Yaşlı bireylerin yaşam kalitesi ile yaşlılığa uyum düzeyleri arasındaki ilişki

Amaç : Bu çalışma, yaşlı bireylerin yaşam kalitesi ile yaşlılığa uyum düzeyleri arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla planlandı. Gereç ve yöntem : Çalışma tanımlayıcı ve ilişki arayıcı tipte olarak Mayıs-Aralık 2019 tarihleri arasında İstanbul'da gerçekleştirildi. Örneklem büyüklüğü Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) yaşlı oranları (% 8.3) temel alınarak hesaplandığında 431 olarak belirlendi. Veriler Tanısal Bilgi Formu, Standardize Mini Mental Test, Yaşlılar İçin Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Modeli (WHOQOL-OLD) ve Yaşlılarda Uyum Güçlüğünü Değerlendirme Ölçeği (YUGDÖ) ile toplanmış, bilgisayar ortamında tanımlayıcı istatistikler, karşılaştırmalı analizler (Mann Whitney U, Kruskal Wallis Testi) ve pearson korelasyon analizi kullanılarak değerlendirildi. Bulgular : Araştırmaya katılan bireylerin yaş ortalaması 75,30 ±6,65 olup, %72,3'ünün erkek, %97,7'sinin bekar, %58,1'inin kronik hastalığı olduğu, %63,1'inin ilaç kullandığı belirlendi. Evli bireylerin bekarlardan, kronik hastalığı olanların olmayanlardan, arkadaşlık ilişkileri çok iyi olanların kötü olanlardan WHOQOL-OLD puanları anlamlı yüksek bulundu (p<0.05). Kronik hastalığı olan yaşlı bireylerin olmayanlardan, sürekli ilaç kullananların kullanmayanlardan YUGDÖ puanı anlamlı yüksek bulundu (p<0.05). YUGDÖ puanıyla WHOQOL-OLD puanı arasında negatif yönde ilişki bulundu (r= -0,312; p<0.05). Sonuç: Yaşlı bireylerin yaşlılığa uyum güçlüğü azaldıkça yaşam kalitelerinin arttığı görüldü. Yaşlıların yaşam kalitesi ve yaşlılığa uyum düzeylerinin medeni durum, sosyal güvence, kronik hastalık, sürekli ilaç kullanma durumlarından etkilendiği belirlendi. Anahtar kelimeler: Yaşlı, yaşam kalitesi, uyum