Türkiye'de sosyal güvenlik sisteminde reform ve enformel ekonomi

Türkiye'de 2008 yılında yürürlüğe giren sosyal güvenlik reformu yaşlılık ve hastalık sigortalarını dönüşüme uğratmıştır. Reform Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'nın gelişmekte olan ülkelere salık verdiği yapısal uyarlanma politikalarının bir gereğidir. Bu politikalar temelde devletin sosyal harcamalarının azaltılmasına ve dayanışma unsurunun zayıflatılması aracılığıyla bireysel sorumluluğun desteklenmesine dayanmaktadır.Türkiye'de işgücünün yaklaşık yarısı enformel ekonomide istihdam edilmektedir. Düşük ücret ve güvencesiz çalışma koşullarıyla istihdam edilen enformel çalışanlar sosyal güvenlik sisteminden dışlanmaktadırlar. Enformel ekonominin genişleme eğiliminde olduğu Türkiye'de koruma kapsamının genişletilmesi mümkün görünmemektedir. Gerçekten, reform sosyal hakları geriletmekte ve ikincil gelir dağılımının işlevini yitirmesine sebep olmaktadır. Sistemin finansal sürdürülebilirliği bütçeden sosyal harcamalara ayrılan payın azaltılmasına bağlanmakta ve sosyal koruma maliyetleri çalışanlara yüklenmektedir.Çalışma Türkiye'de sosyal güvenlik sisteminde reform ve enformel ekonomi arasındaki ilişkiyi çözümlemeyi amaçlamıştır. Birinci bölümde, sosyal güvenlik ve enformel ekonomi kavramları açıklanmıştır. İkinci bölümde, gelişmekte olan ülkelerde ve özellikle Türkiye'de sosyal güvenlik sisteminde reformun temel gerekçeleri ve uygulama biçimleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, Türkiye'de sosyal güvenlik sisteminde reform ve enformel ekonomi arasındaki ilişki gelirin yaratılması ve dağıtılması bağlamında sorgulanmıştır.Anahtar Kelimeler: Sosyal Güvenlik, Enformel Ekonomi, Reform, Yapısal Uyarlanma Politikaları, Gelir Dağılımı Adaletsizliği