State's response to transnational human trafficking: The cases of Russia and Turkey

Küreselleşme sonrasında devlet dışı aktörlerin ulusaşırı ağlar geliştirmesi, böylece devletlerin iç güvenliklerini ve siyasi istikrarlarını tehlikeye sokmaları kolaylaştı. Ulusötesiciliğin devlet dışı aktörler üzerindeki etkisinin çalışılması devletlerin suç örgütleriyle başetmede yeni stratejiler geliştirmelerine yardımcı olabilir. Bu tez, ?Devletlerin insan kaçakçılığı ağları açısından ulusötesiciliğe tepkisi nedir?? sorusunu sormakta; ve devletlerin şiddet yanlısı devlet dışı aktörlerce yaratılan ulusötesi güvenlik tehditlerine nasıl adapte olduklarını incelemektedir. Bu amaçla, karşılaştırmalı örnek olay incelemesi yöntemi kullanılarak Rusya ve Türkiye'nin insan kaçakçılığına verdikleri tepkiler karşılaştırılmıştır. Yazarın ulaştığı temel sonuca göre, Rusya ve Türkiye'nin insan kaçakçılığına verdikleri tepkiler iki ana faktör nedeniyle oldukça farklıdır. İlk faktöre göre, uluslararası baskının yoğunluğu devletin uluslararası insan kaçakçılığı tehdidini ciddiye alış derecesini belirler. İkincisine göre, devletin kaçakçılık karşıtı politikasının başarı derecesi bu devletin siyasi rejiminden etkilenmektedir. Bu şekilde, uluslararası baskı ve siyasi rejim faktörlerinin ikisinin de devletin ulusötesi güvenlik tehditlerinden insan kaçakçılığına verdiği tepkiye etkisi bulunmaktadır.