Tip 2 diyabetes mellituslu hastalarda CRP/lenfosit oranı ile kan şekeri regülasyonu ve diğer metabolik parametler arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Giriş: Tip 2 diyabetes mellitus (T2DM) öngörülerin çok ötesinde büyüyen bir küresel salgın haline gelmiştir. T2DM ile düşük dereceli inflamasyon arasındaki etyopatogenez ilişkisi yeni ve önemli bir konu olup, bu ilişkiyi belirlemek için birçok biyomarker araştırılmaktadır. CRP/Lenfosit oranı (CLR) kolay ulaşılabilir ve ucuz bir inflamatuvar belirteçtir. Kronik, düşük dereceli inflamasyonla karakterize hastalıklarda CLR'nin efektif bir marker olduğu gösterilmiştir. Bu nedenle çalışmamızda CLR ile T2DM ve T2DM'deki kan şekeri regülasyonu ilişkisini incelemeyi amaçladık. Materyal-Metod: Çalışmamıza Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi İç Hastalıkları polikliniğine Mart 2022-Ağustos 2022 tarihleri arasında başvuran T2DM tanılı hastalar alındı. Hastaların sosyodemografik özellikleri, laboratuvar parametreleri ve antropometrik ölçümleri kaydedildi. T2DM'li hastalar glikolize hemoglobin (HbA1c) düzeylerine göre iyi kontrollü (HbA1c<7%) ve kötü kontrollü (HbA1c≥7%) DM olarak 2 gruba ayrıldı. Kontrol grubuna ise herhangi bir kronik hastalığı olmayan 18 yaş üstü kişiler dahil edildi. CLR, CRP değerinin lenfosit sayısına bölünmesiyle hesaplandı. İyi ve kötü kontrollü T2DM'li vaka grubu ile kontrol grubunun genel karakteristikleri, laboratuvar parametreleri ve CLR değerleri karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmamıza 385 hasta dahil edildi. Çalışma grupları, bir hastalığı bulunmayan 113 sağlıklı kontrol ve 272 T2DM tanılı hasta olarak belirlendi. T2DM hastalarının CLR değeri (3,51 (0,03-21,78)) kontrol grubundakinden (0,65 (0,02-2,92)) anlamlı olarak yüksekti (p<0,001). Hastalarda CLR ile HbA1c, glukoz, kreatinin, spot idrar protein/kreatinin ve spot idrar mikroalbumin/kreatinin oranı arasında anlamlı pozitif korelasyon saptandı. 2,1998 ve üzerindeki CLR değerinin T2DM'yi predikte etmedeki duyarlılığı %63,2, özgüllüğü %97,3 olarak bulundu (AUC: 0,823; p<0,001; %95 GA: 0,784-0,863). Kötü diyabetik kontrole sahip hastaların (n=171) CLR değeri 4,76 (0,06-21,78) iken iyi diyabetik kontrollü hastaların (n=101) CLR değeri 2,53 (0,03-12,07) idi (p<0,001). 6,123 değeri ve üzerindeki CLR'nin kötü diyabetik kontrolü göstermedeki duyarlılığı %41,2, özgüllüğü ise %86,1 olarak tespit edildi (AUC: 0,648; p<0,001; %95 GA: 0,583-0,714). CLR artışı kötü diyabetik kontrol için bağımsız bir risk faktörüdür (p<0,001; OR: 1,139; %95 GA: 1,039-1,250). Sonuçlar: CLR'nin T2DM'i öngörmede yüksek duyarlılık ve yüksek özgüllüğe sahip olması, kötü kontrollü T2DM ve iyi kontrollü T2DM ayrımını göstermede yüksek özgüllüğe ve orta düzey duyarlılığa sahip olması ve serum kreatinin, spot idrar protein/kreatinin, spot idrar mikroalbumin/kreatinin gibi değerlerle arasında anlamlı korelasyon bulunması CLR'nin T2DM için tanısal ve prognostik bir biyomarker olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir.