Mersin University
Discipline

Internal Medicine

Mersin University

1,331

Archived Theses

0

DOIs Assigned

0%

DOI Rate

Discipline

50 Theses
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Pandemi yoğun bakımdan dahili yoğun bakıma devir alınan post-COVİD hastalarda sofa skoru sağ kalım öngörüsünün değerlendirilmesi

Yoğun Bakım Üniteleri, dünya çapında sağlık alanının en stresli, yönetimi zor, maliyetli ve yaşam beklentilerinin ve aynı zamanda mortalite ve morbiditenin yüksek olduğu üniteleridir. Bu nedenle hastaların mortalitesi, yoğun bakımda kalış süresi, uygulanacak tedaviler, stres faktörlerinin yönetimi ve bu faktörlerin en az seviyeye indirilmesi gibi durumları göz ününe alarak skorlama sistemleri geliştirilmiştir. Ardışık Organ Yetmezliği Değerlendirme Skoru (SOFA)'da bu skorlama sistemlerinden birisidir. Çalışmamıza COVID-19 pandemisi süresince Pandemi Yoğun Bakım kliniklerinde yatarak tedavi gören, En az iki negatif COVID-PCR testi ile COVID enfeksiyonunun sonlandığı gösterilmiş. Bunun yanında yoğun bakım ihtiyacı devam eden ve bu nedenle tedavilerinin devamı açısından Dahili Yoğun Bakım kliniğine devredilen postCOVID hastaları çalışma grubu olarak dahil edildi. COVID dışı nedenlerle Dahili Yoğun Bakım yatışı olan hastalardan rastgele yöntemle seçilen hastalardan kontrol grubu oluşturuldu. Hastaların Dahili Yoğun Bakım kliniğine devredildiğindeki ilk gün SOFA skoru kayıt edilerek mortalite öngörüsünün değerlendirilmesi amaçlandı. Her bir grup için hesaplanan SOFA skorları ile hasta sağ kalım ilişkisi değerlendirilerek ve gruplar birbiriyle karşılaştırıldı. Çalışmaya katılan hastaların gruplara göre yaş ve cinsiyet dağılımlarının benzer olduğu, çalışma grubunda mortalite oranının %67 kontrol grubunda ise %60 olduğu, Her iki grupta da SOFA skoru ortalamalarının ölen hastalarda sağ kalan hastalara göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek olduğu bulundu. Ayrıca Hem SOFA skorunun hem de beklenen mortalite oranı değerinin mortaliteyi göstermede güçlü bir parametre olduğu bulundu. Sonuç olarak; SOFA Skorunun organ yetmezliklerinin yanında mortaliteyi göstermede güçlü bir parametre olduğu bulunurken, her iki grupta da SOFA skorunun mortaliteyi tahmin etme gücünün benzer oluşu Pandemi Yoğun Bakım Üniteleri ve Dahili Yoğun Bakım Üniteleri için mortaliteyi tahmin etmede bir üstünlük oluşturmadığını göstermektedir.

SOFA skorlama sistemi
Ali Evren
Trakya University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Neoadjuvan kemoterapi alan mesane kanseri hastalarında prognostik nutrisyonel indeks ve inflamatuar markerların yanıt ile ilişkisi

Mesane kanseri dünya çapında yüksek oranda mortaliteye yol açan üriner sistemin en sık görülen malignitelerindendir. Bu çalışmada ulaşılabilir, tekrarlanabilir, hesaplanması oldukça kolay ve ucuz olan PNI skoru ve diğer inflamatuar markerların mesane kanseri prognozundaki öneminin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamızda 01.01.2012 ile 01.06.2023 yılları arasında Trakya Üniversitesi Medikal Onkoloji kliniğinde neoadjuvan tedavi uygulanan kas invaziv mesane kanseri ile takip edilen hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Tüm medikal kayıtlarına ulaşılan hastalar değerlendirilmeye alındı. Serum lenfosit değerlerinde artışa ve albümin değerinde düşüşe neden olabilecek enfeksiyon, hematolojik hastalık, romatolojik hastalık hipotiroidi, hepatit, siroz, malnutrisyon gibi ek hastalıkları olan olgular çalışma dışı bırakıldı. Tüm hastaların tanı anındaki lenfosit ve albumin değerleri tespit edildi. Hastaların yaş, cinsiyet, operasyon tarihi, metastaz durumu, patolojik bulgular, aldığı tedavi, tedaviye yanıt, nüks/progresyon tarihi kaydedildi. Tüm verilerine ulaşılan 30 hasta çalışmaya dahil edildi. Prognostik nutrisyonel indeksin (PNI), neoadjuvan tedavi alan hastalarda radyolojik ve patolojik tam yanıt ile sağkalıma etkisinin ve prognostik faktör olarak kullanılıp kullanılmayacağının değerlendirilmesi planlandı. Prognostik Nutrisyonel İndeks için neoadjuvan kemoterapi sonrası evre değişikliği olup olmamasına göre ayırt ediciliğinin belirlenmesi amacıyla ROC (Receiver Operating Characteristics) analizi kullanıldı. Youden indeksi kullanılarak hesaplanan 54,55 kestirim değeri kullanılarak alternatif bir kategorizasyon oluşturulmuştur. Bu kategorizasyona göre ≤54,55 PNİ değeri altına düşük PNİ grup, üzerine ise yüksek PNİ grup olarak isimlendirilerek neoadjuvan kemoterapi sonrası radyolojik ve patolojik yanıt karşılaştırması yapıldı. Çalışmamızda mesane kanseri tanısı ile takip edilen 30 hasta incelendi. Bu hastaların 24'ü (%80,0) erkekti. Hastaların ortalama tanı yaşı 66,97±8,38 olup yaş ortalaması erkeklerde 65,88±7,08 kadınlarda ise 71,33±12,19 olarak hesaplanmıştır. Hastaların büyük kısmının sigara maruziyeti olup 23'ünün (%76,7) sigara öyküsü vardı. Tanı anında hastaların 12'si (%40,0) evre 2, 12'si (%40,0) evre 3A, 6'sı (%20,0) evre 3B olarak değerlendirildi. Hastaların 21'i (%70,0) neoadjuvan kemoterapi (NAK) sonrası radikal sistektomi (RS), 9'u (%30,0) NAK sonrası RS kabul etmeyip kemoradyoterapi (KRT) tedavisi almıştır. Hastaların medyan progresyonsuz sağkalım süresi 25,40 (%95GA 6,19-44,61) ay, medyan genel sağkalım süresi 61,87 (%95GA 37,83-85,91) ay olarak bulundu. Sağkalımı PNI skoruna göre tahmin edebilmek için ROC analizi uygulandı ve Youden indeksi kullanılarak belirlenen kesim değerine (≤54,55 PNİ değeri altına düşük PNİ grup üzerine ise yüksek PNİ grup) göre PNI değeri ile PSK ve GSK arasında olumlu yönde sayısal farklılık olduğu ancak istatiksel olarak anlamlı farklılık olmadığı görülmüştür (sırasıyla p=0,061 ve p=0,145). PNI ucuz, kolay hesaplanan, tekrarlanabilen, noninvaziv bir biyobelirteç olup hastaların inflamatuar ve nutrisyonel durumunun değerlendirilmesi amaçlı oluşturulmuştur. Çalışmamızın kısıtlamaları göz önünde bulundurulduğunda tarafımızca daha geniş çaplı çalışmaların yapılması gerektiği düşünülmekte olsa da sonuçlarımız tedavi öncesi bakılan PNI düzeylerinin, kas invaziv mesane kanseri hastalarında prognostik açıdan yol gösterici olarak kullanılabiliceğinin ipuçlarını vermektedir.

Gizem Elçin
Trakya University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kras wild tip metastatik kolorektal kanser hastalarında pı3kca mutasyonunun klinikopatolojik özellikler,sağkalım süreleri ve tedavi yanıtları ile ilişkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi

Kolorektal kanser, Dünya çapında önemli bir morbidite ve mortalite nedenidir. Kolorektal kanser, Dünya çapında kanser morbidite ve mortalitesi açısından üçüncü sırada yer almaktadır. Son yıllarda birçok ilerleme kaydedilmesine rağmen, ilaç direncinin hızla gelişmesi ve kanserin nüks etmesi nedeniyle geleneksel tedavi stratejileri tüm kanser hücrelerini etkin bir şekilde hedefleyememektedir. Tümör heterojenliği, özellikle genetik ve epigenetik mekanizmalara bağlı olarak, KRK'de ilaç direncinin temel mekanizmalarından biridir(5). Dolayısıyla, KRK'e yönelik alternatif tedavi yaklaşımlarının geliştirilmesi için KRK'in moleküler biyolojisinin anlaşılması önem arz etmektedir.Çalışmamızda, 01.04.2017-31.08.2023 tarihleri arasında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Medikal Onkoloji polikliniğinde kolorektal kanser tanısı almış ve/veya dış merkezde kolorektal kanser tanısı alıp takibi Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde yapılan, Next-Generation Sequencing (NGS) tekniği ile KRAS wild tip olarak saptanan ve klinik olarak Evre 4 değerlendirilen hastalar çalışmaya alındı. 261 hastanın tıbbi kayıtları retrospektif olarak incelendi. Bilinen aktif ikinci bir maligniteye sahip olan,6 kürden daha az sistemik kemoterapi tedavisi alan, radyolojik görüntüleme yöntemleri ile yanıt değerlendirmesiyapılamayan, malignite ile ilişkisiz ölüm gerçekleşen ve tarama sırasında klinik ve/veya laboratuvar verileri eksik olduğu saptanan 146 hasta çalışma dışı bırakıldı. Hastaların demografik özellikleri, başvuru semptomları, tümör yerleşim bölgesi, tümör derecesi ve evresi, histopatolojik özellikleri,tümör belirteçleri,uygulanan tedavi yöntemleri,klinik yanıt değerlendirmeleri ve sağkalım süreleri gibi bulgular retrospektif olarak incelenip kaydedildi.96Çalışmaya dahil edilen PI3KCA wild tip ve PI3KCA mutant tip hastalararasında .ECOG skoru açısından iki grup arasında istatistiksel anlamlı fark saptandı.PI3KCA wild tip ve mutant tip hastalar arasında ;genel sağkalım ve progresyonsuz sağkalım süreleri açısından istatistiksel anlamlı fark saptanmadı.Tanı anında kemik metastazı olan PI3KCA wild tip hastaların;metastazı olmayan gruba kıyasla daha uzun genel sağkalım süresine sahip olduğu saptandı.Tanı anında akciğer metastazı olan PI3KCA wild tip hastaların;metastazı olmayan gruba kıyasla daha uzun genel sağkalım süresine sahip olduğu saptandı.PI3KCA wild grupta klasik adenokarsinom tip hastaların müsinöz tip hastalara kıyasla progresyonsuz sağkalım süreleri istatistiksel olarak anlamlı daha iyi olarak saptandı.PI3KCA wild tip hastalardan MSI stabil olan grup ile MSIunstabil olan grup arasında progresyonsuz sağkalım süreleri açısından istatistiksel anlamlı fark saptanmadı.Genel sağkalım süresini etkileyen faktörlerin multivariate cox analizinde lenfovasküler invazyon ve tanı anında akciğer metastazı genel sağkalım için risk faktörü olarak saptandı.Progresyonsuz ssağkalım süresini etkileyen faktörlerin multivariate cox analizinde lenfovasküler invazyon,tanı anı karaciğer metastazı ve tanı anında akciğer metastazı progresyonsuz sağkalım için risk faktörü olarak saptandı. Sonuç olarak çalışmamızın retrospektif bir tasarıma sahip olması ve nispeten düşük hasta sayısı nedeniyleelde edilen bulguların güncel klinik uygulamaları etkileyebilecek kesin sonuçlar ortaya koyması için daha büyük hasta gruplarını kapsayan randomize çalışmaların yapılması gerekmektedir.Anahtar kelimeler: Kolorektal kanser,NGS, KRAS, BRAF, PIK3CA

Batuhan İnal
Trakya University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Hemitiroidektomi yapılıp multifokal papiller tiroid karsinomu saptanan hastalarda tamamlayıcı tiroidektomi sonuçları

Papiller tiroid kanseri (PTK) tanısı konulan hastalarda primer tedavi yöntemi cerrahi olup cerrahi seçeneklerinde farklılıklar mevcuttur. Multifokalite varlığında PTK hastalarına tamamlayıcı tiroidektomi öneren otörler mevcut olup mutlak bir endikasyon olarak bildirilmemiş ve hekim kararına bırakılmıştır. Tamamlayıcı tiroidektomi tartışmalı bir durumda olduğu için bizbu çalışmamızda tamamlayıcı tiroidektomi uygulanan olguları histopatolojik, klinik ve laboratuvar açısından değerlendirerek postoperatif dönemdeki durumlarına etkisini incelemeyi amaçladık. Bu amaçla 2005 ve 2023 yılları arasında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde tanı ve takibi yapılan hemitiroidektomi yapılarak multifokal PTK tanısı alan 146 hasta araştırıldı. Çalışmamıza katılan hastaların %78,8 kadın cinsiyette ve hastaların ortalama yaşı 48,30±12,39 yıl olarak saptandı. İlk operasyonda alınan tiroid dokusunun %44,5'inde lenfosittik tiroidit, %17,2'sinde kapsül invazyonu saptanırken %97,9'unda lenfovasküler invazyon, %98,6'sında perinöral invazyon görülmedi. %96,7'sinde lenf nodu metastazı bulunmazken %58,9'unun tümör boyutu < 1 cm olup %34,2'sinin multifokal olduğu saptandı. Tümör varyantı incelendiğinde %45,9'unda foliküler, %31,5'inde klasik varyant görüldü. 146 hemitiroidektomi uygulanan hastanın patoloji sonuçlarına göre 113'üne (%77,4) tamamlayıcı tiroidektomi operasyonu yapılmıştı. Tamamlayıcı tiroidektomi yapılan grupta hashimato tiroiditi sıklığı, anti-TPO pozitifliği sıklığı, tümör boyutunun 1 cm'den büyük olma oranı, tümörün multifokal olma oranı anlamlı olarak yüksek bulundu. Tamamlayıcı tiroidektomi yapılanlarda ikinci patoloji sonucu % %37,2'sinde malignite saptandı. İkinci patoloji sonucuna göre malignite tanısı saptanan hastaların patoloji sonuçlarındaki tümör varyantlarının dağılımı incelendiğinde %54,8'inde foliküler, %28,6'sı klasik ve %9,5'i mikst, %4,8'i onkositik ve 52,4'ü de okkült olarak belirlendi. İki patoloji sonucu varyantlar arası ilişki Cohen'in kappa testi ile değerlendirdiğimizde Kappa değeri:0,243 olarak saptanmış olup düşük anlaşma olarak değerlendirildi. Papiller tiroid kanserinde total tiroidektomi dışında yapılan ameliyatlara tamamlayıcı tiroidektomi işleminin uygulanmasıyla karşı lobda veya kalan rezidü tiroid dokusunda gözden kaçan malignitelerinin önüne geçileceği için tamamlayıcı tiroidektominin faydalı olduğu kanaatindeyiz. Anahtar Kelimeler: Papiller tiroid kanseri, tamamlayıcı tiroidektomi, multifokalite.

Ahmet Turan Çiçek
Trakya University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İyi diferansiye papiller tiroid kanserinde metastaz süpresör gen mkk4 ve nme1 gen polimorfizmi ile ilişkisi

Papiller tiroid kanseri en sık görülen tiroid kanseridir. Prognozu genelde iyi olmakla beraber agresif formları da bulunmaktadır bu nedenle tedavi ve takibinde farklılıklar mevcuttur. Bu çalışmada farklı kanser türleriyle ilişkili bulunmuş nükleozid difosfat kinaz 1 ve mitojenle aktive edilen protein kinaz kinaz 4 gen polimorfizminin papiller tiroid kanseriyle olan ilişkisini belirlemek böylece prognostik belirteç olarak farklı genetik yolakların tespit edilmesi amaçlandı. Çalışmamız olgu-kontrol çalışması olarak tasarlanmış olup Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları polikliniğinde takipli 234 papiller tiroid kanseri olan hasta ile 242 sağlıklı gönüllü mitojenle aktive edilen protein kinaz kinaz 4 ve nükleozid difosfat kinaz 1 gen polimorfizmi açısından değerlendirildi. Hastaların patolojik verileri ve tedavi yanıtları retrospektif olarak toparlandı. Çalışma sonucunda papiller tiroid kanseri hastalarında mitojenle aktive edilen protein kinaz kinaz 4 guanin-guanin varyantı timin-timin varyantına göre daha fazla bulundu (p:0,01). Bu polimorfizmde allel frekansları değerlendirildiğinde papiller tiroid kanseri hasta grubunda guanin allel anlamlı olarak yüksek iken kontrol grubunda timin allel frekansı hasta gruba göre yüksek bulundu (p:0,011). Yine guanin allel frekansı lenf metastazı olan grupta anlamlı olarak yüksek saptandı (p:0,031). Nükleozid difosfat kinaz 1 polimorfizmi ile papiller tiroid kanseri arasında ilişki bulunamadı. Ancak timin-timin genotip grubunda lenfovasküler invazyon varlığı guanin-guanin ve guanin-timin genotip grubuna göre göre yüksek saptandı (p=0,017; p=0,049). Sonuç olarak literatüre bakıldığında, farklı hasta grupları ile yapılmış çalışmalar olmasına rağmen papiller tiroid kanseri ile yapılan bir çalışmaya rastlamadık. Çalışmamız mitojenle aktive edilen protein kinaz kinaz 4 gen polimorfizmine sahip olmanın papiller tiroid kanseri gelişim riskini artırdığını tespit eden literatürdeki ilk çalışmadır. Nükleozid difosfat kinaz 1 ve mitojenle aktive edilen protein kinaz kinaz 4 gen polimorfizminin papiller tiroid kanseriyle olan ilişkisini değerlendiren farklı etnik gruplarda ve daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç vardır.

Rabia Gizem Türkoğlu
Trakya University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Nefroloji polikliniğine başvuran hastalarda hiperpotaseminin reçeteye etkisi ve klinik önemi

Bu çalışmada Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı, Nefroloji Bilim Dalı'nda 2018-2024 yılları arasında en az bir kez hiperpotasemi saptanan 503 hasta değerlendirilmiştir. Hastaların demografik, klinik ve biyokimyasal verileri ile reçete değişikliği durumları, potasyum bağlayıcı (PB) ve potasyum yükseltici (PY) ilaç kullanımları ayrıntılı olarak incelenmiştir. Çalışmaya dahil edilen hastaların yaş ortalaması 64,96 yıl olup, kadın ve erkek oranı birbirine yakın bulunmuştur. Hipertansiyon, diyabetes mellitus ve koroner arter hastalığı en sık eşlik eden komorbiditeler olarak saptanmıştır. Hiperpotasemik başvuru sırasında üre, kreatinin düzeylerinde anlamlı artış, eGFR değerlerinde ise düşüş gözlenmiş; potasyum düzeyi başvuru öncesine göre belirgin şekilde yükselmiştir. PY kullanan ve kullanmayan hastalar arasında çoğu biyokimyasal parametrede anlamlı fark bulunmazken, PY kullanmayan grupta magnezyum ve idrar pH düzeyleri daha yüksek, AST ve ürik asit düzeyleri ise daha düşük bulunmuştur. Potasyum düzeyinin artışı, üre ve kreatinin değerlerinde yükselme, eGFR, hemoglobin, pH ve bikarbonat düzeylerinde ise azalma ile ilişkili bulunmuştur. Reçete değişikliği türlerine göre potasyum ve kreatinin düzeylerinde farklılıklar saptanmıştır. Özellikle "kesilen + PB eklenen" grubunda potasyum düzeyi anlamlı olarak en yüksek bulunmuştur. Kreatinin düzeyi ise "reçete değişikliği yok + PB eklenen" grubunda en yüksek değere ulaşmıştır. Reçete değişikliği yapılan ve yapılmayan gruplarda kreatinin düzeylerinde zamanla artış eğilimi izlenmiş, ancak bu artış grup türüne göre anlamlı farklılık göstermemiştir. Kesilen ilaca yeniden başlanan ve başlanmayan hastalar arasında biyokimyasal parametreler açısından anlamlı fark saptanmamış; ancak tedaviye yeniden başlanmama kararı, yaşlı ve böbrek fonksiyonu daha bozulmuş hastalarda daha sık alınmıştır. PB ile yeniden başlanan hastalar ile PB eklenmeden yeniden başlanan hastalar arasında biyokimyasal parametreler açısından fark bulunmamıştır. Bu çalışmanın bulguları, hiperpotaseminin böbrek fonksiyon bozukluğu ve komorbiditelerle ilişkili kompleks bir tablo olduğunu, potasyum bağlayıcı tedavilerin genellikle daha ciddi hiperpotasemi ve böbrek fonksiyon bozukluğu olan hastalarda tercih edildiğini ve reçete değişikliklerinin biyokimyasal parametreler üzerindeki etkilerinin genellikle sınırlı kaldığını göstermektedir.

Nilden Pelin Kulaksız
Trakya University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kronik faz kronik myeloid lösemi hastalarının tedavi öncesi komorbiditelerinin ve tirozin kinaz inhibitörü kullanımının tedavi sürecindeki yönetimi

ÖZET Kronik faz kronik myeloid lösemi hastalarında tedavi öncesi komorbiditelerin sıklığı ve dağılımını belirlemek, tirozin kinaz inhibitörü seçimi ve tedavi sürecine etkilerini, tedavi sürecindeki yan etki yönetimlerini belirlemek ayrıca komorbiditelerin sağkalım üzerindeki etkisini değerlendirmek amaçlanmıştır. Bu retrospektif çalışma Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Hematoloji Bilim Dalı'nda 01.01.2005–30.09.2024 tarihleri arasında kronik faz kronik myeloid lösemi tanısı almış 121 hastayı kapsamaktadır. Hastaların demografik özellikleri, laboratuvar ve genetik verileri, komorbiditeleri, tirozin kinaz inhibitörü tedavi basamakları, yan etkiler ve sonlanımları dosya kayıtlarından elde edilmiştir. Komorbidite değerlendirmesi Charlson Komorbidite İndeksi ile yapılmıştır. Veriler SPSS 22.0 programı ile analiz edilmiştir. Gruplar arası karşılaştırmalarda uygun testler (Ki-Kare, Student T, Mann Whitney U, Fisher's Exact) kullanılmıştır. Sağkalım analizleri ve gruplar arası karşılaştırmalar Kaplan-Meier ve log-rank testi ve mortalite üzerine etkili olabilecek faktörler Cox regresyon yöntemleriyle değerlendirilmiştir. P değeri <0,05 anlamlı kabul edilmiştir. Hastaların ortanca tanı yaşı 57 yıl olup %57,9'u erkek cinsiyetteydi. Tanıda en az bir komorbiditeye sahip olanların oranı %80,17, ortanca Charlson komorbidite indeksi skoru iki (0-6), ortanca komorbidite sayısı iki (0-11) olarak bulundu. En sık komorbiditeye sahip sistemler; kardiyovasküler (%63,6) ardından endokrin (%38,8) ve solunum sistemi (%28,9) olarak belirlendi. Hastaların tümü tanı sonrası tirozin kinaz inhibitörü olarak imatinib ile tedaviye başlamış olup izlem sırasında en son görülme veya hayatını kaybettiği döneminde %62,8'i imatinib, %16,5'i nilotinib, %5,8'i dasatinib, %11,6'sı bosutinib ve %3,3'ü ponatinib kullanmaktaydı. İkinci basamak tedaviye geçiş oranı %37,2 olup başlıca neden ilaç direnciydi (%82,2). İkinci ve üçüncü basamak tedaviye geçen hastaların %91'inden fazlasında en az bir komorbidite mevcuttu. Toplam mortalite oranı %19 olarak tespit edildi. Mortalite oranı komorbiditesi olanlarda olmayanlara göre anlamlı derecede yüksek saptandı (p=0,043). Sağkalım analizinde ortalama genel sağkalım süresi 190,8 ay olup komorbiditesi olanlarda bu süre 181,8 ay, komorbiditesi olmayanlarda 200 ay bulundu ve bu farklılık istatiksel olarak anlamlıydı (p=0,040). Kardiyovasküler sistem (p=0,003), solunum sistemi (p=0,017) ve üriner sistem (p=0,035) komorbiditelerinin varlığının sağkalım süresini anlamlı derecede kısalttığı gösterildi. Cox regresyon analizinde komorbidite varlığı, komorbidite sayısının varlığı, Charlson komorbidite indeks skorunun yüksekliği, birinci basamakta tedavide kısa süre kalınması ve ikinci basamak tedaviye geçme ihtiyacı mortaliteyi arttıran bağımsız prognostik faktörler olarak saptandı. Kronik faz kronik myeloid lösemi hastalarında komorbidite sıklığı yüksek oranda tespit edilmiş olup kardiyovasküler ve solunum sistemi hastalıkları sağkalımı olumsuz etkilemektedir. Komorbidite varlığı, sayıca fazlalığı ve Charlson komorbidite indeksi skorunun yüksekliği kötü prognostik göstergelerdir. Bunun yanında gelişen yan etkiler de bu hastalarda artmış mortalite yanında tedavi başarısı izlem zorluğu ve ilaç seçeneklerinin doğru şekilde seçilebilmesi veya kısıtlılığı yönünden ek sorunlar doğurmaktadır. Tirozin kinaz inhibitörü seçimi ve tedavi yönetiminde komorbidite yükü olası yan etkiler mutlaka göz önünde bulundurulmalıdır. Komorbiditelerin dikkatli değerlendirilmesi, bireyselleştirilmiş tedavi stratejileri ve düzenli takip, yan etki değerlendirilmesi mortaliteyi azaltmada kritik öneme sahiptir. Anahtar Kelimeler: kronik myeloid lösemi; tirozin kinaz inhibitörü; komorbidite

Oğuz Emre İlarslan
Trakya University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Neoadjuvan kemoterapi/radyoterapi alan rektum adenokarsinomu hastalarında nütrisyonel indekslerin ve inflamatuar belirteçlerin yanıt ve sağkalımla ilişkisinin değerlendirilmesi

Kolorektal kanserler hem kadınlarda hem de erkeklerde üçüncü sıradaki önemini korumaktadır. Sıklığı erkeklerde yüz binde 24,1 iken kadınlarda yüz binde 13,3'tür. Rektal kanser ise kolorektal kanser vakalarının %20 ila %30'unu oluşturur, yaş faktörü ile ilişkili bu malignitede artan yaşlı nüfus nedeniyle sıklığı giderek artmaktadır (3, 8). Son yıllarda rektum kanserinde tedavi stratejisi büyük ölçüde değişmiş olup özellikle lokal ileri rektum kanseri hastalarında total neoadjuvan tedavi öne çıkmaktadır. Böylece hastaya sfinkter koruyucu cerrahi fırsatı sağlanmaktadır. Henüz tam patogenezi anlaşılamadığı için ileri evre hastalarda istenen başarı sağlanamasa da günümüzde başlangıç ve lokal ileri hastalarda tedavi ve hasta konforu için yüz güldürücü sonuçlar ortaya çıkmaktadır. Bu hastalarda sağkalımı daha da arttırmaya yönelik yeni parametrelerin tespiti gerekmektedir. Bu noktada inflamasyon belirteçleri ve Nütrisyonel skorlamalar önem taşımaktadır. Çalışmada 2013-2023 yılları arasında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Medikal Onkoloji Polikliniği'nde rektum adenokarsinomu tanısı alan ve neoadjuvan kemoradyoterapi ile takibi yapılan hastalar incelenmiştir. Çalışmaya tarafımızca takibi yapılmayan hastalar dahil edilmemiştir. Çalışmaya dahil edilen 102 hastanın demografik özellikleri, tanı anındaki şikayetleri, evreleri, metastaz bölgeleri, patoloji sonuçları, patolojik yanıt skorları, tümör belirteçleri, uygulanan neoadjuvan tedaviler, uygulanan cerrahi tipi, uygulanmışsa adjuvan tedaviler, hastalıksız sağkalım süreleri ve genel sağkalım süreleri değerlendirilmiştir. Neoadjuvan tedavi öncesi hesaplanan prognostik Nütrisyonel indeks ile hastalıksız sağkalım arasında anlamlı bir ilişki belirlenememiş, neoadjuvan tedavi öncesi saptanan albümin değeri hem genel sağkalım hem hastalıksız sağkalım hem de sağkalım süresi ile ilişkili olup güçlü bir prognostik inflamatuar belirteç olduğu saptanmıştır. Bununla birlikte neoadjuvan tedavi öncesi prognostik Nütrisyonel indeks değerinin genel sağkalım süresine yönelik etkisi değerlendirildiğinde; prognostik Nütrisyonel indeks≤49,75 olan hastalar ile prognostik Nütrisyonel indeks>49,75 olan hastalar arasında anlamlı bir fark belirlenmiştir. Neoadjuvan tedavi sonrası prognostik Nütrisyonel indeks değerinin de genel sağkalım süresine yönelik etkisi değerlendirildiğinde; prognostik Nütrisyonel indeks≤44,72 olan hastalar ile prognostik Nütrisyonel indeks>44,72 olan hastalar arasında anlamlı bir fark mevcuttur. Neoadjuvan tedavi öncesi ve neoadjuvan tedavi sonrası prognostik Nütrisyonel indeks değerleriyle yapılan tek değişkenli analizlerde neoadjuvan öncesi prognostik Nütrisyonel indeks değerinin ve neoadjuvan sonrası prognostik Nütrisyonel indeks değerinin istatistiksel anlamlı olduğu saptanmıştır.

Prognostik nutrisyonel indeksRektal neoplazmlar
İsmail Özgür Çalım
Trakya University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kallistatin proteinin Tip 2 diyabetes mellitus hastalarındaki mikrovasküler komplikasyonlar arasındaki ilişki

AMAÇ: Diyabet, pankreas beta hücrelerinin işlev bozukluğu, insülin salınması, insülin aktivitesindeki veya etkisindeki herhangi bir bozukluk sonucu olarak ortaya çıkan kronik hiperglisemi ile seyreden lipid karbonhidrat ve protein metabolizmasında bozulma ile karakterize heterojen bir grup metabolik hastalıktır.(1) Çalışmanın amacı; tip 2 diyabetes mellitus hastalarındaki mikrovasküler komplikasyonları olan ve olmayan kontrol grubu arasında kallistatin proteinin mikrovasküler komplikasyonlarla olan ilişkisini aydınlatmaktır. GEREKÇE- YÖNTEM: Bu çalışma 01/08/2024- 31/06/2025 tarihleri arasında Trakya Üniversitesi Endokrinoloji ve İç hastalıkları kliniklerinde takip edilen; 86'sı hasta grubunda, 86'sı kontrol grubunda yer alan toplam 172 olgu ile gerçekleştirilmiştir. Bu hastalarda rutin tetkikler sırasında bakılan 24 saatlik idrarda proteinüri, ve 24 saatlik mikroalbuminüri, göz dibi incelemesi, klinik nöropati ve biyokimyasal olarak bakılan kallistatin proteini, yaş, cinsiyet, boy, kilo, vücut kitle indeksi, diyabet süresi prospektif olarak inceleyerek Tip 2 diyabetes mellitus hastalarındaki mikrovasküler komplikasyonları olan hasta grubu ve mikrovasküler komplikasyonları olmayan kontrol grubu arasında karşılaştırma yapıldı. Veri değerlendirmeleri Statistical Pachage fort he Social Science(SPSS) kullanılarak yapılmıştır. P<0.05 istatiksel açıdan anlamlı kabul edilmiştir. BULGULAR: Hasta ve kontrol grupları arasında cinsiyet, yaş, vücut kitle indeksi, mikrovasküler komplikasyon ile kallistatin düzeyleri ile ilgili anlamlı bir korelasyon var mı diye araştırdık. Bulgularımızda mikrovasküler komplikasyonların varlığına göre ister tek başına ister birden fazla olsun kontrol grubu ile karşılaştırıldığında anlamlı bir korelasyon görülmediği görüldü. Gruplar arasında cinsiyet, boy, kilo, yaş, vücut kitle indeksi ve kallistatin düzeyleri arasında anlamlı bir korelasyon görülmedi. SONUÇ: Tip 2 diyabetes mellitus tanılı hastalarda mikrovasküler komplikasyonlar ile kallistatin düzeyleri arasından anlamlı bir korelasyon görülmemiştir.

Oğuzhan Çalışkan
Trakya University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Küratif kemoradyoterapi alan lokal ileri evre serviks kanseri tanılı hastalarda inflamatuar belirteçlerin ve prognostik nutrisyonel indeksin prognozla ilişkisinin değerlendirilmesi

Serviks kanseri dünya çapında kadınlarda en sık görülen dördüncü kanserdir. En önemli risk faktörü insan papilloma virüsü (HPV) enfeksiyonudur. Maligniteye neden olma olasılığı daha yüksek olan HPV suşlarına karşı aşılama birincil önlemenin ana yöntemini oluşturur. Evre 1B3'ten 4A'ya kadar olan hasta grubu lokal ileri evre serviks kanseri olarak sınıflandırılmaktadır. Bu grup hastada standart tedavi, güncel Avrupa ve uluslararası kılavuzlara göre küratif kemoradyoterapi sonrası brakiterapi uygulaması şeklindedir. Beslenme durumu ve sistemik inflamasyon kanser tedavisinin sonuçlarıyla yakından ilişkilidir. Serum albümin düzeyi ve toplam lenfosit sayısı kullanılarak hesaplanan Prognostik Nütrisyonel İndeks'i (PNI) sağkalımla birlikte prognozu öngörmede faydalıdır. Lenfosit sayısının yanı sıra nötrofil ve trombosit sayısı gibi diğer basit hematolojik göstergeler ile bu göstergelerin birbirine oranıyla oluşturulan sistemik inflamatuar indeks (SII), nötrofil lenfosit oranı (NLO) ve platelet lenfosit oranı (PLO) gibi parametreler sistemik inflamasyonu dolaylı olarak tespit etmek için kullanılabilir. Çalışmamızın amacı, 2013 - 2023 yılları arasında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbi Onkoloji Bilim Dalı'nda lokal ileri evre serviks kanseri tanısı ile takip ve tedavi edilen hastaların demografik özelliklerini, tanı anındaki şikayetlerini, evrelerini, patoloji sonuçlarını, uygulanan tedavilerini, progresyonsuz sağkalım sürelerini ve genel sağkalım sürelerini incelemek ve bu bulguları literatürdeki verilerle karşılaştırmaktır. Çalışmamızda Ocak 2013 ile Ocak 2023 tarihleri arasında kliniğimize başvurmuş lokal ileri evre serviks kanseri ile takip edilen ve küratif kemoradyoterapi verilen vakalar retrospektif olarak değerlendirildi. Verileri tam olan 46 hasta dosyası incelendi. Veriler tıbbi onkoloji arşiv kayıtlarından, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi otomasyon sisteminden ve hasta dosyalarından elde edildi. Tedavi sonrası PNI hem progresyonsuz sağkalım hem de genel sağkalım açısından anlamlı prognostik değer gösterdi. PNI >43.8 olan hastalarda daha uzun PSK Ve GSK saptandı. Ayrıca tedavi öncesi SII ≤598.5 olan hastalarda daha uzun GSK saptanırken tedavi sonrası SII ≤873.79 olan hastalarda daha uzun PSK saptandı. Tedavi sonrası NLO'nun da progresyonsuz sağkalım ile ilişkisi bulundu ve NLO ≤3.83 olan hastalarda daha uzun PSK saptandı. PLO'nun hem tedavi öncesi hem tedavi sonrası dönemde sağkalım ile anlamlı ilişkisi gösterilemedi. Tedavi sonrası SII ve tedavi sonrası NLO, tek değişkenli analizlerde progresyonsuz sağkalım ile ilişkili bulunmuş olsa da, çok değişkenli analizlerde ikisi de progresyonsuz sağkalımı bağımsız olarak etkileyen prognostik faktör olarak tanımlanmadı. Benzer şekilde, tedavi sonrası PNI ve tedavi öncesi SII'nın tek değişkenli analizlerde genel sağkalım ile ilişkili olduğu bulunmuş olmasına rağmen, çok değişkenli analizlerde genel sağkalım için bağımsız prognostik faktörler olarak tanımlanmamışlardır. Sonuç olarak, lokal ileri evre serviks kanserinde tedavi öncesi ve sonrası dönemde değerlendirilen basit hematolojik ve nütrisyonel parametreler, prognoz hakkında önemli ipuçları sağlayabilir. Ancak bu göstergelerin bağımsız prognostik değerlerinin daha geniş hasta serilerinde doğrulanması gerekmektedir.

Mehmet Oğulcan Tezel
Trakya University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Küçük hücreli dışı metastatik akciğer kanserli hastalarda hematolojik parametre değişkenlerinin prognoz üzerine etkisinin değerlendirilmesi

Nötrofil/lenfosit oranı (NLO), trombosit/lenfosit oranı (TLO) ve lenfosit/monosit oranı (LMO) gibi sistemik inflamasyon belirteci olarak kabul edilen hematolojik parametre değişkenleri kanserin birçok türü için prognostik faktördür. Bu çalışmada standart tedavi verilen küçük hücreli dışı metastatik akciğer kanserli hastaların tedavi öncesinde bakılmış olan hematolojik parametre değişikliklerinin ve hastaların klinik özelliklerinin prognoz üzerine etkisini değerlendirmeyi amaçladık. Çalışmamıza 2010-2016 yılları arasında metastatik küçük hücreli dışı akciğer kanseri tanısı alarak çalışmaya kabul kriterlerini karşılayan 102 hasta dahil edildi. Hastaların tedavi öncesi demografik özellikleri ile hemogramları baz alınarak nötrofil sayısının lenfosit sayısına oranı, lenfosit sayısının monosit sayısına oranı ve trombosit sayısının lenfosit sayısına oranı retrospektif olarak hesaplandı. Roc eğrisi ile NLO sınır (cut off) değeri 2,5, LMO sınır (cut off) değeri 3, TLO sınır (cut off) değeri 183 olarak belirlendi. Tüm hastalar sınır (cut off) değerlerine göre iki gruba ayrıldı ve istatistiksel inceleme yapıldı. Çalışma grubundaki hastaların median GSK süresi 10 ay ve PSK süresi 6 ay olarak bulundu. Tek değişkenli analizde yüksek NLO'nun (cut off≥2,5), yüksek TLO'nun (cut off ≥183) ve düşük LMO'nun (cut off<3) genel sağkalım ve progresyonsuz sağkalım üzerinde olumsuz etkisi olduğu görüldü. Klinik parametrelerden ise, ECOG Performans Skorunun 0-1 olması, yaşın ≥70 olması, tek metastazı olmasının daha uzun genel sağkalım ile ilişkili olduğu saptandı. Multivariate cox regresyon analizinde ise sadece metastaz sayısı sağkalım için bağımsız prediktif değer olarak bulundu. Sonuç olarak NLO, TLO ve LMO parametereleri sağ kalım ile yakın ilişkilidir ancak metastatik evredeki küçük hücreli dışı akciğer kanseri tanıılı hastalarda prognozu belirlemede bağımsız bir faktör olarak rol oynamamaktadırlar. Sistemik inflamasyon belirteçlerinin metastatik hastalıktaki rolleri üzerine daha fazla çalışma yapılmasına ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: Küçük hücreli dışı akciğer kanseri, inflamasyon belirteçleri, prognoz

Duygu Bayır
Tekirdağ Namık Kemal University
2016
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Normokalsemik hiperparatiroidili hastalarda metabolik sendrom bileşenlerinin retrospektif incelenmesi

Çalışmamızda, takip ettiğimiz nHPT'li hasta grubunun MetS bileşenlerini kontrol grubuyla retrospektif karşılaştırmayı amaçladık. MetS'in kardiyovasküler hastalıklar ve buna bağlı morbidite ve mortalitede artışa sebep olduğu gerçeğini göz önünde bulundurarak; nHPT'li grupta MetS bileşenleri oranı yüksek bulunursa, bu gruptaki hastaların takip ve tedavi yönetimine katkı oluşturabileceğini düşündük. Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Endokrinoloji polikliniğinde takip edilmekte olan nHPT'li 88 hasta ve yaş, cinsiyet özellikleri bakımından benzer 80 kişilik kontrol grubunun verileri retrospektif olarak değerlendirildi. MetS ile ilişkili olarak kaydettiğimiz boy, kilo, BKI, BÇ, KÇ, sistolik ve diyastolik KB'ları, APG, TK, HDL-K, LDL-K ve TG verileri kontrol grubuyla karşılaştırıldı. Normokalsemik hiperparatirodili hasta grubunun 79'u (%89) kadın, 9'u (%11) erkek, yaş ortalaması 59,36±9,33 olarak saptandı. Bu profile benzer olarak seçilen kontrol grubunun da 70'i (%87,5) kadın, 10'u (%12,5)'u erkek, yaş ortalaması 56,64±10,73 olarak benzerdi. Her iki grup NCEP-ATP III MetS tanı kriterlerine göre değerlendirildiğinde, nHPT'li grupta 27 kişide (%32,9), kontrol grubunda ise 18 kişide (%22,5) MetS saptandı. Böylece nHPT'li hastalarda kontrol grubuna göre MetS sıklığında artış tespit edildi (p=0,032). Metabolik sendrom parametreleri ayrı ayrı incelendiğinde nHPT'li hasta grubunda BÇ ortalaması 105,54±13,72 cm, kontrol grubunda 94,81±14,56 cm saptandı. KÇ ortalaması nHPT'li grupta 117,27±13,22 cm, kontrol grubunda 110,56±11,16 cm olarak saptandı. Böylece nHPT'li grupta BÇ ve KÇ, Ca metabolizma bozukluğu olmayan kontrol grubuna göre istatistiki anlamlı derecede artmış bulundu. nHPT'li grupta ortalama sistolik KB düzeyi 135,73±20,64 mm Hg, diyastolik KB düzeyi 83,72±10,77 mm Hg bulundu. Kontrol grubunda ise ortalama sistolik KB 131,12±82,37 mm Hg, diyastolik KB 82,72±9,17 mm Hg olarak tespit edildi. İki grup arasında istatistiksel anlamlılık tespit edilmedi. Laboratuvar değerleri incelendiğinde hasta grubunda ortalama APG düzeyi 109,78 mg/dl iken, kontrol grubunda ortalama 96,58 mm Hg tespit edildi. Böylece nHPT'li hasta grubunda kontrol grubuna göre APG düzeyi anlamlı olarak artmış saptandı (p<0,001). Lipid profili incelendiğinde ise TK, LDL-K, TG düzeyleri nHPT'li grupta kontrol grubuna göre anlamlı artmış bulunurken, HDL-K düzeylerinde anlamlı fark bulunmadı. Böylece nHPT'li hastaların kontrol grubuna göre lipid profili anlamlı derecede daha bozulmuş saptandı. Sonuç olarak; nHPT'li hastalarda MetS sıklığının fazla olduğu ve MetS bileşenlerinden özellikle BÇ, KÇ, APG ve lipid profilinin kontrol grubuna göre daha kötü olduğu tespit edildi. Çalışmamızdan çıkardığımız sonuçlar doğrultusunda, nHPT'li hasta grubunu genel popülasyona göre MetS ve tedavisi açısından daha yakından takip etmemiz gerektiğini, buna bağlı gelişebilecek kardiyovasküler hastalık riski açısından daha dikkatli olmamız gerektiğini söyleyebiliriz.

HiperparatiroidizmMetabolik sendromRetrospektif çalışmalar+2
Osman Alp Baykut
Tekirdağ Namık Kemal University
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Hirsutizm ile başvuran kadınlarda istenmiş olan hormonal parametrelerin retrospektif incelenmesi

Amaç: Hirsutizm, kadınlarda "erkek tipi kıllanma" olarak tanımlanan bir bozukluktur. Hirsutizm kadınlarda psikososyal sıkıntılara, yaşam kalitesinde azalmaya, kozmetik, ilaç, epilasyon uygulamalarıyla masraflara sebebiyet vermektedir. Hirsutizmin altta yatan sebeplerine göre de morbidite ve mortaliteler olabilmektedir. Bu çalışmada tüylenme şikayetiyle polikliniğimize başvuran ve Hastalıkların Uluslararası Sınıflaması (ICD)'ye göre "hirsutizm" tanı kodu (L68.0) ile giriş yapılan hastaların klinik, laboratuvar ve hormonal özelliklerini otomasyon kayıtları aracılığıyla geriye dönük olarak (retrospektif) incelemeyi planladık. Materyal ve Metod: Çalışmamız tanımlayıcı tipte bir çalışma olup, Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine Ocak 2016-Aralık 2021 tarihleri arasında ''hirsutizm'' tanısı ile izlenmiş olan mFG skoru 8 ve üzeri olan 353 kadının verisi retrospektif incelenerek yapıldı. 2003 European Society of Human Reproduction and Embriology ve American Society of Reproductive Medicine (ESHRE/ASRM) PCOS tanı kriterlerine göre hirsutizm yapan diğer nedenler ekarte edildikten sonra üç kriterden en az ikisini karşılayan kadınlara PCOS tanısı konuldu (39). Hastalara bakılmış olan TT, DHEAS, E2, FSH, LH, PRL, kortizol, androstenedion, ST, 17-OHP, progesteron, SHBG, sT4, TSH, IGF-1 hormonal tetkikleri retrospektif değerlendirildi. Bulgular: 353 vakadan 2'si (% 0.6) "sekonder hirsutizm" tanısı aldı. Bu vakalardan 1'inde (% 0.3) Cushing Hastalığı, 1 (% 0.3) vakada da Akromegali tanısı mevcuttu. Bu 2 kişi çıkartıldıktan sonra kalan 351 vakanın klinik ve laboratuvar tetkikleri değerlendirildi. Akromegali açısından akral büyüme, karpal tünel sendromu, uyku apnesi, şüpheli klinik veya bulguları olan hirsutik 7 hastaya insülin benzeri büyüme faktörü (IGF-1) bakılmıştı. Bunların hiçbirisi yüksek olarak bulunmadı. Bazal kortizol bakılan 261 hasta içinde 49 (%18.8) hastaya 1 mg deksametazon süpresyon testi yapıldı. 351 hastanın hiçbirisinde Cushing sendromu saptanmadı. 103 vakanın pelvik USG'de PCO görünümü yok. Toplam 351 vaka, ESHRE/ ASRM Rotterdam PCOS tanı kriterlerine göre değerlendirildiğinde, 3 kriterden en az 2'sini karşılayan 189 (%53.85) vakaya PCOS tanısı konuldu. Androjen düzeyleri normal aralıkta, menstrüal siklusları düzenli, pelvik ultrasonografide PCO görünümü olmayan 103 (%29.34) vaka İH tanısı aldı. 59 vaka ise klinik ve laboratuvar hiperandrojenemisi olup, menstrüal siklusu düzenli, USG'de PCO görünümü olmayan veya elimizde USG kaydı olmayan hastalardı ve İHA tanı grubunda sınıflandırıldı Sonuç: Şüpheli Akromegali klinik bulguları olan hastalara IGF-1 bakılmıştı. 351 vakada hiçbir Akromegali tespit edilmedi. Bu da IGF-1'in sekonder hirsutizm sebepleri arasında olabilecek "Akromegali" ayırıcı tanısında ancak şüphelenilen hastalarda istenmesinin uygun olacağını göstermektedir. Çalışmamızda bazal kortizol bakılmış 261 (%74.36) hasta içinde 1 mg DST yapılmış 49 (%18.8) sayıda hasta mevcuttu. Sonuçlarımız göstermektedir ki, klinik olarak adrenal yetmezlik veya Cushing sendromu şüphesi yoksa bazal kortizol istenmesi gerekli bir test değildir. Çalışmamızda görülmüştür ki, hastalarımızın pelvik USG tetkikleri yeterli sayıda değildir. Eğer pelvik USG hemen yapılıp, sonuçları kısa sürede alınabilseydi tahminimizce PCOS tanısı daha güvenilir ölçütlerle konulmuş olacak ve İHA tanılı hastaların bir kısmı da PCOS veya pür İHA tanısı olarak daha net sınıflanabilecekti. Anahtar Kelimeler: Hirsutizm, PCOS, İdiopatik hiperandrojenemi, oligomenore, retrospektif.

