Tiroid orbitopatisinde klinik aktivite skoru ile inflamatuar biyobelirteçlerin ilişkisi

Tiroid Orbitopatisinde Klinik Aktivite Skoru ile İnflamatuar Biyobelirteçlerin İlişkisi Amaçlar: Tiroid orbitopatisi, patogenezi henüz tam olarak aydınlatılamamış ve hedefe yönelik tedavileri rutin pratikte bulunmayan orbitanın inflamatuar hastalığıdır. Lipokalin-2 (LCN2) seviyesi daha önce tiroid orbitopatisinde incelenmemiştir. Çalışmamızda farklı yolaklarını kapsayan inflamasyon ve oksidatif stres belirteçlerinin hastalığın varlığı ve şiddetiyle olan ilişkisini incelemeyi amaçladık. Hastalar ve Yöntemler: Çalışma grubumuz aktif TO (n=12, yaş ortalaması 50,42±11,7), inaktif TO (n=18, yaş ortalaması 51,17±13,9), Graves hastaları (n=22, yaş ortalaması 43,64±10,8) ve sağlıklı kontrollerden (n=20, yaş ortalaması 42,5±8,8) oluşmaktaydı. Aktif TO hastalarından beşinden, 3 aylık intravenöz pulse steroid tedavisi sonrası yeniden örnekleri alındı. Katılımcılardan alınan serum örneklerinden interlökin-1β (IL-1β), interlökin-8 (IL-8), trombosit kökenli büyüme faktörü-AA (PDGF-AA), trombosit kökenli büyüme faktörü-BB (PDGF-BB), tümör nekroz faktör-α (TNF-α) ve LCN2, göz yaşı örneklerinden ise 8-hidroksi-2'deoksiguanozin (8-OHdG) ve LCN2 çalışıldı. Ölçülen parametreler ile tiroid orbitopatisi klinik aktivite skoru, hastalık şiddeti, TSH reseptör antikoru ve MR ölçümlerinin ilişkisi incelendi. Bulgular: Aktif TO'li hastaların IL-1β seviyeleri, inaktif TO'li hastalardan (p=0,029) ve Graves hastalarından (p=0,012) daha yüksek bulundu. İnaktif TO'li hastaların IL-1β seviyeleri Graves hastalarından daha yüksek bulundu (p=0,031). Aktif TO'li hastaların PDGF-BB seviyeleri sağlıklı kontrollere göre yüksek bulundu (p=0,029). Aktif TO'li hastaların göz yaşı LCN2 seviyeleri Graves hastalarına göre yüksek bulundu (p=0,025). Sonuçlar: Serum IL-1β ve göz yaşı LCN2'nin daha yüksek seviyeleri TO hastalığının aktivitesi ve şiddeti ile ilişkili olabilir.