinoloji nedenli hastane başvuruları arasında önemli bir yer tutmaktadır. Endometrial polipler ve submuköz leiomyomalar etiyolojide başlıca etkenlerden ikisidir. Tanıda kullanılan transvajinal ultrasonografi, ofis histeroskopi ve endometriyal örneklemenin etkinliklerinin karşılaştırılması, hasta değerlendirme stratejilerinin belirlenmesinde teorik alt yapı oluşturmaktadır. Çalışmamıza Eylül 2018 – Nisan 2022 Tarihleri arasında Namık Kemal Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniğine farklı sebeplerden dolayı başvuru yapan 666 hasta içinden anormal uterin kanama nedeniyle başvuran 367 sayısı kadarı dahil edildi. Bu hastalarda öncelikle transvajinal ultrasonografi ve takiben ofis histereskopi yapılması koşulu arandı. Bu hastalardan mevcut olanların endometriyal örnekleme sonuçları da toplandı. Patoloji sonuçları altın standart kabul edilerek, transvajinal ultrasonografi ve ofis histeroskopi yöntemlerinin sonuçlarıyla karşılaştırıldı. Ofis bulguları ile patoloji sonuçları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir uyum görülmemektedir (p=0,001; p<0,05).Ofis bulgularına göre olguların %9,0'unda (n=20) myom, %36,3'ünde (n=81) polip ve %54,7'sinde (n=122) istmosel/doğal saptanırken, patoloji sonucunda göre olguların %4,9'unda (n=11) myom, %86,13'inde (n=192) polip ve %9,0'unda (n=20) istmosel/doğal saptanmıştır.Ofis bulgularına göre myom saptanan 20 olgunun, patolojide sadece 6'sında myom saptanırken, 12'sinde polip ve 2'sinde istmosel/doğal saptanmıştır. Ofis bulgularına göre polip saptanan 81 olgunun, patolojide sadece 73'ünde polip saptanırken, 2'sinde myom ve 6'sında istmosel/doğal saptanmıştır. Ofis bulgularına göre istmosel/doğal saptanan 122 olgunun, patolojide sadece 12'sinde istmosel/doğal saptanırken, 3'ünde myom ve 107'sinde polip saptanmıştır. Ofis bulguları sonucu ile patoloji sonucu myom görülme oranları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir uyum görülmektedir (p=0,064; p>0,05); iki sonuç arasındaki uyum düzeyi 0,345 olarak saptanmıştır (Kappa uyum katsayısı: 0,345; p=0,001; p<0,05). Ofis bulgularına göre olguların %9,0'unda (n=20) myom saptanırken, patoloji sonucunda göre olguların %4,9'unda (n=11) myom saptanmıştır. Ofis bulgularına göre myom saptanan 20 olgunun, patoloji sonucuna göre sadece 6'sında myom saptanırken, 14'ünde myom saptanmamıştır. Ofis bulgularına göre myom saptanmayan 203 olgunun, patoloji sonucuna göre sadece 198'inde myom saptanmazken, 5'inde myom saptanmıştır. Buna göre testin duyarlılığı %30,00; özgüllüğü %97,54; pozitif kestirim değeri %54,55; negatif kestirim değeri %93,40 ve doğruluğu 91,48 olarak saptanmıştır. Ofis bulguları sonucu ile patoloji sonucu polip görülme oranları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir uyum görülmemektedir (p=0,001; p<0,05); iki sonuç arasındaki uyum düzeyi 0,049 olarak saptanmıştır (Kappa uyum katsayısı: 0,049; p=0,224; p>0,05). Ofis bulgularına göre olguların %36,3'ünde (n=81) polip saptanırken, patoloji sonucunda göre olguların %86,1'inde (n=192) polip saptanmıştır. Ofis bulgularına göre polip saptanan 81 olgunun, patoloji sonucuna göre sadece 73'ünde polip saptanırken, 8'inde polip saptanmamıştır. Ofis bulgularına göre polip saptanmayan 142 olgunun, patoloji sonucuna göre sadece 23'ünde polip saptanmazken, 119'unda polip saptanmıştır. Buna göre testin duyarlılığı %90,12; özgüllüğü %16,20; pozitif kestirim değeri %38,02; negatif kestirim değeri %74,19 ve doğruluğu 43,05 olarak saptanmıştır. Sonuçlar değerlendirildiğinde yöntemlerin patoloji ile uyumlulukları literatürdeki örneklere göre daha düşük çıkmıştır. Bunda kullanılan yöntemlerin pek çok farklı kişi ve cihaz ile uygulanması, ultrasonografi cihazlarının kalitesi, bazı yassı poliplerin atlanması, 3D, doppler veya salin infüzyon sonografi yöntemlerinin uygulanmamış olması gösterilebilir. Çalışmamız sonrasında benzer koşullara sahip eğitim öğretim kliniklerinde anormal uterin kanamanın değerlendirilmesinde yöntemlere bütüncül olarak yaklaşılması gerekliliği çıkarımında bulunmaktayız. Anahtar Kelimeler: Anormal Uterin Kanama, Histeroskopi, Transvajinal Ultrasonografi
Kliniğimizdeki oral glukoz tolerans testi (OGTT) bozukluğı olan gebelerde doğum ağırlığı ve doğum şekli arasındaki ilişki
Bu çalışma Namık Kemal Üniversitesi Girişimsel olmayan klinik araştırmalar Etik Kurulunun 28.06.2022 tarihli ve 2022.118.06.08 protokol numaralı kararından sonra Helsinki deklorasyonu kuralları gözetilerek yapılmıştır. Ocak2018-Mart 2022 tarihleri arasında Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Sağlık Uygulama m ve Araştırma Hastanesi, Kadın Hastalıkları ve Doğum Gebe Polikliniğe gelen 24. ve 28. Gebelik haftalarındaki Oral Glükoz Tolerans Testi yapılması için başvuran toplam 128 hastadan OGTT yüksek olarak değerlendirilmiş 64 hasta ve Oral Glükoz Tolerans Testi normal gelmiş kontrol grupta olan 64 hasta dahil edilerek doğum şekli ve doğum ağırlığı arasında ilişkinin araştırılması için retrospektif yapılmış bir çalışmadır. Yapılmış çalışmada OGTT normal gelen grubun yaş ortalaması daha düşük iken, OGTT yüksek gelen grubun yaş ortalaması, daha yüksek olarak görüldü. Normal grubun doğum ağırlıkları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmamıştır.Araştırmamızda OGTT yüksek gelmiş hastalarımızın uygun tedavi alıp-almamaları sorulmadığı için bu verilerin gelecekte yapılacak olan araştırmalarda tartışılması gerekmektedir.Normal grubun doğum haftaları ortalaması 38,37±2,74 hf iken, OGTT grubun ortalaması 37,24±2,75 hf olarak izledik. Gruplara göre doğum haftaları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p=0,022; p<0,05). OGTT grubun doğum haftaları, normal gruptan daha düşük olduğu izlendi.Ayrıntılı olarak incelendiğinde; doğum haftalarındaki 1 birimlik artış, OGTT riskini 1,132 katına düşürmekte olduğunu gördük.Gruplara göre doğum şekilleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmadığı izlendi..Doğum haftası ile doğum ağırlığı arasında pozitif yönlü istatistiksel olarak anlamlı iyi düzeyde ilişki saptandığı görüldü. (r=0,782; p<0,01)..Doğum ağırlığı ve doğum haftası ölçümleri OGTT varlığı için bağımsız risk faktörüdür..Gruplara göre doğum ağırlıkları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmamıştır. Anahtar kelimeler:GDM,OGTT,Makrozomi
Primipar gebelerde plasenta yerleşim yerinin maternal ve fetal sonuçları
Amaç: Bu çalışmanın amacı primipar gebelerde ikinci trimesterde ultrasonografik inceleme ile plasental yerleşim yerinin saptanarak bu plasental yerleşimin gebelik sürecindeki komplikasyonlara, doğuma, postpartum maternal ve fetal sonuçlara etkisini değerlendirmektir. Yöntem ve Gereç: Bu çalışma retrospektif tanımlayıcı bir çalışma olup 01 Ocak 2020 ile 01 Ekim 2022 tarihleri arasında Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği antenatal polikliniğine başvuran gebelerden çalışmaya dahil edilme kriterlerini karşılayan 250 hasta çalışmamıza dahil edildi. Hastaların ikinci trimesterde ultrasonografi yardımıyla saptanan plasental yerleşim yerleri kayıt altına alındı. Plasental yerleşim yeri ile gebelik komplikasyonları, doğum şekli, doğum haftası, maternal sonuçlar, yenidoğan tartısı, yenidoğan Apgar skoru, yenidoğan ybü takip ihtiyacı , kordon kan gazı vb parametreler karşılaştırıldı. Bulgular: Olguların ortalama yaşı 24,59±5,11 yıldı. Olguların %41,2'sinde komplikasyon görüldü. En sık görülen komplikasyon %37,9 ile Fetal distress olarak saptandı. Sırasıyla IUGR , GDM, Preeklampsi, GHT , Oligohidramnios takip etti. Komplikasyon görülme oranları ve komplikasyon türleri, plasenta yerleşim yerlerine göre karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmadı. (p<0,05) Doğum öncesi ve doğum sonrası maternal hemoglobin ölçümleri arasında plasenta yerleşim yerine göre farklılık saptanmadı. (p:0,762; p<0,05) Yine benzer şekilde plasenta yerleşiminin istatistiksel olarak doğum haftası, doğum şekli, yenidoğan tartısı, Apgar skoru ve ybü takip ihtiyacını öngörmede etkisi olmadığı belirlendi. (p<0,05). Kord kan gazı PH, PO2, PCO2 ve laktat değerlerinde plasenta yerleşim yerine göre istatistiksel farklılık saptanmazken glukoz değerlerinde anlamlı bulgu elde edildi. (p=0,009; p<0,05) Posterior yerleşimli plasentaya sahip olgularda doğum sonrası kordon kan gazındaki glukoz değeri, sağ lateral yerleşime göre daha yüksek saptandı. Sonuç: Çalışmamızda primipar gebelerde kordon kan gazı parametreleri ile plasenta yerleşim yeri karşılaştırıldığında kord kan gazı glukozunun; posterior yerleşimli plasentası olanlarda, sağ lateral yerleşimli plasentaya sahip olanlara göre daha yüksek olduğu görüldü. Anahtar Kelimeler: Plasenta yerleşim yeri, gebelik komplikasyonları, kord kan gazı, neonatal sonuçlar
Tekrarlayan gebelik kaybı öyküsü, primer ve sekonder infertilite nedeni ile uterin septum rezeksiyonu yapılan olgularda operasyon sonrası gebelik sonuçlarının, hastanede kalış süresinin, operasyon sırasındaki komplikasyon oranının retrospektif olarak incelenmesi
Tekrarlayan Gebelik Kaybı Öyküsü, Primer ve Sekonder İnfertilite Nedeni ile Uterin Septum Rezeksiyonu Yapılan Olgularda Operasyon Sonrası Gebelik Sonuçlarının, Hastanede Kalış Süresinin, Operasyon Sırasındaki Komplikasyon Oranının Retrospektif Olarak İncelenmesi" Tekrarlayan gebelik kaybı öyküsü, primer ve sekonder infertilite nedeni ile histeroskopik uterin septum rezeksiyonu yapılan hastalar retrospektif olarak incelendi. Operasyon öncesi ve sonrası gebelik sonuçlarının verileri değerlendirilerek, septum rezeksiyonunun gebe kalma ve gebelik sonuçları üzerine etkilerini araştırmayı amaçladık. Ocak 2016-Mart 2023 tarihleri arasında, Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği'nde uterin septum tanısı alan ve histeroskopi işlemi gerçekleştirilen 125 hasta incelenmiştir. Bilgilerine ulaşılamayan ve kriterlerimizi karşılamayan hastalar çalışmadan çıkarıldı ve toplam 92 hasta üzerinde araştırma yapıldı. Histeroskopi, laparoskopi eşliğinde histeroskopi ve revizyon işlemi gerektiren hastalar belirlendi. Demografik bilgileri, operasyon öncesi ve sonrası gebelik verileri, operasyon sırasında olan komplikasyonlar, kanama miktarları, hastanede yatış süreleri veri formu olarak işlendi. Yapmış olduğumuz çalışmada, kliniğimizde kriterlerimize uyan 92 hasta ile değerlendirme yapılmıştır. Primer infertil olan 29(%31,5) hasta, sekonder infertil olan 56 (%60,9) hasta ve habitüel abortus öyküsü olan 7(%7,6) hasta belirlendi. Tüm grupların demografik özelliklerini incelediğimizde, total yaş ortalaması 28,64±5,81 olarak saptandı. Toplam 92 hastanın 90 tanesinde (%97,8) inkomplet septum, 2 tanesinde (%2,2) komplet septum saptandı. 92 hastadan 78(%84,8) tanesine diagnostik laparoskopi uygulanmış, 14 (%15,2) tanesine sadece histeroskopik işlem uygulanmış olarak tespit edildi. 92 hastanın 7 (%7,6) tanesine 2. seans operasyon uygulanmış izlendi. Gebe kalma oranı operasyon öncesi %68,4 (63 hasta) operasyon sonrası %66,3 saptanmış olup değişmemiş, canlı doğum oranı %27,2'den %50'ye artmış, abortus oranı %59,8'den %16,3'e düşmüş tespit edilmiş olup komplikasyon oranı düşük (%3,3) saptanmıştır. Doğum haftası ortalamasında artış gözlenmiştir. Histeroskopik septum insizyonu uygulaması kolay ve düşük morbidite oranına sahip olması nedeni ile günümüzde sık tercih edilen bir yöntemdir. Gözlemlediğimiz 12 ayda birçok hastada gebelik oluştuğunu, canlı gebelik oranının arttığını ve düşük sayısının düştüğünü tespit ettik. Uterin septum insizyonunun etkisini tek başına görebilmek için tedavisiz gözlem grubu ve septum insizyonu yapılan grubu içeren daha çok karşılaştırmalı prospektif randomize kontrollü çalışmalara gereksinim vardır.
Kliniğimizde 2018-2023 yıllarında yapılmış olan operatif histeroskopi vakalarının retrospektif olarak incelenmesi
Kliniğimizde 2018-2023 yılları arasında yapılmış olan operatif histeroskopi vakaları retrospektif olarak incelendi. Kliniğimizde operatif histeroskopi yapılan hastaların bir kısmına sadece operatif histeroskopi yapıldığı, bir kısmına ise operatif histeroskopiye ek olarak diagnostik laparoskopi yapıldığı saptanmıştır. Günlük pratikte cerrahın tercihine göre değişmekle beraber hangi endikasyonlarda sadece operatif histerskopi yapıldığı, hangi endikasyonlarda diagnostik laparoskopi ile eşlik edilmesi gerektiği konusunda fikir birliğine varılabilmesi, yine diagnostik laparoskopi yapılan grup ile yapılmayan grubu yatış süresi, hemogram seyri açısından kıyaslanması için bu çalışmamızı yaptık. 5 yıllık sürede kliniğimizde 401 hastaya operatif histeroskopi yapılmış, 15 hasta veri eksikliği nedeni ile çalışmadan çıkarılmış, çalışmaya toplam 386 hastanın dahil edilmiştir. Demografik bilgileri, operasyon öncesi ve sonrası hemogram değerleri, operasyon esnasında olan komplikasyonlar, hastanede yatış süreleri, diagnostik laparoskopi yapılıp yapılmadığı, mirena takılıp takılmadığı incelendi. Çalışmaya dahil edilen en küçük hasta 18, en büyük hasta ise 74 yaşında olup, hastaların ortalama yaşları 38,48±10,66'ydı. En uzun yatış süresi 4 gün olup, hastaların ortalama yatış süresi 1±0,5 gündü. Hastaların ortalama preop Hgb değeri 12,89±1,47, postop Hgb değeri ise 11,91±1,40'tı. Çalışmaya dahil edilen 386 hastanın tamamına operatif histeroskopi uygulandı. 155'inin (%40,2) eş zamanlı olarak diagnostik laparoskopi ile batın içerisi gözlemlendi. 70'ine (%18,1) operatif histeroskopi yapıldıktan sonra endometrial adezyonları engellemek amacıyla intraoperatif mirena takıldı. 386 hastanın sadece 1'inde (%0,3) mortal olmayan komplikasyon görüldü. Uterin septum, istmosel, endometrial adezyon endikasyonu ile opere edilecek hastalara operatif histeroskopiye ek olarak diagnostik laparoskopi tercih edildiği, komplikasyon olasılığının düşük olduğu endometrial polip vakalarında ise sadece operatif histeroskopi tercih edildiği saptanmıştır. Yine kliniğimizdeki yaptığımız çalışmada diagnostik laporoskopi yapılan grup ile sadece operatif histeroskopi yapılan grup kıyaslanmış, sadece operatif histeroskopi yapılan grupta yatış süresi daha kısa bulunmuş, postop hemogram seyrinde ise daha az bir düşüş izlenmiştir. Komplikasyon riski yüksek olan hastalarda, uterin septum cerrahisi, istmosel, endometrial adezyon endikasyonu bulunan, rüptür riski yüksek olan hasta grubunda operatif histeroskopiye ek olarak diagnostik laparoskopi ile batın içerisi gözlenmelidir. Operatif histeroskopinin hasta için oldukça konforlu bir operasyon olduğunu düşünmekteyiz. Hangi grupta sadece operatif histeroskopi yapılmalı, hangi grupta operatif histeroskopiye ek olarak diagnostik laparoskopi yapılması gerektiği ile ilgili daha çok hasta ile, daha çok karşılaştırmalı, prospektif randomize kontrollü çalışmaların gerektiğini düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: Operatif histeroskopi, Laparoskopi, septum, Endometrial polip
Amniyon sıvısında mikroplastiklerin araştırılması
Plastiklerin neden olduğu büyük çevre kirliliği, doğada bu plastiklerin daha küçük parçalara ayrılarak mikroplastiklere dönüşmesine yol açmaktadır. Genellikle 5 milimetreden daha küçük olan bu plastik parçacıklarına mikroplastik adı verilmektedir. Yapılan birçok araştırma, mikroplastiklerin insan vücudunun çeşitli dokularında tespit edildiğini göstermektedir. Mevcut tez çalışmasında amniyon sıvısında mikroplastiklerin mevcut olup olmadığının saptanması amaçlanmıştır. 15 Kasım 2023-31 Aralık 2023 tarihleri arasında Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniğine başvuran ve çeşitli endikasyonlar ile amniyosentez uygulanan gebelerden 3'ml amniyon sıvısı örneği ayrılarak çalışmaya dahil edildi. Her tür plastik temasından kaçınılmasına standart bir protokol uyarınca özen gösterildi. Elde edilen örnekler; polietilen, polipropilen, polistiren, polietilen tereftalat ve poliüretan mevcudiyeti açısından Fourier dönüşümlü kızılötesi (FTIR) ve Raman spektroskopine ek olarak taramalı elektron mikroskopi (SEM) ve enerji dağılımlı X-ışını spektroskopisi (EDS) ile incelendi. FTIR ve Raman Spektrum analizi sonuçları değerlendirildiğinde, incelenen mikroplastik yapıların karakteristik piklerinin neredeyse tüm örneklerde mevcut olduğu saptandı. Bu analizleri, SEM görüntüleme ve EDS elementel analiz sonuçları da desteklemekteydi. Elde edilen SEM görüntülerinde, mikroplastik yapı olduğu düşünülen tarama alanları mevcuttu. EDS sonuçları, mikroplastik yapıların görüldüğü bölgede karbon atom yoğunluğunun ağırlıkça daha yüksek olduğunu gösterdi. Sonuç olarak, farklı analitik yöntemlerin değerlendirilmesi ile amniyon örneklerinde polietilen, polipropilen, polistiren, polietilen tereftalat ve poliüretan moleküllerinin izlerinin bulunduğu düşünülmektedir.
