Türkiye`de din eğitimi ve siyaset (T.B.M.M. zabıtlarında din eğitimi tartışmaları 1920-1990)

Bu çalışmada, Türkiye Büyük Millet Meclisi, Temsilciler Meclisi ve Danışma Meclisi Tutanak Dergilerinde yer alan örgün ve yaygın din eğitiminin hukukî ve siyasî dayanaklarıyla ilgili Anayasa maddeleri ve yasaların müzakerelerinde öne sürülen görüşler incelenerek, Türkiye'de din eğitimi ve siyaset ilişkilerinin 1920-1990 yıllan arasındaki tarihî gelişimi yorumlanmaya ve din eğiliminin hangi nedenlere bağlı olarak siyasî bir soran haline geldiği tespit edilmeye çalışılmıştır. İncelenilen anayasa maddeleri ve yasalarla ilgili Meclis tartışmaları, Türkiye'de örgün ve yaygın din eğitimi sistemelerinin istikraralı bir hukukî ve siyasî dayanaktan yoksun oludğunu, din eğitimi kurumlarının oluşturulmasında, amaçlarının ve görevlerinin belirlenmesinde, kurumların işleyişinde, toplumun din eğitimi talebinin ve din eğitimi biliminin etkisinin bulunmadığını göstermektedir. Bu araştırma sonuçlarına göre, Türkiye'de, din eğitimi talebinin anayasal bir hak olarak idarî yollardan karşılanamaması tek parti rejimi döneminde uygulamaya konulan ideolojik lâiklik politikasından kaynaklanmaktadır. Çok partili dönemde yeniden din eğitimine dönülerek bu hatalı politika terkedilmesine rağmen din eğitimi konusundaki tedirginlikler sürmüştür. Evrensel ve Anayasal bir hak olan din eğitimi ihtiyacının, toplumsal bir sorun olarak görülüp, eğitim bilimi ve din eğitimi bilimi verilerine göre karşılanamaması, Osmanlı yenileşme döneminden beri yoğun bir şekilde tartışılan din eğitminin daha da siyasileşmesine neden olmuştur. 70 yıllık tecrübe, din eğitimi sorunlarının, yasaklamalar ve sınırlamalarla değil, demokrasi ve toplumun din eğitimi taleplerine cevap verilmesi ile çözülebileceğini açık olarak göstermiştir.