Tenisçilerde yorgunluğun propriyosepsiyona etkisinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, tenisçilerde lokal yorgunluğun diz propriyosepsiyonuna etkisinin incelenmesidir. Çalışmaya gönüllü olarak tenis geçmişi ortalaması 3,62±2,13 yıl olan 21 tenis sporcusu katılmıştır. Katılımcılar (yaş ortalaması 24,29±2,74 yıl, boy 1,77±0,07 metre, vücut ağırlığı 72,54±10,52 kg, vücut kitle indeksi 23,20±2,72 kg/m2, esneklik değerleri 156,52±7,60 derece, spor geçmişi 3,62±2,13 yıl ve haftalık antrenman süresi 6,76±3,49 saat) bu çalışmaya etik kurul onayı alındıktan ve onam formunu doldurduktan sonra katılmışlardır. Katılımcıların boy, kilo ölçümleri alındıktan sonra hamstring esneklik ölçümleri tamamlanmıştır. Devamında yorgunluk öncesi propriyosepsiyon ölçümü yapılmış, ısınma ve germe hareketleri sonrasında da ısınma sonrası propriyosepsiyon ölçümü yapılmıştır. Lokal yorgunluk protokolü sonucunda da yorgunluk sonrası propriyosepsiyon ölçümleri tamamlanmıştır. Propriyosepsiyon ölçümlerinin değerlendirilmesinde tekrarlayan ölçümlerin varyans analizi ANOVA testi kullanılmıştır. İkili eşleştirmelerde ikili karşılaştırma testi 'Pairwised Comprisons' testi kullanılmıştır. Değişkenler arasındaki ilişkiyi incelemek için 'Pearson Moment Korelasyon analizi' yapılmıştır. Sonuç olarak 40o ve 60o ısınma sonrası mutlak açısal hata (MAH) skorları ısınma öncesine göre daha düşük bulunmuştur. Bu da ısınmanın önemini açıkça ortaya koymuştur. Isınma öncesi 40o ve 60o MAH skorları ve yorgunluk sonrası MAH skorları incelendiğinde yorgunluk sonrası skorların daha düşük olduğu bulunmuştur. Dolayısıyla verilen lokal yorgunluğun diz eklemi propriyosepsiyonunu olumsuz yönde etkilemediği görülmüştür. Spor tecrübesi ve ısınma sonrası 60o MAH arasındaki ilişki incelendiğinde spor tecrübesi arttıkça ısınma sonrası propriyosepsiyon keskinliğinin attığı sonucuna ulaşılmıştır. Esneklik ve MAH skorları ilişkisi incelendiğinde anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. Anahtar kelimeler: Propriyosepsiyon, Yorgunluk, Diz