Ektopik gebelik tanısıyla kliniğimizde cerrahi tedavi yapılan hastaların postoperatif fertilitelerinin değerlendirilmesi
Amaç: Ektopik Gebelik Tanısıyla Kliniğimizde Cerrahi Tedavi Yapılan Hastaların Post Operatif Fertilitelerinin Değerlendirilmesi Hastalar ve Yönetim: Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Anabilim Dalı'nda Ağustos 2018-Ağustos 2023 yılları arasında ektopik gebelik tanısıyla cerrahi yapılmış hastalar postoperatif fertilite durumlarına göre incelemeye alındı. Hastanemizin bilgi yönetim sistemi aracılığıyla ektopik gebelik tanısı almış ve hastanemizde operasyon geçirmiş hastalara erişim sağlandı. Hastaların klinik ve laboratuvar verilerine sistem üzerinden inceleme yapılarak ulaşıldı. Cerrahi tedavi uygulanan hastalar salpenjektomi, salpingostomi ve milking yöntemlerine göre gruplandırıldı. Veriler karşılaştırmalı analiz yapılarak incelendi ve istatistiksel yöntemler kullanılarak sonuçlar değerlendirildi. Bulgular: Ağustos 2018-Ağustos 2023 yılları arasında 18-45 yaş aralığında olan ve ektopik gebelik teşhisi konmuş hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Toplam 176 hasta geçirdikleri operasyon şekilllerine göre (salpingostomi, milking, salpenjektomi) üç gruba ayrıldı. 18-45 yaş aralığının dışında olanlar, sadece medikal tedavi uygulanan hastalar, ekspektan yaklaşımla tedavisi tamamlanan hastalar ve operasyon şekli laparotomik olan hastalar çalışmaya dahil edilmedi. Hastaların 69(%39,2)'una salpenjektomi, 75(%42,6)'ine salpingostomi, 34(%19,3)'üne milking(sağma) yöntemi uygulandı. Hastalar yaş, abort öyküsü, geçirilmiş abdominal/pelvik cerrahi, geçirilmiş ektopik gebelik öyküsü, RİA kullanımı ve IVF gebelik öyküsü gibi risk faktörlerine göre kıyaslandı ve fertilite açısından anlamlı bir fark gözlenmedi. Cerrahi prosedürler içinde postoperatif fertilite açısından salpingostomi ve milking yönteminin salpenjektomiye kıyasla daha olumlu sonuçlarının olduğu tespit edildi. Çalışmamızda operasyon sonrası gebelik olma durumunun, risk faktörleri olan; abort öyküsü, abdominal/pelvik operasyon öyküsü, geçirilmiş ektopik gebelik, Ria, IVF ile istatistiksel olarak anlamlı bir ilişkisinin olmadığı saptandı. Tartışma ve Sonuç: Çalışmamızda elde edilen sonuçlar, ektopik gebelik cerrahisi sonrası fertilite açısından önemli ipuçları sunmaktadır. Bulgularımız, literatürde bildirilen verilerle büyük oranda uyumludur. Cerrahi tedavi yöntemlerinin postoperatif fertilite üzerindeki etkileri, hastaların yaşı, cerrahi geçmişi ve uygulanan tedavi şekline bağlı olarak değişkenlik göstermektedir. Tedavide cerrahi müdahalelerin doğru şekilde yönetilmesi, hastaların doğurganlık potansiyellerini en üst seviyede koruma imkânı sağladığını ortaya koymaktadır. Anahtar Kelimeler: Ektopik Gebelik, Fertilite, Salpenjektomi, Salpingostomi, Serum β-hCG
Magnezyum sülfatın intrauterin iskemi-reperfüzyon hasarında fetal sıçan beyninde ve plasentasında oluşan hasar üzerine doku koruyucu etkisi
Perinatal hipoksik-iskemik beyin hasarı neonatal mortalite ve morbidite, serebral palsi, mental retardasyon, epilepsi gibi uzun dönem nörolojik defisitlerin en önemli nedenlerinden birisidir. Mevcut tez çalışmasının amacı, prenatal hipoksi-reperfüzyon sıçan modelinde N-metil-D-aspartat antagonisti magnezyum sülfatın iskemik hasar öncesi ve iskemik hasar esnasında kullanımının fetal beyin dokusunda ve plasentada doku koruyucu etkisinin saptanmasıdır. Bu amaçla çalışmaya 19 günlük (term: 21 gün) 24 adet gebe sıçan dahil edildi ve her biri 6 hayvandan oluşan 4 çalışma grubu oluşturuldu: (1) Negatif kontrol, (2) Pozitif kontrol (iskemi-reperfüzyon hasarı), (3) Profilaktik magnezyum sülfat (iskemik hasardan 30 dakika önce) ve (4) İskemik hasar ile eş zamanlı (terapötik) magnezyum sülfat. Uterin iskemi reperfüzyon modeli, laparatomi sonrasında 20 dakika süren utero-overyan arter ligasyonu ve sonrasındaki 30 dakikalık reperfüzyon evresinden oluşmaktaydı. Profilaktik uygulama, iskemik hasardan 30 dakika önce 600 mg/kg intraperitoneal magnezyum sülfat verilmesi şeklindeydi. Reperfüzyon sonrasında fetal beyin ve plasenta dokuları elde edildi. Elde edilen dokularda histopatolojik değişiklikler (hiperemi, hemoraji ve infiltrasyon) skorlandı ve immünhistokimyasal olarak Tümör Nekroz Faktör-alfa ve kaspaz-3 değerlendirildi. Sonuç olarak, magnezyum sülfat uygulamalarının fetal hipoksi-reperfüzyon hasarına maruz bırakılan sıçan gebeliklerinde plasenta ve fetal beyinde hiperemi, hemoraji ve infiltrasyon gibi olumsuz değişiklikleri azalttığı (tümü için p<0.001) ve Tümör Nekroz Faktör-alfa ile kazpaz-3 immün ekspresyonlarını baskıladığı (her ikisi için p<0.001) saptandı. Magnezyum sülfatın iskemik hasardan önce verilmesi, hasar anında uygulanmasına göre daha fazla doku koruyucu etki ile ilişkili gözükmekteydi. Bu ön bulgular, magnezyum sülfatın perinatal dönemde hipoksi-reperfüzyon hasarında nörokoruyucu etkiye sahip olabileceğini göstermekte olup bunun potansiyel klinik etkileri mevcut olabilir. Anahtar Kelimeler: Fetal hipoksi, hipoksi-reperfüzyon hasarı, magnezyum sülfat
Cinsel aktivitesi olmayan total pelvik organ prolapsusu olan hastalarda total vajinektominin etkinliği
Giriş: Pelvik organ prolapsusu (POP), vajinal duvarların, serviksin ya da vajinal kafın normal anatomik konumundan aşağıya doğru yer değiştirmesiyle karakterize edilen bir durumdur. Bu hastalık, etkilenen kadınların yalnızca günlük yaşam kalitesini değil, aynı zamanda cinsel yaşamlarını da olumsuz yönde etkileyebilmektedir. Literatürde, POP' un cerrahi tedavisi amacıyla zaman içerisinde çok sayıda farklı cerrahi yöntem geliştirilmiş ve uygulanmıştır. Biz de total pelvik organ prolapsusu olan, POPQ evrelemesine göre evre 4 pelvik organ prolapsusu olan, cinsel aktif olmayan yaşlı hastalarda vajinektomi cerrahisi üzerine bir çalışma yaptık. Total vajinektomi yapılan postoperatif minimum 6 ayını doldurmuş ve postoperatif süreçte kontrolünü yaptğımız hasta grubumuza yaptığımız cerrahinin hasta konforuna yönelik faydasını belirleyebilmek için bir anket oluşturarak yapılan cerrahinin etkinliğini araştırdık. Materyal ve Yöntem: Ocak 2014 ile Ekim 2024 tarihleri arasında, Süleyman Demirel Üniversitesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği‟nde Prof. Dr. M. Okan Özkaya tarafından muayenesi gerçekleştirilen ve semptomatik total pelvik organ prolapsusu tanısı alarak cerrahi tedavi uygulanan 62 olgudan, belirlenen kriterleri karşılayan 36 kadın hasta bu çalışmaya dahil edilmiştir. Katılımcıların demografik özellikleri kaydedilmiştir. Çalışma kapsamındaki tüm hastaların preoperatif dönemdeki POP-Q evrelemesi Evre 4 olarak saptanmıştır. Postoperatif dönemde 6. ayını tamamlayan hastalara, hasta memnuniyetini değerlendirmeye yönelik 6 sorudan oluşan bir anket uygulanmıştır. Elde edilen veriler istatistiksel yöntemlerle analiz edilerek değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmada cerrahi prosedür uygulanan hastaların yaş ortalaması 71,22±7,50 yıl, boy ortalaması 158,22±5,09 cm, kilo ortalaması 66,75±9,95 kg ve BMI ortalaması 26,61±3,78 kg/m2 olarak saptanmıştır. Bu sonuçlar benzer çalışmalar ile uyumlu idi. Preoperatif hasta evrelerinin evre 4 hastalar oluşturmaktaydı. Postoperatif 6.ayını dolduran hiçbir hastada desensu izlenmedi. Tartışma ve Sonuç: Tüm bu veriler, çalışmamızın bulgularının güncel literatürle uyumlu olduğunu ve obliteratif cerrahilerin, özellikle ileri yaş ve cinsel aktivite beklentisi olmayan hastalarda, yüksek hasta memnuniyeti ve belirgin semptomatik iyileşme sağladığını desteklemektedir. Anahtar Kelimeler: Total Pelvik Organ Prolapsusu, Vajinektomi, Memnuniyet Anketi
Gebelik yaşına göre aşırı büyük fetuslarda fetal pankreas boyutu ilişkisinin prospektif araştırılması
Amaç: Bu çalışmada, pregestasyonel veya gestasyonel diyabet tanısı olmayan gebelik yaşına göre büyük fetüslerle gebelik yaşına göre normal büyüklükte olan fetusların fetal pankreas boyutları arasındaki ilişki değerlendirilmiştir. Çalışmanın amacı, fetal pankreas ölçümlerinin prenatal dönemde gebelik yaşına göre büyük fetüs öngörüsünde kullanılabilirliğini araştırmak ve fetal büyüme paternlerinin daha iyi anlaşılmasına katkı sağlamaktır. Çalışmanın Yapıldığı Yer: Selçuk Üniversitesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Gebe polikliniği Gereç ve Yöntem: Çalışma, 28–40. gebelik haftaları arasında, 18–40 yaş aralığında olan tekil gebelikler üzerinde yürütülmüş prospektif bir gözlemsel çalışmadır. Gebelik yaşına göre büyük fetüs grubuna, tahmini fetal ağırlığı %90 persentilin üzerinde olan fetüsler, kontrol grubuna ise tahmini fetal ağırlığı %10–90 persentil aralığında olan fetüsler dahil edilmiştir. Tüm fetal pankreas ölçümleri ultrasonografi ile gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Gebelik yaşına göre büyük fetüs grubunda fetal pankreas uzunluğu, genişliği ve alanı; kontrol grubuna kıyasla istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. Ayrıca, gebelik haftası ilerledikçe pankreas boyutlarında lineer artış gözlenmiş, bu artış gebelik yaşına göre büyük fetüs grubunda daha belirgin olmuştur. Pankreas uzunluğu/AC oranı, gebelik yaşına göre büyük fetüs grubunda kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur (p = 0.004). Pankreas genişliği/AC oranı ise gruplar arasında marjinal düzeyde farklılık göstermiştir (p = 0.064), ancak gebelik haftasına göre yapılan regresyon analizinde anlamlı ilişki saptanmıştır (p = 0.042). Regresyon analizine göre, gebelik haftası sabit tutulduğunda, gebelik yaşına göre büyük fetüs grubunda pankreas uzunluğu/AC oranı ortalama 0.0063 birim, pankreas genişliği/AC oranı ise 0.0027 birim daha yüksek bulunmuştur. Sonuç: Çalışma bulguları, fetal pankreas boyutlarının gestasyonel yaşla birlikte arttığını ve bu artışın gebelik yaşına göre büyük fetüslerde daha belirgin olduğunu göstermektedir. Elde edilen veriler, fetal pankreasın ultrasonografik değerlendirmesinin prenatal dönemde gebelik yaşına göre büyük fetüs öngörüsünde yardımcı olabileceğini düşündürmektedir. Bu sonuçlar, fetal metabolik durumun değerlendirilmesi ve olası perinatal risklerin erken tanısı açısından klinik değere sahiptir. Anahtar Kelimeler: Fetal pankreas, gebelik yaşına göre büyük fetüs, makrozomi, gebelik, ultrasonografi, fetal biyometri
Ribociclibin serviks kanseri hücre kültüründe BTG (B hücresi translokasyon geni) 1 gen üzerindeki transkriptom analizi
Bu çalışmanın amacı Ribociclibin serviks kanseri hücre kültüründe B hücresi translokasyon geni (BTG) 1 gen üzerinde transkriptom analizi yaparak ribociclibin etki mekanizmasını araştırmaktır. Serviks kanseri tedavi ve prognozuna yönelik yeni moleküler hedeflerin aydınlatılması amacıyla ribociclib uygulanan (deney) ve uygulanmayan (kontrol) HeLa hücre hatlarından seçilen üçer replikat toplam altı numune üzerinden RNA izolasyonu sonrası transkriptom analizi yapıldı. Normalizasyon sonrasında, gruplar arası diferansiyel gen ekspresyonu (DGE) belirlemek için edgeR R paketi ve Quasi-Likelihood modeli kullanıldı. Gen ontoloji analizinde TopGO paketi ve Kolmogorov-Smirnov (KS) istatistiksel testi kullanıldı. Yolak analizlerinde cluster Profiler paketi kullanıldı. Grup içi ve gruplar arası istatistiksel karşılaştırma çalışmalarının düzenlenmesi, veri görselleştirme uygulamaları ve rapor oluşturulmasında R betikleri kullanıldı. Çalışma kapsamında 2 farklı grup içinde 3'er replikat ile toplam 6 farklı numunenin RNA dizilemesi gerçekleştirildi. Normalizasyon ve filtreleme sonrası elde edilen Reads per Kilobase (RPK) ve Transcripts per Million (TPM) değerlerinin dağılımları benzerdi. Her iki grupta da genlerin büyük çoğunluğu düşük ifade düzeyinde yoğunlaştı ve az sayıda genin ise yüksek ifade düzeyinde olduğu gözlendi. DGE analizi sonrasında kontrol ile deney grubu karşılaştırıldığında, False Discovery Rate (FDR) düzeyinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık gösteren genlerden 1434 gende anlamlı ekspresyon artışı, 1273 gende ise anlamlı ekspresyon azalışı tespit edildi (p<0.05). En düşük FDR değerine sahip ilk 15 genden transkriptom analizinde IGFBP3, NDRG1, ATP1B3, MT-CYB, BNIP3P1, CD83 ekspresyonunda anlamlı bir azalma ve PIM3, CCN1, HERPUD1, EIF1, ID1, ASNS, HMGB2, MSMO1, ID1 ekspresyonunun ise artış gözlendi. İki grubun karşılaştırılmasında farklı gen ekspresyonlarının volkan grafiğinde tüm genlerin logFC ve FDR değerlerine göre istatistiksel olarak anlamlı (FDR<0.05) farklılık gösteren genlerden IGFBP3, BNIP3P1, MT-CYB, NDRG1, ATP1B3 yer almaktadır. En düşük FDR değerine sahip ATP1B3, IGFBP3, NDRG1 genlerinde ribociclib uygulaması sonrasında kontrol hücre grubu ile kıyaslandığında anlamlı olarak azalma gözlendi. Moleküler fonksiyon, hücresel komponent ve biyolojik proçese ait genlerde anlamlı değişim gözlendi. Yolak Analizi ekspresyon analizinde anlamlı değişkenlik gösteren genlerin (FDR<0.05) 1434 adet anlamlı artış gösteren genin 22 adet yolak içinde anlamlı olarak kümelendiği, 1273 adet anlamlı düşüş gösteren genin 15 adet yolak içinde anlamlı olarak kümelendiği tespit edildi. Sonuç olarak Hela hücre kültüründe Ribociclib tedavisinin hem hücre döngüsünü baskıladığı hem de hücrede büyük ölçüde transkriptomik değişikliklere yol açarak gen düzenleme mekanizmalarını, hücresel metabolizmayı, protein sentezi, ekzozomları etkilediği ve de metabolizmayı yeniden programlamayı tetiklediği gösterildi. Serviks kanseri tedavisinde metabolik ve immünmodülator ajanlar gibi tedavi seçenekleri ile daha etkili ve kalıcı yanıtlar elde edilebilir. Anahtar kelimeler: Hela, ribosiklib, serviks kanseri, transkriptom analizi
20-24. gebelik haftalarında ölçülen fetal myokard perfüzyon indeksin olumsuz perinatal sonuçları öngörmedeki etkinliği
Amaç: Fetal Myokard Perfüzyon İndeksin, İUGG öngörmedeki etkinliğini araştırmak. Çalışmanın Yapıldığı Yer: Selçuk Üniversitesi Kadın Hastalıkları ve Doğum bölümü Perinatoloji ve Obstetri polikliniği Materyal ve Metot: Çalışmaya 1 Temmuz 2024-1 Şubat 2025 tarihleri arasında Selçuk Üniversitesi Kadın Hastalıkları ve Doğum bölümü Perinatoloji ve Obstetri polikliniğine başvuran 18-45 yaş arasındaki ek kronik hastalığı ve fetal anatomik anomalisi olmayan, 20 ile 24 hafta arasında olan tekil gebeler dahil edildi. Tüm gebelere VOLUSON E6 ultrason cihazı iki boyutlu (4.5–16.5 MHz) transabdominal prob ile İSUOG klavuzlarının önerileri doğrultusunda fetal biyometrik ölçümler alındı ve Doppler USG ile Umbikal Arter, Uterin Arter, Duktus Venozus, Orta Serebral arter, Myokard Perfüzyon İndeksi ölçümlerine bakıldı. MPI doppler parametrelerinin İUGG gelişimini öngörme yeterliliği istatistiksel olarak test edildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 329 gebenin takibinde 4 olguda intrauterin fetal ölüm gerçekleşti ve bu hastalar çalışmadan çıkarıldı. Geri kalan 325 gebe çalışmaya dahil edildi. Bu gebeler doğuma kadar hastanemizde takip edildi ve hastanemizde doğum yaptı. Bu gebelerin 21 tanesinde Gestasyonel diabetus mellitus (GDM), 7 tanesinde preeklampsi, 47 tanesinde İUGG gelişti. GDM saptanan gebeler çalışmadan çıkarıldı. Preeklamsi gelişen 7 gebenin hepsi İUGG eşlik etmekteydi. Bu hastalarında dahil olduğu toplamda 47 İUGG'li fetüs hasta grubu olarak çalışmaya dahil edildi ve 256 hasta kontrol grubuna dahil edildi. MPI değeri ile İUGG ve sağlıklı grup arasında karşılaştırıldı ve median MPI değeri İUGG grubunda 0,40 (min–max: 0,31–0,54), sağlıklı grupta ise 0,39 (min–max: 0,21–0,58) olarak hesaplanmış olup, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p = 0,110). Sonuç: Düşük risk grubu olgularda 20.-24. Gebelik haftalarında değerlendirilen MPI Doppler parametresinin İUGG saptamasını öngörmekte faydalı olmadığı düşünüldü.
