The role of residential area and education in developmental expectations, parenting practices and family environment of Turkish mothers

Bu çalışmanın amacı, okul öncesi yaş grubunda çocuğu olan Türk annelerin yaşadıkları şehrin (kırsal-şehir ya da megaşehir) ve eğitim seviyelerinin gelişimsel beklentilerine, çocuk yetiştirme davranışlarına ve ev ortamlarının niteliğine olan etkisini değerlendirmektir. Örneklem grubu megaşehirde (İstanbul) yaşayan 161 anne ile kırsal-şehirde yaşayan 73 anneden oluşmaktadır. Kırsal şehir grubundaki anneler İç Anadolu bölgesinde geleneksel Türk aile özellikleri taşıdığı düşünülen Konya, Kayseri ve Nevşehir'de yaşamaktadır. Gruplar arası farklar MANOVA ve MANCOVA ile analiz edilmiştir. Bulgular, kırsal-şehirde yaşayan annelerin megaşehirde yaşayan annelere göre daha fazla itaat bekleme ve cezalandırma davranışı sergilediklerini ve geleneksel/ahlaki kurallara uyum becerilerinin daha erken yaşlarda kazanılması gerektiğini düşündüklerini göstermiştir. Ev ortamı gözlemlerinde kırsal-şehir grubunda çocuğun yaşadığı evin fiziksel çevresinin daha sağlıklı olduğu bulunmuştur. Bulgular ayrıca, yüksek eğitimli annelerin düşük eğitimlilere kıyasla daha az itaat bekleme davranışı sergilediklerini ve fiziksel, bilişsel, öz-denetim, sosyal gelişim, özerklik, itaatkarlık, aileye yönelim ve kendi kendine yeterlilik özelliklerinin daha erken yaşlarda kazanılması gerektiğini düşündüklerini göstermiştir. Ayrıca, yüksek eğitimli annelerin düşük eğitimli annelere kıyasla çocuğa daha fazla öğrenme gereçleri sağladığı ve evlerinin fiziksel çevresinin daha sağlıklı olduğu bulunmuştur. Araştırmanın bulguları hipotezleri kısmen desteklemiştir. Tüm bu bulgular, kırsal-şehir ve megeşehirde yaşayan annelerin gelişimsel beklentilerinde, ebeveynlik davranışlarında ve ev ortamlarında farklılıklar kadar benzerlikler de olduğunu göstermektedir.