Tip 2 diyabetli sıçan modelinde elektro-akupunkturun (EA) hiperglisemi ve oksidatif stres üzerindeki etkisinin araştırılması

GİRİŞ VE AMAÇ: Bu çalışmada Tip 2 diyabet sıçan modelinde Elektro-akupunkturun (EA) hiperglisemi ve oksidatif stres üzerindeki etkilerini araştırmak amaçlandı. GEREÇ VE YÖNTEM: Otuzbeş Spurge-Dawley erkek sıçan beş gruba ayrıldı (n =7 ). Gruplar ; Normal yem ile beslenen grup kontrol (NY), Yüksek yağlı yem ile beslenen grup (YY),: Normal yem + elktro-akupunktur (N+EA) grubu: Normal yem ve 10 seans EA uygulanan grup. Diyabet (DM): 4 haftayüksek yağlı yem ile beslenen ve sonra 40 mg/kg streptozotosin (STZ) ile diyabet oluştruldu. Diyabet + elektro-akupunktur grubu (DM+EA); Bu grup deneyin ilk 4 haftasında yüksek yağlı yem ile beslendi ve sonra 40 mg/kg STZ ile, diyabet oluşturulduktan sonra 4 hafta içinde elektro-akupuktur bacaktaki Zusanli akupunktur noktaları (ST. 36) üzerine her üç gün de bir her seans 15 hz 30 dakika olarak uygulandı. Deneye başlamadan önce, diyabet modelinin oluşturulduğu haftada, elektro-akupunktur uygulandıktan sonraki ilk hafta ve deney sonunda ratların ağırlıkları alınarak kan şekerleri ölçüldü. Deney tamamlandıktan sonra hayvanlar anestezi altında intrakardiyak kan örnekleri alınarak dekapitize edilerek ötenazi edildi. Alınan kan örneklerinin plazmasında toplam antioksidan durumu (TAS), toplam oksidan durumu (TOS) ,oksidatif stres indeksi(OSİ) ve Malondialdehit (MDA) seviyeleri ölçüldü. BULGULAR: Elektro-akupunktur ile tedaviye başladıktan sonraki ilk haftanın sonunda ölçülen (VA3) vücut ağırlıklarının karşılaştırması yapıldığında; NY grubu ile karşılaştırıldığında DM ve DM+EA grupları arasında (sırasıyla p=0,000 ve p=0,001) anlamlı bir fark bulundu. Deney sonunda ölçülen vücut ağırlıklarının karşılaştırılmasında (VA4) ise NY grubu ile karşılaştırıldığında DM ve DM+EA grupları arasında istatistiksel anlamlılık bulunmadı, ve sadece NY grubuna kıyasla DM grubu arasında istatistiksel anlamlılık bulundu (p=0,006). STZ enjeksiyonu sonrası kan glukoz düzeyi (K) yükselmiştir, DM ve DM+EA gruplarında YY, NY ve N+EA gruplarına kıyasladığnda istatiksel olarak anlamlı bir fark göstermiştir (p<0,05, p<0,001). Deneyin sonunda gruplara ait Açlık kan glukozu seviyeleri karşılaştırıldığında (K4) DM grubunda ortalama kan şekeri düzeyleri azalış gösterdi NY, YY ve N+EA gruplarına kıyasla istatistiksel olarak anlamlı farklılık gösterdiği bulundu (sırasıyla p=0,003, p=0,005, p=0,003). Ancak DM ile DM +EA grubunda NY ile kıyasla istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermedi. TAS ortalamala düzeyleri, DM ile DM +EA, DM + EA ile NY ve DM ile YY arasında gruplar arasında ikili karşılaştırma yaparken istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. DM+EA grubundaki ortalama değerleri DM grubu ve NY grubu değerlerinden daha yüksek olduğu görülmüştür. TAS ortalama değerlerinde NY +EA ile NY istatiksel bir anlamlılık bulunmamıştır. TOS ortalama değerlerinde gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. OSİ ortalama değerlerine DM+EA ile DM, DM+EA ile NY ve DM ile YY istatistiksel olarak anlamlı bir fark görülmüştür. OSİ ortalama değeri DM+EA grubunda DM ve NY göre daha düşük görülmüştür. (MDA) ortalama değerlerinde bir anlamlı bir fark farklık bulunmamıştır. SONUÇ : Elektro-akupunktur uygulamalarının Tip 2 DM' sıçanlarda kan glikozunu düşürmesine karşın yeterli hipoglisemik etki oluşturmamıştır. Ancak uygulma sonuçlarımız toplam Antioksitan seviye üzerine pozitif etki göstermiştir. Anahtar Kelimeler: Diyabet, Elektro-akupunktur, Hiperglisemi, Oksidatif Strses