Taze embriyo transferi ve donma çözme embriyotransferlerinde transfer öncesi endometriumkalınlığının gebeliğin hipertansif hastalıklarıve doğum ağırlığına etkileri
Üreme Teknolojileri (ART), kısırlık yönetiminde ayrılmaz bir parça haline gelmiş olup, in vitro fertilizasyon (IVF) en yaygın olarak kullanılan yöntemlerden biridir. IVF kullanımının artmasıyla birlikte, ilişkili risklerin ve potansiyel faktörlerin anlaşılması son derece önemli hale gelmektedir. Bu kapsamlı derleme, endometrial kalınlığın ART döngülerindeki gebelik sonuçları üzerindeki etkisini araştırmayı amaçlamaktadır. Transfer öncesi ultrason ile değerlendirilen endometrial kalınlık, endometrial reseptivitenin kritik bir göstergesi olarak hizmet vermektedir. Çalışmalar, IVF başarısını ve klinik gebelik oranlarını öngörmede önemini göstermiştir. Bununla birlikte, endometrial kalınlığın gebelikte hipertansif bozukluklar ve doğum ağırlığı sonuçları üzerindeki etkilerine dair sınırlı literatür bulunmaktadır. Mevcut çalışmalar genellikle taze transferler veya donmuş-çözülmüş embriyo transferleri üzerinde ayrı ayrı odaklanırken, her iki hasta grubunu içeren az sayıda çalışma bulunmaktadır. Ayrıca, fetal büyüme kısıtlılığı (FGR), ART gebeliklerinde önemli bir endişe kaynağını temsil etmektedir. Lubchenco ve meslektaşları fetal büyümeyi üç kategoriye ayırarak tanımlamışlardır: gestasyonel yaşa göre küçük (SGA), uygun (AGA) ve büyük (LGA). FGR, bir fetüsün büyüme potansiyelini gerçekleştirememesiyle karakterize edilir ve perinatal sonuçlar için önemli sonuçlar doğurur. Çalışmamızda, ART döngülerinde endometrial kalınlık ölçümlerinin kapsamlı bir analizini gerçekleştirdik ve bunları hipertansif gebelik bozuklukları ve doğum ağırlığı sonuçları da dahil olmak üzere gebelik sonuçları ile ilişkilendirdik. Bulgularımız, endometrial kalınlık ile bu sonuçlar arasında önemli bir ilişki olduğunu göstermektedir ve endometrial değerlendirmenin ART başarı oranlarını optimize etme ve anne ve neonatal sağlığı iyileştirme açısından önemini vurgulamaktadır. Bu derleme, endometrial kalınlık ile gebelik sonuçları arasındaki ilişkiyi daha kapsamlı bir şekilde açıklığa kavuşturmak için daha fazla araştırmanın gerekliliğini vurgulamaktadır. Bu ilişkilerin daha derinlemesine anlaşılması, klinik karar verme süreçlerini geliştirebilir ve sonuç olarak anne ve neonatal sağlığını iyileştirebilir. Anahtar kelimeler: IVF, preeklampsi, gestasyonel hipertansiyon, SGA, doğum ağırlığı
Zayıf over yanıtına sahıp hastaların bologna kriterlerine ve poseıdon alt gruplarına göre taze embriyo transferi veya donmuş embriyo transferi yapılanların kümülatif canlı doğum oranlarının retrospektif olarak karşılaştırılması
Bu tez çalışmasında zayıf over yanıtlı hastaların, Bologna ve POSEİDON kriterlerine göre kümülatif canlı doğum oranları retrospektif olarak karşılaştırıldı. Ocak 2017- Ekim 2023 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde ilk tüp bebek siklusuna başlayan hastalar tarandı, Standart ovaryan stimülasyon protokolü sonrasında IVF/Intrasitoplazmik sperm enjeksiyonu (IVF/ICSI) ile tedavi edilen, oosit elde edilip edilmediğine bakılmaksızın oosit toplama işlemi gerçekleştirilen, Taze embriyo transferi veya dondurulmuş-çözülmüş embriyo transferi (FET) sonrasında, canlı doğum elde edilen veya tüm embriyoların transfer edilmesine rağmen canlı doğum elde edilemeyen hastalar çalışma kapsamına alındı. Oosit toplamada güçlük yaşanan (her iki overe ulaşılamayan) sikluslar, partnerinde azospermi olanlar, fertilite prezervasyon siklusları, VKİ ≥ 35 kg/m2 olan hastalar, 18 yaşından küçük ve 45 yaşından büyük hastalar, WHO Grup 1 (Hipogonadotropik hipogonadal anovulatuar) hastalar, Preimplantasyon genetik tanı (PGT-M ve PGT-SR) siklusları, Dual stimülasyon uygulanan hastalar, POY (Prematür Over Yetmezliği) tanısı almış hastalar çalışmadan dışlandı. Hacettepe Üniversitesi Tüp Bebek Merkezi'nde ilk kez yumurta toplama siklusu olan 1250 hasta final analizlere dahil edildi. Bologna kriterleri, üç kriterden en az ikisinin olması, Maternal yaşın ≥40 olması veya over kistektomi cerrahisi geçirmek, Önceki konvansiyonel stimülasyon protokolü ile ≤3 oosit toplanması, Antral Folikül Sayısı (AFS) <5 Follikül veya Anti-Müllerian Hormon (AMH) <1.1 olarak kabul edildi. POSEIDON hastaları ise dört gruba ayrıldı; AMH≥1.2/AFC≥5 olan ve beklenmedik zayıf (<4 oosit toplanan) veya suboptimal (4–9 oosit toplanan) yanıt veren 35 yaş altı ve 35 yaş üstü kadınlar, ayrıca AMH<1.1/AFC<5 olan genç ve yaşlı olanlar. Non-POSEIDON hastaları ise AMH≥1.2/AFC≥5 olan ve >9 oosit toplanan hastalar olarak sınıflandırıldı. Her hastanın hem Bologna kriterlerine hem de POSEIDON kriterlerine göre sınıflandırılması yapıldı, ve kategoriler arasındaki karşılaştırmada Genelleştirilmiş Tahmini Denklemler (GEE) analizi kullanıldı. Birincil sonuç ölçütü kümülatif canlı doğum oranı olarak belirlendi. Toplam 1250 hasta değerlendirilmiş olup, %79,6'sı (996 hasta) POSEIDON kriterlerine göre sınıflandırılmıştır. POSEIDON alt grupları şu şekilde dağılmıştır: Grup 1a %5,28 (66 hasta), Grup 1b %23,4 (293 hasta), Grup 2a %3,6 (45 hasta), Grup 2b %10,1 (127 hasta), Grup 3 %14,64 (183 hasta) ve Grup 4 %22,48 (281 hasta). iii POSEIDON hastalarının ortanca [çeyrekler arası aralık] yaş değerleri 34 [30-38], AMH değerleri 1,33 [0,65-2,69], toplanan oosit sayıları 4 [2-6] ve yapılan embriyo transfer sayıları 1 [1-2] olarak saptanmıştır. Non-POSEIDON hastalarında ise yaş 30 [27-33], AMH 4,63 [2,93-7,07], toplanan oosit sayısı 13 [11-15] ve yapılan embriyo transfer sayısı 2 [1-3] olarak kaydedilmiştir. Bologna kriterlerine uyan hastalarda yaş 40 [36-42], AMH 0,46 [0,20-0,76], toplanan oosit sayısı 2 [1-3] ve yapılan embriyo transfer sayısı 1 [0-1] iken; Non-Bologna hastalarında yaş 31 [28-36], AMH 2,30 [1,17-4,29], toplanan oosit sayısı 6 [3-9] ve yapılan embriyo transfer sayısı 1 [1-2] olarak belirlenmiştir. Kümülatif canlı doğum oranları Non-POSEIDON grubunda %49,8; POSEIDON Grup 1a'da %24,2; Grup 1b'de %34,1; Grup 2a'da %15,6; Grup 2b'de %27,6; Grup 3'te %20,8; Grup 4'te ise %10,7 olarak tespit edilmiştir. Kümelenmiş GEE analizinde, Non-POSEIDON grubu referans alınarak yapılan hesaplamada, canlı doğum şansı için ods oranları şöyle saptanmıştır: Grup 1a için OR 0,32 [0,18 - 0,60]; Grup 1b için OR 0,52 [0,37-0,74]; Grup 2a için OR 0,19 [0,08-0,43]; Grup 2b için OR 0,38 [0,24-0,61]; Grup 3 için OR 0,26 [0,17-0,41]; Grup 4 için OR 0,12 [0,08-0,19]. Bologna grubu için kümülatif canlı doğum oranları %8,7 (OR: 0,10, 0,06-0,16); Non-Bologna hastaları için kümülatif canlı doğum oranları %32,4 [OR: 0,48, 0,39-0,60] olarak bulunmuştur. Canlı doğum elde etme olasılığı Bologna grubuna kıyasla POSEIDON grubunda yaklaşık 3 kat daha fazladır. POSEIDON grubundaki hastalar, normal yanıt verenlere kıyasla yaklaşık iki kat daha az kümülatif canlı doğum oranına sahipken, Bologna grubundaki hastaların kümülatif canlı doğum oranı, Non-Bologna grubundakilere göre dört kat daha az olarak bulunmuştur. POSEIDON kriterleri, düşük prognozlu hastaları daha kapsamlı bir şekilde kategorize ederken, Bologna kriterleri ise daha kötü prognozlu, daha dar bir hasta grubunu temsil etmektedir.
Geriatrik popülasyondaki benign jinekolojik cerrahilerde morbidite ve mortaliteyi belirleyen faktörlerin retrospektif değerlendirilmesi
Geriatrik Popülasyondaki Benign Jinekolojik Cerrahilerde Morbidite ve Mortaliteyi Belirleyen Faktörlerin Retrospektif Değerlendirilmesi. Hacettepe Üniversitesi, Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanlık Tezi, Ankara, 2024. Bu çalışma Hacettepe Üniversitesi Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Anabilimdalı'nda 2014-2024 arasında opere edilen 716 geriatrik hasta bilgilerinin retrospektif analizini sunmaktadır. Yaşlanma sürecine bağlı olarak artan kırılganlık (frailty), cerrahi girişimlerin risk profilini değiştirmekte ve postoperatif morbidite insidansını yükseltmektedir. Kırılganlık yaşa bağlı fizyolojik rezerv kaybıyla stres faktörlerine karşı duyarlılığı artıran bir sendrom olarak tanımlanmış ve son yıllarda perioperatif risk değerlendirmelerinde önemli bir parametre haline gelmiştir. Bu çalışmada kırılganlık ölçeği olarak Laboratuvar Testine Dayalı Kırılganlık İndeksi (Fİ-LAB), morbidite gruplandırması için Clavien-Dindo sınıflandırılması kullanılmıştır (ciddi morbidite ≥ sınıf 3 kabul edilmiştir) ve parametrelerin ciddi morbidite üzerindeki etkisi lojistik regresyon analizi ile incelenmiştir. Kırılganlık indeksi (p=0,003, OO: 2,28), polifarmasi (p=0,002, OO: 3,98), yoğun bakım yatışı (p<0,001, OO: 8,19) ciddi morbiditeye etki eden anlamlı risk faktörleri olarak gözlendi. Çok değişkenli analizde polifarmasi (p=0,018, OO:3,17) ve postoperatif yoğun bakım yatışı (p<0,001, OO: 6,30) anlamlı bulunmuştur. Hastaneye tekrar yatışa etki eden risk faktörlerinde ise tek değişkenli analizde kırılganlık indeksi (p=0,012, OO:1,79), polifarmasi (p<0,001, OO:3,66) ve HbA1c (p=0,045, OO:3,31) anlamlı bulunmuştur. Taburculuk sonrası acile başvuruya etki eden herhangi anlamlı faktör saptanmamıştır. Yoğun bakım yatışına etki eden faktörler ise kırılganlık indeksi, yaş ve polifarmasidir (sırasıyla p<0,001, p=0,017 ve p=0,009). Kırılganlık indeksi ile hastane yatış süresi arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (r=0,202 ve p<0,001). Fİ-LAB kırılganlık indeksinin ciddi morbidite için bir ipucu olabileceğini, fakat sadece bu indeks baz alınarak hasta danışmanlığı verilemeyeceği, tedavi planlanmasında birçok faktörün göz önüne alınması gerektiği sonucuna vardık.
Hadlock büyüme standardına göre fetal büyüme kısıtlılığı tanısı alan olguların Fenton büyüme çizelgesine göre oluşturulan gruplar arasında erken yenidoğan komplikasyonları açısından karşılaştırılması
Fetal büyüme kısıtlılığı günümüzde perinatal morbidite ve mortalitenin önemli bir nedeni olmaya devam etmektedir. FBK tanısı alan bebekler erken yenidoğan döneminde; hipoglisemi, hipotermi, polistemi, sepsis, konvülziyon, nekrotizan enterekolit (NEK), intraventriküler kanama (İVK), periventriküler lökomalazi (PVL), respiratuar distres sendromu(RDS), bronkopulmoner displazi (BPD), prematür retinopatisi, fototerapi gereksinimi, artan yoğun bakım ve mekanik ventilatör ihtiyacı yönünden risk altındadırlar. Çocukluk ve erişkin dönemde ise nörogelişimsel problemler, obezite, diyabet, hipertansiyon, kardiyovasküler hastalıklar açısından risk altındadırlar. Biz bu retrospektif klinik çalışmada; 2016-2021 yılları arasında kliniğimizde fetal büyüme kısıtlılığı tanısı ile takip ettiğimiz bebeklerin neonatal dönemde kullanılan Fenton büyüme çizelgesine göre oluşturulmuş gruplar arasında erken yenidoğan komplikasyonları açısından fark olup olmadığını incelemeyi amaçladık. FBK tanısı için EFW < 10 persentil olarak kabul ettik. Yenidoğan döneminde ise doğum ağırlıkları persentillerine göre bebekleri SGA ve AGA olarak gruplandırdık. Çalışma popülasyonuna toplamda 24 hafta ile 36 hafta 6 gün arasında doğan 290 hasta dahil edildi. FBK tanısı alan olguların 135'i (%46,6) Fenton büyüme çizelgesine göre SGA, 155'i AGA olarak değerlendirildi. Fenton'a göre oluşturulmuş SGA ve AGA grupları arasında komplikasyonlar yönünden yapılan karşılaştırmalarda; transfüzyon ihtiyacı (p=0.005) ve vücut ağırlığı artışı(gr/gün) (p=0.036) yönünden istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptandı. AGA olarak değerlendirilen grupta transfüzyon ihtiyacı azalmış ve yenidoğan döneminde kilo artışı daha yüksek oranda normal olarak tespit edildi. Diğer yenidoğan komplikasyonları açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamadı. Doğum haftalarına göre oluşturulan gruplarda (<34 hafta ve 334 hafta), <34 hafta doğan grupta AGA ve SGA bebekler arasında transfüzyon ihtiyacı ii (p=0.019) yönünden , 334 haftada ise SGA ve AGA olan grupta RDS (p= 0.039) görülme ve tam enteral beslenmeye geçiş süresi( p=0.009) yönünden istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu. Sonuç olarak bizim çalışmamıza göre erken yenidoğan komplikasyonlarını ön görme açısından fetal büyüme standartları prognostik önemini korumaktadır. Ancak fetal büyüme standartları ile yenidoğan büyüme çizelgeleri arasındaki uyumsuzluğun giderilmesi için daha fazla sayıda hastanın dahil edildiği prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Fetal büyüme kısıtlılığı, SGA, erken yenidoğan komplikasyonları
Fetal kardiyovasküler sistem anomalilerinin prenatal tanılarının, kısa dönem neonatal sonuçlarının ve postnatal tanılarının retrospektif olarak incelenmesi
Bu çalışmada prenatal dönemde kardiyovasküler sistem anomalisi tanısı almış olan gebeliklerin obstetrik ve neonatal sonuçlarını, yenidoğanların postnatal dönemdeki takip ve sonuçları incelenmiştir. Konjenital kalp hastalıklarının %20,61'ini (n= 40) ventriküler septal defektler oluşturarak en sık KKH anolarak saptanmıştır. 2. Sık KKH %12,37 (n= 24) ile hipoplastik sol kalp sendromudur. KVS dışındaki diğer sistemlerdeki ek anomaliler tüm KVS anomalilerinin(n=194) %14,94'ünde(n=29) saptanmıştır. En sık %4.12 sıklığıyla(n=8) iskelet sistemi ve ekstremite anomalileri saptanmıştır. Sonrasında sırasıyla %3,6'sınde(n=7) kraniyofasiyel anomaliler, %2.06'sında(n=4) gastrointestinal sistem anomalileri, %2.06'sında(n=4) multiple sistem anomalileri, %1.54'ünde(n=3) santral sinir sistemi anomalileri, %1.03'ünde(n=2) toraks ve abdominal duvar defektleri ve %0.51'inde(n=1) genitoüriner sistem anomalileri saptanmıştır. Antenatal usg ile tanı konan KVS anomalilerinin (n=194) %25,77'sinde(n=50) karyotip analizi yapılmış olup, %19.07'sinde(n=37) karyotip analizi sonucu normal, %6.7'sinde(n=13) karyotip analizi sonucu anormal sonuçlanmıştır. Gebelik sonucuna ulaşılan 193 hastanın ise %80,82'ü(n=156) canlı doğumla sonuçlanmıştır, %17,61'si(n=34) teminasyon ile sonuçlanmış, %1.55'ü(n=3) ise intrauterin dönemde ex olmuştur. En yüksek terminasyon oranları pulmoner atrezi (%40), trunkus arteriosus (%33,3) ve HRHS (%33,3) teşhislerinde görülmüştür. En düşük canlı doğum oranı ise atriyal izomerizm tanılı hastalarda saptanmıştır (%57,1). Cerrahi şansı bulamadan ilk 12 hafta içerisinde kaybedilen bebeklerin en çok görüldüğü gruplar HLHS (%50, 7/14), trunkus arteriosus (%50, 1/2) ve atriyal izomerizm (%40, 2/5) gruplarıdır. Doğum sonrası cerrahi girişime rağmen ilk 12 hafta içerisinde kaybedilen bebeklerin en çok izlendiği gruplar AVSD (%40, 2/5), HLHS (%28.6, 4/14), DORV (%28.6, 4/14), atriyal izomerizm (%20, 1/5) ve D-TGA (%19, 4/21) olarak saptanmıştır. Cerrahi sonrası en yüksek sağkalım ile takip edilen gruplar L-TGA (%100, 2/2), TOF (%81.8, 9/11) ve HRHS (%80, 8/10) olarak saptanmıştır. Prenatal dönemde herhangi bir KVS anomalisinin saptanması; anomalinin olası nedenini, prognozunu, yönetimini belirlemek açısından oldukça önemlidir. Aileler ile hastalıkların doğası paylaşılmalı, doğum sonrası gerekli olabilecek girişimler ve süreç hakkında bilgi verilmelidir. Terminasyon ve karyotip analizi gibi ebeveyn kararı gerektiren süreçlerde doktor bilgilendirmesi kritiktir.