HiperandrojenizmHirsutizmHormonlar+4
Nazlıcan Han
Tekirdağ Namık Kemal University
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Tiroid hastalığı dışı sebeplerle başvuran hastaların tiroid fonksiyon testlerinin incelenmesi

Tiroid hastalıkları polikliniğimizde çok sık karşılaşılan hastalıklardandır ve bunlardan sıklıkla tiroid nodülleri ile karşılaşılır. Bir hastanın tiroid durumu hakkında karar verebilmek için şikayetlerini, fizik muayene bulgularını ve tiroid fonksiyon testlerini hep birlikte değerlendirmek gerekir. Klinik pratikte TSH ölçümü ile sT4 düzeyine bakılması önerilmektedir. İlk değerlendirme sonrasında tiroid fonksiyon durumuna göre anti tiroid peroksidaz, anti tiroglobulin ve TSH reseptör antikor düzeyi bakılarak otoimmün tiroid hastalıklarının varlığı araştırılmalıdır. Gerekli hastalarda tiroid ultrasonografisi tiroid sintigrafisi, I-131 uptake testleri tanı aşamasında yol gösterici olabilmektedir. Genel itibariyle poliklinik çalışma şartları yüzünden hasta tiroidinin muayene edilememesi veya muayene edilse bile nodülün ele gelmeme ihtimalinden ötürü, tiroid bezi hastalığına sahip kişilerde tiroid ultrasonografi sonucu önemlidir. Ultrasonografide saptanan nodülün bulgularına göre gerektiğinde tiroid İİAB ile değerlendirilmelidir. Bu çalışmada amacımız polikliniğimize Temmuz 2013-Temmuz 2022 yılları arasında tiroid dışı sebeple başvuran ve bilinen hiçbir tiroid hastalığı bulunmayan hastalarda tiroid fonksiyon testlerinin ve tiroid ultrasonografi patolojilerinin incelenmesidir. Özellikle nodüler tiroid hastalıklarının görülme sıklığını tespit etmek, nodülün sayı ve lokalizasyon özelliklerinin otoantikor, yaş, cinsiyet, İİAB sonucu ile karşılaştırmaktı. Bu amaçla önceden tiroid hastalığı olmayan, tiroid dışı sebeple polikliniğimize başvuran, kortizol benzeri ilaç kullanmayan, 18 yaşını geçmiş ve tiroid USG de patolojik bulgusu olan ardışık 124 hasta retrospektif analiz edilmiştir. Hastaların %76,61'i (n:95) kadın, %81,45'i (n:101) 30-70 yaş aralığındadır.Tiroid ultrasonografide multinodüler guatr %44,35 (n:55), tek nodül içeren tiroid %23,38(n:30), hashimato tiroiditi %21,77 (n:27),Tiroid nodülü ve hashimato tiroiditi birlikteliği %8,06 (n:10), Graves hastalığı %2,42 (n:3) olarak bulundu. Nodüler tiroid patolojisine sahip hastaların %76'sı kadındı. Tek nodüllü tiroid patolojilerinin %53.3'ü solda, multinodüler guatrın %54.5'inde en büyük nodül sağda bulunuyordu. Nodüler tiroid patolojilerinin %66.6'sı ötiroidi, %13'ü hipotiroidi, %10.7 subklinik hipotiroidi, %9.5 subklinik hipertiroidiydi; ayrıca nodüler tiroid hastalarında tanı anında hipertiroidiye rastlanmadı. En büyük nodülü solda olan multinodüler guatr hastalarında ötiroidi ve hipotiroidi oranı diğer nodüler patolojilere göre daha fazla bulundu. Hashimato tiroiditi için ortalama tanı yaşı kadınlarda daha düşük saptandı. Hashimato tiroiditi hastalarının %27 sine nodül eşlik ediyordu. Hashimato tiroiditi olan hasta sayısı 27 olup bunların içinden sadece ANTİ TG yüksek olan %11.5(n:3) ; sadece ANTİ TPO yüksek olan %22.9(n:6), her ikisinin yüksek olduğu %65.6(n:18) hasta gözlendi.Hashimato tiroiditi için ANTİ TPO pozitifliği daha anlamlı bulundu.Tek tiroid nodülü olup sol dominant olan hastalarda ANTİ TPO pozitifliği, sağda olma durumuna göre daha yüksek oranda görüldü.Tiroid nodüllerinin otoantikorlarla ilişkisi için daha fazla çalışmaya ihtiyaç var.TSH ile ANTİ TPO ve ANTİ TG arası ilişki incelendi. ANTİ TG negatif olan hastalarda, TSH düzeyi yüksek olduğu zaman ANTİ TPO pozitiflik oranı anlamlı yüksek, TSH normal olduğu zaman ANTİ TPO negatiflik oranı anlamlı yüksek bulundu. Tersi durumda ANTİ TG ile TSH arası ilişki saptanmadı. Tiroid otoantikorları genelde otoimmün tiroidit durumlarında yüksek saptanır, çalışmamızda nodüler tiroid hastalıklarının bir kısmında da yüksek saptanmış olup bunların bir kısmında da tarama testi olarak kullandığımız TSH düzeyide normal bulunmuştur. Çalışmamızda TSH düzeyini düşük, normal ve yüksek olarak ayırdıktan sonra her bir grup için ayrı ayrı ultrasonografigrupları ile yaş grupları(18-29, 30-70, 70+) arasında ilişkiye bakıldı ve anlamlı bir ilişki saptanmadı; aynı TSH grupları cinsiyet ile tiroid ultrasonografi bulguları ile de kıyaslandı ve aralarında anlamlı fark saptanmadı.

OtoantikorlarTiroid fonksiyon testleriTiroid hastalıkları+4
Atakan Doğan
Tekirdağ Namık Kemal University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İnflamatuar barsak hastalarında algılanan stres ölçeği eşliğinde yaşam kalites I ve hastane anksiyete, depresyon ölçeğinin değerlendirilmesi

Bu çalışma, Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı, Gastroenteroloji polikliniğine başvuran İnflamatuar Barsak Hastalarında stres düzeylerini, anksiyete ve depresyon düzeylerini, yaşam kalitelerini nicelendirerek bunları hastaların hastalık tipi, sosyodemografik özellikler, laboratuvar değerleri, aktivite indeksleri ile ilişkilendirerek araştırmayı amaçlamıştır. Çalışmaya 80 hasta dahil edilmiş bu hastalara gönüllü bilgilendirilmiş rıza formu ile ilgili kısaca bilgilendirme yapılarak ölçekleri kendilerinin doldurmaları istenmiştir. Aktivite indeksi olarak Ülseratif Kolit de Mayo indeksi Crohn Hastalarında Crohn aktivite indeksi kullanılmıştır. Çalışmamızda cinsiyete göre laboratuvar sonuçlarından hemoglobin ve ferritin değeri erkeklerde daha yüksek saptanmıştır. Crohn Hastalığında Ülseratif Kolit'e göre Hastane Anksiyete Depresyon ölçeğinin her iki skorunda yükseklik saptanmıştır. İş hayatına devam etmeyen grupta dışkılama sayısı, çalışan grupta hemoglobin değeri, yaşam kalitesinin fiziksel rol güçlüğü, emosyonel rol güçlüğü ve ağrı skorları daha yüksek saptanmıştır. Sigara kullanımının laboratuvar sonuçları ve ölçeklerle ilişkisinde anlamlı sonuç görülmemiştir. Biyolojik ajan kullanmayan grupta yaşam kalitesi ölçeğinin ağrı skorlaması, lökosit ve trombosit sayısı daha yüksek olurken biyolojik ajan kullanan grupta ölçek skorlamaları açısından anlamlı farklılık görülmemiştir. Kullanılan ilaç sayısı arttıkça yaşam kalitesinin fiziksel fonksiyon skorunda düşme olmuş ancak bununla birlikte laboratuvar sonuçlarında anlamlı bulgu saptanmamıştır. Hastalık aktivasyonu söz konusu olduğunda Hastane Anksiyete Depresyon ölçeğinde yükseklik, yaşam kalitesinde düşme saptanmıştır. Yaş ile Algılanan Stres Ölçeği arasında negatif korelasyon saptanmıştır. Hastalık yaşı arttıkça anksiyete ve depresyon azalmıştır. Sonuç olarak; İBH hastalık ve sosyal yükü ağır olan bir hastalık grubudur. Hastalar her vizitte ruhsal açıdan değerlendirilmeli stres, anksiyete, depresyon ve yaşam kalitesi açısından değerlendirilmelidir. Anahtar kelimeler: İnflamatuar barsak hastalığı, algılanan stres, sf-36, depresyon, anksiyete.

AnksiyeteDepresyonStres+3
Leyla Bölek
Tekirdağ Namık Kemal University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Diffüz büyük B hücreli lenfoma hastalarında tanı anındaki klinik ve laboratuvar özelliklerin prognostik değeri; retrospektif çalışma

Amaç: Her yıl dünyada yaklaşık 150.000 kişi diffüz büyük B hücreli lenfoma (DBBHL) tanısı almaktadır. Anti-CD20 antikoru olan ritüksimabın CHOP (siklofosfamid, doksorubisin, vinkristin, prednizon) kemoterapisine eklenmesiyle hastaların yaklaşık %70'inde tam remisyon sağlanabilmektedir. Ancak hala hastaların %30 kadarı nüks etmektedir. DBBHL'de tedavi yanıtı, ilerlemesiz sağkalım (PFS) ve genel sağkalım (OS) üzerine etkili olan klinik ve laboratuvar parametreler ile yapılan analizler sonucu İnternational Prognostic İndex (IPI) geliştirilmiştir ve hala bu amaçla yaygın olarak kullanılmaktadır. Son yıllarda DBBHL'nin biyolojisinin daha iyi anlaşılması sonucunda prognozda etkili yeni parametreler üzerine çalışmalar yapılmaktadır. Bu çalışmalardan biri de DBBHL'de gen ekspresyonlarına göre belirlenmiş alt tip çalışmalarıdır. Bu alt tiplerden antijen aktive alt tipinin germinal merkez (GCB) alt tipine göre daha kötü prognozlu olduğuna dair literatürde çalışmalar mevcuttur. Literatürde DBBHL'de prognoz üzerindeki etkileri araştıran birçok retrospektif, prospektif çalışma ve prognostik indeks mevcut olsa da; farklı coğrafi ve etnik yapılardaki lenfoma biyolojisi ve hasta ilişkili faktörlerden kaynaklanan değişiklikler de prognozda dikkate alınmalıdır. Bu düşünceden yola çıkarak çalışmamızda gerçek yaşam verisi olarak; DBBHL hastalarında tanı anındaki klinik, patolojik, demografik ve biyokimyasal özelliklerin remisyon oranı, nüks gelişimi, genel sağkalım ve ilerlemesiz sağkalım üzerine etkisini araştırmayı hedefledik. Materyal ve metod: Çalışmamız, 2012-2022 yılları arasında Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Hematoloji Kliniği tarafından tanı almış ve tedavi başlanıp takip edilmiş 100 DBBHL hastasının verilerinin retrospektif olarak incelenmesiyle gerçekleştirildi. Bu hastaların tanı anındaki yaşı, cinsiyeti, performans skorları, hastalık evresi, B semptom ve ekstranodal tutulum varlığı, IPI ve CNS-IPI risk grupları, splenomegali varlığı, germinal veya non-germinal tip oluşu, hemoglobin, lökosit, kreatinin, trombosit, ferritin, albümin, LDH, ALT, ALP değerleri, aldıkları tedavileri, tedavilere verdikleri yanıtları, nüks ve eksitus durumları, zaman parametreleri not edildi. İstatistiksel hesaplamalar IBM SPSS (Statistical Package of Social Science, version 26.0) programı ile yapıldı. Hasta grupları arasında nüks olma ve ölüm riskinin belirlenmesinde Cox regresyon, tedaviye yanıt durumlarının değerlendirilmesinde Lojistik regresyon, sağkalım sürelerinin kıyaslanmasında Kaplan Meier-Log rank yöntemi kullanıldı. Bulgular: Çalışmamıza 50 kadın ve 50 erkek olmak üzere toplam 100 hasta alındı. 60 yaş ve üzerinde olan 54, ileri evreye sahip olan 58, ECOG skoru 2 ve üzeri olan 65, yüksek risk IPI'ye sahip olan 23, ekstranodal tutulumu olan 49, yüksek risk CNS-IPI'ye sahip olan 28 hasta vardı. Tüm hastalara birinci basamak tedavi uygulandı. Hastaların %84'ü birinci basamak tedaviye yanıt verdi, %16'sı ise yanıtsız oldu. Takip süresi boyunca %24 hasta eksitus, %27 hasta ise nüks oldu. Düşük lökosite sahip olanların yüksek lökosite sahip olanlara göre (HR=0.34, %95 CI:0.12-0.95, p=0.040) ve düşük ferritini olanların yüksek ferritini olanlara göre (HR=0.29, %95 CI:0.10-0.81, p=0.018) birinci basamak tedaviye yanıt verme oranı daha fazla saptandı. 60 yaş ve üzerinde olanlarda, kötü performans ve ekstranodal tutulum varlığı olanlarda, yüksek CNS-IPI ve IPI skoruna sahip olanlarda, yüksek kreatinin ve ferritini olanlarda ve düşük albümini olanlarda hem ölüm, hem de nüks olma riski daha fazla görüldü (p<0.05). İleri yaş, kötü performans, yüksek IPI, yüksek CNS-IPI, ekstranodal tutulum varlığı, düşük hemoglobin ve düşük albumin, yüksek kreatinin ve yüksek ferritin PFS'yi kötü etkiledi (p<0.05). İleri evre, ileri yaş, kötü performans, yüksek CNS-IPI, yüksek IPI, ekstranodal tutulum varlığı, düşük albümin, yüksek kreatinin ve yüksek ferritine sahip olan hastaların ise genel sağkalımının daha kötü olduğu görüldü (p<0.05). Literatürle uyumlu olarak çalışmamızdaki hastaların 5 yıllık PFS ve OS oranları sırasıyla %61.9 ve %65.4 saptandı. Sonuç: Literatürle uyumlu olarak, çalışmamızda IPI ve CNS-IPI gibi prognostik indeksler OS ve PFS ile ilişkili bulunmuştur. Aynı zamanda yapılan analizlerde IPI'ye dahil olan yaş, evre, performans ve ekstranodal tutulum varlığı da sağkalımla ilişkili bulundu; ancak LDH'nin OS, PFS, nüks olma ve ölüm riski üzerine etkisi görülmedi. Albümin düzeyinin DBBHL prognozuna etkisini araştıran birçok çalışmada çelişkili sonuçlar bildirilmiş olmasına rağmen; bizim çalışmamızda albümin düzeyi hastalık sağkalımı, nüks olma ve ölüm riski ile ilişkili saptanmıştır. Daha önce DBBHL'de tanı anındaki ferritin düzeyinin birinci basamak tedaviye yanıt üzerine etkisini araştıran bir çalışmaya rastlanmamıştır. Bizim çalışmamızda ise tanı anındaki ferritin düzeyi ile tedaviye yanıt verme durumu, nüks olma ve ölüm riski, PFS ve OS arasında anlamlı ilişki bulundu. Bu da çalışmamızı özgün kılmakta ve literatüre katkı sağlamaktadır. Çalışmamızdaki tüm sonuçlara dayanarak, ferritin düzeyinin bir prognostik parametre olduğu söylenebilir. Anahtar kelimeler: Lenfoma, Diffüz Büyük B Hücreli Lenfoma, Prognoz, Sağkalım, Nüks, Mortalite

LenfomaLenfoma-büyük B-hücreli-yaygınNeoplazmlar+3
Jale Sinitta Durak
Tekirdağ Namık Kemal University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Yaygın evreli küçük hücreli akciğer kanseri hastalarında tanı anında bakılan prognostik nütrisyonel indeks ve immünonütrisyonel indekslerin prognostik değeri ve genel sağkalım üzerine etkileri

Çeşitli parametrelerin çeşitli kanser türlerinde prognozu gösterdiği ve genel sağkalım tahmininde bulunduğu gösterilmiştir. Yaygın evreli küçük hücreli akciğer kanseri son derece düşük sağkalıma sahip bir malignite olup, sağkalım ve prognoz göstergesi olan parametrelerde yapılmış az çalışma bulunmaktadır. mGPS ve GPS, serum albümin düzeyine ve CRP'ye dayalıdır. PNI, serum albümin seviyesi ile mutlak lenfosit sayısının bir kombinasyonudur. CAR ise CRP ve serum albümin oranı ile hesaplanır ve birçok çalışmada çeşitli kanser türlerinde prognostik faktör olarak bulunmuştur. Bu çalışmaya 01 Ocak 2011 - 1 Haziran 2022 tarihleri arasında patolojik olarak KHAK tanısı alan ve yaygın evreye sahip olan 144 hasta dahil edilmiştir. Hastaların tanı anındaki boy, kilo, biyokimyasal parametreleri ve tam kan sayımı not edilerek skorlamalar hesaplanmıştır. PNİ ve CAR için roc curve analizi yapılarak cut-off belirlenmiştir. Yapılan sağkalım analizinde mGPS 0-1,GPS 0-1 ve daha yüksek PNI'lı hastaların genel sağkalım süresi mGPS 2,GPS 2 ve daha düşük PNI'ya sahip olanlardan önemli ölçüde daha uzun bulunmuştur. CAR değeri ise sağkalım süresi açısından anlamlı olarak bulunamadı. Tek değişkenli analizlerde yüksek PNI (p=0,018), mGPS 0-1 (p=0,007) ve GPS 0-1 (p=0,007) iyi prognostik faktörler olarak tespit edildi. Çok değişkenli modellemelerde ise yüksek PNI (p=0,015), mGPS 0-1 (p=0,026) ve GPS 0-1 (p=0,026) bağımsız prognostik faktörler olarak tespit edildi. Çalışmamız tek merkezli bir retrospektif çalışma olmakla birlikte veriler, tedavi öncesi mGPS, GPS ve PNI'nın yaygın evreli KHAK hastalarında genel sağkalımın bağımsız belirteçleri olduğunu göstermiştir ve bulgularımız literatürle uyumludur. mGPS, GPS ve PNI'nın tedavi öncesi değerlendirmesi, kötü prognozlu hastaların belirlenmesine katkı sağlayabilir.

