Türkçe öğretmenlerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile özyeterlilik algıları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Araştırmanın amacı, Türkçe öğretmenlerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile öz yeterlilik algı düzeyleri arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Çalışmada nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanı örneklemini, 2021-2022 Eğitim Öğretim yılında Millî Eğitim Bakanlığına bağlı olarak görev yapan 200 Türkçe öğretmeni oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak "Yaşam Boyu Öğrenme Ölçeği" ve "Genel Öz Yeterlilik Ölçeği" kullanılmıştır. İlgili çalışmadan elde edilen tüm veri SPSS 23.0 paket programı ile analiz edilmiştir. İkili grupların karşılaştırılmasında Mann-Whitney U testi, ikiden fazla grubun karşılaştırılmasında Kruskal-Wallis testi kullanılarak ölçekler arsındaki ilişkiyi ölçmede de Sperman testi kullanılmıştır. Türkçe öğretmenlerinin yaşam boyu öğrenmeye yönelim ve genel öz yeterlilik ölçeklerinden aldıkları puanların cinsiyete göre dağılımında anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Türkçe öğretmenlerinin yaşam boyu öğrenmeye yönelim puanlarının ve genel öz yeterlilik ölçeklerinden aldıkları puanların yaşa göre anlamlı bir farklılık göstermemiştir. Sadece yaşam boyu öğrenme eğilimi ölçeğinin bir alt boyutu olan yaşa göre yaşam boyu öğrenme motivasyonu puanlarında anlamlı bir fark tespit edilmiştir. Katılımcıların genel öz yeterlilik ölçeklerinden aldıkları puanların eğitim durumlarına göre dağılımı incelendiğinde anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Ancak katılımcıların genel öz yeterlilik ölçeğinin alt boyutu olan; sürdürme çabası-ısrar puanları eğitim durumlarına göre anlamlı bir farklılık göstermiştir. Türkçe öğretmenlerinin yaşam boyu öğrenme eğilimi toplam puanları arttıkça onların başlama, yılmama, sürdürme çabası-ısrar puanlarının da arttığı görülmüştür. İlgili konuyu farklı yöntemlerle ele almaları, bu doğrultuda yeni bir endeks veya ölçek geliştirmelerinin etkili olacağı düşünülmektedir.