Bazal luteinizan hormon düzeylerinin, Gnrh-antagonist protokol uygulanan hastalarda in-vitro fertilizasyon sonuçları üzerine etkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi
Artıran, N., Bazal Luteinizan Hormon Düzeylerinin Gnrh Antagonist Protokol Uygulanan Hastalarda In-Vitro Fertilizasyon Sonuçları Üzerine Etkisinin Retrospektif Olarak Değerlendirilmesi, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Kadın Hastalıkları ve Doğum Tezi , Ankara 2023. Bu tez çalışmasında erken folliküler fazda bakılan LH değerlerinin, IVF başarısını üzerine etkisi araştırıldı. Ocak 2014 - Aralık 2022 başvuran hastalar retrospektif olarak tarandı, antagonist protokol ile hipofizer supresyon uygulanıp, ovulasyonun tetiklenmesi için hCG tercih edilen hastalar içerisinde, siklus başlangıcında trans-vajinal ultrasonografi ile sayılan toplam antral follikül sayısı >4 olanlar çalışmaya dahil edildi. 15-45 yaş aralığı olanlar ve vücut kitle indeksi <35 olan hastalar çalışma kapsamına alındı. FORT analizi için 312 hasta değerlendirilmeye alındı. Yapılan lojistik regresyon analizinde bazal LH değerinde bir birimlik artışın, FORT üzerinde istatistiksel anlamlı azaltıcı etkisinin olduğu görüldü (OR; 0,957 , GA %95 0,933-0,981 ; p değeri <0,001). Hastanın yaşı, VKİ, kullanılan gonadotropin türü, PKOS varlığı ile FORT değeri arasında istatistiksel anlamlı bir ilişki gözlenmedi(p>0,05). Kullanılan gonadotropin dozunda 100 IU'lik artışın, FORT değerinde istatistiksel anlamlı artışa yol açtığı görüldü (OR ; 1,021, GA %95 1,008-1,035; p değeri 0,002). FOI analizi için 288 hasta değerlendirmeye alındı. Yapılan lojistik regresyon analizinde bazal LH değerinde bir birimlik artışın, FOI değerinde istatistiki anlamlı olmayan bir azalmaya sebep olduğu görüldü(OR; 0,978, GA %95 0,951-1,007; p değeri=0,132). Aspire edilen follikül başına toplanan oosit sayısı (kurtarılan oosit sayısı) analizi için 259 hasta değerlendirmeye alındı. Yapılan lojistik regresyon analizinde bazal LH değerinde bir birimlik artışın, aspire edilen follikül başına toplanan oosit sayısı değeri üzerinde anlamlı değişikliğe sebep olmadığı görüldü (OR; 1,010, GA %95 0,971-1,050; p değeri=0,627). Matürasyon oranı analizi için 251 hasta değerlendirmeye alındı. Yapılan lojistik regresyon analizinde bazal LH değerinde bir birimlik artışın, matürasyon oranı değeri üzerinde anlamlı değişikliğe sebep olmadığı görüldü (OR; 1,011, GA %95 0,976-1,048; p değeri=0,541). Fertilizasyon oranı analizi için erkek faktör hastalar çıkarıldı, 229 hasta değerlendirmeye alındı. Yapılan lojistik regresyon analizinde bazal LH değerinde bir birimlik artışın, fertilizasyon oranı değeri üzerinde anlamlı değişikliğe sebep olmadığı görüldü (OR; 1,001, GA %95 0,965-1,038; p değeri=0,971). Blastulasyon oranı analizi için üçüncü gün embriyo transferleri ve üçüncü gün embriyosu dondurulan hastalara dışlandı. 135 hasta değerlendirmeye alındı. Yapılan analizde bazal LH değerinde bir birimlik artışın, blastulasyon oranı değeri üzerinde anlamlı değişikliğe sebep olmadığı görüldü(OR; 1,008, GA %95 0,961-1,058; p değeri=0,735). Bu grupta LH değerlerine göre percentil analizi yapıldığında, taze transfer ile elde edilen gebelik sonuçları(beta hCG pozitifliği, klinik gebelik, abortus, biyokimyasal gebelik, canlı doğum) bakımından fark olmadığı görüldü(p>0,05). Bazal LH değerlerinin yüksekliğinin hastaların FORT değerinde anlamlı düşüşe yol açtığı tespit edildi. Ancak bazal LH değerlerindeki bu değişikliğin oosit matürasyonu, fertilizasyonu, blastülasyonu ve gebelik sonuçları üzerinde direkt etkisinin olmadığı görüldü. Anahtar Kelimeler: Luteinizan hormon, pituiter supresyon, foliküler çıktı oranı, folikül oosit indeksi, matürasyon oranı, fertilizasyon oranı, blastulasyon oranı
Plasenta perkretalı hastalarda, sezaryen sayısının maternal ve neonatal mortalite ve morbidite ile ilişkisinin değerlendirilmesi
Giriş ve amaç: Plasentanın uterus duvarına anormal yapışması anlamına gelen plasenta akreata spektrum (PAS) bozukluklarının sezaryan doğum ile ilişkisi uzun zamandır bilinmektedir. Kanama, transfüzyon ve çoklu organ yetmezliği gibi komplikasyonlarla ilişkili olan PAS bozuklukları hem maternal hem de neonatal açıdan önemli sonuçlar doğurmaktadır. Plasental adezyon bozukluklarının maternal ve neonatal sonuçları birçok çalışmada değerlendirilmiş olmasına rağmen, önceki sezaryen sayısının maternal ve neonatal sonuçlar üzerindeki etkisi sınırlı sayıda çalışmada değerlendirilmiştir. Çalışmamızın amacı plasenta perkretalı hastalarda önceki sezaryen doğum sayısı ile maternal ve neonatal sonuçların ilişkisini değerlendirmektir. Gereç ve yöntem: Bu çalışmaya Ocak 2021 ile Ocak 2023 tarihleri arasında Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Anabilim Dalı'na başvuran ve sonografik değerlendirmede plasenta perkreta tanısı alan 150 gebe dahil edildi. Hastalar sezaryen sayısına göre üç eşit gruba ayrıldı: 1-2 sezaryen (Grup 1), 3-4 sezaryan (Grup 2) ve 5'ten fazla sezaryan (Grup 3). Sezaryan sayısı grupları arasında maternal (preoperatif hemoglobin düzeyi, hastanede kalış süresi, transfüzyon sıklığı, postoperatif komplikasyonlar) ve neonatal sonuçların (preterm doğum, 1. ve 5. dakika APGAR skoru, neonatal yoğun bakım ünitesine yatış oranı) karşılaştırılması amaçlandı. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 150 hastanın yaş ortalaması 33,3 ± 4,9 (20-47 yaş) idi. Ortalama gestasyon haftası 34,5 ± 2,0 hafta (27-39 hafta) idi. Hastaların %65,3'üne eritrosit süspansiyonu, %45,3'üne taze donmuş plazma transfüzyonu yapıldı. Hastaların %13,3'ünde komplikasyon izlendi: Mesane yaralanması (%8.0), postoperatif ileus (%4.0) ve hematom (%1.3). Hastaların %68'ine uterus koruyucu cerrahi uygulanırken, %32'si histerektomi yapıldı. Çalışmamızda anne ölümü izlenmedi. Gruplar arası yaş dağılımı bakımından incelendiğinde istatistiksel yönden anlamlı bulunmamıştır. Preterm doğum oranı (<34 hafta) grup 1'de %16, grup 2'de %20 ve grup 3'te %34 idi. Grup 3'te preterm doğum sıklığı grup 1'den istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha yüksek bulunmuştur (p=0,038). Ayrıca, korelasyon analizlerinde sezaryen doğum sayısı ile gebelik haftasının negatif yönde ilişkili olduğu görüldü (p=0,014). Histerektomi oranı grup 1'de %10, grup 2'de %28 ve grup 3'te %58 idi (p<0,001). Ameliyat öncesi hemoglobin düzeyi, hastanede kalış süresi ve transfüzyon sıklığı açısından gruplar arasında anlamlı farklılık yoktu. Ancak grup 3, grup 1'e göre daha yüksek komplikasyon oranına sahipti (p=0,021). Neonatal sonuçlar (APGAR skorları ve neonatal yoğun bakım ünitesine kabul) arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmedi. Histerektomi uygulanan hastalarda, konservatif cerrahi uygulananlara kıyasla hastanede kalış süresi daha uzun tespit edildi (p=0,006). Komplikasyon oranı (p=0,018) ve yenidoğan yoğun bakıma kabul oranı (p=0,042) daha yüksek bulundu. Sonuç: Plasenta perkreta olgularında sezaryen sayısının artması histerektomi, erken doğum, maternal ve neonatal morbidite ile ilişkili olabilir. Gereksiz sezaryen doğumların önlenmesi, PAS insidansını önleyebilir ve PAS vakalarında maternal ve neonatal sonuçları iyileştirebilir. Anahtar kelimeler: Plasenta perkreta, Sezaryen sayısı, Maternal sonuçlar, Neonatal sonuçlar
Kliniğimizde son 10 yıl içerisinde transobturatuar tape cerrahisi geçiren hastaların değerlendirilmesi ve uzun dönem sonuçları
Amaç: Stres üriner inkontinansın tedavisinde en uygun yöntemi belirlemek için çeşitli tedavi seçenekleri denenmiştir, ancak henüz kesin bir standart tedavi yöntemi oluşturulamamıştır. Bu çalışmanın amacı, stres üriner inkontinansı olan kadın hastalarda transobturatuvar tape cerrahisinin etkinliğini ve güvenliğini incelemektir. Ayrıca, kliniğimize başvuran hastaların operasyon sonrası uzun dönem sonuçlarını değerlendirerek, hastalarımıza yönelik standart tedavi prosedürlerini belirleyip kür sağlamayı hedefliyoruz. Materyal ve Metod: Ocak 2013 ile Ocak 2023 tarihleri arasında, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum polikliniğine idrar kaçırma şikayeti ile başvuran ve stres üriner inkontinans (SÜİ) tanısı konularak TOT operasyonu geçiren 95 hasta arasından 68 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastaların sosyodemografik özellikleri (yaş,), klinik özellikleri gravida, parite, doğum şekli, normal doğum sayısı, sezaryen sayısı, toplam doğum sayısı, preop/postop hb düzeyleri, ameliyat sonrası geçen süre, kilo, aynı seansta eşlik eden cerrahinin türü , preop/postop fizik muayenesi, komorbidite olup olmaması, sigara kullanımı , postop idrar kaçırma şikayet durumları, intraoperatif komplikasyonlar, postoperatif komplikasyonlar, preop/postop stres testi , preop / postop gece gündüz idrar sayılarını içermektedir. Tüm hastalara postoperatif dönemde telefonla tekrar ulaşılmış olup preoperatif ve postoperatif mevcut durumlarını göz önüne alınarak sonuçlar karşılaştırıldı. İstatistiksel analizler için 27.0 paket programı (Statistical Package For Social Sciences) programı kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmamıza katılan hastaların yaş ortalaması 44,5 yıl (22-69) olan toplam 68 hasta dahil edildi (Tablo 2). Hastaların postoperatif takip süreleri 1-10 yıl arasında değişmekte olup; ortalama takip süresi 6 yıl (1-10) idi. Hastaların gravida sayısının ortalaması 6(1,11), parite ortalaması 5(0,10) doğum sayılarının ortalaması 5(0,10) dur. Hastaların kilo ortalaması 78 kg (64,90) dır.Hastaların 48 inde sistemik hastalık yokken , 20 hastada ek sistemik hastalık vardı. Endikasyon dahilinde aynı seansta 63 (%92,6 ) hastaya ek operasyon yapıldı.Hastaların preop ortalama hemogram değeri 13,2±1,2 iken postop 11,7±1,2 idi. Hemoglobin değerindeki düşüş istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0,000).Hastalar postop idrar kaçırma şikayetindeki değişiklik açısından değerlendirildiği zaman 4 (%5,9) hastanın şikayetlerinde artma olduğu, hastaların 9'unun (%13,2 ) şikayetlerinde azalma olduğu, hastaların 4'ünün (%5,9 ) şikayetlerinde değişiklik olmadığı, hastaların 51'inin (%75 ) şikayetlerinin tamamen geçtiğini ifade etmiştir. Şikayet açısından değerlendirmede şikayetlerin azaldığı ve tamamen geçtiği hastalar başarılı olarak kabul edilirse 60 (%88,2 ) hastada operasyonda başarılı, şikayetleri aynı olan ve artan hastalar başarısız olarak kabul edilirse 8(%11,2 )hastada operasyon başarısız olmuştur. Operasyon öncesi hastaların 66'inde (%97,1) stres testi pozitif saptanırken 2'inde (%2,9) negatif saptandı. Postoperatif dönemde ise hastaların 52'inde (%76,4) stres test negatif saptanırken 16'inde (%23,6) pozitif saptandı. Operasyon sonrası stres testteki düzelme istatistiksel olarak anlamlıydı. Gece postoperatif dönemde preoperatif döneme göre durumu olup bu fark istatiksel olarak anlamlı değildi(<0,547).Gündüz idrar yapma sayısı ortalaması, postoperatif dönemde preoperatif döneme göre durumu olup bu fark istatiksel olarak anlamlıydı (p<0,000). Sonuç: Hastaların uzun dönem sonuçlarına bakıldığında, TOT cerrahisinin etkili bir tedavi yöntemi olduğu görülmektedir. Anahtar Kelimeler: Stres üriner inkontinans, Midüretral askı operasyonları, Tot
Plasenta perkreata hastalarında desidual Naturel Killer hücrelerinin anormal aşırı plasental invazyon üzerine etkisi: Parsiyel rezeksiyon yapılan hastalar ile total histerektomi yapılan hastaların karşılaştırılması
Amaç: Plasenta adezyon anormallikleri yaşamı tehdit eden en önemli obstetrik problemlerden biri olarak kabul edilmektedir. Desidual natürel killer (dNK) hücrelerinin plasenta adezyon anormalliklerinin patogenezindeki rolü ile ilgili sınırlı sayıda çalışma yer almaktadır. Bu çalışmanın amacı; plasenta perkreata nedeniyle sezaryene alınan hastalarda, dNK hücrelerinin anormal aşırı plasental invazyon üzerine etkisinin ve tedavi seçiminde prediktif rolünün araştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: Tek merkezli, hastane tabanlı, kesitsel bir tasarıma sahip bu çalışma, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Anabilim Dalı'nda 2015 ve 2024 tarihleri arasında sezaryen yapılmış ve plasenta perkreata tanısı nedeniyle parsiyel rezeksiyon yapılmış 28 hasta ve total histerektomi yapılmış 41 hasta ile yürütülmüştür. Parsiyel rezeksiyon grubu ile total histerektomi grubu, hastaların sosyodemografik özellikleri, klinik özellikleri ve dNK hücre yoğunluğu açısından karşılaştırılmıştır. Patolojik olarak dNK hücre yoğunluk derecesi, pozitif hücre sayısına göre yapılmıştır. Ayrıca, pozitif hücre sayısı 0-4 arasında olanlar Grup 1, 5-9 arasında olanlar Grup 2, 10-14 arasında olanlar Grup 3, 15 ve üzerinde olanlar Grup 4 olarak sınıflandırılmıştır. Bulgular: Total histerektomi grubunda gravida ve parite sayıları daha yüksekken, C/S sayıları benzerdir. Yapılan ROC analizinde pozitif hücre sayısı parsiyel rezeksiyon tahmini için istatistiksel olarak anlamlı tanısal performansa sahip olduğu (EAA:0,751 ve p<0,001), en iyi kesim noktasının >4, sensitivitesinin %67,9 ve spesifisitesinin de %75,6 olduğu bulunmuştur. Çok değişkenli analizde, yaşın (OR: 0,85 ve p=0,008) parsiyel rezeksiyon şansını azalttığı, pozitif hücre sayısının 4'ün üzerinde olmasının ise (OR: 7,90 ve p=0,001) parsiyel rezeksiyon şansını istatistiksel olarak anlamlı şekilde arttırdığı saptanmıştır. Ayrıca pozitif hücre sayısına göre yapılan gruplama (Grup 1: 0-4 hücre, Grup 2: 5-9 hücre, Grup 3: 10-14 hücre ve Grup 4: 15 ve üzeri hücre) baz alınarak gerçekleştirilen analizde pozitif hücre sayısı arttıkça parsiyel rezeksiyon sıklığının istatistiksel olarak anlamlı şekilde arttığı bulunmuştur (p=0,002). Total histerektomi grubunda hem intraoperatif hem de peroperatif dönemde daha fazla kan transfüzyonu ihtiyacı gelişmiştir. Her iki grupta komplikasyon varlığı ve yatış süreleri benzer bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamız, dNK hücrelerinin üreme sağlığı ve hastalıklarında rolü olduğu ile ilgili kanıtları desteklemiştir. Bununla beraber, dNK hücrelerinin yoğunluğunun plasental invazyonun şiddeti ile ilişkili olabileceği ve artan sayılarıyla beraber plasenta perkreata hastalarında uterus koruyucu cerrahi yapılabilme sansının artabileceği konusunda literatüre yeni kanıtlar sunmuştur.
Tekrarlayan gebelik kaybı öyküsü olan hastalarda nesfatin-1, adropin, irisin ve preptin değerlerinin değerlendirilmesi
Amaç: İrisin, nesfatin-1, adropin ve preptin hormonlarının tekrarlayan gebelik kayıpları (TGK) üzerine olan etkilerini incelemek. Materyal metod :Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi kadın hastalıkları ve doğum kliniğinde, Ocak 2019 ve Temmuz 2020 tarihleri arasında polikliniğe başvuran TGK öyküsü olan 100 ve TGK öyküsü olmayan 104 toplamda 204 katılımcının dahil edildiği prospektif bir çalışmadır. TGK öyküsü olanlarda etiyolojik faktörler yönünden incelendikten sonra, herhangi bir faktör bulunmayan hastalar çalışmaya dahil edildi. Katılımcıların kanında irisin, nesfatin-1, adropin ve preptin düzeylerine bakıldı. Katılımcıların gravida, parite ve abort sayıları, yaş, boy, kilo, vücut kitle endeksi (VKİ), açlık kan şekeri (AKŞ) değerleri kayıt altına alındı. Bulgular: Araştırmaya TGK hikayesi olan 100, TGK hikayesi olmayan 104 kişi olmak üzere toplamda 204 katılımcı dahil edildi. Kan örneklemesi yapılan katılıcımların 48.5%'i (n: 99) gebeyken 51.5%'i (n: 105) gebe değildi. Gebelerde irisin (ortanca 827.9'a karşı 832.7, P < 0.0001) düzeyleri TGK olmayan ve örnekleme sırasında gebe olan olgularda anlamlı şekilde yüksek izlendi. Nesfatin-1 (ortalama: -1044, %95 güven aralığı: -1150 – -938, P < 0.0001) ve preptin (ortalama: -6.0, %95 güven aralığı: -6.19 – -5.80, P < 0.0001) düzeyleri tekrarlayan gebelik kaybı olmayan ve örnekleme sırasında gebe olan olgularda anlamlı şekilde düşük izlendi. Analiz örnekleme sırasında gebe olmayan katılıcımlarda tekrarlandığı benzer bulgular irisin, adropin, nesfatin-1 ve preptin düzeyleri için P < 0.0001 anlamlılık düzeyinde tekrarlandığı izlendi. Sonuç: İrisin, nesfatin-1, preptin ve adropin hormonlarının metabolizma üzerinde farklı etkileri bulunmaktadır. Direkt ya da indirekt olarak insülin direncini (İD) etkileyerek materno-fetal glukoz homeostazını bozduğu, moleküler ve immünolojik faktörler üzerinden etki ederek, villöz trombozu indüklediği ve böylece plasental kan akışını bozduğu ya da endometriyal reseptiviteyi olumsuz etkileyerek implantasyon başarısızlığına yol açtığı düşünülmektedir. Çalışmamız; TGK öyküsü olan kadınlarla, böyle bir öyküye sahip olmayanlar karşılaştırıldığında adropin ve irisin hormon düzeylerinin istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha düşük olduğunu gösterirken, nesfatin-1 ve preptinin düzeylerinin daha yüksek olduğunu göstermiştir. Nesfatin-1, irisin, adropin ve preptin hormonları ve GK' ları arasındaki ilişkiyi daha net ortaya koyabilmek için; karıştırıcı faktörlerin etkisinin olmadığı, daha çok randomize kontrollü çalışmalara gerek duyulmaktadır
İntrauterin ve rektal misoprostol kullanımınınpostpartum kanama üzerine etkilerinin karşılaştırılması
Amaç: Bu çalışmada oksitosinin tek başına uygulanması, intrakaviter misoprostol uygulanması ve rektal misoprostol uygulanmasının postpartum kanamayı önlemedeki başarılarını karşılaştırmayı amaçladık. Yöntem: Randomize kontrollü tipte olan bu prospektif çalışmaya, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Dursun Odabaşı Tıp Merkezi Kadın Hastalıkları ve Doğum Anabilim Dalı, Obstetri Kliniği'nde 01.07.2023-01.01.2024 tarihleri arasında postpartum kanama açısından yüksek riskli olup sezaryen ile doğum planlanan 150 hasta dahil edilmiştir. Hastalar sadece oksitosin uygulananlar (Grup-1), oksitosinle beraber rektal misoprostol uygulananlar (Grup-2) ve oksitosinle beraber intrakaviter kornual misoprostol uygulananlar (Grup-3) olmak üzere üç gruba eşit sayıda randomize edildiler. Gruplar preoperatif, intraoperatif ve postoperatif demografik, laboratuar ve kanama özellikleri açısından kıyaslandılar. Bulgular: Gruplar arasında yaş; obstetrik öykü; preoperatif kan basınçları, hemoglobin ve hematokrit değerleri, lökosit sayıları ve intraoperatif ped sayıları bakımından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p>0,05). Postoperatif 4.saat, 24.saat ve 10.günlerde kaydedilen hemoglobin ve hematokrit düzeyleri Grup-1 ile karşılaştırıldığında, Grup-2 ve Grup-3'te istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha fazlaydı (p<0,001). Grup-1 ile karşılaştırıldığında diğer iki grupta intraoperatif spanç sayısı ve intrakaviter sıvı lokülasyonu ortalama hacmi istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha azdı (p<0,001). Grup-3'ün intraoperatif spanç sayısı ve intrakaviter sıvı lokülasyonu ortalama hacmi Grup-2'den istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha azdı (p<0,001). Sonuç: Postpartum kanama açısından yüksek riskli sezaryen ile doğumlarda oksitosine ek olarak intrauterin kornual misoprostol uygulaması, postpartum kanama riskinde ve insidansında daha iyi sonuçlar elde edilmesini sağlayabilir. Anahtar Kelimeler: Postpartum kanama, oksitosin, rektal misoprostol, intrauterin misoprostol
Jinekolojik ve obstetrik ameliyatlarda batın kapama öncesinde rutin eldiven ve alet değişiminin postoperatif yara komplikasyonlarına etkisinin araştırılması: randomize kontrollü çalışma
Amaç: Bu randomize kontrollü çalışma, jinekolojik ve obstetrik ameliyatlarda batın kapatılmadan önce rutin eldiven ve alet değişiminin postoperatif yara komplikasyonlarına, özellikle yara yeri enfeksiyonu (YYE) insidansına etkisini araştırmayı amaçlamaktadır. Yöntem: Bu randomize kontrollü çalışmaya Van YYÜ Tıp Fakültesi Dursun Odabaş Tıp Merkezi Kadın Hastalıkları ve Doğum kliniğinde sezaryen ile doğum yapan ve jinekolojik operasyonlardan oluşan 500 olgu dahil edilmiştir. Cerrahi sonrası yara iyileşme süreçleri ve hastaların klinik ile laboratuvar verileri detaylı bir şekilde analiz edilmiştir. Bulgular: Çalışmanın bulguları, batın kapatılmadan önce eldiven ve alet değiştirilen grupta, değiştirilmeyen gruba göre yara yeri enfeksiyonu (YYE) insidansının anlamlı derecede düşük olduğunu göstermiştir (p<0.001). Ayrıca, eldiven ve alet değişimi yapılan grupta postoperatif 10. gün ultrasonografi ile değerlendirilen doğal yara iyileşmesi oranı daha yüksek, cilt altı sıvı birikimi ve hematom görülme sıklığı ise daha düşük bulunmuştur. Postoperatif CRP değerleri de eldiven ve alet değişimi yapılan grupta anlamlı derecede düşük seyretmiştir. Gruplar arasında VKİ ve operasyon süresi gibi demografik özellikler açısından farklılıklar olduğu, VKİ ve operasyon süresi uzunluğunun YYE gelişimi için risk faktörü olabileceği belirlenmiştir. Sonuç: Bu randomize kontrollü çalışma, jinekolojik ve obstetrik cerrahide batın kapatma öncesi rutin eldiven ve alet değişiminin yara yeri enfeksiyonu insidansını ve diğer yara komplikasyonlarını anlamlı derecede azalttığını göstermiştir. Bulgularımız, jinekolojik ve obstetrik cerrahide eldiven ve alet değişiminin rutin bir uygulama haline getirilmesini desteklemektedir. Anahtar Kelimeler: Cerrahi Aletler, Jinekolojik Operasyon, Sezaryen, Yara Yeri Enfeksiyonu.