Akciğer hastalıklarıAkciğer neoplazmlarıKarsinoma-küçük hücreli olmayan-akciğer+5
Bartu Ediz
Tekirdağ Namık Kemal University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Gastrointestinal kanamaların mevsimsel dağılımı ve prognoz üzerine etkisinin değerlendirilmesi

Gastrointestinal sistemin herhangi bir yerinde çeşitli sebeplerle meydana gelen kanamalı tablolar gastrointestinal kanamalar olarak adlandırılır. Gastrointestinal kanamaların şiddeti spontan gerileme ile ölüm arasında geniş bir yelpazededir. Bu kanamaların hem akut tablosunda hem de hastane veya yoğun bakım yatışı döneminde yönetimi çok önemlidir. Mevsimsel değişkenlerin çeşitli patolojiler üzerinde etkisi olduğu gösterilmiştir. Gastrointestinal sistem kanamalarının sıklığı, şiddeti ve prognozu üzerinde de mevsimlerin etkisi olabileceği düşünülmektedir. Fakat mevsimlerin gastrointestinal kanamalar üzerindeki etkilerine dair çelişkili sonuçların varlığı ortak bir görüşe varılmasını engellemiştir. Bu çalışma ile mevsimlere göre gastrointestinal kanama sıklığı ve mevsimlerin prognozdaki belirleyici veya etkileyici rolünün araştırılması amaçlanmıştır. 2017 ile 2022 yılları arasında hastanemize başvuran alt veya üst gastrointestinal sistem kanaması geçiren hastaların verileri retrospektif olarak incelenmiştir. Dahil edilme kriterlerine göre örneklemimize 180 hasta alınmıştır. Gastrointestinal kanamaların %29,4 oran ile en yüksek frekansta sonbahar mevsiminde görüldüğü belirlenmiştir. Sonbahar mevsimini sırasıyla yaz, ilkbahar ve kış mevsimleri izlemiştir. Kanamaların %10,6 oran ile en yüksek frekansta mayıs ve kasım aylarında olduğu bulunmuştur. Mevsimlere göre alt ve üst gastrointestinal sistem kanamalarında yoğun bakım ihtiyacı, mortalite durumu ve kan transfüzyonu ihtiyacı şeklindeki prognostik değerlendirmeler için fark bulunmamıştır (sırasıyla p değerleri 0,299; 0,474; 0,331). Non-variseal üst gis kanamaları özelinde de aynı değişkenler için mevsimlere göre fark belirlenmemiştir (sırasıyla p değerleri 0,647; 0,552; 0,692). Hastaların mortalite durumuna göre Glasgow-Blatchford Kanama Skoru, Tam Rockall Skoru, Tekrar Kanama Riski ve Mortalite riski skorları arasında fark bulunmuştur (p<0,001). Tarafımızca bu skorlar ile mortalitenin öngörülebileceği belirlenmiştir. Gastrointestinal sistem kanaması hastalarında mevsimsel faktörlerin prognoz açısından etkileyici ve belirleyici rolü bulunmamıştır.

Gastrointestinal hastalıklarGastrointestinal hemorajiMevsimler+3
Esra Özer
Tekirdağ Namık Kemal University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kronik böbrek hastalığı tanılı bireylerde sarkopeninin değerlendirilmesi: Kas kitlesi, fiziksel performans ölçümleri ve inflamasyon belirteçleri arasındaki ilişki

Çalışmamız, Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı, Nefroloji polikliniğine başvuran hastaların SPPB, TUGT, HANDGRIP, BIA gibi analizler ve SarQol anketi aracılığıyla sarkopeni açısından durumlarının tespiti ayrıca sosyodemografik özellikleri, laboratuvar değerleriyle bu hastalardaki sarkopeni sıklığını, PCO serum düzeyleri ile sarkopeni ilişkisini taramayı amaçlamıştır. Çalışmaya 126 hasta alınmış; bu hastalara gönüllü bilgilendirilmiş rıza formu ile ilgili bilgilendirme yapılmıştır. Hastaların hastane sistemi üzerinden kan ve idrar tetkikleri incelenip, anket ve ölçüm sonuçları ile beraber istatistiksel analizi yapılmıştır. Çalışmamızda KBH tanılı hasta grubunda kontrol grubuna kıyasla sarkopeni sıklığının arttığı ve KBH evresi ilerledikçe sarkopeni testlerinin istatistiksel anlamlı düzeyde bozulduğu gözlenmiştir. Yaş, cinsiyet, ek hastalık (HT, DM, KAH, HL), VKI, diüretik kullanımı durumları ile sarkopeni sıklığı arasında anlamlı ilişki saptanmış olup alkol kullanımı çalışmamızda negatif yönde korelasyon göstermiştir. Sarkopenik saptanan hastalarda analizde kullanılan SPPB, TUGT, HANDGRIP, SMMI analizleri güçlü pozitif korelasyon göstermiştir. Kullanılan SarQol anketinin toplam skoru sağlıklı kontrol grubunda hem sarkopenik hem de nonsarkopenik KBH grubundan daha yüksek bulunmuştur. Laboratuvar tetkikleri açısından sarkopenik grupta albümin, HGB, D vitamini değerleri kontrol ve nonsarkopenik KBH grubuna göre düşük saptanırken; K, fosfor, PTH daha yüksek değerlerde bulunmuştur. Yine çalışmamız KBH varlığının etkileri yönünden değerlendirildiğinde SPPB, TUGT, HANDGRIP, SarQol değerleri açısından anlamlı bulunmuştur. Protein carbonyl düzeyi ile yaş ve NLO pozitif yönde, lenfosit sayısı negatif yönde korelasyon göstermiştir. Sonuç olarak; sarkopeni oksidatif strese ikincil KBH hasta grubunda sıklığı artan önemli bir önlenebilir sağlık sorunu olup hastalar sarkopeni açısından değerlendirilmelidir. Öngörmede oksidatif stres biyobelirteçlerinden yararlanılabilmekte ve tedavide bu yolaktan yola çıkılarak stratejiler oluşturulabilmektedir.

AnketlerBöbrek hastalıklarıBöbrek yetmezliği+4
Ecem Bilgehan Erden
Tekirdağ Namık Kemal University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Tip 2 diabetes mellitus hastalarında eksenatid kullanımı ile vücut ağırlığı, açlık kan şekeri, lipit profili ve hemoglobin A1C değerlerindeki değişim

Amaç: Diabetes mellitus glukoz metabolizmasında kronik bozukluğa bağlı komplikasyonlar ve komorbiditeler ile seyreden dünya genelinde yaygın bir halk sağlığı sorunudur. Hastalarının büyük çoğunluğunu tip 2 diyabet hastaları oluşturmakta ve hem ülkemizde hem de dünyada tip 2 diyabet hastalarının çoğunluğu fazla kilolu yada obezdir. GLP-1 Reseptör agonistleri tip 2 diyabet tedavisinde kullanılan ajanlardandır. Klinik çalışmalarda kilo ve glisemik kontrol üzerinde olumlu etkileri bildirilmiştir. Eksenatid grubun ilk üyesi olup GLP-1 reseptör analoğudur. Doğal GLP-1 ile %53 homoloji gösterir ve DPP-4'e karşı dirençlidir. Çalışmamız günde 2 defa eksenatid kullanımının kilo, HbA1C, açlık plazma glukozu, lipid profili, kan basıncı, ALT, AST değişkenleri üzerindeki etkisini inceledik. Metod: Çalışma Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Endokrinoloji polikliniğinde 2014 Ağustos-2021 Ağustos Tarihleri arasında Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Polikliniğinde takipli 199 hastanın verilerinin retrospektif olarak başlangıç anı, 6.ay, 12.ay ve 24. aylarda toplanmasıyla oluşturuldu. Bulgular: Çalışmamızda yer alan 199 hastanın 157'si (%78,9) kadın, 43'ü (%8,4) erkekti. Hastaların yaş ortalamaları 51,93 (±10,15 yıl) olup ortalama tip 2 diyabet tanı süresi ay olarak 105,98 (±68,34 ay) izlendi. Eksenatid kullanım süresi ortalama 16,88 (12±17 ay) olup 6 ay ve altında kullanan hasta sayısı 72 (%36,2), 7 ay ve 12 arası kullanan hasta sayısı 43 (%21,6), 13 ay ve üzeri kullanan hasta sayısı 84 (%42,2) olarak izlendi. Başlangıç anı ortalama değerleri kilo 107,34 ± 19,30 kg, VKİ 41,64 ± 7,47 kg/m2, HbA1C % 7,45 ± 1,50, açlık plazma glukozu 149,41 ± 50,15 mg/dl, sistolik kan basıncı 143,63 ± 17,14 mmhg, diyastolik kan basıncı 88,41 ± 9,13 mmhg, ALT 25,24 ± 16,06 U/L, AST 22,20 ± 11,70 U/L olarak saptandı. 6. ayda kiloda ortalama 7,04 kg düşüş izlendi. 12. ayda düşüşün ortalama 9,62 kg ulaştığı sonrasında da 2 yıl sonuna kadar korunduğu görüldü (p<0,001). 6. ayda ortalama olarak HbA1C'de %0,63 (p<0,001), APG'de 11,88 mg/dl (p<0,001), sistolik kan basıncında 5,84 mmhg (p<0,001), diyastolik kan basıncında 3,9 mmhg (p<0,001), ALT'de 3,62 U/L (p<0,001), AST'de 2,52 U/L (p<0,01) düşüş izlendi. Sonrasında düşüşlerin 2 yıl sonuna kadar korunduğu izlendi. 2 yıl süresince Lipid profili üzerinde istatiksel anlamlı fark saptanmadı. Sonuç: 2 yıl veya daha az süreli eksenatid tedavisi glisemik kontrol, kilo kaybı, hepatik belirteç ve kan basıncı üzerinde iyileştirici etki göstermiştir.

Diabetes mellitusDiabetes mellitus-tip 2Eksenatid+1
Efe Tuzcu
Tekirdağ Namık Kemal University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

AML hastalarında port ve kateter kullanımının farklarının karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmamızda tanı ve tedavi boyunca damar yolu erişimi olarak santral venöz kateter kullanan (Hickman ve port kateteri) AML tanılı hastaların; demografik verileri, laboratuar parametreleri, santral venöz kateter ilişkili komplikasyon oranları, komplikasyon tipleri, bu komplikasyonların yönetimi ve tedavi sonuçları incelenip, AML tanılı benzer hasta gruplarının verileri ile kıyaslayıp, tüm bu parametrelerin genel sağkalım ve hastalıksız sağ kalıma katkı sağlayıp sağlamadığını araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2017 - Ocak 2023 tarihleri arasında Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Hematoloji polikliniğimizde takip edilen ve santral venöz kateter kullanan AML tanılı 76 hastanın anamnezleri, demografik verileri, biyokimyasal laboratuar sonuçları ve elektronik dosya kayıtları retrospektif olarak incelenmiştir. Alınan tedaviler sonucunda kür sağlanan ve sağlanamayan hastalar belirlenmiştir. İncelenen tüm parametrelerin genel sağkalıma ve hastalıksız sağkalıma olan etkisi istatistiksel analizler ile incelendi. Bulgular: Çalışmaya alınan 76 hastanın 41'i kadın (%53,9), 35'i erkek (%46,1) idi. Hastaların yaşı 24 ile 92 arasında değişmekte olup yaş ortalaması 69,1 yıl idi. 55(%72,4) hasta Hickman kateteri, 21 (%27,6) hasta port kullanmaktaydı. Hickman kateteri ile takip edilen hastaların tanı anındaki LDH değeri, port ile takip edilen hastalara kıyasla daha yüksekti (p=0,033). Kateter enfeksiyonu olan 39 (%51,3) hasta, kültür üremesi olan 37 (%48,7) hasta olup bu hastaların 22'sinde (%59,5) Hickman kateteri mevcuttu (p=0,014). Benzer şekilde Hickman kateterine sahip olan AML tanılı hastalarda kültür üremeleri daha fazlaydı (p=0,030). Ayrıca Port kateteri ile kültür üremesi ve kateter enfeksiyonu arasında zayıf pozitif korelasyon saptandı(sırasıyla; r=0,249, p=0,03; r=0,281, p=0,014). Kür durumunun genel sağkalım üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi mevcuttur(p<0,001) ve kür sağlanmayan hastalar sağlananlara kıyasla 21,96 kat daha riskli idi. Sonuç: Çalışmamızda AML tanılı hastalarda seçilecek santral venöz erişim çeşidinin ve cinsiyetin sağkalıma etkisi olmadığı ancak yaş parametresinde her 1 yıllık artış 1,023 kat genel sağkalımda olmama riskini arttırdığı saptanmıştır. Hickman kateterine sahip olan hastalarda tanı anında serum LDH yüksekliği göze çarpmaktadır ve yine Hickman kateteri olan hastalarda port kateteri olan hastalara kıyasla daha sık kateter ilişkili enfeksiyon saptanmıştır ve kültür üremeleri sağlanmıştır. SVKİE'de önlenebilir faktörler göz önüne alınmalı el hijyenine ve gerekli anti septik önlemlere mutlaka çok dikkat edilmelidir Santral damar yolu çeşidi ile lökosit, CRP ve prokalsitoninin tanı anındaki ve enfeksiyon anındaki değerleri arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Her bir birim total bilirubin ve yaş artışının 1,265 kat genel sağ kalımda olmama riskini sırasıyla (1,265 ve 1,023 kat) arttırdığı görülmüştür. Kür sağlanan hastalarda genel sağkalım oranı 21,95 kat daha fazla idi. Sonuç olarak; AML hastalarında port kateterleri, Hickman kateterlerine kıyasla, enfeksiyöz komplikasyonlar açısından daha tercih edilebilir olduğu saptanmıştır.

Melek Çıldır Gümüş
Süleyman Demirel University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Ülseratif kolit hastalarında CRP / Albümin Oranı, Albümin / Platelet Oranı ve Sistemik İmmün İnflamasyon İndeksi (Sİİ) ile hastalık aktivitesi ilişkisi

Ülseratif Kolit Tanılı Hastalarda CRP / Albümin Oranı, Albümin / Platelet Oranı ve Sistemik İmmün İnflamasyon İndeksinin Hastalık Aktivasyonunu Belirlemedeki Rolü Amaç: Çalışmamızda ülseratif kolit tanılı hastalarda CRP / albümin oranı, albümin / platelet oranı ve sistemik immün inflamasyon indeksini belirleyerek bu değerlerin hastalık aktivasyonunu belirlemedeki rolünü retrospektif olarak araştırmak amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışma tek merkezli olarak Süleyman Demirel Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi İç Hastalıkları Klinikleri ve Gastroenteroloji Kliniği'nde takip edilen ülseratif kolit tanısı olan 130 hastanın dosyası retrospektif olarak taranarak gerçekleştirildi. Çalışmaya Ocak 2015 ve Aralık 2022 tarihleri arasında ülseratif kolit tanısı olup hastanemize başvuru yapan rutin tanı ve tedavi sürecindeki 18-80 yaşları arasındaki hastalar dâhil edilirken hikâyesinde malignite, romatolojik hastalık, bilinen hematolojik hastalık, karaciğer yetmezliği, kronik böbrek yetmezliği, otoimmun hastalığı olan hastalar çalışma dışı bırakılmıştır. Çalışmada hastalık şiddetine ait kolonoskopik bulgular, kolondaki tutulum yeri, CRP (C-reaktif protein), eritrosit sedimentasyon hızı (ESH), lökosit sayısı, nötrofil sayısı, lenfosit sayısı, nötrofil / lenfosit oranı (NLO), platelet sayısı, platelet / lenfosit oranı (PLO), hemoglobin (hb) düzeyi, albümin düzeyi, fekal kalprotektin düzeyi ile CRP / albümin oranı (CAO), albümin / platelet oranı (APO) ve Sİİ (sistemik immün-inflamasyon indeksi) düzeyi değerlendirilmiştir. Hastalar kolonoskopik aktivite skoru (Rachmilewitz Endoskopik Aktivite İndeksi) kullanılarak remisyon ve aktif hastalık olmak üzere iki farklı gruba ayrılarak gruplar arasında CAO, APO ve Sİİ değerlerinin hastalık aktivitesi ile değişimi karşılaştırılmıştır. Veri sunumu; sayı, yüzde değerler, ortalama, standart sapma, en küçük-en büyük değerler, tablo ve grafikler kullanılarak yapılmıştır. Toplanan veriler SPSS 22 paket programında tanımlayıcı istatistik, Bağımsız Örneklem t-Testi, Mann-Whitney U Testi, Ki-kare Testi, Kruskal Wallis Testi, Kolmogorov-Smirnov Testi, ROC Analizi ve Pearson Korelasyon Testleri ile analiz edildi. p anlamlılık düzeyi, p˂0,05 olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmada ülseratif kolit tanısı ile takip edilen 130 hastanın %57,7'si (n=75) erkek, %42,3'ü (n=55) kadındı. Hastaların yaş ortalaması 45,9±16,9 olarak bulundu. Hastaların endoskopik aktivite indeksine göre %55,4'ü (n=72) aktif hastalık döneminde, %44,6'sı (n=58) remisyonda idi. ÜK hastalarında CRP, ESH, NLO, FK ile hastalık aktivasyonu arasında pozitif yönlü bir ilişki saptanmıştır. PLO ile hastalık aktivitesi arasında korelasyon saptanmamıştır. Sİİ ve CAO ile hastalık aktivitesi arasında pozitif korelasyon, APO ile hastalık aktivitesi arasında negatif korelasyon olduğu görülmüştür. Ayrıca CAO, APO değerlerinin tutulum yaygınlığı ile ilişkisi olduğu görülmüştür. Yaygın tutulumu olanlarda CAO değerinin yüksek APO değerinin ise düşük olduğu görülmüştür. Sİİ değeri ile tutulum yaygınlığı arasında ilişki saptanmamıştır. Sİİ seviyeleri arttıkça NLO, PLO, CRP, ESH, CAO düzeylerinin de artmakta olduğu, APO düzeylerinin ise azalmakta olduğu görüldü. Sİİ seviyeleri arttıkça FK düzeyleri de artmaktaydı. Ancak aralarındaki bu ilişki düşük düzeydeydi ve istatistiksel olarak da anlamlı değildi. CAO seviyeleri arttıkça NLO, PLO, CRP, ESH laboratuvar değerlerinin artmakta olduğu; hemoglobin, albümin, APO değerlerinin azalmakta olduğu görüldü. APO seviyeleri arttıkça hemoglobin, albümin laboratuvar değerlerinin artmakta olduğu; lökosit, nötrofil, lenfosit, trombosit, PLO, CRP ve ESH değerlerinin ise azalmakta olduğu görüldü. Aralarındaki bu ilişkiler istatistiksel olarak anlamlıydı. APO seviyeleri ile NLO ve FK değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı. Sonuç: Ülseratif kolit tanılı hastalarda CRP / albümin, albümin / platelet oranları ve sistemik immün inflamasyon indeksi gibi inflamatuar belirteçlerin düzeyi hastalığın klinik, laboratuvar ve endoskopik aktivitesini öngörmede yardımcıdır. Bu belirteçlerin analizi takip ve tedavide yol gösterici olabilir. Konuyla ilgili ileriye dönük ve daha kapsamlı çalışmalar literatüre bilgi sağlayacaktır.

