Üniversite öğrencilerinin kişilik özelikleri ile yaşam doyumları arasındaki ilişkide boş zaman tutumunun aracılık rolünün belirlenmesi

Bu araştırmanın amacı üniversite öğrencileri arasında kişilik ile yaşam doyumu arasındaki muhtemel ilişkide boş zaman karşı geliştirilmiş olan tutumun ne kadar etkin olabileceğini ortaya koymaktır. Ayrıca kişilik, yaşam doyumu ve boş zaman tutumunun hangi demografik özelliklerden etkilenebileceğini anlamaya çalışmaktır. Çalışmanın örneklem grubu basit tesadüfi örnekleme yöntemi ile belirlenmiştir. Trabzon Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi, Eğitim Fakültesi ve İletişim Fakültesi'nde lisans eğitimi gören 309'u Kadın ve 155'i Erkek olmak üzere toplam 464 öğrenci (X̄yaş=22,00±3,88) bu çalışmaya gönüllü olarak katılım sağlamıştır. Araştırmada Benet-Martinez ve John (1998) tarafından geliştirilen ve Sümer ve Sümer (2005) tarafından Türkçe'ye uyarlanan "Beş Faktörlü Kişilik Ölçeği", Diener vd., (1985) tarafından geliştirilip Baysal ve Dağlı (2016)'nın Türkçeye uyarladığı "Yaşam Doyumu Ölçeği" ve Ragheb ve Beard (1982) tarafından geliştirip, Akgül ve Gürbüz (2010) uyarlama çalışması yapılan "Boş Zaman Tutum Ölçeği" kullanılmıştır. İstatistik testlerin yapılmasında Windows SPSS 26.0 istatistik programı kullanılmıştır. Yapılan analizlere göre katılımcıların cinsiyet değikeni açısından hem kişilik hem yaşam doyumu hem de boş zaman tutumu açısından herhangi anlamlı farklılılara rastlanmamıştır. Sınıf değişkeni açısından hem kişilik hem de yaşam doyumlarından herhangi anlamlı farklıklara rastlanmazken, boş zaman tutumunda anlamlı farklıklara rastlanmıştır. Spor eğitimi alıp almamaya göre katılımcıların kişilik özellikleri ve yaşam doyumlarında anlamlı farklılıklara rastlanırken; katılımcıların düzenli aktiviteye katılıp katılmama ve boş zamanlarını değerlendirmede güçlük çekip çekmeme durumları açısından hem kişilik hem yaşam doyumu hem de boş zaman tutumunda anlamlı farklılıklara rastlanmıştır. Kişilik özellikleri ile hem yaşam doyumu hem de boş zaman tutumunda anlamlı ilişkilere rastlanırken, boş zaman tutumu ile yaşam doyumu arasında anlamlı ilişkilere rastlanmamıştır. Ayrıca kişiliğin yaşam doyumu üzerindeki etkisinde boş zaman tutumunun herhangi bir aracılık rolü tespit edilememiştir. Bu çalışmanın sonuçları kişilik özellikleri, yaşam doyumu ve boş zaman tutumu değişkenlerinin birbirleri ile olan ilişkilerine farklı bir bakış açısı getirmesi yönünden önem arz etmektedir.