Farklı uterus kapatma tekniklerinin sezaryen skar defekti gelişimi üzerine etkisinin değerlendirilmesi
Amaç: Bu çalışmanın amacı, primer sezaryen operasyonlarında kullanılan farklı uterus kapatma tekniklerinin sezaryen skar defekti (CSD) gelişimi üzerindeki etkilerini karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Bu prospektif çalışmada, daha önce sezaryen geçirmemiş, erken term, term ve postterm gebelik haftasında olan toplam 60 gebe iki gruba ayrılmıştır. Kontrol grubunda klasik tek kat kilitli uterus kapatma tekniği uygulanırken, çalışma grubunda karşılıklı yara dudaklarının birleştirildiği çift kat kilitsiz, insizyona paralel kontinu uterus kapatma tekniği tercih edilmiştir. Tüm olgular, postoperatif 3. aydan sonra transvajinal ultrasonografi (TVUSG) ile değerlendirilmiş; kavitede sıvı izlenmeyen olgularda salin infüzyon sonografi (SIS) uygulanmıştır. Sezaryen skar defekti varlığı, defektin derinlik ve genişliği, rezidüel miyometriyum kalınlığı (RMT), uterin kavite ile defekt arasındaki mesafe, operasyon öncesi ve sonrası hemoglobin düzeyleri ile semptom varlığı (anormal uterin kanama ve pelvik ağrı) kaydedilmiştir. Bulgular: Çalışma grubunda sezaryen skar defekti insidansı kontrol grubuna kıyasla anlamlı şekilde daha düşük saptanmıştır (p <0.05). Ayrıca, defektin derinlik ve genişliği de çalışma grubunda istatistiksel olarak daha düşüktür. Rezidüel miyometriyum kalınlığı kontrol grubunda anlamlı şekilde daha düşük ölçülmüş olup, bu durum miyometriyal iyileşmenin çalışma grubunda daha iyi olduğunu göstermektedir. Çalışma grubunda semptom düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmış (p <0.01) ve bu durum uygulanan uterus kapatma tekniğinin semptom gelişimini azaltma açısından etkili olabileceğini göstermiştir. Kontrol grubunda ise yalnızca semptom varlığı ile yokluğu arasında anlamlı fark bulunmuş, alt semptom türleri arasında anlamlı bir farklılık izlenmemiştir. Postoperatif hemoglobin düzeylerindeki değişim açısından gruplar arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır. Sonuç: Karşılıklı yara dudaklarını birleştiren çift kat kilitsiz insizyona paralel uterus kapatma tekniği, klasik tek kat kilitli tekniğe kıyasla daha düşük sezaryen skar defekti insidansı, daha kalın rezidüel miyometriyum ve daha az semptom ile ilişkilidir. Bu teknik, primer sezaryen cerrahilerinde uterin skar iyileşmesini destekleyen ve semptom gelişimini azaltan etkili bir yöntem olarak tercih edilebilir.
Uterus leiomyomlarında açık myomektomi sırasında turnike, uterin arter bulldog klemp ve kompresyonsuz tekniklerin kanama ve hemogram üzerine etkilerinin değerlendirilmesi
ÖZET Uterus Leiomyomlarında Açık Myomektomi Sırasında Turnike, Uterin Arter Bulldog Klemp Ve Kompresyonsuz Tekniklerin Kanama Ve Hemogram Üzerine Etkilerinin Değerlendirilmesi Amaç: Bu çalışmanın amacı, miyomektomi cerrahisi sırasında uygulanan farklı uterin arter kompresyon yöntemlerinin (turnike, bulldog klemp ve kompresyonsuz yaklaşım) intraoperatif kanama miktarı ve postoperatif hematolojik parametreler üzerindeki etkilerini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Bu prospektif, randomize ve kontrollü klinik çalışmaya, 18–45 yaş aralığında, FIGO tip 3–6 intramural veya subseröz myomu bulunan ve miyomektomi planlanan toplam 120 hasta dahil edildi. Hastalar bilgisayar tabanlı blok randomizasyon yöntemi ile üç eşit gruba ayrıldı: uterin arter turnike grubu (n=40), bulldog klemp grubu (n=40) ve müdahalesiz miyomektomi grubu (n=40). Hematolojik parametreler preoperatif dönemde, postoperatif 1. ve 2. günlerde değerlendirildi. Ameliyat süresi ve intraoperatif kanama miktarı kaydedildi. Veriler uygun istatistiksel yöntemler kullanılarak analiz edildi ve kanama miktarını etkileyen faktörler çoklu doğrusal regresyon analizi ile incelendi. Bulgular: Gruplar arasında yaş, vücut kitle indeksi, miyom sayısı ve FIGO myom tipi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (tümü için p>0.05). Preoperatif hemoglobin ve hematokrit değerleri gruplar arasında benzer bulundu (Hb için p=0.621, Htc için p=0.913). Postoperatif 1. günde hemoglobin düzeyleri turnike grubunda 11.1±1.3 g/dL, klemp grubunda 11.8±1.6 g/dL ve müdahalesiz grupta 10.5±1.5 g/dL olarak saptandı ve gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0.001). Aynı gün hematokrit değerleri de sırasıyla %33.0±3.9, %34.9±4.3 ve %31.5±4.1 olup anlamlı farklılık gösterdi (p=0.004). Postoperatif 2. günde hemoglobin düzeyleri turnike grubunda 10.3±1.4 g/dL, klemp grubunda 11.4±1.4 g/dL ve müdahalesiz grupta 9.8±1.5 g/dL olarak ölçüldü ve gruplar arasında anlamlı fark devam etti (p<0.001). Hematokrit değerleri de sırasıyla %30.4±4.2, %33.2±3.4 ve %29.5±3.6 olarak saptandı (p<0.001). Postoperatif trombosit değerleri açısından gruplar arasında anlamlı fark izlenmedi (p>0.05). İntraoperatif kanama miktarı turnike grubunda 248.8±60.4 mL, klemp grubunda 240.0±86.4 mL ve müdahalesiz grupta 295.0±73.2 mL olarak bulundu ve gruplar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p=0.002). Ameliyat süresi açısından gruplar arasında anlamlı fark saptanmadı (p=0.891). Çoklu regresyon analizinde, cerrahi grup (B=22.129, p=0.011) ve ameliyat süresi (B=1.762, p=0.008) kanama miktarını bağımsız olarak etkileyen faktörler olarak belirlendi. Sonuç: Miyomektomi sırasında uterin arter turnike veya bulldog klemp uygulanması, kompresyonsuz miyomektomiye kıyasla intraoperatif kanama miktarını anlamlı düzeyde azaltmakta ve postoperatif hemoglobin ile hematokrit düşüşünü sınırlamaktadır. Bu yöntemlerin uygun hastalarda güvenli ve etkili kanama kontrol stratejileri olarak tercih edilebileceği düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Hemoglobin Düşüşü, İntraoperatif Kanama, Miyomektomi, Randomize Kontrollü Çalışma, Uterin Arter Kompresyonu.
Gerçek doğal siklus ile donma-çözme blastokist transferi yapılan hastalarda literatürde kullanılan farklı luteinizan hormon artışı tanımlarının transfer zamanlamasına etkisi
Genellikle luteinizan hormon (LH) artışının saptanması ile ovülasyon gününü belirlemek, üreme başarısını en üst düzeye çıkarmak için gerçek doğal siklus (g-DS) ile yapılan dondurulmuş embriyo transferinin (DET) zamanlamasında çok önemlidir. Ancak, LH artışının tanımı konusunda bir fikir birliği yoktur. Her ne kadar genel uygulama, LH artışı +6 gün sonra ısıtılmış blastokist transferini planlamak olsa da sadece üç retrospektif çalışma, g-DS DET'te, LH artışına göre kullanılan farklı zamanlamaların üreme sonuçlarına etkisi üzerine farklı sonuçlar yayınlamıştır. Bu kapsamda, mevcut literatürde yaygın olarak kullanılan farklı LH artışı tanımlarının ısıtılmış blastokist transferi zamanlaması üzerindeki etkisini belirlemek için g-DS DET sikluslarını veri tabanımızda inceledik. Buna ek olarak, LH artışının farklı tanımlarına göre g-DS DET sonrası devam eden gebelik oranlarını karşılaştırdık. Ocak 2017- Ekim 2021 tarihleri arasında, transfer öncesi kan alınması ve ultrason ile monitörize edilen ardışık 115 g-DS DET'ler çalışmaya dahil edildi. Foliküler kollaps için +5 gün olan referans transfer zamanlamamızın, LH artışının altı farklı tanımını kullanan siklusların yalnızca %5,2-%41,2'sinde LH artışı +6 güne denk geldiğini bulduk. Buna karşılık, referans zamanlamamızı, siklusların çoğunda (%46,1-%70,8) LH artışı +7 güne ve daha seyrek olarak +8 güne (%1,8-%38,3) ve +9 güne (%0- %10,4) denk geleceğini saptadık. Çalışmamızın önemli bir sonucu da LH artışının her farklı tanımı için, devam eden gebelik oranlarının LH artışı +6/+7/+8/+9 zamanlamalarına göre benzer olmasıydı, bu da implantasyon penceresinin yüksek derecede esnekliğini yansıtmaktadır.
Mikrosatellit instabilitesi olan endometrium kanserli olguların klinik, patolojik ve genetik verilerinin değerlendirilmesi
En sık görülen jinekolojik kanser olan endometrium kanseri; 2013 yılında, Kanser Genom Atlası (TCGA) tarafından endometrial kanser gelişiminin moleküler genetik temelini analiz etmiş, mutasyon yükü ve kopya sayısı değişikliklerine dayalı olarak dört moleküler alt sınıf tanımlanmıştır. Bu alt gruplardaki moleküler belirteçlerin tümörün histo-patolojik özelliklerinden daha güçlü prognostik belirteçler olduğu yapılan çalışmalarda gösterilmiştir. Bu çalışma 1 Ocak 2019 – 30 Mart 2021 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Anabilim Dalı'nda histerektomi ameliyatı olup patoloji sonucu endometrium kanseri gelen hastaların tümör dokularında MSI sıklığını belirlemek, MSI tümörü olan hastalarda uygulanan tedavilerin prognoza olan etkilerini incelemek; test kriterlerine uygun hastaları LS açısından değerlendirmek ve klinik, patolojik ve genetik verilerin birleştirilerek literatüre katkı sağlanması amaçlanmıştır. Çalışma grubunda toplamda 174 hasta vardı. Bu hastalardan 61 (%35,1) tanesinde MMR kaybı tespit edildi, 112 (%64,4) hastada ise kayıp izlenmedi. MMR'de kayıp olup olmamasının tedavi üzerindeki etkisine bakıldığında istatistiksel olarak anlamlı fark yaratan bağımsız bir değişken izlenmedi. Toplamda 4 hastada Lynch Sendromu tespit edildi. Bu hastalara genetik danışmanlık önerildi. Sonuç olarak önümüzdeki yıllarda moleküler sınıflandırma, moleküler alt gruba yönelik adjuvan tedavi yaklaşımlarının ve bireyselleştirilmiş tedavilerin temeli haline gelecektir. Anahtar Kelimeler: Endometrium Kanseri, Moleküler Sınıflama, Mismatch Repair, Lynch Sendromu
BRCA gen mutasyonu nedeniyle profilaktik jinekolojik cerrahi uygulanan olguların değerlendirilmesi
BRCA gen mutasyonu ve farkındalığı yıllar içerisinde jinekoloji polikliniklerinde artan başvuru sebeplerinden biridir. BRCA gen mutasyonu diğer herediter kanser genlerinde olduğu gibi genel topluma göre erken yaşta başta meme ve over olmak üzere prostat, pankreas, melanom ve nadiren başka lokasyonlarda da kanser sebebi olabilmektedir. Bu retrospektif klinik çalışmada amaç, 2016-2021 yılları arasında BRCA gen mutasyonu nedeniyle jinekoloji polikliniğimize başvuran ve profilaktik jinekolojik cerrahi yapılan hastaların tanıdan tedaviye giden süreçte karar mekanizmasına etki edebilecek parametreleri belirlemek, bu parametrelerin post operatif patoloji sonuçlarını öngörebilme değerlerini karşılaştırmak ve demografik özelliklerini belirlemektir. Çalışma popülasyonu 12 BRCA1, 19 BRCA2 gen mutasyonu olan 31 hastadan oluştu. Hastaların çoğunluğunun (%80,6) meme kanseri öyküsü sonrası tarafımıza başvurduğu görüldü. Hastaların post operatif patoloji sonuçlarına bakıldığında malign öncülü lezyona rastlanmadı, 16 (%51,6) hastada benign patolojiler izlenirken 15 (%48,4) hastada herhangi bir lezyona rastlanmadı. Ortalama 35,3 ± 22,9 aylık takip süresi boyunca peritoneal kansere rastlanmadı. Meme kanseri öyküsü olan hasta grubunda östrojen reseptör durumu BRCA1 mutasyonlu olgularda BRCA2 mutasyonlulara göre ağırlıklı olarak negatif izlendi (p=0,02). Cerrahi sırasında postmenopozal hasta grubunun premenopozal hasta grubuna göre profilaktik jinekolojik cerrahiyi daha hızlı tercih ettiği izlendi (p=0,014). Soygeçmişinde, 1. veya 2. Derece yakınlarında meme ya da over kanser öyküsü bulunan hastaların daha erken yaşta meme kanserine yakalandığı (p=0,037), daha erken BRCA gen mutasyonu tanısı aldığı (p=0,021) ve de daha erken profilaktik cerrahi geçirdiği (p=0,020) izlendi. Sonuç olarak BRCA gen mutasyonlu hastalarda profilaktik jinekolojik cerrahi, kanser gelişme riskini azaltan etkin bir klinik yaklaşım olarak görülmektedir. Anahtar Kelimeler: BRCA, Herediter Meme ve Over Kanseri, Profilaktik Cerrahi
Laparotomik miyomektomi yapılan hastalarda perioperatif ve postoperatif dönemde traneksamik asit kullanımının kanama miktarı üzerine etkisi
Uterin fibroidler (leiomiyomlar ya da miyomlar) kadınlarda en sık görülen pelvik tümörlerdir. Açık abdominal (laparotomic) miyomektomi miyomların tedavisinde uygulanan cerrahi yöntemlerden biridir. Son yıllarda yapılan birçok çalışma, traneksamik asit kullanımının çeşitli endikasyonlardaki etkinliğini araştırmıştır. Miyomektominin en sık komplikasyonlarından biri olan hemorajinin önlenmesi ve tedavisinde sentetik bir antifibrinolitik olan traneksamik asit; uygulanması ve ulaşılması kolay seçeneklerden biridir. Çalışmamız laparotomik miyomektomi yapılan hastalarda perioperatif ve postoperatif dönemde intravenöz traneksamik asit kullanımının kanama miktarına üzerine etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Retrospektif olarak yapılan çalışmamıza, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Kadın Hastalıkları ve Doğum Anabilim Dalı'nda Temmuz 2018 – Haziran 2022 arası dönemde laparotomik miyomektomi yapılan 108 hasta dahil edildi. Bu hastalardan 36'sına enstitümüzün belirlediği şemaya uygun olarak traneksamik asit intravenöz yolla verildi. Kontrol grubundaki 72 hastaya perioperatif dönemde antifibrinolitik tedavi uygulanmadı. Yaş ve toplam miyom hacmi açısından benzer özellikler taşıyan iki grup arasında hemoglobin, hematokrit ve trombosit değerlerindeki perioperatif düşüş açısından anlamlı bir fark saptanmadı. Bu veriler ışığında laparotomik miyomektomi yapılan hastalarda intra- ve postoperatif intavenöz traneksamik asit kullanımının kanama miktarının azaltılmasında anlamlı etkisi saptanmadı. Miyomektomide kanamanın azaltılmasında traneksamik asit kullanımına dair ileri kanıtlar için daha geniş örneklem büyüklüğüne sahip ve farklı infüzyon protokollerini araştıran randomize kontrollü çalışmalar gereklidir. Anahtar kelimeler: traneksamik asit, miyomektomi, kanama, hemoglobin, hematokrit
Over dokusunda mikroplastik birikiminin gösterilmesi
Amaç: Over dokusunda mikroplastik birikiminin gösterilmesi ve biriken polimerlerin tiplendirilmesi amaçlanmaktadır. Plastiğin insan vücudu üzerindeki olumsuz etkilerini anlamamıza yarayacak fikirlerin oluşmasına katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Gereç ve Yöntem: İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa-Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Kadın hastalıkları ve Doğum Anabilim Dalı bünyesinde opere edilen kadınlardan elde edilen over dokuları, suni sindirim, filtrasyon ve kurutma işlemleri sonrasında Fourier Dönüşümlü Kızılötesi Spektroskopisi ile analiz edilerek polimer tiplendirmesi yapılmıştır. Bulgular: On over dokusunun dokuzunda toplam 263 mikroplastik partikülü tespit edilmiş ve Neoprene, EP ve EPDM olarak tiplendirilmiştir. Sonuç: İnsan dokuları üzerinde yapılmış mikroplastik çalışmalarında farklı dokularda, farklı tip mikroplastikler gösterilmiş olup çalışmamız, over kortikomedüller dokularında mikroplastiğin araştırıldığı ilk çalışmadır. Over dokusundaki birikim, toksisite potansiyelinden bağımsız olarak çevremizde bulunan plastiklerin vücudumuza nüfuz ettiğini göstermektedir. Anahtar Kelimeler: mikroplastik, FTIR
Amnion membranının endometrium kanseri hücrelerinde proliferatif ve antitümöral etkilerinin hayvan modeli üzerinde incelemesi
Amaç: Bu çalışmanın amacı, insan amniyon membranının endometrium kanseri hücreleri ile oluşturulmuş BALB/c nude fare modelinde antiproliferatif, antianjiogenik ve proapoptotik etkilerini değerlendirmek, bu etkilerin uygulama sıklığına göre değişip değişmediğini araştırmaktır. Ayrıca amniyon membranı ile sisplatin kombinasyonunun antitümöral etkinliğe katkısı da incelenmiştir. Gereç ve Yöntem: Bu deneysel çalışmada HCI-EC-23 insan endometrium kanseri hücre hattı kullanılarak BALB/c nude dişi farelerde subkutan tümör modeli oluşturulmuştur. Toplam 32 fare dört gruba ayrılmıştır: kontrol grubu, günlük amniyon membranı uygulanan grup, haftalık amniyon membranı uygulanan grup ve sisplatin + amniyon membranı kombinasyonu uygulanan grup. Yirmi bir günlük takip/tedavi süresinin ardından tümör dokuları çıkarılarak Ki-67, Caspase-3 ve CD31 immünohistokimyasal belirteçleri ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Gruplara göre Ki-67 median yüzde değerleri , caspase-3 median değerleri ve CD31 median değerleri karşılaştırıldığında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır. Buna karşılık, median tümör boyutu açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. Makroskopik değerlendirmede tümör gelişimi dört grubun tamamında gözlenmiş olmakla birlikte, tümör hacimleri açısından gruplar arasında farklılıklar izlenmiştir. En yüksek tümör hacimleri grup 1'de ölçülmüştür. Grup 2 ve grup 3'te tümör hacimleri grup 1'e kıyasla daha düşük seyretmiş, ancak bu fark istatistiksel anlamlılığa ulaşmamıştır. Grup 4'te ise tümör boyutunda belirgin azalma saptanmış ve bu azalma istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur . Sonuç: Bu çalışmanın bulguları, insan amnion membranının tek başına uygulandığında belirgin bir tümör regresyonu sağlamadığını, ancak sisplatin ile kombine edildiğinde antitümöral etkinliği artırıcı yönde katkı sağlayabileceğini düşündürmektedir. Sonuç olarak, insan amnion membranı endometrium kanseri subkutan fare modelinde tek başına güçlü bir antitümöral etki göstermemekle birlikte, sisplatin ile kombine kullanıldığında tümör büyümesini baskılayıcı bir etki ortaya koymuştur. Bu bulgular, amnion membranının tümör mikroçevresini düzenleyici ve kemoterapiye duyarlılığı artırıcı bir potansiyel taşıyabileceğini düşündürmekte olup, ileri preklinik ve klinik çalışmalarla desteklenmesi gerekmektedir.
