Tip 2 diyabetes mellitus hastalarında günlük pratikte insülin kullanımının yaşam kalitesi üzerine etkisi

Tip 2 diyabetes mellitus tedavisinde insülin giderek daha yaygın kullanılmaktadır. Hastalığa ait belirti ve sorunlar yanında insülin tedavisindeki enjeksiyon zorluğuve tedavi komplikasyonları hastaların hayat standartlarını da etkilemektedir. Bu çalışma günlük pratikte insülin kullanımının yaşam kalitesi üzerine etkisini değerlendirmek amacıyla yapıldı. Mart2015 - Nisan 2015 tarihleri arasında Karadeniz Tıp Fakültesi Endokrinoloji Ve Metabolizma Hastalıkları polkliniklerine başvuran ve en az üç ay süre ile insülin tedavisini almakta olan tip 2 diyabet tanısı almış 100 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalara SF-36 yaşam kalitesi ölçeği uygulandı. SF-36 puanları hastaların cinsiyet, HbA1C düzeyleri ve kullanmakta olduğu insülin tedavi protokolüne göre karşılaştırıldı. Çalışmaya alınan 100 hastanın %41 (n=41)'i erkek, %59 (n=59)'u kadındır. Hastaların yaş ortalaması 59,55±9,30 yıl, HbA1C ortalamaları %8,42±1,75, tip 2 diyabet süresi 11,86 ±7,55 yıl, insülin kullanım süresi ise 6,11 ± 4.93 yıldır. Çalışmaya alınan hastaların %28'i bazal insülin kullanırken, %23'ü karışım insülin, %49'u da bazal-bolus insülin tedavisi kullanmaktadır. SF-36 puanları hastaların kullanmakta oldukları insülin tedavileri, cinsiyet ve HbA1C düzeylerine göre karşılaştırılmıştır. SF-36 anketinin 8 alt parametre sonucu HbA1C değerlerine göre karşılaştırıldığında; sosyal fonksiyon ve bedensel ağrı parametreleri HbA1C değeri ≥ %9 olanlarda anlamlı olarak düşük saptanmıştır. Kadın hastalarda emosyonel rol, canlılık, mental sağlık ve bedensel ağrı parametreleri erkek hastalara göre anlamlı olarak daha düşük saptanmıştır. Anket sonuçları insülin tedavi protokolüne göre kıyaslandığında ise karışım insülin kullanan grupta fiziksel fonksiyon, fiziksel rol, emosyonel rol, mental sağlık, sosyal fonksiyon, bedensel ağrı parametreleri diğer tedavi protokollerine göre daha yüksek olmakla birlikte istatistiksel anlamlılık açısından sınırda kalmıştır. Sonuç olarak; diyabetik hastalarda yaşam kalitesini belirleyen temel faktör kan şekeri kontrol düzeyidir. HbA1C tolere edilebilir düzeylere indirildiğinde yaşam kalitesinde anlamlı artış dikkati çekmektedir.