Ücretlilerin vergilendirilmesinin anayasal vergileme ilkeleri açısından değerlendirilmesi

Vergiler kamu harcamalarının finansmanında önemli bir gelir kaynağıdır. Vergilendirme yetkisi ise devletlerin kullandığı yine önemli bir egemenlik erkidir. Bu erk sınırsız olarak kullanıldığında birçok soruna sebebiyet verebilir. Vergilendirme yetkisinin sınırlandırıcıları olarak kanunlar ve vergilendirme ilkelerinden söz edilebilir. Türkiye Cumhuriyeti'nde başta 1982 Anayasası olmak üzere muhtelif birçok kanunda vergisel düzenlemelere yer verilmiştir. 1982 Anayasası'nda vergi ile ilgili hükümler, "Siyasi Haklar ve Ödevler" içinde "Vergi Ödevi" başlığı altında 73. madde de dört bent halinde düzenlenmiştir. Bu maddede birçok vergileme ilkesi yer almaktadır. Bu ilkeler, vergilemede genellik ilkesi, vergilemede mali güç ilkesi, vergilemede eşitlik ilkesi, vergilemede sosyal devlet ilkesi, vergilemede adalet ilkesi, vergilemede kanunilik ilkesi ve vergilemede hukuki güvenlik ilkesidir. Hukuki güvenlik ilkesi de kendi içerisinde geriye yürümezlik, belirlilik, kazanılmış haklara saygı, kıyas yasağı olarak sınıflandırılabilir. Türk vergi sisteminde farklı sınıflandırmalar ve bunlara bağlı olarak farklı vergiler mevcuttur. Türk vergi sistemi gelir, servet ve harcama olmak üzere üç gruba ayrılır. Bunlardan en önemlisi gelirdir. Bu çalışmada gelirin unsurları yedi alt başlıkta incelecek ve ücretliler üzerinde ayrıntılı değerlendirme yapılacaktır. Çalışmanın amacı ücretlilerin vergilendirilmesinin Anayasal vergileme ilkeleri nezdinde ele alarak, mahkeme kararları ışığında değerlendirmeler yapmak, birtakım sorunları tespit etmek ve önerilerde bulunmaktır.