Fetal santral sinir sistemi anomalilerin prenatal tanısı, neonatal sonuçlarının, postnatal kısa ve uzun dönem sonuçlarının retrospektı̇f olarak ı̇ncelenmesı̇
Fetal anomalilerin en önemli gruplarından birisi santral sinir sistemi anomalileridir. Tez çalışmamızda, kliniğimizde prenatal dönemde SSS anomalisi tanısı almış olan gebeliklerin obstetrik ve neonatal sonuçlarını, yenidoğanların postnatal dönem ve uzun dönem sonuçları irdelemeyi amaçladık. Çalışmamıza prenatal dönemde tanı alan toplam 725 hasta dahil edilmiştir. NTD en sık SSS anomalisidir (%34.7), VM 2. sık anomalidir (%31.4). SSS anomalilerinin %26'sında SSS dışı ek anomaliler, %4.4'ünde kromozom anomalisi saptanmıştır. Fetal MR yapılan hastaların %90.2'sinin sonucu US ile uyumludur. VM en sık fetal MR endikasyonudur (%33.7). İzole VM'lerin %43'ünü hafif, %10'unu orta, %47'sini ciddi derece VM oluşturmaktadır. VM derecesi arttıkça canlı doğum oranının düştüğü, yenidoğanların ybü'ye yatma oranlarının, VP şant takılma ve total mortalite oranın arttığı, nörogelişimsel sonuçlarının, zeka ve okul durumlarının daha kötü seyretttiği görülmüştür. İzole spina bifidaların %16.5'i meningosel, %83.5'i meningomyeloseldir. Bütün spina bifidalı yenidoğanların ybü'ye yatışı olmuştur. Meningoselde VP şant ihtiyacı olmamışken; meningomyelosellerin %67.2'sine VP şant takılmıştır; alt motor, üriner ve anal sfinkter disfonksiyonu meningoselde yokken, meningomyeloselde %80-90 civarındadır; canlı doğum oranları, total mortalite, zeka ve okul başarısı ise benzerdir. KKA'ların %58.8'i uzun dönemde asemptomatik seyretmiş, %17.6'sında şiddetli nörogelişimsel gerilik ve ağır MR, %11.8'inde dikkat eksikliği, %5.9'unda epilepsi bulunmaktadır, %11'i özel eğitim almaktadır. KKA'ların %70'inde VM saptanmıştır; VM varlığı prognozu etkilememektedir. Sonuç olarak; fetal SSS anomalisi saptanan gebeliklere ayrıntılı US ve karyotip analizi yapılmalıdır. SSS anomalileri mortalite ve morbite ile seyreden ciddi patolojilerdir. VM derecesi prognozu belirleyen önemli bir kriterdir. Meningomyelosel yoğun bakım ünitesinde yatış, cerrahi müdahale, uzun süreli tedavi ve rehabilitasyon gerektirmekte olup, bunların tümü ailelere maddi ve manevi bir yük getirmektedir. KKA klinik sonuçları asemptomatik vakalardan, ağır nörogelişimsel engellilere kadar değişken ve öngörülemezdir. Doğum öncesi danışmanlıkta tüm bunlar dikkate alınmalıdır.
Taze blastokist transferi yapılan tüp bebek sikluslarında erken ve orta luteal dönem kan progesteron seviyelerinin devam eden gebelik oranları üzerine etkisinin araştırılması
Taze embriyo transfer sikluslarında, luteal fazda serum progesteron (P4) düzeylerinde bireyler arasında anlamlı farklılıklar vardır. Taze sikluslarda luteal faz serum P4 düzeylerinin, reprodüktif sonuçlar üzerine etkisini araştıran çalışmalar yetersizdir. Bu çalışmada, taze blastokist transferi yapılan, rhCG tetiklemesi ve standart luteal faz desteği (LFD) kullanan sikluslarda, erken/orta luteal faz P4 düzeylerinin devam eden gebelik oranlarına etkisinin araştırılması amaçlandı. Çalışmaya dahil edilme ve dışlama kriterlerini karşılayan 126 hasta prospektif olarak dahil edildi. Ovaryan stimülasyonda GnRH agonist (n=31) veya GnRH antagonist (n=95) protokolleri ve ovulasyon tetiklemesi için rhCG kullanıldı. LFD için günde 1 defa 90 mg vajinal progesteron jel kullanıldı. Serum P4 düzeyleri trigger günü, OPU günü, OPU+3 günü, OPU+5 günü ve OPU+14 günü olmak üzere beş durumda ölçüldü. Primer çıktı, devam eden gebelik (≥12. gebelik haftası) olarak alındı. Trigger günü, OPU günü ve OPU+3 günü P4 düzeyleri devam eden gebeliği olan (n=57) ve olmayan (n=69) hastalarda benzer iken, OPU+5 gününde devam eden gebeliği olan hastalarda anlamlı olarak daha yüksek P4 düzeyleri izlendi (104.4±35.1 ve 84.8±34.8 ng/ml, p<0.001). Hastaların ≈1/3'ünde OPU+3 ile OPU+5 günü arasında P4 düzeylerinde düşme olduğu (negatif-ΔP4) ve bu durumun pozitif ΔP4 olan hastalara göre devam eden gebelik oranlarında anlamlı olarak azalma ile ilişkili olduğu izlendi (31.1% vs 53.1%, p=0.03). Negatif-ΔP4 olan hastalar için, negatif-ΔP4 büyüklüğü devam eden gebeliğin anlamlı bir prediktörüydü. Vücut kitle indeksi ve FSH tüketimi negatif-ΔP4'un anlamlı prediktörleri olarak bulundu. Lojistik regresyon analizi yapıldığında, sadece ΔP4 devam eden gebeliğin bağımsız prediktörü olarak izlendi. Yapılacak iki adet serum P4 ölçümü ile P4 düzeylerinde düşme olan, yani devam eden gebelik oranlarında 2,5 kat azalma olan hastalar tespit edilerek bu siklusların ek P4 desteği ile veya donma-çözme politikası ile kurtarılabileceği ileri randomize kontrollü çalışmalar ile test edilmelidir. Anahtar Kelimeler: İVF, hCG trigger, luteal faz, progesteron, devam eden gebelik
Plasenta previa olgularının yönetimi ve yatırarak takip kriterlerinin belirlenmesi
Bilgi birikimi ve baş döndürücü teknolojik gelişimlere rağmen peripartum kanamalar maternal morbidite ve mortalitenin nedenleri arasında ilk sıralarda yer almaktadır. Plasenta previa olguları modern obstetri pratiğinin yönetilmesi zor hasta gruplarından birisini oluşturmaktadırlar. Literatür genişçe değerlendirildiğinde özellikle hospitalizasyon zamanı açısından net bilgiler görülememektedir. Yapılan prospektif klinik çalışmaya 2016-2019 yılları arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği'ne başvuran plasenta previa olguları dahil edilmiştir. Çalışmaya alınan katılımcı sayısı 98'dir. Olguların yaşı, geçirdikleri gebelikler, doğumları hazırlanan olgu formu ile kayıt altına alınmıştır. Plasenta previa olgularında çok sık görülen ve klinik sonuçlar için anlamlı olan kanama miktarı ve zamanı hazırlanan olgu formları ile kayıt altına alınmıştır. Kanama takibi gebelik sonlanana kadar sürmüştür. 32. gebelik haftasında olgular vajinal ultrasonografi ile gri skala ve doppler parametleri olmak üzere değerlendirilmiştir. Çalışmamızda 28. haftadan önce kanamanın olması ve/veya iki ve daha fazla kanama atağının olmasının acil sezaryen ihtiyacı ile ilişkili olduğu ortaya konmuştur ve bu ilişki istatistiki olarak anlamlıdır (p<0,05). Servikal uzunluğun 30 mm'den daha kısa olmasının acil sezaryen ile ilişkisi gösterilmiştir ve bu ilişki istatistiki olarak anlamlıdır (p<0,05). Gebelik sayısı ve geçirilmiş sezaryen sayısı ise plasental invazyon patolojileri ile istatistiki anlamlı olarak ilişkilidir (p<0,05). Ayrıca yapılan çalışma ile elde edilen önemli bir bilgi olarak, plasenta previalı olgularda acil sezaryen ihtiyacı ile invazyon patolojileri arasında bir ilişki gösterilememiştir (p=0,241). Plasenta previalı hastaların yönetimi için donanımlı cerrahi ekip, tecrübeli bir anestezi grubu ve her an yüksek düzeyde destek sağlayabilecek bir aktif kan merkezinin varlığı zaruridir. Sonuç olarak hangi hastanın acil cerrahi müdahale için yüksek risk taşıdığının belirlenmesi yönetimin kişiselleştirilmesi ve aylarca süren hastane yatışlarının önlenmesi için önemlidir.
MCA/AO doppler parametresinin İUGR tanılı gebelerde perinatal sonuçları öngörmede prediktif değeri
Bu çalışmada 34 hafta ve üzeri IUGG tanılı gebelerde orta serebral arter (MCA) ve inen aorta (AO) doppler parametresinin perinatal sonuçları öngörmede prediktif değerlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Prospektif kohort araştırması olarak yürütülen bu çalışmada, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kadın ve Doğum Anabilim Dalı'nda Kasım 2018- Mart 2019 tarihleri arasında gerçekleştirilmiştir. Çalışmada, 34. gebelik haftası ve sonrasında doğum yapmış doğumsal anomali ve gebelik komplikasyonu olmayan gebelerden doğan IUGG tanılı 20 hasta vaka grubu ve 41 hasta kontrol grubu olmak üzere toplam 61 yenidoğan çalışmaya dahil edilmiştir. Tek bir deneyimli uzman doktor tarafından fetal hareketler göz önünde bulundurarak 3.5 MHz dışbükey dizi transdüktörü ile donatılmış olan Samsung Medison H60 ultrason cihazı kullanarak ultrason muayenesi yapılmıştır. Fetal ultrason muayenesi sonrası; fetal MCA/AO Doppler akım dalga formları elde edilmiştir. Tüm doppler ölçümleri fetal hareket yokluğunda ve apne peryodunda, insonasyon açısı mümkün olduğu kadar 0'a yakın olacak ve örnek hacim damarı kapsayacak şekilde gerçekleştirilmiştir. Görüntünün insonasyon açısı <20'de tutulmuştur. MCA, UmB arter, İnen aort arterin (renal bifurkasiyonun hemen altından ) pulsatilite indeksi (PI), rezistans indeksi (Rİ ) oranı iki ölçümde ölçülmüştür. Bu iki ölçümün değeri hesaplanan Doppler indeksi olarak kaydedilmiştir. Ayrıca, birinci ve beşinci dakika Apgar skorları, yenidoğan yoğun bakım ünitesi (NICU) ve yenidoğan ağırlığı, cinsiyyeti gibi yenidoğan özellikleri de kaydedilmiştir. İstatatistiksel analizlerde SPSS 23.0 (Statistical Packages for Socia Sciences; SPSS Inc., Chicago, Illinois, USA) programı kullanılmıştır. Tüm istatistiksel değerlendirmelerde %95 güven aralığında, p≤0.05 anlamlı kabul edilmiştir. Çalışma sonucunda, IUGG grubu hastaların yaş ortalaması 28,15±5,19 yıl olurken kontrol grubu hastaların yaş ortalaması 28,91±5,31 yıldı. IUGG grubundaki bebeklerin %55'i kız olurken %45'i erkekdi. Kontrol grubundaki bebeklerin %56,10'u kız olurken, %43,9'u erkek bebek olduğu tespit edildi. IUGG grubu hastaların 37,25±1,25hft ve kontrol grubu hastaların 38,11±1,26 hft doğum haftası ortalaması bulunuyordu. Ayrıca her iki grup arasında gravida ve parite açısından ilişki anlamlıydı. IUGG Grubunda MCA Rİ/AO Rİ değeri ortalaması 0,93±0,17, MCA Pİ/AO Pİ değeri ortalaması 0,89±0,34, MCA Rİ/Umb Rİ değeri ortalaması 1,25±0,19 ve MCA Pİ/UmB Pİ değeri ortalaması 1,61±0,49 olarak tespit edildi. MCA/AO'da Rİ oranının 1'in altında bulunan hasta sayısı 10 olurken MCA/Umb Rİ oranının 1'in altında bulunan hasta sayısı 3 olarak saptanmıştır. kontrol grubundaki hastaların MCA Rİ/AO Rİ değeri ortalaması 1,06±0,13, MCA Pİ/AO Pİ değeri ortalaması 1,10±0,36, MCA Rİ/Umb Rİ değeri ortalaması 1,32±0,22 ve MCA Pİ/UmB Pİ değeri ortalaması 1,84±0,54 olarak tespit edildi. MCA, AO ve Umblikal arterin Rİ değerlerinin oranının 1'in altında olmasının IUGG tanısı açısından Sensitivite %85, Spesifisite % 98,3, Pozitif Prediktif Değer %84, Negatif Prediktif Değer %80 ve Kesinlik %98,3 olarak tespit edildi. IUGG grubundaki bebeklerin %25'inin, kontrol grubundaki bebeklerin %7,32'sinin yenidogan yoğun bakım ihtiyacı olduğu tespit edildi. MCA Pİ/AO Pİ değeri ile kordon kanı pH değeri ve yenidogan yoğun bakım ihtiyacı arasında istatistiki yönden anlamlı ilişkiler tespit edildi. yaş ile gravida ,parite, MCA Rİ /Umb Rİ ve MCA Pİ /UmB Pİ arasında anlamlı bir ilişki bulunurken, gravida ile yaş, parite arasında, parite ile yaş, gravida, kilo, MCA Rİ/AO Rİ ve MCA Pİ/AO Pİ arasında, kilo ile BMİ arasında istatistiksel yönden anlamlı ilşikiler tespit edildi. Bu çalışmanın sonuçları 34 hafta ve üzeri IUGG tanılı gebelerde orta serebral arter (MCA) ve inen aorta (AO) doppler parametresinin perinatal sonuçları öngörmede güvenle kullanılabilir. Anahtar Kelimeler: MCA, AO, Doppler Ultrason, IUGR, Perinatal Sonuç, Prediktif Değer
Servikal smearde 'hpv pozitif sitoloji negatif' saptanan hastalarda kolposkopik bakı ve biyopsi sonuçlarının değerlendirilmesi
Bu çalışmada, servikal smear sonuçları negatif fakat HPV tiplendirme pozitif olan ve kolposkopik bakıda lezyon izlenen veya izlenmeyen rastgele dört kadran örnekleme yapılan hastaların histolojik sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamız Temmuz-Aralık 2017 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniği'ne smear sonucu 'HPV pozitif sitolojik bakısı negatif' olarak başvuran 21-65 yaş aralığında 118 hasta üzerinde yapılmıştır. Her hastanın onamı alındıktan sonra Reid indeksi kullanılarak kolposkopik bakı yapılmıştır. Daha sonra takibinde endoservikal kanal örneklemesi ve servikal biyopsi alınmıştır. Her hastaya %5 asetik asit (sirkede bulunan asit madde) ile serviks ve vajen kubbesi temizlenmiş ve lugol solusyonu denilen bir boyama maddesi sürülmüştür. Boyama sonucunda patolojik bölge varsa oradan, patolojik bölge yoksa dört kadrandan ayrı ayrı biyopsi örneklemesi ve endoservikal küretaj yapılmıştır. Ayrıca farklı HPV alt tiplerinin (tip 16, 18, 31, 33, 35, vs...) anormal kolposkopik bulgu oluşturma ve histolojik anormallik durumları ile ilişkisi değerlendirilmiştir. İstataistiksel analizlerde SPSS 23.0 (Statistical Packages for Socia Sciences; SPSS Inc., Chicago, Illinois, USA) programı kullanılmıştır. Tüm istatistiksel değerlendirmelerde α yanılma düzeyi 0.005 olarak alındı ve p≤0.05 anlamlı kabul edilmiştir. Çalışma sonucunda, Reid indeksine göre yapılan kolposkopik histoloji tahminiyle biyopsi sonuçlarının uyumlu olduğu saptanmıştır. HPV 16-18 pozitif sitoloji negatif olan olgularda CIN2+ lezyon oranı %17,78 olarak saptandı. HPV 16-18 dışı pozitif sitoloji negatif olan olgularda CIN2+ lezyon oranı %22,03 olarak saptandı. CIN 2+ lezyonların dağılımına bakıldığında kolposkopi yapılması önerilen ve yüksek riskli olarak değerlendirilen HPV 16-18 pozitif ile diğer yüksek riskli HPV pozitif alt tipleri karşılaştırıldığında aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Yaptığımız çalışmayla tip ayırt etmeden tüm HPV pozitif hastalarda kolposkopi yapılmasının gerekli olduğu saptanmıştır. Anahtar Kelimeler: Servikal Sürüntü, HPV, Sitoloji, Kolposkopik Bakı, Biyopsi
Sezaryen doğum sırasında uterin defektin cerrahi olarak tek veya çift kat kapatılmasının istmosel gelişimi üzerine etkisinin değerlendirilmesi
GİRİŞ: Gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde olduğu gibi ülkemizde de sezaryen doğum sıklığının arttığı görülmektedir. Doğumların %6.2-%36 (ortalama %21) sının sezaryen şeklinde olduğu kayıtlarda rapor edilmiştir. Sezaryen doğum sayısı ile birlikte sonraki gebeliklerde görülen uterin rüptür, plasenta invazyon anomalisi gibi iyi bilinen komplikasyonların da arttığı görülmektedir. Bunların dışında son zamanlarda dikkat çeken istmosel olarak adlandırılan uterus kesi hattında patolojik iyileşme/iyileşmenin yetersizliği olarak da değerlendirebileceğimiz uterin skar defektinin görülme sıklığının arttığı açıktır. İstmosel ile jinekolojik problemler, obstetrik komplikasyonlar ve potansiyel subfertilite arasındaki ilişki düşünüldüğünde, sezaryen sonrası istmosel gelişme nedenlerini araştırmak ve mümkünse önleyici stratejiler geliştirmek önemlidir ve bu konuda araştırmalar giderek artmaktadır. AMAÇ: Çalışmamızda uterin skar defekti nedenlerini araştırmak özellikle uterus kapatma tekniğinin istmosel oluşumuna etkisini değerlendirmek amaçlanmıştır. MATERYAL VE METOD: Çalışmaya Ege Üniversitesi Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği'ne Aralık 2016- Aralık 2017 tarihleri arasında başvuran, acil ya da elektif sezaryen endikasyonu konulan 86 hasta dahil edildi. Daha önce geçirilmiş gebeliği olan hastalar, uterin cerrahi öyküsü olanlar, preeklampsi, eklampsi, HELLP, insülin kullanımı olan GDM/DM olan gebeler, çoğul gebelikler, 37 gebelik haftasından önceki preterm gebelikler, plasental yerleşim ve invazyon anomalisi olan gebeler (plasenta previa, plasenta akreata, plasenta inkreata, plasenta perkreata), çalışmaya dahil edilmedi. Kriterlere uygun 86 hasta üç gruba randomize edildi. Randomizasyon için permütasyon yöntemi kullanılarak hastalar ikişer ikişer sırayla üç gruba dağıtıldı. Her üç gruba da modifiye Misgav Ladach tekniği ile sezaryen cerrahi protokolu uygulandı; grup 1'e dahil edilen hastalarda uterus defekti tek kat kilitsiz sütürasyon ile, grup 2'ye dahil edilen hastalarda tek kat kilitli sütürasyon ile, grup 3'e dahil edilen hastalarda çift kat sütürasyon ile onarıldı. Operasyon sonrası hastalar 6. hafta ve 6. ay'da kontrole çağrılarak sezaryen skarı ve defekt (istmosel) varlığı transvaginal USG ile değerlendirildi. Hastalardan 1 tanesi kontroller sırasında gebelik görülmesi nedeniyle, 39 tanesi kontrollere gelmemesi nedeniyle çalışmadan çıkarıldı. Kalan 46 hastada üç grup istmosel gelişimi açısından birbiri ile kıyaslandı. SONUÇLAR: Gruplar arasında yaş, BMI, gebelik haftası, sigara içimi, ek hastalıklar (diyabet, hipertansiyon) açısından anlamlı fark izlenmedi. Çift kat grubunda, tek kat kilitli grubuna göre 3 kat fazla istmosel görüldü ancak istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Tek kat kilitsiz grubunda ise tek kat kilitli grubuna göre 12 kat fazla istmosel görüldü ve istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Hiçbir hastada istmosele bağlı şikayet izlenmedi. Servikal dilatasyon ve efasmanın olduğu durumların her üç grupta da sayısal olarak istmosel gelişiminin arttırdığı görülse de istatistiksel olarak anlamlı saptanmadı. İstmosel görülenlerde sağ ve sol uterin arterlerin PI değerleri ile istmosel alanı arasında ilişki saptanmadı. TARTIŞMA: Çalışmamızın sonucunda uterusun tek kat kilitleyerek kapatılmasının istmosel görülme riskini azalttığı saptandı ve istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Sezaryen sırasında uterusun tamirinde bu tekniğin tercih edilmesi avantajlı görünmektedir. Bu zamana kadar yapılan çalışmalarda en uygun kapatma tekniğinin kesin olarak belirlenemediği görülmektedir. Bunun nedeni istmosel oluşumuna uterus kapatma tekniği dışında birçok faktörün etken olması olabilir. Daha geniş hasta sayısıyla diğer faktörlerin dışlandığı çalışmalar yapılırsa en uygun tekniğin belirlenmesinde yardımcı olabilir. Çalışmamızın bu yönde yapılacak diğer çalışmalara ışık tutacağını düşünmekteyiz. Anahtar Sözcükler: Sezaryen doğum; uterus kapatma yöntemi; istmosel.