Sevgi Alkan
Süleyman Demirel University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Sglt 2 inhibitörü kullananlarda konstipasyon ciddiyet ölçeği değerlendirilmesi

Amaç: DM tedavisindeki antidiyabetiklerden biri olan SGLT2 inhibitörlerinin tedaviye başlanıldığı gün ve 3 ay sonrası ölçek ile konstipasyon üzerine etkisini değerlendirmek amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız Süleyman Demirel Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi İç Hastalıkları bölümüne başvuran diyabet tanısı ile takipli olup SGLT2 inhibitörü başlanması planlanan 61 hasta dahil edilmiştir. SGLT2 inhibitörü başlanması planlandığı gün ve 3 ay sonra olmak üzere 2 kez anket uygulanmıştır. Veriler, IBM SPSS.25 (IBM Inc., Chicago, IL, ABD) programına aktarılarak istatistiksel analizlerle değerlendirildi. Bütün analizlerde anlamlılık düzeyi olarak p<0.05 değeri kabul edildi. Bulgular: Hastaların 40'ı erkek 21'i kadındı. Çalışmamızda dışkı tıkanıklığı, kalın bağırsak tembelliği ve ağrı düzeylerinde başlangıç değerlerine kıyasla anlamlı bir azalma gözlemlenmiştir (p<0,05). Toplam puan da başlangıçta 5,79 iken, son ölçümde 3,30'a gerilemiş olup bu düşüş istatistiksel olarak anlamlıdır (p<0,001). Her iki cinsiyette de toplam puan ortalamasında anlamlı bir düşüş gözlendi. Sonuç: SGLT2 inhibitörlerinin konstipasyona etkisi değerlendirildi. Erkekler dışkı tıkanıklığı ortalamasında zamana göre anlamlı bir düşük gözlenmişken, kadınlardaki düşüş anlamlı bulunmadı. Her iki cinsiyette de kalın barsak tembelliği ortalamasında anlamlı bir azalma olduğu elde edildi. Kadınlardaki ağrı ortalamasında anlamlı bir düşüş görülmüşken, erkeklerdeki ortalama ağrı düşüşü anlamlı görülmedi. Her iki cinsiyette de toplam puan ortalamasında anlamlı bir düşüş gözlendi.

Aişe Duran Canbulut
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Tek merkezli yapılan renal biyopsilerde renal hastalıkların insidansı

Amaç: Bu çalışmada amacımız bölgemizde yapılmış olan perkutan böbrek biyopsi sonuçları ile saptanan böbrek patolojileri ile hastalara ait demografik verilerin, başvuru klinik özelliklerinin ve laboratuar değerlerinin arasındaki ilişkiyi incelemektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada Süleyman Demirel Üniversitesi Eğitim ve Uygulama Hastanesi İç Hastalıkları Nefroloji Bilim Dalı'nda Ocak 2010 - Haziran 2024 tarihleri arasında böbrek biyopsisi yapılmış olan 18 yaş ve üzeri bu hastaların geriye yönelik dosya taraması yapılması planlanmıştır. Bilinen malignitesi olan hastalar ve transplant böbrek biyopsileri çalışmaya dahil edilmeyecektir. Bulgular: Çalışmaya Nefroloji kliniğimizde perkutan böbrek biyopsisi yapılan 196 (%54,3)'sı erkek 165 (%45,7)'si kadın olmak üzere 361 hasta dâhil edildi. Çalışmaya dahil edilen 287 hastanın (%79,5) yaşı 60 yaş altında idi. Böbrek biyopsi sonuçlarına göre hastalar 4 gruba ayrılmıştır. 261 (%72,3) hastada primer glomerüler patoloji saptanmıştır ve bunu sekonder glomeruler patoloji takip etmiştir 87 (%24,1). Tüm gruplar içerisinde saptanan en sık tanılar 93 (%25,8) hastada FSGS, 48 (%13,3) hastada IgA nefropatisi, 45 (%12,5) hastada minimal değişiklik hastalığı olarak saptanmıştır. Tübülointerstisyel patolojilerde, 24 saatlik idrarda proteinüri >3500 (mg/gün) oranının primer ve sekonder glomerüler patolojilerde kıyasla daha düşük olduğu görülmüştür(p=0,013). LN tanısı alan hastaların 26 (%86,7)'si kadındı ve sadece 1 (%3,3)'i 60 yaş üzerinde saptandı. Ayrıca MN tanısı alan hastaların tamamında 18 (%100) 24 saatlik idrar proteinüri >3500 (mg/gün) olarak saptanmıştır. Sonuç: Çalışmamız bölgemiz verilerini yansıtan sayı olarak en kapsamlı çalışmalar arasındadır. Bu konuyla ilgili çalışmaların çoğu primer veya sekonder glomerülonefrit gibi alt gruplara odaklanmıştır. Bizim çalışmamızda ise ek olarak tübülointerstisyel patolojiler ve vasküler patolojiler ile olan ilişkisi incelenmiştir ve elde ettiğimiz sonuçlar genel olarak ülkemiz ve dünya literatürüyle uyumludur ancak bölgesel ve ülkesel bazı farklılıklar içermektedir. Belirlenen klinik tablolar etnik köken, sosyoekonomik faktörler, biyopsi endikasyonları gibi nedenlerle merkezden merkeze farklılık gösterebilmektedir. Bu nedenle böbrek biyopsi endikasyonlarının sadece nefroloji uzmanı olarak değil genel dahiliye ve aile hekimi uzmanı olarak da iyi bilinmesi ve hastaların semptomatik olmadan nefroloji kliniklerine gönderilmesi gerektiğini göstermiştir. Anahtar sözcükler: Perkutan böbrek biyopsisi, Glomerülonefritler, Kronik böbrek yetmezliği, Nefrotik sendrom, Nefritik sendrom

Elif Karagöz
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Romatoid artritli hastalarda ürik asit düzeylerinin hastalık aktivitesi üzerine ilişkisinin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Bu çalışmanın amacı, Romatoid Artrit (RA) hastalarında serum ürik asit düzeylerinin hastalık aktivitesi, serolojik durum, organ tutulumu ve kullanılan antiromatizmal ilaçlarla ilişkisini retrospektif olarak incelemektir. Materyal ve Metot: Çalışmaya 84 seropozitif RA, 84 seronegatif RA ve kontrol grubu olarak 84 osteoartrit (OA) hastası olmak üzere toplam 252 kişi dahil edildi. Hastaların demografik verileri, DAS28 skorları, laboratuvar parametreleri (ürik asit, CRP, ESH, Sİİ vb.) ve aldıkları tedaviler dosyalardan incelendi. Bulgular: Çalışmanın ana bulgusu, ürik asit düzeylerinin RA hasta grubunda, özellikle de seropozitif RA hastalarında (4,3±1,2 mg/dL), OA kontrol grubuna (5,2±1,2 mg/dL) kıyasla istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha düşük olduğudur. Ürik asit düzeyleri ile hastalık aktivite skorları (DAS28) ve CRP arasında anlamlı bir korelasyon saptanmamıştır. Tedaviler incelendiğinde, leflunomid kullanan hastalarda ürik asit düzeyleri anlamlı olarak daha düşük (p=0,000) bulunurken, metotreksat kullananlarda ise literatürle çelişkili olarak daha yüksek (p=0,035) saptanmıştır. Leflunomid kullanmayan hastalar kendi içinde analiz edildiğinde dahi, seropozitif gruptaki düşük ürik asit eğiliminin devam etmesi, bu durumun sadece ilaç etkisine bağlı olmayıp seropozitifliğin kendisiyle ilişkili olabileceğini düşündürmektedir. Seropozitif RA hastalarında akciğer tutulumu (%14,3) ve akciğer nodülü (%35,7) sıklığı seronegatif hastalara göre daha yüksek bulunmuştur. Sonuç: Bu çalışmada ürik asit, RA hastalık aktivitesinin güvenilir bir göstergesi olarak bulunmamıştır. Seropozitif RA'da gözlenen düşük ürik asit seviyeleri, kısmen leflunomid tedavisiyle ilişkili olmakla birlikte, altta yatan başka biyolojik mekanizmaların da rol oynayabileceğine işaret etmektedir. Anahtar Kelimeler: Romatoid Artrit, Ürik Asit, Hastalık Aktivitesi, DAS28, Leflunomid, Seropozitif

Artrit-romatoid
Ümit Aydın
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Renal replasman tedavisi alan hastalarda CRP / albümin oranının mortalite ile ilişkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada, renal replasman tedavisi (RRT) alan hastalarda C-reaktif protein (CRP) / albümin oranının (CAO) mortalite ile olan ilişkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif kesitsel ve çok merkezli çalışmaya, 2022–2023 yılları arasında Süleyman Demirel Üniversitesi Eğitim ve Uygulama Hastanesi, Isparta Şehir Hastanesi ve Şehit Yunus Emre Devlet Hastanesi'nin nefroloji kliniklerinde hemodiyaliz tedavisi alan toplam 204 hasta dâhil edildi. Hastalar sağ kalım durumlarına göre yaşayanlar ve eksitus durumunda olanlar olarak iki gruba ayrıldı. Demografik veriler, laboratuvar bulguları (CRP, albümin, hemoglobin, nötrofil, lenfosit vb.) ve klinik bilgiler dosya kayıtlarından elde edildi. CAO hesaplandı. Gruplar arasında istatistiksel fark olup olmadığı analiz edildi. ROC analizi ile CAO'nun mortaliteyi öngörme gücü değerlendirildi. Bulgular: Çalışma sonunda mortalite gelişen hastalarda CAO değerlerinin anlamlı derecede yüksek olduğu tespit edildi (p<0,001). CAO için ROC eğrisi altında kalan alan (AUC) değeri 0,763 olarak bulundu. Bu sonuç CAO'nın mortaliteyi öngörmede değerli bir biyobelirteç olabileceğini göstermektedir. Ayrıca yaşamayan hastalarda CRP yüksek, albümin düşük; Kt/V ve lenfosit düzeyleri anlamlı olarak daha düşüktü. Sonuç: Renal replasman tedavisi alan hastalarda CAO, mortalite ile anlamlı ilişkili bulunmuştur. Bu oran, inflamasyon ve beslenme durumunu birlikte yansıttığı için klinikte kolay uygulanabilir, pratik ve değerli bir prognostik göstergedir. Anahtar Kelimeler: CRP, Albümin, CAO, Mortalite, Hemodiyaliz, İnflamasyon

Serum albümin-insan
Elif Yılmaz Aydın
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Demir eksikliği anemisi olan 18-49 yaş arası kadınlarda Pika ile obsesif kompülsif belirtiler arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Küresel anemi prevalansı tahmini %24,8 olup 1,62 milyar kişiyi etkilemektedir. Dünyada en sık görülen anemi çeşidi olan demir eksikliği anemisi önemli bir sağlık sorunudur. Demir eksikliği anemisinde baş dönmesi, çarpıntı hali ve halsizlik en sık görülen yakınmalardır. Ülkemizde ciddi bir sağlık sorunu olan pika yiyecek sınıfında olmayan maddelerin devamlı tüketilmesi olarak tanımlanmaktadır. Bu çalışmada demir eksikliği anemisi olan 18-49 yaş arasındaki kadınlardaki pika sıklığını ortaya çıkartmak, pika ile obsesif kompulsif belirtiler arasındaki bir ilişki olup olmadığını tespit etmek ve ilişki olması durumunda bu ilişkinin hangi bağlamda olduğu ortaya koymak amaçlandı. Kesitsel, tanımlayıcı özellikte olan bu çalışmaya, 18-49 yaş arasındaki 170 kadın dahil edildi. Veri toplama aracı olarak; araştırmacı tarafından hazırlanan 'Sosyodemografik Bilgi Formu' ve 'Obsesif İnanışlar ölçeği' kullanıldı. Veriler, SPSS (Statistical Package for the Social Sciences) 22 paket programında istatistiksel analizlerle değerlendirildi. Bağımsız Örneklem t ve One-Way ANOVA testleri kullanıldı. Parametrik kriterleri sağlamayan verilerin analizinde ise parametrik olmayan testlerden; Mann-Whitney U ve Kruskal Wallis testleri kullanıldı. Sayısal değişkenler arasında ilişkiyi belirlemek için, normal dağılım gösteren sayısal parametrelerin karşılaştırılmasında Pearson Korelasyon testinden yararlanıldı. Anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edildi. Hastaların yaş ortalaması 29,3±8,6 idi. Hastaların %44,1' inde pika Sendromu saptandı. OİÖ-44 genel ölçek puan ortalaması 164,7±44,7 idi. Maddeleri yeme isteği olan hastaların Obsesif İnançlar Ölçeği-44 toplam puan ortalaması (177,8±44,1), maddeleri yeme isteği olmayan hastalara göre (152,7±42,1) daha yüksek bulundu. Pika Sendromu olan anemik hastaların Obsesif İnançlar Ölçeği-44 toplam puan ortalaması (175,9±46,1), Pika Sendromu olmayan anemik hastalara göre (155,8±41,7) daha yüksekti. Bu fark istatistiksel olarak da anlamlı bulundu (p=0,003). Demir Eksikliği anemisi gelişmekte olan ülkeler başta olmak üzere, tüm dünyada önemli bir sağlık sorunu teşkil etmektedir. Anemisi olan hastalarda pika sendromu ve OKB beraber görülebilmektedir. Bu yüzden anemisi olan hastalarda hem pika semptomları hem de obsesif kompulsif belirtilerin sorgulanması önem arz etmektedir.

Aybüke Göçer Gencer
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Splenektomize hastaların venöz tromboemboli ve malignite gelişimleri açısından değerlendirilmesi: Bir Güney Anadolu şehrinden (Isparta) retrospektif tek merkezli bir çalışma

Amaç: Bu çalışmada, splenektomi sonrasında DVT/VTE gelişim sıklığı ile gelişen DVT/VTE'lerin lokalizasyonlarının ve geliştikleri zaman aralığınının araştırılması amaçlandı. Splenektomi sonrasında hangi malignitelerin geliştiği ve ne kadar sürede geliştiğinin de araştırılması amaçlandı. Materyal ve Metod: SDÜ Araştırma ve Uygulama Hastanesi'nde 01.01.2005 ve 07.07.2023 tarihleri arasında splenektomi yapılmış olan 189 hasta çalışmaya alındı. Hastaların splenektomi sonrasında VTE gelişim durumları ve malignite gelişim durumları araştırıldı. Splenektomi etiyolojileri incelendi. Trombosit düzeyleri analiz edildi. Hastalar kategorize edilerek subgrup analizler ve karşılaştırmalar yapıldı. Bulgular: Splenektomi sonrası ilk 1 ayda tromboz gelişme durumu ile splenektomi öncesi son trombosit düzeyi arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (p=0,045). Splenektomiden 1-6 ay sonra, verisine ulaşılabilen hastaların %29,3'ünde en düşük trombosit seviyesinin 450.000/mm³'ün üzerinde olduğu tespit edildi. Splenektomiden 6. aydan sonra ise verisine ulaşılabilen hastaların %10,9'unda en düşük trombosit seviyesinin 450.000/mm³' ün üzerinde olduğu tespit edildi. Splenektomi sonrası en sık görülen tromboz tipi portal ven trombozu olup, hem erken hem de geç dönemde görülebileceği tespit edildi. Tüm splenektomize hastaların %4,2'sinde post splenektomi ilk 1 ay içerisinde VTE geliştiği tespit edildi. İTP nedeniyle splenektomi uygulanan hastaların %71,2'sinde 6. aydan sonra görülen en düşük trombosit düzeyi 30.000 /mm³'ün üzerindeydi. Splenektomi sonrası malignite gelişmesi ile splenektomi önce ve sonrası trombosit düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edilmedi. Sonuç: Splenoktomi sonrasında, takip eden dönemde trombositoz sıklığı azalmakla birlikte devam etmektedir. Splenektomi sonrası malignite gelişimine splenektomi öncesi ve sonrası trombosit düzeylerinin etkisi olmadığı düşünülmektedir.

