Tibia cisim kırıklarında kaynama gecikmesi ve kaynamamaya etki eden faktörler

Bu çalışmada erişkin izole tibia cisim kırığı bulunan ve Haziran 2010 ile Temmuz 2014 tarihleri arasında cerrahi tedavi uygulanan 239 olgu retrospektif olarak değerlendirmeye alındı. Gecikmiş kaynama ve kaynamama gözlenen 101 hasta Grup 1, kaynama gözlenen 138 hasta Grup 2 olarak ayrıldı. Kaynamaya etki eden faktörlerin analiz edilmesi amaçlandı. Hastaların yaş ortalaması 32,7(SD=13,8)'idi. Yoğunluğu 139(%58,2) olguyla 20-39 yaş aralığı oluşturdu. 185(%77,4)'i erkek, 54(%22,6)'ü kadındı. 112(%46,9)'sinde sağ, 127(%53,1)'sinde sol tibia kırığı mevcuttu. Kırıkların 170(%71,1)'i açık, 69(%28,9)'u kapalı idi. Travma etiyolojisinde 159(%66,5) olgu ile trafik kazaları ilk sıradaydı. Kırıkların 65(%27,2)'inde eksternal fiksatör, 138(%57,7)'inde İMN ve 36(%15,1)'sında plak-vida tespit cihazları tercih edildi. Sigara içenlerde (P=0.005), açık kırıklarda (P=0.001), segmenter kırıklarda (P=0.011), AO C2-3 tipi kırıklarda (P=0.001), mevcut fibula kırığı olanlarda (P=0.043), eksternal fiksatörle tedavi edilen (P=0.001) ve postoperatif diastazı (P=0.001) olanlarda gecikmiş kaynama ve kaynamama daha sık gözlendi.