Over kanserlerinde primer tümör dokusunda ve omental metastazlarlarda lenfosit infiltrasyonunun sağkalıma etkisi
Amaç: Bu çalışmada, over karsinomlarında erken ve ileri evrelerde, ayrıca ileri evre olguların metastatik odaklarında lenfosit infiltrasyonu ve bunların sağkalıma olan etkileri araştırılmıştır. Yöntem: Bu çalışmaya, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Anabilim Dalı'nda 1997-2008 tarihleri arasında malign over tümörü nedeniyle opere edilmiş ve operasyon sonrası en az 12 aylık izlemi olan hastalar dahil edilmiştir. Hastaların demografik verileri, operasyon bilgileri ve nihai patoloji sonuçları (evre, histolojik derece, histolojik alt tipi) kaydedilmiştir. Hastaların hastalıksız ve genel sağkalım süreleri kaydedilmiştir. Hastaların mevcut parafine gömülü dokularından kesitler alınarak, bu kesitlerde immunohistokimyasal olarak lenfositler üzerinde bulunan moleküller olan CD3, CD4, CD8, CD20 (Ventana Medical Systems, Tucson, AZ) ve FoxP3 (Abcam, USA) ekspresyonları değerlendirilmiştir. Bu moleküllerin ekspresyon düzeyleri ile sağkalım süreleri arasındaki ilişki değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmada, over kanseri nedeniyle opere edilen 62 hasta değerlendirilmiştir. Bu hastalardan, 21'i erken evre (Evre I-II), 42'si ileri evredir (evre III-IV). 14 ileri evre olgunun, arşiv materyalinde omental metastaz odağına ait parafin blokları bulunmuş; bu olgularda, primer odak ve metastatik odak karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. İleri evre olgularda operasyon öncesi serum CA125 düzeyi, seröz histoloji ve yüksek dereceli tümör görülme oranı erken evreye göre anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. Ortalama takip süresi 87 aydır. Erken evrede hastalıksız sağkalım (DFS) 108 ay, genel sağkalım (OS) 111 ay iken, ileri evrede hastalıksız sağkalım 36.4 ay, genel sağkalım 74.6 ay olarak bulunmuştur (DFS için p=0.0001, OS için p=0.006). Tüm olgular bir arada değerlendirildiğinde, CD3+ ve CD8+ T lenfosit infiltrasyonu, yüksek dereceli, ileri evre ve omental metastazı olan olgularda anlamlı olarak yüksek bulunmuştur (sırasıyla CD3 için p=0.0001, p=0.029, p=0.016; CD8 için p=0.044, p=0.002, p=0.046). CD8+ T lenfosit infiltrasyonu olan hastalarda, hastalıksız sağkalım süresi, infiltrasyon olmayan hastalara göre anlamlı olarak daha az saptanmıştır (p=0.028). 5 yıllık hastalıksız sağkalım CD8+ T lenfosit bulunmayan grupta %67 iken, CD8+ T lenfosit bulunan grupta %39'dur. Bu grupta genel sağkalım açısından anlamlı farklılık saptanmamıştır. Diğer antijenleri içeren T lenfositlerin infiltrasyonu ile sağkalım arasında anlamlı farklılık saptanmamıştır. Metastatik odaktaki T lenfosit infiltrasyonu ile sağkalım arasında anlamlı farklılık saptanmamıştır. Sonuç: CD3+ ve CD8+ T lenfosit infiltrasyonu over kanserinde ileri evre, yüksek dereceli tümör ve omental metastaz ile ilişkili bulunmuştur. CD8+ T lenfosit infiltrasyonu bulunan hastalarda, hastalıksız sağkalım daha az bulunmuştur. Sonuç olarak over kanserinde, CD3+ ve CD8+ T lenfosit infiltrasyonu, over kanserinde kötü prognoz ile ilişkilidir.
Servikal neoplazik süreçte laminin-5Y2 ve P16 (INK4A) ekspresyonu ve sağkalım ile ilişkisi
Amaç: Servikal neoplazilerin gelişim sürecinde ekstrasellüler matriksin önemli bir bileşeni olan Laminin-52 ve hücre siklusunda rol alan bir tümör supresör protein olan p16 (INK4a) moleküllerinin etkinliğini ve hastaların sağkalımı ile olan ilişkilerini değerlendirmek. Yöntem: Retrospektif olarak tasarlanan bu çalışmanın araştırma grubuna Ocak 2004 – Ocak 2014 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı, Jinekolojik Onkoloji Bilimdalına başvuran toplam 140 hasta dahil edilmiştir. Ayrıca kontrol grubuna Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı'nda benign jinekolojik nedenlerle histerektomi uygulanmış olan 10 hasta alınmış ve toplamda 150 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Araştırma grubu CIN-1 (n:30), CIN-3 (n:30), mikroinvaziv servikal karsinom (n:20), adenokarsinom (n:30) ve skuamöz hücreli karsinom (n:30) olmak üzere beş alt gruba ayrılmıştır. Kontrol grubu ise uterin myomlar nedeniyle histerektomi uygulanmış 10 hastadan oluşmaktadır. Çalışmaya dahil edilen hastalar telefon ile aranarak çalışma hakkında bilgi verilmiş ve onamları alınarak çalışmaya dahil edilmişlerdir. Tüm hastaların servikal doku kesitlerinde Laminin-5y2 ve bir tümör supresör protein olan p16 (INK4a) molekülleri immünhistokimyasal olarak boyanma düzeyleri açısından incelenmiştir. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen tüm hastalar için yaş BMI(Vücut Kitle İndeksi), parite, sigara kullanımı, laminin-52 ve p16 (INK4a) boyanma düzeyleri (negatif, 1+,2+,3+ şeklinde) incelenmiş ve kanser olgularının 5 yıllık sağkalımı ile incelenen moleküllerin ilişkisi değerlendirilmiştir. Adenokarsinom, skuamöz hücreli karsinom ve mikroinvaziv kanser gruplarındaki hastalarda yaş ve BMI oranlarındaki artışa paralel olarak p16 (INK4a) ve Laminin-52 boyanma düzeylerinin de istatistiksel olarak anlamlı düzeyde arttığı görülmüştür. Ayrıca mikroinvaziv kanser grubunda parite ile birlikte Laminin-52 boynama düzeyinin de arttığı saptanmış ancak p16(INK4a) boyanma düzeyinde parite ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Araştırma gruplarındaki tüm hastalar gruplara bakılmaksızın değerlendirildiğinde yaş ve BMI artışıyla birlikte Laminin-52 ve p16(INK4a) boyanma düzeylerinin de arttığı ve istatistiksel olarak anlamlı bir korelasyon olduğu görülmüştür. Ancak sigara kullanımı ve parite için bu korelasyon gözlenmemiştir. Sonuç: Laminin-52 ve p16(INK4a) molekülleri servikal neoplazik süreçte anlamlı olarak pozitif saptanmaktadır. Ancak bu moleküllerin patofizyolojisinin ve servikal karsinogenezdeki rollerinin daha net anlaşılabilmesi için daha geniş serilerde araştırmaların yapılması gerekmektedir.
PKOS modeli geliştirilmiş sıçanlarda anjiotensin resetör II blokeri losartanın tedavisinin etkilerinin histolojik ve biyokimyasal parametrelerle gösterilmesi
Ortalama 8-12 haftalık Sprague-Dawley türü dişi sıçanlar (n=21); standart koşullarda (21-22 C, %55-65 nemli ortamda, 12 st aydınlık-12 st karanlıkta) hazır pellet sıçan yemi ile beslendi ve su içimi serbest bırakıldı (ad libitum). Aynı beslenme koşullarını paylaşan olgular çalışmaya dâhil edildi. 14 sıçana PCOS modeli oluşturuldu, 7 sıçan normal kontrol olarak çalışmaya alındı ve herhangi bir işlem uygulanmadı. Daha sonra tüm sıçanlardan anestezi altında serumda çalışılacak parametreler için kan örneği alındı ve tüm sıçanlara bilateral ooferektomi uygulandı. Sonrasında sıçanlar servikal dislokasyon ile sakrifiye edildi. Ooferektomi materyallerinde histolojik kesitlerinde foliküler yapı (antral folikül sayısı) değişiklikleri incelendi. Kan örneklerinde ELISA tekniği ile AMH (anti mullerian hormon), IGF-1 (Insulin benzeri büyüme faktörü) ve lipid peroksidayon göstergesi olan malondialdehit düzeylerine bakıldı. Histolojik olarak,PKOS modeli geliştirilen ve plasebo salin (%0.9 NaCl) alan sıçanlarda, normal gruba göre over dokusunda primer ve sekonder folikül sayısı azalmış, tersiyer folikül sayısı artmıştır. Losartan tedavisi PCOS lu alan sıçanlarda, salin grubuna göre over dokusundaki primer ve sekonder folikül sayısı artmış, tersiyer folikül sayısı anlamlı azalmıştır. PCOS modeli geliştirilen ve plasebo salin (%0.9 NaCl) alan sıçanlarda, normal gruba göre AMH anlamlı olarak artmıştır. PCOS modeli geliştirilen ve plasebo salin (%0.9 NaCl) alan sıçanlarda, normal gruba göre AMH anlamlı olarak artmıştır. Losartan tedavisi PCOS lu alan sıçanlarda(p=6.62 ± 1.53), plasebo salin grubuna göre AMH seviyesi anlamlı azalmıştır (p=11.08 ± 0.56 )(Tablo 2). PCOS modeli geliştirilen ve plasebo salin (%0.9 NaCl) alan sıçanlarda, normal gruba göre IGF anlamlı olarak artmıştır(p=4.63 ± 0.44). Losartan verilen PCOS grubunda(p=4.97 ± 0.66), plasebo salin alan grup arasında anlamlı fark bulunamamıştır (Tablo 2). PCOS modeli geliştirilen ve plasebo salin (%0.9 NaCl)( 0.19 ± 0.045)alan sıçanlarda, normal gruba(0.17 ± 0.022) göre plazmada oksidan stres belirteci malondialdehit (MDA) değişmemiştir. Losartan verilen PCOS grununda(p=0.18 ± 0.045), plasebo salin alan grup(p=0.19 ± 0.045) arasında plazma MDA miktarında anlamlı fark bulunamamıştır.
Benign uterin nedenlerle histerektomi yapılacak hastalarda, bilateral salpinjektominin over rezervine etkisi
Histerektomi en sık yapılan operasyonlardan biridir. Histerektomi operasyonu sırasında, olası overyan patolojilerden korunmak amacıyla bilateral salpingo-ooforektomi işleminin eklenmesi özellikle premenopozal dönemdeki kadınların hayatını olumsuz yönde etkileyebilmektedir. Son zamanlarda yapılan çalışmalarda ciddi seröz over karsinomlarının tubal fimbriyadan köken alabileceği belirtilmektedir. Histerektomi ameliyatına eklenen salpinjektominin, ciddi seröz over kanseri için önleyici olabileceği birçok otör tarafından bildirilmektedir. Bununla beraber; histerektomi sonrasında etkilenen over reservinin, operasyonuna eklenecek salpinjektomi ile daha da bozabileceği bildirilmektedir ancak literatürde bu konu ile ilgili yeterli sayıda randomize kontrollü çalışma mevcut değildir. Çalışmamızda histerektomi operasyonuna eklenecek salpinjektominin over reservine etkisi araştırılmıştır. Yöntem: Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kadın hastalıkları ve doğum polikliniğine başvuran ve benign nedenlerle histerektomi kararı verilen hastalar çalışmaya dahil edildi. Çalışmamız randomize prospektif analitik bir çalışma olarak planlandı. Histerektomi operasyonuna salpinjektomi eklenecek hastalar bir grubu oluştururken, salpinjektomi eklenmeyecek hastalar çalışmanın diğer grubunu oluşturdu. Randomizasyon kapalı zarf yöntemi ile yapıldı. Hastalara pre-operatif dönemde ve post-operatif 6. hafta ve 6. Ayda over reserv testleri yapıldı. Anti Mülleriyan Hormon ve overlerin ultrasonografik olarak bakısı ( Antral foliül sayısı ve overlerin 3 boyutlu volüm ölçümü) ve over stromasının kanlanması doppler ( Pik sistolik hız, Sistol/Diyastol, Pulsatilite ve rezistans indeksi) ultrasonografi ile değerlendirildi. Sonuçlar gruplar arası ve grup içi karşılaştırıldı. V Bulgular: Altmış üç hasta çalışmaya dahil edildi. Otuz dört hastaya histerektomi operasyonuna salpinjektomi eklenildi (grup 1), 29 hastaya salpinjektomi işlemi eklenilmedi (grup 2). Her iki grup arasında yaş, beden kitle indeksi, operasyon süresi, gravida, parite, intra-operatif kan kaybı açısından benzerlik göstermekteydi. Her iki grup bu veriler ışığında karşılaştırıldığında anlamlı fark saptanmadı. AMH sonuçlarının değerlendirilmesinde, her iki grup arasında her üç veri karşılaştırıldığında anlamlı bir fark saptanmadı. Gruplar kendi içinde karşılaştırıldığında, ameliyat öncesi ve sonrası AMH değerlerinde her iki grup arasında istatistiki düşme saptanmadı. Overlerin ultrasografik bakısı grup 1 'de 27, grup 2'de 18 hastaya yapıldı. Over volumu ve AFC her iki over için her üç kontrolde elde edilen verilerle karşılaştırıldı ve anlamlı bir fark saptanmadı. Over kan akımı doppler ultrasonografik veriler (PSV, S/D, PI, RI) her iki grup arasında karşılaştırıldığında toplamda 24 veriden sadece 4'ünde istatistiki anlamlı değişiklik (Sol over S/D 1, Sol over PI 1, sol over PI 3 ve sol over RI 1) saptandı. Diğer parametrelerde anlamlı fark saptanmadı. Sonuç: Çalışmamız histerektomi operasyonuna eklenecek salpinjektominin, salpinjektomi yapılmayan grup ile karşılaştırılması ile, over reservine ek negatif etki etmediğini saptamıştır. Güncel veriler ışığında benign nedenlerle histerektomi uygulanacak hastalara, operasyona eklenecek salpinjektominin yarar ve zararı anlatılarak, salpinjektomi işleminin gerçekleştirilmesi önerilebilinir. Ancak, çalışmamızda hasta sayısının az olması nedeniyle, salpinjektominin over kanserinden koruyucu etki edip etmediğinin değerlendirilmesi için toplum bazlı ve prospektif randomize çalışmalara ihtiyaç vardır.
Derin nöromüsküler blokaj uygulaması eşliğinde jinekolojik laparoskopik ameliyatlarda düşük basınçlı pnömoperitoneumun postoperatif omuz ağrısı üzerine etkisinin araştırılması
Amaç: Bu çalışmanın amacı standart basınçlı pnömoperitoneum (12-14 mmHg) ve ilımlı nöromüsküler blokaj (NMB) uygulaması ile karşılaştırdığımızda düşük basınçlı pnömoperitoneum (8-10 mmHg) ve derin nöromüsküler blokaj (NMB) uygulamasının laparoskopik histerektomi ameliyatı sonrası gelişen omuz ağrısını azaltıp azaltmadığını değerlendirmektir. Yöntem: Çalışma randomize kontrollu prospektif klinik araştırmadır. Çalışmaya benign nedenlerle total laparoskopik histerektomi (TLH) ve bilateral salpenjektomi / total laparoskopik histerektomi ve bilateral salpingooferektomi (TLH ve BSO) operasyonu planlanan 49 hasta dahil edildi. Hastalar iki gruba ayrıldı. Grup 1'e (düşük basınç ve derin NMB grubu) dahil edilen 25 hastada laparoskopi sırasında düşük basınçlı (8-10 mmHg) pnömoperitoneum ile derin nöromüsküler blokaj (roküronyum infüzyonu 0,3-0,6 mg/kg/h ) şartlarında çalışıldı. Grup 2'ye alınan 24 hastaya ise standart basınçlı (12-14 mmHg) pnömoperitoneum sağlandı ve ilımlı nöromusküler blokaj (gereğinde fraksiyone bolus roküronyum ) uygulandı. Grup1 'deki hastalarda uygulanan derin nöromusküler blokaj cerrahi koşulları optimuma getirmek, yeterli intraabdominal çalışma alan sağlamak amacıyla yapıldı. Bütün hastalara postoperatif analjezi için standart tedavi uygulandı ve gerektiğinde ek analjezik yapıldı ve kaydedildi. Postoperatif 1.; 6; 24.;36. ve 48. saatlerde NRS ve VAS ile omuz ve karın ağrısı ve diğer ikincil sonuçlar kaydedildi. Postoperatif hastanede yatış suresi kaydedildi. Postoperatif 7. gun omuz ağrısı değerlendirildi. Her iki gruptaki hastaların verileri gruplar arası ve grup içi karşılaştırıldı. Bulgular: Ortalama operasyon süresi düşük basınç grubunda 148 dk; standart basınç grubunda ise 155 dk saptandı. Grup 1'de 25 hastadan 13'ünde, grup 2'de 24 hastadan 10'unda takip süresince hiç omuz ağrısı saptanmadı. Grup 2 (standart basınç ve ilımlı NMB grubu) ile karşılaştırıldığında grup 1'de (düşük basınç ve derin NMB grubu ) bakılan tüm zaman dilimlerinde ( 6., 24, 36. ve 48. saatler) her 2 değerlendirme skalasına göre (NRS ve VAS) omuz ağrısında sayısal olarak azalma saptandı. Ancak istatistiksel olarak gruplar arasında anlamlı fark olmadı, Postoperatif 1. Saatte hiçbir hastada omuz ağrısı saptanmadı. Her 2 grup içinde zamana göre omuz ağrısı değerlendirildiğinde istatistiksel anlamlı fark saptandı. Sonuç: Düşük basınç ve derin NMB grubunda omuz ağrısının sıklığının ve şiddetinin sayısal olarak az olduğu, ancak istatistik farkın anlamlı olmadığı saptandı. Bu sonucun çalışmaya dahil olan hasta sayısının azlığından da kaynaklanabileceği düşünüldü. Her 2 grup içinde zamana göre omuz ağrısı değerlendirildiğinde istatistiksel anlamlı fark saptandı. Her 2 grupta omuz ağrısının özellikle 24. ve 36.saatlerde ortaya çıktığı ve bu saatlerde daha şiddetli olduğu görüldü. Karın ağrısının ise erken postoperatif dönemde daha şiddetli izlendiği, zamanla hafiflediği saptandı. İki grup arasında operasyon süresi açısından istatistik olarak anlamlı bir farklılık saptanmadı. Bu da düşük basınçlı pnömoperitoneumun operasyon süresini uzatmadığını gösterdi. Ek olarak çalışmada intraoperatif PETCO2 değerleri de incelendi. PETCO2 değerleri yüksek basınçlı pnömoperitoneum koşullarında sayısal olarak daha yüksek (PETCO2> 40mmHg) bulundu. Bu da yüksek basınçlı pnömoperitoneumun solunum fonksiyonlarını da olumsuz etkilediğini gösterdi. Düşük basınç ve derin NMB grubunda postoperatif hastanede yatış süresi sayısal olarak daha kısa izlendi. Anahtar kelimeler: pnömoperitoneum; nöromusküler blokaj; laparoskopi sonrası omuz ağrısı
İntrauterin gelişme geriliği (IUGR) saptanan gebelerde umblikal arter half peak sistolik velosite deselerasyon zamanındaki (HPSVDT) değişimin doğum sonrası APGAR skorları ve umblikal kord kan pH'ı ile olan ilişkisi
İntrauterin Gelişme Geriliği (IUGR) Saptanan Gebelerde Umblikal Arter Half Peak Sistolik Velosite Deselerasyon Zamanındaki (hPSVdt) Değişimi ve Doğum Sonrası APGAR Skorlarıyla ve Umblikal Kord Kan pH'ı İle Olan İlişkisi Çalışmamızda intrauterin gelişme geriliği (IUGR) olan gebelerle normal gebelerin, bir doppler ultrasonografi (USG) parametresi olan umblikal arter half peak sistolik velosite deselerasyon zamanlarını (hPSVdt) kıyasladık ve IUGR'li fetusa sahip gebeliklerde bu zamanın kısaldığını ve bununla korele olarak doğum sonrası APGAR skorlarının ve kan gazı pH değerlerinin düştüğünü ve bunların perinatal sonuçları etkileyebileceğini göstermeyi belirlemeyi amaçladık. Ayrıntılı bilgilendirilmiş ve onamı alınmış 24-40 hafta arası gebeler çalışmaya alındı. Bunlardan IUGR'li gebeler çalışma grubunu, sağlıklı gebeler kontrol grubunu oluşturdu. Gebelere Doppler ultrasonografi (USG) perinatoloji uzmanı tarafından uygulandı ve umblikal arter ve orta serebral arter (MCA) doppler parametreleri ile hPSVdt hesaplandı. Bu gebeler takibe alındı ve doğum sırasında hepsinden EDTA'lı tüpe 5 cc umblikal kord kanı alınıp, bekletmeden kan pH'ları tespit edildi. Yenidoğanların 1. ve 5. dk APGAR skorları pediatri hekimi tarafından değerlendirildi. Verilerin değerlendirilmesinde SPPS 20 (IBM Corp. Released 2011. hPSVdt IBM SPSS Statistics for Windows, Version 20.0. Armonk, NY: IBM Corp.) istatistik paket programı kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p < 0.05 ve p < 0.01 olarak kabul edildi. IUGR ve kontrol grupları arasında doğum haftası, gravida, parite, hPSVdt, APGAR 1. dakika ve APGAR 5. dakika skorları, umblikal arter kan pH değeri ve yenidoğan kilosu değişkenleri bakımından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptandı. Çalışmamızda umblikal arter ve MCA doppler akımları bozuldukça yenidoğan APGAR 1. ve 5. dakika skorları korele olarak düştüğü ve istatistiksel olarak sonuçların anlamlı olduğu bulundu (p<0,001). Ancak umblikal arter doppler akımı ile umblikal kord kan pH'ı arasında istatistiksel anlamlılık varken aynı durum MCA doppleri ile umblikal kord kan pH'ı arasında görülmedi. IUGR ve kontrol grupları arasında umblikal arter ve MCA doppler değişkenlerinde istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptandı (p<0,01). Umblikal arter doppler değişkeni için IUGR grubunun %40'ında diastolik akım kaybı, %33,3'ünde umblikal arter pulsatilite indeks (PI) değeri %95 persantilin üstünde ve %26,7'sinde ise umblikal arter PI değeri %5-95 persantil arasında normal sınırlarda saptanmış olup; kontrol grubunun ise %100'ünde umblikal arter doppler değerleri normal sınırlarda saptandı. MCA doppler PI değişkeni için IUGR grubunun %83,3'ü %5 persantilin altında, %16,7'si normal sınırlardadır (%5-95 persantil) ; kontrol grubunun ise %100'ü normal değerlerdedir. IUGR ve kontrol grupları arasında umblikal arter hPSVdt ile diğer parametreler karşılaştırıldığında: IUGR grubunda umblikal arter hPSVdt ile APGAR 1. dakika skoru değişkeni arasında umblikal arter hPSVdt artarken APGAR 1. dakika skorunun arttığı; umblikal arter hPSVdt azalırken APGAR 1. dakika skorunun azaldığı %86,1'lik istatistiksel anlamlılıkla saptandı (p<0,01). IUGR grubunda umblikal arter hPSVdt ile APGAR 5. dakika skoru değişkeni arasında umblikal arter hPSVdt artarken APGAR 5. dakika skorunun arttığı; umblikal arter hPSVdt azalırken APGAR 5. dakika skorunun azaldığı %72,8'lik istatistiksel anlamlılıkla saptandı (p<0,01). IUGR grubunda umblikal arter hPSVdt ile umblikal kord kan pH'ı değişkeni arasında umblikal arter hPSVdt artarken umblikal kord kan pH'ının arttığı; umblikal arter hPSVdt azalırken umblikal kord kan pH'ının azaldığı %92'lik istatistiksel anlamlılıkla saptandı (p<0,01). IUGR grubunda umblikal arter hPSVdt ile yenidoğan kilo değişkeni arasında umblikal arter hPSVdt artarken yenidoğan kilosunun arttığı; umblikal arter hPSVdt azalırken yenidoğan kilosunun azaldığı %58,1'lik istatistiksel anlamlılıkla saptandı (p<0,01). Kontrol grubunda umblikal arter doppler hPSVdt değişkeni ile diğer değişkenler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı. IUGR'li gebelerde umblikal arter hPSVdt zamanının doğum sonrası APGAR skorları ve umblikal arter kan pH değerleriyle korele olduğu ve bu sebeple perinatal takipte diğer yöntemlere ek olarak mortalite ve morbidite için yol gösterici olarak kullanılabileceği kanaatindeyiz.