Emre Karanfil
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Tip 2 diyabetes mellitus'lu hastalarda deri, saçlı deri, oral mukoza ve tırnak bulguları ve bu bulguların diyabetik komplikasyonlarla ilişkisinin değerlendirilmesi̇

Diabetes Mellitus (DM) ve neden olduğu mikrovasküler ve makrovasküler komplikasyonlar, hastalarda morbidite ve mortalite açısından önemlidir. Deri ve ekleri; diyabetin sistemik etkilerini görünür kılar. Dermatolojik bulgular, diyabetin erken tanısına, metabolik kontrol düzeyi ve komplikasyonların değerlendirilmesine katkı sağlar. Bu çalışmada, tip 2 DM hastalarında deri, saçlı deri, oral mukoza ve tırnak bulgularını incelemeyi; bu bulguların diyabetin komplikasyonlarıyla ve metabolik, demografik parametrelerle ilişkilerini değerlendirmeyi amaçladık. Çalışmaya Eylül 2024-Mart 2025 tarihleri arasında kliniğimize başvuran Tip 2 DM tanılı hastalar alındı. Toplam 584 katılımcı dahil edildi; 390'ı tip 2 DM'li, 194'ü sağlıklı kontrol grubuydu. Sağlıklı kontroller, kronik hastalığı ve laboratuvar patolojisi olmayan gönüllülerden seçildi. Hastaların yaş, cinsiyet, vücut kitle indeksi, diyabet süresi, diyabetik komplikasyonları kaydedildi. Dermatolojik muayeneleri yapıldı, bulgular kaydedildi. İstatiksel analiz için SPSS 22.0 programı kullanıldı. DM grubunda en sık gözlenen dermatolojik bulgu kserozis kutisti, kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde daha sık saptandı (%44.9; p<0.001). Akrokordonlar ikinci, kutanöz enfeksiyonlar üçüncü en sık bulguydu (sırasıyla %44.6, %41). Cherry anjiyom (%30.8) kontrol gruba göre anlamlı fazlaydı (p<0.001). Saç bulgularında en sık androgenetik alopesi saptandı (%27; p<0.001). Kutanöz enfeksiyonlar içinde onikomikoz en yaygındı (%23.8; p<0.001). Oral mukoza bulgularından yalnızca çürük diş anlamlıydı (p<0.001). Tırnak bulgularında subungual hiperkeratoz (%33.3) ve sarı tırnak (%29.7) öne çıktı. Diyabetik nöropati ile onikomikoz (p=0.004); diyabetik nefropati ile diyabetik ayak, tinea ve diyabetik bül (p<0.001, p=0.016, p=0.036) arasında anlamlı ilişkiler bulundu. Diğer komplikasyonlarla da ilişkili bulunan dermatolojik bulgular mevcuttu. Diyabetli bireylerde dermatolojik bulgular sık görülmekte, bulgular bazı diyabetik komplikasyonlarla anlamlı ilişkiler göstermektedir. Dermatolojik muayene, diyabetin sistemik etkilerinin bir göstergesi olarak, hastaların izlemi sırasında bütüncül yaklaşımın bir parçası olarak değerlendirilmelidir.

Gökçe Nur Ertuğrul
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Metotreksat ile indüklenmiş karaciğer toksisitesinde E vitamininin SIRT 1, Nrf-2, Keap-1, HO-1 yolakları üzerinden koruyucu etkilerinin araştırılması

İlaç kaynaklı karaciğer hasarı (İKKH); yüksek transaminaz düzeyi, hepatit, hepatoselüler nekroz, kolestaz, steatotik karaciğer hastalığı ve karaciğer sirozu gibi birçok klinik durumla sonuçlanabilir. İKKH yaygın görülen advers ilaç reaksiyonlarındandır (AİR) ve AİR ile gelişen zorluklar sonucu ilaç çalışmaları önemli derecede azalmaktadır. İKKH'nin önlenmesine yönelik yeni tedavi yaklaşımları önem kazanmakta olup, çalışmamızda E vitamininin metotreksat ile indüklenmiş karaciğer hasarı üzerindeki potansiyel koruyucu etkileri araştırılmıştır. Bu amaçla çalışmamızda; toplam 32 adet dişi Wistar Albino rat, her grupta 8 adet rat bulunacak şekilde gelişigüzel olarak dört gruba ayrılmıştır. Kontrol grubuna beş gün boyunca intraperitoneal (i.p) serum fizyolojik (SF) uygulanmıştır. Metotreksat (MTX) grubuna ilk gün 20 mg/kg dozda MTX i.p uygulanmış, ardından çalışma süresince beş gün boyunca SF verilmiştir. MTX+E vitamini grubuna sadece ilk gün MTX verilmiş ve çalışma boyunca beş gün süreyle 100 mg/kg E vitamini i.p uygulanmıştır. Sadece E vitamini verilen gruba ise 5 gün süreyle E vitamini uygulanmıştır. 5. günün sonunda, son ilaç uygulamasından 2 saat sonra tüm gruptaki ratlar sakrifiye edilmiştir. Elde edilen karaciğer dokularında biyokimyasal olarak total antioksidan seviyesi (TAS), total oksidan seviyesi (TOS), oksidatif stres indeksi (OSI); histopatolojik olarak hiperemi, hemoraji, inflamasyon, nekroz skorları; immünohistokimyasal incelemeler tümör nekroz faktör-alfa (TNF-α) ve kaspaz-3; genetik düzeyde ise sirtuin1 (SIRT1), nükleer faktör eritroid 2 ile ilişkili faktör-2 (Nrf2), Kelch benzeri ECH ile ilişkili protein1 (Keap1) ve hem oksijenaz-1 (HO-1) gen ekspresyonları analiz edilmiştir. MTX grubunda; biyokimyasal olarak artmış TOS ve OSI değerleri, azalmış TAS değeri; histopatolojik düzeyde karaciğer doku bütünlüğünün bozulması; immünohistokimyasal olarak inflamasyon ve apoptoz belirteçlerinde artış; genetik düzeyde ise azalmış SIRT1, Nrf2, Keap1 ve HO-1 gen ekspresyonları saptanmıştır. MTX+E vitamini grubunda ise saptanan patolojik parametrelerde anlamlı seviyede düzelmeler gösterilmiştir. Bu elde edilen bulgular ışığında; E vitamininin metotreksat ile indüklenmiş karaciğer toksisitesinde korucu etki göstermiş olduğu ve bu etkinin oksidatif stres, inflamasyon ve apoptoz mekanizmalarını düzenleyerek ortaya çıktığı sonucuna ulaşılmıştır.

Nihan Dönmez
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Akut pankreatitin ciddiyetini belirlemede yapay zekanın yeri

Bu çalışmada, akut pankreatitli hastalarda hastalık şiddeti ve majör klinik sonlanımların öngörülmesinde yapay zekâ (YZ) tabanlı makine öğrenmesi modellerinin tanısal ve prognostik değerini değerlendirmek ve bu modellerin klasik klinik skorlama sistemleri olan Ranson (0. saat) ve BISAP ile karşılaştırmalı performansını incelemek amaçlanmıştır. Retrospektif gözlemsel tasarımla yürütülen çalışmaya akut pankreatit tanısı alan hastalar dâhil edilmiş; olgular organ yetmezliği varlığı, pankreatik nekroz gelişimi ve Revize Atlanta sınıflamasına göre hafif, orta ve şiddetli olarak sınıflandırılmıştır. Klinik, laboratuvar ve radyolojik veriler istatistiksel olarak analiz edilmiş; Random Forest, Gradient Boosting ve Ensemble Learning tabanlı YZ modelleri geliştirilerek klasik skorlama sistemleriyle karşılaştırılmıştır. Bulgulara göre, organ yetmezliği gelişen hastalarda yaş, hastanede yatış süresi ve yoğun bakım gereksinimi anlamlı olarak daha yüksek bulunmuştur. CRP (48. saat), lökosit, kreatinin, üre, BUN, laktat düzeyleri ile düşük kalsiyum değerlerinin hem organ yetmezliği hem de hastalık şiddeti ile anlamlı ilişkili olduğu saptanmıştır. Komorbiditelerden hipertansiyon ve koroner arter hastalığı organ yetmezliği gelişimi ile ilişkili bulunmuştur. Etiyolojik değerlendirmede ise non-biliyer etiyolojinin pankreatik nekroz ve orta–şiddetli akut pankreatit gruplarında daha sık izlendiği belirlenmiştir. Klasik skorlama sistemleri açısından değerlendirildiğinde, BISAP ≥3 cut-off değerinin hem organ yetmezliği hem de pankreatik nekroz gelişimini anlamlı biçimde öngördüğü; buna karşılık Ranson (0. saat) skorunun erken dönemde bu sonlanımlar açısından ayırt edici bir performans sergilemediği görülmüştür. Yapay zekâ tabanlı modeller ise organ yetmezliği, pankreatik nekroz ve Revize Atlanta'ya göre şiddetli pankreatit öngörüsünde klasik skorlama sistemlerine kıyasla belirgin biçimde daha yüksek ayırt edici performans göstermiştir (AUC ≈ 0,999–1,000). Bununla birlikte, çalışmanın tek merkezli ve retrospektif tasarımı ile özellikle 48. saat CRP gibi zaman bağımlı değişkenlerin modele katkısı, aşırı uyum (overfitting) riskini gündeme getirmektedir. Bu nedenle YZ modellerinin klinik genellenebilirliğinin değerlendirilmesi için çok merkezli, prospektif ve harici doğrulama içeren çalışmalara ihtiyaç bulunmaktadır. Sonuç olarak, YZ tabanlı makine öğrenmesi modelleri akut pankreatitte hastalık şiddeti ve klinik sonlanımların öngörülmesinde klasik skorlama sistemlerine kıyasla daha yüksek prediktif güce sahiptir. Ancak bu modellerin, klasik klinik değerlendirmelerin yerine geçmekten ziyade, erken risk sınıflandırmasını ve klinik karar süreçlerini destekleyen tamamlayıcı araçlar olarak kullanılması daha gerçekçi ve güvenli bir yaklaşım olarak öne çıkmaktadır. Anahtar Kelimeler: Akut pankreatit, hastalık şiddeti, yapay zekâ, makine öğrenmesi, organ yetmezliği, pankreatik nekroz, Revize Atlanta sınıflaması, BISAP skoru, Ranson skoru

Mustafa Ali Öztürk
Süleyman Demirel University
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Feline Panlökopeni Virus ile enfekte kedilerin tedavi protokolünde filgrastim uygulanmasının etkileri

Bu araştırma, Feline Panlökopeni Virüsü (FPV) enfeksiyonu geçiren kedilerde immun cevabın düzenlenmesi ve tedaviye verilen yanıtın iyileştirilmesi amacıyla insan granülosit koloni-stimüle edici faktör (hG-CSF) olan filgrastim'in etkinliğininin incelemesi ve subkutan uygulama ile intravenöz uygulama etkisinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. FPV, özellikle genç kedilerde ciddi immun baskılanma ve hematolojik bozukluklara yol açarak önemli bir hastalık yükü oluşturmaktadır. Bu çalışmaya Mersin Petmarin Veteriner Kliniğine zayıflık, durgunluk, ateşi olan veya olmayan, iştahsızlık, kusma ve ishal şikayetleri ile getirilen farklı ırk ve cinsiyetlerden 1-12 aylık yaşlarda ve fekal antijen testinin pozitif çıkması ile Feline Panlökopeni tanısı konulan 39 adet kedi dahil edildi. Felin Panlökopeni tanısı konulan kediler randomize olarak kontrol (n=13), deneme 1(Filgrastim SC) (n=13) ve deneme 2 (Filgrastim IV) (n=13) gruplarına ayrıldı. Kontrol grubuna dahil edilen kedilere standart destekleyici tedavi uygulanırken, deneme 1 grubuna subkutan ve deneme 2 grubuna ise intravenöz olarak kullanılan standart tedaviye ek olarak filgrastim günde bir kez 5 µg/kg dozunda 3 gün uygulandı. Çalışmaya dahil edilen kedilerin rutin klinik muayeneleri ve kan örneklemleri tedavi öncesi (0. saat) ve tedavi sürecindeki 4. gün ve 7. günlerde gerçekleştirildi. Tam kan sayımı analizleri için vena cephalica antebrachii'den K3-EDTA'lı tüplere kan örnekleri alındı. Bu kan örneklerinden total lökosit (WBC), lenfosit (LYM), monosit (MON), nötrofil (NEU), eritrosit (RBC), hematokrit (HCT) ve platelet (PLT) düzeyleri ölçüldü. Çalışmanın kontrol, deneme 1 ve deneme 2 gruplarındaki kedilerdeki hematolojik bulgulara bakıldığında her üç grupta da WBC ve LYM sayılarında 0. ve 7 günler arasında anlamlı bir farklılık gözlendi. Kontrol grubunda NEU VE MON sayılarında 0. ve 7. günler arasında anlamlı bir farklılık gözlenmezken, deneme 1 ve deneme 2 gruplarında anlamlı bir farklılık gözlendi. Çalışmanın her üç grubunda da, RBC VE HTC sayılarında anlamlı bir farklılık tespit edilmedi. Deneme 1 grubunda PLT sayısında anlamlı bir fark gözlenirken, kontrol ve deneme 2 gruplarında anlamlı bir fark tespit edilmedi. Çalışmanın sonunda 35 kedi hastalığı atlatırken, 4 kedi öldü. Sonuç olarak FPV ile enfekte kedilerde filgrastim tedavisinin klinik parametreleri iyileştirmede ve hematolojik parametreleri düzeltmede etkili olduğu kanısına varılmıştır. Anahtar Sözcükler: Feline Panlökopeni; Filgrastim; Lökopeni; Nötropeni

Eda Biçer
Selçuk University · Institute of Health Sciences
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kronik böbrek yetmezliği olan hastalarda biyokimyasal parametreler ile serum kinürenin yolağı, vücut kompozisyonu, kas kütlesi ve osteoporoz arasındaki ilişki

