Türkiyedeki aile hekimliği uygulamasına hekim-hasta ilişkileri üzerinden bakmak aile hekimlerinin görüşleri üzerinden

Bu araştırma İstanbul'da aile hekimi olarak çalışmış ya da çalışmakta olan 18 hekimle yapılan mülakatlar ve iki farklı Aile Sağlığı merkezinde gerçekleştirilen gözlem temel alınarak yapılmıştır. Araştırmanın amacı, birinci basamak sağlık hizmetlerinde gerçekleştirilen radikal değişime aile hekimlerinin nasıl yaklaştığını araştırmaktır. Aile Hekimliği Uygulaması'yla beraber, pratisyen hekimler, verilen kısa eğitimler neticesinde aile hekimi oldular ve hem yönetici hem de hekimlik yapmak üzere, Aile Sağlığı Merkezleri'nde çalışmaya başladılar. Sorumluluklarına idari ve yönetimsel bir takım görevler eklendi ve böylece, tek görevleri hekimlik olmaktan çıktı. Aile hekimleri bir taraftan yönetimsel ve ekonomik otonomi kazanırken; diğer taraftan da özerklik kaybı tartışmalarına neden olan performans sistemiyle aile hekiminin emeği artan bir denetime tabii tutuldu. Öte yandan, Sağlıkta Dönüşüm Programı sonrasındaki Yeni Kamu Yönetimi uygulamaları ve Adalet ve Kalkınma Partisi'nin sağlıktaki popülist politikaları ile birlikte, hasta hakları ve hasta memnuniyetine verilen önem arttı. Böylece hastalar tüketiciye/müşteriye dönüşürken, birinci basamaktaki hekim ve hasta ilişkileri de yeniden şekillendi. Bu tez, sağlık hizmetlerindeki bu neoliberal ve popülist girişimlerin, aile hekimlerinin görüşleri doğrultusunda, Aile Sağlığı Merkezleri'ndeki gündelik rutini ve hekim-hasta ilişkisini nasıl etkilediğini göstermeye çalışmaktadır.