Türk kamu yönetiminde iç güvenlik hizmeti veren genel kolluk personeli ile özel güvenlik personeline duyulan güven ve meslek algısı üzerine karşılaştırmalı bir araştırma

Ülkemizde iç güvenlikten sorumlu birim İçişleri Bakanlığı'dır. İçişleri Bakanlığı bu hizmeti kendisine bağlı icracı kolluk birimleri vasıtası ile yerine getirmektedir. Ülkemizde iç güvenlik hizmetini sunan genel kolluk birimleri polis, jandarma ve sahil güvenlik komutanlığı kurumları olarak sınıflandırılan kolluk kuvvetleridir. Bunların yanında genel kolluk kuvveti olmayan ancak genel kolluk kuvvetlerine yardımcı olmak için kamu güvenliğini tamamlayıcı mahiyette özel kanunlarla kurulmuş olan özel kolluk birimleri de mevcuttur. Sayıları günümüzde polis birimlerinin toplam sayısından bile daha fazla olan özel güvenlik görevlileri bunların en önemlilerindendir. 2004 yılında 5188 sayılı kanunla kurulmuş olan özel güvenlik teşkilatı günümüzde üniversiteler, havalimanları, hastaneler, alışveriş merkezleri, kamu kurum ve kuruluşları ve hatta özel mülkiyet alanlarına kadar çok geniş bir alanda istihdam edilmektedir. Aktif personel sayısına baktığımız zaman günümüzde 350.000 den fazla özel güvenlik görevlisi olduğu bilinmektedir. Böyle bir istihdam alanına sahip olan özel güvenlik görevlilerinin halkla iç içe ve halka en yakın kolluk birimi olduğu görülmektedir. Bu çalışmada; özel güvenlik görevlileri ile genel kolluk personeline vatandaşın duyduğu güven ve meslek algıları üzerine karşılaştırmalı bir analiz yapılması amaçlanmıştır. Bahsedilen amaç doğrultusunda nicel veri toplama tekniklerinden; yüz yüze anket tekniği kullanılmış ve geliştirilen ölçekle birlikte 2022 yılı Mart-Mayıs ayları arasında ölçüt örneklem yöntemi kullanılarak Gaziantep ilinde ikamet eden 18 yaşından büyük genel kolluk ve özel güvenlik görevlileri ile kişisel ve akrabalık yakınlığı olmayan 421 kişiye anket uygulanmıştır. Çalışma sonucunda yerel halkın genel kolluk ve özel güvenlik personellerine duydukları güven ve meslek algıları üzerinde genelde anlamlı bir farklılık oluşmamasına ragmen, yaş ve eğitim durumu kriteri göz önüne alındığı zaman belirli örneklem türlerinde anlamlı farklılıklar olduğu gözlemlenmiştir.