İn-vitro fertilizasyon (ıvf) tedavisinde implantasyon başarısının endometriyal renkli doppler dinamik doku perfüzyon ölçümü ile değerlendirilmesi
AMAÇ: Çalışmamızda renkli doppler ultrasonografiyle dinamik doku perfüzyon ölçümü yapılarak IVF tedavisinde implantasyon başarısı değerlendirilmesi amaçlanmıştır. YÖNTEM: Çalışmaya Ege Üniversitesi Rektörlüğü Aile Planlaması ve Kısırlık Araştırma Uygulama Merkezi'nde Temmuz-Ekim 2017 tarihleri arasında IVF/ICSI-ET tedavisine alınan ve GnRH antagonist protokolü ile ovulasyon indüksiyonu uygulanan hastalardan diğer çalışma kriterlerini de karşılayan 30 gönüllü dahil edildi. Transfer günü transvajinal ultrasonografi ile endometriyal kalınlık ölçülerek ve endometriyal morfoloji belirlendi. Uterus midsagittal kesitte daha önce belirlenmiş olan ön ayarda renkli doppler özelliği kullanılarak 15 saniyelik görüntü kaydedildi. Kaydedilen görüntüler PixelFlux Chameleon Software (GmbH, Münster Germany) bilgisayar programında açılarak üzerinde endometriyum sınırları çizilerek region of interest (ROI) belirlendi. Program otomatik olarak görüntülediği analiz formu RI ve PI için üç parametre hız (velocity, V), yoğunluk (intensity, I) ve alan (area, A)'ın red, blue ve her ikisinin ortalaması olan mix'in rakamsal değerlerini ve grafiklerini içermektedir. Bu parametrelerden Vmix için RI ve PI ile Vmix, Amix ve Imix average değerleri kaydedildi. Transfer sonrası 14. gün β-hCG değeri 50 mIU/ml ≤ saptanan olgular TVUSG'de fetal kalp atımı görüldükten sonra klinik gebe olarak kabul edildi. BULGULAR: Klinik olarak gebelik elde edilen ve edilemeyen hasta gruplarında Vmix için RI ve PI ile Vmix, Amix ve Imix average değerleri istatiksel olarak karşılaştırılmıştır. Her iki grup arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. SONUÇ: IVF tedavisinde implantasyon başarısını belirlemede uterin reseptivite ve endometriyal perfüzyonun önemi yadsınamaz. İmplantasyon ile perfüzyon arasındaki ilişkinin ortaya konabilmesi için daha geniş serilerde çalışmalara ihtiyaç olduğu düşünülmüştür. ANAHTAR KELİMELER: Endometriyal dinamik doku perfüzyon ölçümü, IVF'te implantasyon başarısı, PixelFlux Chameleon Software
Gebeliğin hipertansif hastalıklarında serum haptoglobin değerleri
Gebeliğin hipertansif hastalıkları, maternal ve perinatal morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenleri arasındadır. Preeklampsi ve HELLP sendromunda erken tanı, takip ve tedavinin planlanmasında maternal kanda serum haptoglobin düzeyinin kullanılıp kullanılamayacağının değerlendirilmesi amacıyla preeklampsi tanısı alan 49 ve HELLP sendromu tanısı alan 13 olgu çalışma grubu, 54 sağlıklı gebe ise kontrol grubu olarak alındı. Grup olguları maternal serum haptoglobin düzeyi, platelet sayısı, ALT, AST, LDH ve ürik asit düzeyleri açısından karşılaştırıldı. Ayrıca tüm olguların yaşı, obstetrik öyküleri ve yenidoğan sonuçları kaydedildi ve gruplar arası karşılaştırıldı. Haptoglobinin sonuç ortalaması HELLP sendromu grubunda 0,29±0,23 g/L, preeklamsi grubunda 1,01±0,52 g/L, kontrol grubunda ise 1,16±0,37 g/L olarak bulundu. HELLP sendromu grubunda preeklampsi ve kontrol grubuna göre haptoglobin sonuç ortalaması düşük bulundu. HELLP sendromu ile kontrol grubu ve preeklampsi grubu arasındaki farklar istatiksel olarak anlamlı iken preeklampsi ve kontrol grubu arasında anlamlı bir fark bulunmadı. HELLP sendromlu gebelerde ALT/AST, LDH, ürik asit yüksekliği ve platelet düşüklüğü ile paralel olarak hemolizin önemli bir göstergesi olan haptoglobin belirgin olarak düşük izlendi. Preeklamptik gebelerde ise serum haptoglobin düzeylerinde önemli bir değişiklik izlenmedi. HELLP sendromunun erken tanı ve tedavisinin planlanmasında diğer biyokimyasal parametrelerle birlikte haptoglobin seviyelerinin de kullanılabileceği saptandı. Anahtar kelimeler: Hipertansiyon, preeklampsi, HELLP sendromu, haptoglobin
Kliniğimizde histeroskopik uterin septum rezeksiyonu yapılan hastaların gebelik sonuçlarının değerlendirilmesi
Kliniğimizde Histeroskopik Uterin Septum Rezeksiyonu Yapılan Hastaların Gebelik Sonuçlarının Değerlendirilmesi Amaç: Tekrarlayan gebelik kaybı öyküsü ve infertilite(primer ve sekonder) nedeni ile histeroskopik uterin septum rezeksiyonu yapılan hastaların verileri retrospektif olarak incelenmiştir.Çalışmada operasyon sonrası gebelik sonuçlarının verileri değerlendirilerek işlemin gebelik ve gebelik sonuçları üzereindeki etkisinin bulunması amaçlanmaktadır. Materyal ve Metod: Çalışmamızda Ocak2018-Ocak2022 tarihleri arasında Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Hastanesi Kadın hastalıkları ve Doğum Kliniği'nde septat uterus endikasyonu ile opere edilen 72 hasta incelendi.Hastaların hastane sistemi üzerinden hsg raporu, ameliyat notu, epikrizleri ve poliklinik kayıtları incelendi.Tüm hastalar , hastane sistemi üzerinden telefon bilgilerine ulaşılarak arandı. Hastaların septum tanıları HSG, ultrason ve MRG ile koyuldu. Hastaların 58 tanesine laporoskopi eşliğinde histeroskopi yapıldı. Bulgular: Septum rezeksiyonu sonrası hastaların doğum verileri incelendiğinde; çalışmaya alınan tüm hastalar içinde septum rezeksiyonu öncesi canlı doğum % 13.8 iken rezeksiyon sonrasında bu oran %45.8 e yükselmiştir.İşlem sonrası gebelik oranı %72,22 bulunmuştur.Olguların %27,78'i gebelik yaşamamıştır.Tüm hastalar içinde abortus oranı işlem öncesinde %55.5 iken sonrasında %23.6 ya gerilemiştir. Ayrıca, katılımcıların %33,33'ü term doğum yapmıştır. Sonuç: Histeroskopik uterin septum rezeksiyonu kolay uygulanabilir ve etkinliği yüksek bir yöntemdir. Operasyon sonuçları oldukça başarılıdır. Histeroskopik septum rezeksiyonu habitüel abortus ve infertilite öyküsü olan hastalarda canlı doğum oranlarını artırır ve abortus oranlarını düşürür.Gebelik başarısında ve canlı doğumda septum cerrahisinin izole başarısını değerlendirebilmek için izlem tedavisi ve cerrahi yapılan grupların karşılaştırıldığı prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: İnfertilite, habitüel abortus, uterin septum, histeroskopi
I. II. ve III trimester gebelerde uyku kalitesi ve uyku kalitesinin gebelik sürecine etkisi
Amaç: Bu araştırma, gebelerin hangi trimesterlerde daha yoğun uyku problemi yaşadıklarını, bu problemlerin gebelerin günlük aktivitelerinde herhangi bir kısıtlama oluşturup oluşturmadığını, uyku kalitelerini etkileyen faktörlerin neler olduğunu ölçebilecek şekilde ortaya konmasını amaçlamakla birlikte çalışma grubu olarak ele alınan gebelerin bu amaçlar doğrultusunda elde edilen sonuçları ile kontrol grubu tarafından verilen sonuçların aynı olup olmadığını da karşılaştırmak amaçlanmıştır. Yöntem: Necmettin Erbakan Üniversitesi İlaç ve Tıbbi Cihaz Dışı Araştırmalar Etik Kurulu'unun 01/04/2022- tarih ve 151 sayılı toplantının 2022/3739 karar sayılı kararıyla etik kurul onayı alınmıştır. Etik Kurul izninden hemen sonra tezin örneklemi belirlenerek çalışma grubu olarak Meram Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniğine başvuran gebelere veri toplama aracı olan anket verilmiştir. Tedavileri tamamlanan hastalara anket verilerek kontrol grubu olarak seçilen yatak veya oda arkadaşlarına sorulmak üzere anketin geri kalanının tamamlanması istenmiştir. Geri dönen anketler değerlendirilmeye alınarak istatistiksel analizler ve Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi kullanılarak ölçümler yapılmıştır. Elde edilen sonuçlar karşılaştırılmıştır. Bulgular: Çok çeşitli değişkenlere bağlı olarak yapılan istatistiksel analizler sonucunda gebelerin uyku kalitelerinin en çok III. Trimesterde bozulduğu, uyku bozan durumların en çok diğer nedenler(çeşitli ağrılar, çevresel faktörler vs) olduğu, uyku kalitesi ile gebelerin günlük yaşamlarındaki aktiviteleri sırasında anlamlı oranda azalma olmadığı tespit edilmiştir. Sonuç: Gebelerin uyku kaliteleri için yapılan istatistiksel analizler ve Pittsburgh Uyku Kalite İndeksine göre ölçümler sonucunda gebelerin uyku kalitelerinin yüksek oranda kötü olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
11-14.gebelik haftalarında tekil gebeliklerde bakılan serbest ßhcg, PAPP-a değerleri ile 16-18.gebelik haftalarında bakılan afp, ßhcg, ue3 ve inhibin-a değerlerinin 50 gram glukoz tarama testi ve bebek doğum ağırlığı üzerine prediktif etkileri
Giriş ve Amaç: Gebeliğin birinci ve ikinci trimesterinde anomali taraması ve risk belirlenmesi amacıyla kullanılan biyomarkerların fonksiyonları anlaşıldıkça gebeliğin diğer riskli durumlarını öngörmede kullanışlı olup olmadıkları çeşitli araştırmalara konu olmuştur. Gestasyonel diyabet açısından riskli hasta popülasyonunun belirlenmesi ve etkilenmesi olası bebeklerin öngörülebilmesi konusunda yapılan bu çalışmayla erken dönemde ölçülen biyokimyasal parametrelerin 24-28. hafta gestasyonel diyabet taramasında ölçülen 50 gram oral glukoz tolerans testi değeri ve bebek doğum ağırlığı üzerindeki etkilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Ocak 2009-Aralık 2011 döneminde Avrupa Florence Nightingale Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniğinde takibi yapılmış gebelerin kayıtları retrospektif olarak incelendi. Çalışmaya alınma kriterlerine uygun 688 tekiz gebe hastanın ikili ve dörtlü testte ölçülmüş olan PAPP-A, f-ßHCG, AFP, hCG, uE3 ve İA ve bu parametrelerin düzeltilmiş MoM değerleriyle, 24-28. Haftada ölçülen 50 gram OGTT değeri ve bebek doğum ağırlıkları kaydedildi. Verilerin istatistik incelemesinde SPSS paket programı ve Pearson korelasyonu kullanıldı. Bulgular: Yapılan değerlendirmelerde PAPP-A-MoM değeri arttıkça bebek doğum ağırlığı da artmaktadır (p<0,00001 r:0,158). hCG MoM değeri ile bebek doğum kilosu (p=0,019 r:0,089), açlık kan şekeri (p=0,019 r: 0,09) ve OGTT (p=0.17 r:0,091) arasında anlamlı ilişki vardır. uE3 MoM ve OGTT arasındaki negatif ilişki istatistiksel olarak anlamlıdır (p<0.001 r:-0,146). Gravida ve parite arttıkça uE3 MoM değeri azalmaktadır (p=0,004 r:-0,109). İA MoM artıkça AKŞ (p=0.001 r:0,129) ve OGTT (p=0,041 r:0,078) artmaktadır. Bebek doğum ağırlığı ile PAPP-A-MoM ve hCG MoM değeri ve arasında anlamlı ilişki vardır Benzer şekilde OGTT ile uE3 MoM, İA MoM ve hCG MoM arasında da anlamlı ilişki saptanmıştır. Fakat bu anlamlı ilişkilerin birbirleriyle korelasyonu zayıftır. Sonuç: Birinci trimester tarama testinde kullanılan PAPP-A MoM değerlerinin bebek doğum ağırlığını öngörebileceği, yüksek PAPP-A MoM değerlerine sahip gebeliklerin ortalamanın üzerinde bebek doğum ağırlığı ile sonuçlanabileceği söylenebilir. İkinci trimester tarama testinde bakılan düşük uE3 MoM ve/veya yüksek İA MoM değerleri, AKŞ ile OGTT değerlerinin yüksek çıkabileceğini öngörebilir. Fakat klinik uygulamada tarama testi olarak kullanımları düşük etkinlikleri nedeniyle uygun değildir.
Pelvik organ prolapsusu nedeniyle opere edilen hastaların operasyon çeşidinin, postoperatif sonuçlar üzerine etkisinin değerlendirilmesi
Amaç: POP'un çalışılan toplumlara göre prevalansı ve insidansı değişmekle birlikte, 50 yaş üzeri kadınların yaklaşık %50'sinde POP şikayetlerinden en az biri bulunmaktadır. Yapılan çalışmalara göre kadınların yaklaşık %10'u, yaşamları boyunca prolapsus nedeniyle en az bir kez operasyon geçirmektedir ve operasyon geçiren hastaların ise yaklaşık %30'unda tekrardan operasyon geçirme ihtiyacı oluşmaktadır. Bu çalışmada pelvik organ prolapsusu nedeniyle cerrahi uygulanan hastaların postoperatif sonuçlarını yapılan operasyon çeşidine göre değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntemler: Balıkesir Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği'nde Ocak 2016-Ocak 2023 tarihleri arasında pelvik organ prolapsusu nedeniyle opere edilen hastaların dosyaları retrospektif olarak incelendi. Hastalara ait demogratif özelliklere ve operasyona ilişkin bilgilere hastane kayıtlarından cıkarıldı. Çalışmaya 35-80 yaş arası kadın hastalar, gebe olmayanlar, ek hastalığı bulunmayan toplam 97 hasta dahil edildi. Prolapsus nedeniyle sakrokolpopeksi, lateral süspansiyon, pektopeksi gibi abdominal cerrahi uygulananlar (Grup 1), vajinal histerektomi + sistorektosel + sakrospinöz ligament fiksasyonu uygulananlar (Grup 2) ve vajinal histerektomi + sistorektosel operasyonu yapılanlar (Kontrol grubu) şeklinde 3 gruba ayrıldı. Hastaların operasyon öncesi ve operasyon sonrası şikayetleri değerlendirildi. Bulgular: Yaptığımız bu çalışmada pelvik organ prolapsusu sebebiyle opere olan ve çalışmaya dahil edilen hastaların operasyon öncesi %96,9'sında sarkma şikayeti, %7,2'sinde konstipasyon , %5,2'sinde disparoni, %16,5'inde inkontinans ve %29,9'unda ağrı şikayetinin olduğu görülmüştür. Abdominal cerrahi uygulanan grupta operasyon öncesi 3 hastada (%14,3) konstipasyon mevcut iken operasyon sonrası konstipasyonu devam eden hiçbir hasta olmamıştır. Grup 2'de (Vajinal histerektomi+CAP+SSLP) operasyon öncesi konstipasyonu mevcut olan 4 hasta (%16) iken operasyon sonrası 2 hastanın (%8) şikayeti devam etmiş, 2 hastanın ise şikayeti kalmamıştır. Kontrol grubunda ise operasyon öncesi konstipasyonu olan hasta bulunmamaktadır. Operasyon öncesi ağrı şikayeti olan hasta sayısı abdominal grup'ta 7 (%33,3) iken, operasyon sonrası 5 hastanın ağrı şikayeti geçmiş, 2 hastanın(%9,5) ağrı şikayeti devam etmiştir. Grup 2'de ( vajinal histerektomi+CAP+SSLP) ise operasyon öncesi ağrı şikayeti olan hasta sayısı 5(%20) iken operasyon sonrası 1 hastanın (%4) ağrı şikayeti devam etmiş, 4 hastanın ise ağrı şikayeti kalmamıştır. Kontrol grubunda ise ( VAH+CAP) operasyon öncesi 17 hastanın (%33,3) ağrı şikayeti mevcut iken operasyon sonrası sadece 1 hastanın(%2) ağrısı devam etmiş 16 hastanın ise ağrı şikayeti kalmamıştır. Operasyon öncesine göre operasyon sonrası ağrı şikayetindeki azalma sadece kontrol grubunda istatistiki olarak anlamlı bulunmuştur. Abdominal cerrahi uygulanan hasta grubunda operasyon öncesi 3 hastanın (%14,3) disparonisi mevcut iken operasyon sonrası 2 hastanın(%9,5) disparonisi devam etmiş, 1 hastanın şikayeti kalmamıştır. Grup 2'de (VAH+CAP+SSLP) operasyon öncesi disparonisi mevcut olan hasta bulunmamakla birlikte, operasyon sonrası disparoni gelişen hasta da olmamıştır. Kontrol grubunda (VAH+CAP) operasyon öncesi 2 hastada (%3,9) disparoni mevcut iken operasyon sonrası 1 hastanın (%2) disparonisi devam etmiş, diğer hastanın ise şikayeti kalmamıştır. Postoperatif takiplerde rekürrens oranları abdominal cerrahi uygulanan grupta %28,6 , Grup 2'de %8 , ve kontrol grubunda %2 olarak bulunmuş ve kontrol grubuna göre abdominal cerrahi uygulanan grupta daha fazla rekürrens izlenmiştir. Sonuç: Çalışmamız, prolapsus cerrahisinde abdominal yaklaşımın, vajinal yaklaşıma göre daha fazla nüks ile ilişkili olduğunu göstermektedir. Anahtar Kelimeler: Pelvik Organ Prolapsusu, Disparoni, Konstipasyon, Üriner İnkontinans