Amaç: ÇalıĢmamızın amacı; KBH olan bireylerde kinürenin yolağı metabolitlerinin biyokimyasal parametreler, osteoporoz ve vücut kompozisyonu üzerine etkisi ve ayrıca bu parametrelerin birbirleriyle olan iliĢkisini incelemektir. Yöntem: ÇalıĢmamız tek merkez, prospektif ve kontrollü bir çalıĢma olarak planlandı. ÇalıĢmamıza Ocak 2024 -Kasım 2024 tarihleri arasında Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Nefroloji Polikliniğinde ve Nefroloji servisinde yatan 18 yaĢ üzeri, GFR<60 ml/dk olup diyalize girmeyen KBH olan 100 kiĢi, diyalize giren KBH olan 60 kiĢi ve Selçuk Üniveristesi Tıp Fakültesi Ġç Hastalıkları Polikiniği'ne baĢvuran bilinen KBH'si bulunmayan kontrol grubu olarak 42 kiĢi olmak üzere toplam 202 hasta dahil edildi. ÇalıĢmamızdaki katılımcılar KDIGO 2012 kılavuzu KBH GFH evrelerine göre gruplandırıldı. Evre 5 olan 72, Evre 4 olan 26, Evre 3b olan 27 ve Evre 3a olan 35 hasta seçildi. Toplamda 10 diyaliz hastası mobilizasyon kısıtlılığı ve hasta uyumsuzluğu nedeniyle kemik dansitometresi çekilemediği için çalıĢmadan çıkarıldı. Toplamda 192 hasta ile çalıĢma tamamlandı. Hastaların çalıĢma baĢlangıcında yaĢ, cinsiyet,ek hastalıkları, kullandığı ilaçları, kaydedildi. Hastalardan GFH, kreatinin, üre, albümin, sodyum, potasyum, kalsiyum, fosfor, magnezyum, klor, ürik asit, total protein, glukoz, alkalen fosfataz, hemogram, CRP, Parathotmon, d vitamini, B12 vitamini, folat, ferritin, venöz kan gazı, spot idrar mikroalbümin/kreatinin, spot idrar protein/kreatinin çalıĢıldı. Ayrıca rutin kontrol sırasında alınan atık kanlar atılmayıp, uygun koĢullarda saklanarak 3- OH antranilik asit, 3-OH kinürenin, kinürenik asit, kinürenin ve triptofan düzeyi çalıĢıldı. Hastaların Hemodiyaliz Ünitesi'nde bulunan biyoempedans cihazı ile bel çevresi, kalça çevresi, boy, kilo, vücut yağ kütlesi, yağsız kütle ölçümü, total vücut sıvı, hücre içi sıvı, hücre dıĢı sıvı, 3. BoĢluk sıvısı, vücut kütle indeksi, bazal metabolizma hızı, beslenme indeksi ile vücut kompozisyon analizi yapıldı. Bunlara ek olarak hastalara kemik mineral dansitometresi ölçümü yapıldı ve osteoporoz tespit edilen hastalara tedavi baĢlandı. Tüm veriler SPSS 21.0 istatistik paket programı kullanılarak değerlendirildi. Verilerin hesaplanmasında sayı, yüzde, ortalama, standart sapma gibi ölçütler kullanıldı. Sayısal değiĢkenler arasındaki iliĢkiyi değerlendirmek için Pearson korelasyon analizlerinden yararlanıldı. Anlamlılık düzeyi p<0,005 alındı. 76 Bulgular: ÇalıĢmaya dahil edilen toplam 192 hastanın KBH grubunun %52,7'si erkek, %47,3'ü kadın bireylerden oluĢmaktaydı. Kontrol grubunun ise %45,2'si erkek, %54,8'i kadındı. Hastaların yaĢ ortalaması KBH grubunda 59,43±10,73, kontrol grubunda 56,64±5,31 olarak tespit edildi. KBH grubunda kinürenin yolağı metabolitleri olan 3-OH antranik asit, kinürenik asit, kinürenin düzeylerinin kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek, triptofan düzeyinin ise istatistiksel olarak anlamlı düĢük olduğu tespit edildi. KBH grubu evrelere göre karĢılaĢtırıldığında kinürenin düzeyi, Evre 5 de KBH' nin diğer evrelerine göre istatiksel olarak anlamlı yüksek saptandı. Triptofan düzeyinin Evre 5 de KBH' nin diğer evrelerine göre istatiksel olarak anlamlı düĢük olduğu görüldü. KBH grubunda kinürenik asit, kinürenin düzeyiile GFR düzeyi arasında negatif yönde, kreatin düzeyi arasında ise pozitif yönde iliĢki tespit edildi. Triptofan düzeyi ile GFR düzeyi arasında pozitif yönde, kreatin düzeyi arasında ise negatif yönde iliĢki mevcuttu. KBH grubundaki diyaliz hastalarında 3-OH Antranilik asit, 3-OH kinürenin, Kinürenik asit ve kinürenin düzeylerinin diyaliz öncesinde diyaliz sonrasına göre istatiksel olarak anlamlı yüksek olduğu görüldü. KBH grubunda bel çevresi, kalça çevresi, vücut kitle indeksi, bel/kalça oranı, total vücut sıvısı ve hücre dıĢı sıvı kontrol grubuna kıyasla yüksek bulundu. KBH grubunda L1-L2, L1-L3, L2-L3, L3-L4, boyun, üst boyun, WARDS skoru, trokanter ve toplam T skorları kontrol grubuna göre istatiksel olarak anlamlı düĢük saptandı. KBH grubunda kinürenik asit düzeyi ile L3, L4, L1-L4, L2-L3, L2-L4, L3-L4 T skorları arasında negatif yönde istatiksel olarak anlamlı düĢük önemsiz korelasyon bulundu. KBH grubunda triptofan düzeyi ile L3, L4, L1-L4, L2-L3, L2-L4, L3-L4 ve trokanter T skorları arasında pozitif yönde istatiksel olarak anlamlı düĢük önemsiz korelasyon saptandı. Sonuç: ÇalıĢmamızda KBH olan bireylerde triptofan katabolizması sonucu oluĢan metabolitlerin (kinürenin yolu) arttığını saptadık. KBH evre 5'de bu metabolitlerin en yüksek düzeyde olduğu görüldü. Bu moleküller ile kreatin düzeyi arasında pozitif yönde, eGFR ile negatif yönde korelasyon saptadık. ÇalıĢmamızda triptofan katabolizması sonucu oluĢan metabolitlerinden kinürenik asit ile osteoporoz ve KMD arasında negatif yönlü, triptofan ile pozitif yönlü iliĢki olduğunu saptadık. Literatürde triptofan katabolizması sonucu oluĢan metabolitler ile osteoporoz ve KMD arasındaki iliĢkiyi araĢtıran hayvan üzerinde yapılan çalıĢmalar mevcut olup insan üzerinde yapılan çalıĢmalar kısıtlıdır. KBH' de triptofan katabolizması (kinürenin yolu) ve osteoporoz iliĢkisi hakkındaki çalıĢmaların geniĢletilmesi, gelecekte kinürenin yolunu osteoporoz tedavisi için potansiyel bir hedef haline getirmekle kalmayıp, KBH erken evrelerinde osteoporoz geliĢmesinin önlenmesinde de yararlı olabilir.

Gonca Gül Erkeğin Kaya
Selçuk University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kastrasyona dirençli metastatik prostat kanseri tanısı olan hastalara uygulanan enzalutamid ve abirateron asetat tedavilerinin sağkalım sonuçları

Amaç: Bu çalışmada, metastatik kastrasyona dirençli prostat kanseri (mCRPC) hastalarında enzalutamid veya abirateron asetat tedavisi alan bireylerin genel sağkalım (OS) ve progresyonsuz sağkalım (PFS) süreleri ile bu süreleri etkileyen prognostik faktörlerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Retrospektif olarak tasarlanan bu çalışmada, enzalutamid veya abirateron ile tedavi edilen toplam 83 mCRPC hastasının klinik, laboratuvar ve görüntüleme verileri incelenmiştir. Yaş, Gleason skoru, serum ALP ve LDH düzeyleri, kemik ve visseral metastaz varlığı, lenf nodu metastazı, PSMA PET SUVmax değeri ve kullanılan ilaç ile OS ve PFS arasındaki ilişkiler analiz edilmiştir. İstatistiksel analizlerde Kaplan-Meier yöntemi, Log-rank testi ve Cox regresyon modelleri kullanılmıştır. Bulgular: Genel sağkalım üzerinde anlamlı etkisi olan faktörler arasında yüksek Gleason skoru, yüksek ALP ve yüksek LDH düzeyleri belirlenmiştir. Progresyonsuz sağkalım üzerinde ise yalnızca visseral metastaz varlığı istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Enzalutamid ve abirateron kullanan hastalar arasında OS ve PFS süreleri açısından anlamlı bir fark saptanmamıştır. Sonuç: Bu çalışmada, mCRPC hastalarında Gleason skoru, ALP ve LDH düzeylerinin OS üzerinde; visseral metastaz varlığının ise PFS üzerinde belirleyici prognostik faktörler olduğu gösterilmiştir. Bu parametrelerin tedavi planlamasında dikkate alınması, hasta yönetimine klinik katkı sağlayabilir. Tek merkezli ve retrospektif tasarımı nedeniyle daha geniş örneklemli prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.

Ebubekir Özkardeş
Selçuk University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Tedavi naif ı̇naktif Hepatit B taşıyıcısı olan hastaların fibrozisdurumlarının non-invaziv karaciğer fibrozis skorlama sistemleri ı̇ledeğerlendirilmesi

Hepatit B (HBV); akut enfeksiyonun ardından karaciğerde kronikleşme olasılığı bulunan, yaygın aşılama çalışmalarına rağmen küresel çapta önemli bir halk sağlığı sorunu oluşturan viral bir enfeksiyon hastalığıdır. European Association for the Study of the Liver [EASL] 2017 sınıflamasına göre 5 evreye ayrılan kronik hepatit B enfeksiyonunun evrelerinden biri "inaktif HBV taşıyıcısı" olarak da adlandırılan faz 3 evresidir. Bu evrede uluslararası kılavuzlara göre karaciğer biyopsisi ve antiviral tedavi endikasyonu bulunmamaktadır. Ancak henüz tam olarak anlaşılamayan sebeplerle bu hasta grubunda belirli derecelerde karaciğer fibrozisi gelişebilmektedir. Bu çalışmamızda bu evrede olduğu tespit edilen hastalarda karaciğer fibrozisi olup olmadığını MR elastografi (MRE) ve MRI- proton density fat fraction (PDFF) ile inceleyip mevcut non-invaziv fibrozis skorlamalarının bu evrede ne derece doğru sonuç verdiğini ortaya koymaya çalıştık. Çalışma kapsamında EASL 2017 kılavuzuna göre "HBeAg negatif kronik HBV enfeksiyonu" (doğal seyir faz 3, inaktif taşıyıcı) tanılı 79 hasta retrospektif incelenmiş olup hastaların demografik, antropometrik, radyolojik ve laboratuvar verileri kaydedilmiştir. HBV-DNA düzeyleri kalıcı olarak <2000 IU/ml olanlar "gerçek inaktif evre hasta grubu" ve en az iki değer 2000-20000 IU/ml arası değeri olanlar ise "gri zon hasta grubu" olarak gruplandırılmıştır. Bu hasta gruplarında FIB-4, NFS, APRI, GUCI, HUI, BARD, FORNS, CDS, LOK indeksi gibi non-invaziv karaciğer fibrozis skorlamaları hesaplanmıştır. Hastaların daha önce uygulanmış olan MR elastografi tetkiklerindeki karaciğer sertlik değeri olan kPA düzeylerine göre fibrozis varlığı ve yokluğu belirlenmiştir. Tüm hastaların MRI-PDFF tetkikiyle karaciğer yağlanma oranları da ayrıca kaydedilmiştir. Çalışmamızda MRE ölçümüyle kPa cinsinden karaciğer sertliği; 55 hastada (%68) <2.5 kPa (normal), 16 hastada (%20) 2.5-3.0 kPa arasında (artmış karaciğer sertliği), v 8 hastada (%9) 3.0-3.5 kPa arasında (evre 1-2 fibrozis) tespit edilmiştir. Hastaların hiçbirinde ileri fibrozis ve siroz bulgusu saptanmamıştır. Gri zon hasta grubu ile gerçek inaktifler (yani HBV DNA ölçümleri devamlı <2000 IU/ml olan hastalar) karşılaştırıldığında gerçek inaktiflerden (n:70) 51 hastada (%72) MR'da fibrozis bulgusu saptanmamıştır. Gri zondaki 9 hastadan ise sadece 4'ünde (%44) MR'da fibrozis bulgusu saptanmamıştır (p:0.12). Ortalama kPa değerlerine bakıldığında ise gri zon hasta grubunun ortalama kPa cinsinden sertlik değeri, gerçek inaktif hasta grubuna göre anlamlı ölçüde yüksek bulunmuştur (p:0.007). Analize göre gri zon hasta grubunda ortalama sertlik düzeyi 2.75±0.81 iken gerçek inaktif hasta grubunda bu değer 2.31±0.39 kPa olarak saptanmıştır. Karaciğer yağlanma oranları ise MRI-PDFF tetkikiyle 15 hastada (%19) %5.75-15.5 arasında saptanmış olup evre-1 steatoz ile uyumlu olarak değerlendirilmiştir. 2 hastada (%2.5) ise PDFF %15.5-21.34 arasında saptanmış olup bu durum evre-2 steatoza karşılık gelmektedir. 1 hastada (%1.2) ise >%21.35 sonucu elde edilmiş olup evre-3 steatoz ile uyumlu bulunmuştur. BARD skoru, NFS, TyG indeks, HUI, S-indeksi, Platelet/monosit oranı ile MRE'de ölçülen karaciğer sertlik değeri (kPA) arasında anlamlı korelasyon olduğu görülmüştür (p=0,01). Çalışmamızda, araştırma kapsamındaki noninvaziv fibrozis skorlamalarının (APRI, FIB-4, HUI, LOK, GUCI ve diğerleri) literatürde belirtilen eşik değerler kullanıldığında fibrozis yokluğunun ve erken evre fibrozisin saptanmasında beklentinin altında kaldığı belirlenmiştir. Bu testlerin ileri fibrozis ve siroz tespitinde başarılı bir şekilde kullanılabileceği daha önce yapılan çalışmalarda ortaya konsa da, bulgularımız inaktif hepatit B takibinde bu testlerin erken evre fibrozis tespitinde kullanımının uygun olmadığını göstermektedir. Bulgularımız MR elastografi ölçümlerinin gri zon hastalar ile gerçek inaktifleri ayırabileceğine işaret etmektedir fakat çalışma grubundaki gri zon hasta sayısının az olması kesin bir görüş ortaya koymayı zorlaştırmaktadır. Hasta grubumuzda eş zamanlı olarak MRI-PDFF değerlendirmesi de yapılmış olup, bulgular hastalarımızın önemli bir kısmında (%77) karaciğerde steatoz olmadığını göstermiştir.

Osman Talha Doğan
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Non-hodgkin ve hodgkin lenfoma hastalarında tanı ile tedavi arasındaki sürenin ve tedavideki gecikmelerin nüks ve mortalite ile ilişkisi

Lenfoma 5. en sık görülen kanser grubudur. Kendi içinde Hodgkin ve non-Hodgkin olarak ikiye ayrılmaktadır. Diğer kanserlerden farklı olarak yapılan çalışmalarda tanı ile tedavi arası sürede kesin bir ilişki saptanamamıştır ve kanserlerde kürler arası gecikmeyle mortalite arasındaki ilişkiyle ilgili çalışmalar çok azdır. Çalışmamızın amacı tanı tedavi arası sürenin ve kürler arası gecikme süresinin mortalite ve nükse etkisini incelemektir. Çalışmada retrospektif olarak 340 hasta incelendi. 340 hastanın, %53,8'i (n=183) B hücreli lenfoma, %42,4'ü (n=144) klasik Hodgkin lenfoma, %2,6'sı (n=9) T hücreli lenfoma ve %1,2'si (n=4) nodüler lenfosit predominant Hodgkin lenfomadır. Çalışmamızda tüm hastalar ortak grupta incelendiğinde tanı tedavi arası süre ile nüks ve mortalite arasında ilişki saptanmadı. Kürler arası gecikme ile nüks arasında ilişki saptanmadı. Kürler arası gecikmenin 14 gün üstü olması durumunda mortalite artışı izlendi (Log Rank-Mantel Cox değerine göre p=0,015) (p<0,05). Daha sonra Hodgkin lenfoma ve B hücreli lenfoma alt gruplarında aynı analizler yapıldı. Hodgkin lenfomada tanı tedavi süresi ve kürler arası gecikme süresi ile nüks ve mortalite arasında ilişki saptanmadı. B hücreli lenfomada tanı tedavi arası süre ile nüks ve mortalite arasında ilişki bulunmazken kürler arası gecikme incelendiğinde 7-14 gün arası gecikme ile mortalite arasında anlamlı ilişki saptandı (Log Rank-Mantel Cox değerine göre p=0,045) (p<0,05). 14 gün üstü gecikme ile mortalite arasında da anlamlı ilişki saptandı (Log Rank-Mantel Cox değerine göre p=0,004) (p<0,05). Bu çalışma kürler arası gecikmeyi inceleyen ender çalışmalardandır. Sonuç olarak B hücreli lenfomalarda tanı tedavi arası sürenin uzaması ile mortalite artışı arasında anlamlı ilişki saptandı. Anahtar Kelimeler: Tanı tedavi arası süre, kürler arası gecikme, lenfoma

Deniz Dönmez
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Akut lösemi hastalarında nötropenik enterokolit görülme sıklığı ve hastalık prognozuna etkisinin değerlendirilmesi

Köksoy B., Akut Lösemi Hastalarında Nötropenik Enterokolit Görülme Sıklığı ve Hastalık Prognozuna Etkisinin Değerlendirilmesi, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, İç Hastalıkları Anabilim Dalı, Ankara, 2024. Nötropenik enterokolit (NEK), başlıca kanser hastalarında sitotoksik kemoterapi sonrası nötropeniye sekonder gelişen hastalık olarak tanımlanmaktadır. Nötrofil sayısı <500 hücre/mm3 olan hastalarda karın ağrısı ve eşlik eden radyolojik bulgular varlığında tanıya ulaşılmaktadır. Çalışmamızın amacı, akut lösemi hastalarında NEK sıklığı, klinik özellikleri ve sağkalıma etkisini araştırmaktır. Bu amaçla, Ocak 2005 – Aralık 2022 tarihleri arasında merkezimizde akut lösemi tanısı ile izlenen erişkin hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastalara ait demografik, klinik ve laboratuvar özelliklerin yanı sıra, uygulanan tedaviler ve sağkalım sonuçları geriye dönük olarak incelendi. Çalışmaya dahil edilen toplam 511 hastanın [288 (%56,4) erkek ve 223 (%43,6) kadın] tanı yaşı ortalaması 49±17,6 yıl idi. Ortanca 13 (0,1-120) aylık takip sürecinde NEK insidansı %15,1 bulundu (n=77). NEK gelişimi ile ortalama tanı yaşı, cinsiyet, komorbid hastalık varlığı veya akut lösemi tipi arasında anlamlı ilişki yoktu. Buna karşın, NEK, artmış oral mukozit (p=0,046), ishal (p<0,001), sepsis (p=0,003) ve yoğun bakım yatışı (p=0,030) oranları ile ilişkili bulundu. NEK`ten en sık etkilenen bağırsak segmenti çekum olup (%50,6), ortanca NEK epizodu süresi 8 (2-65) gün idi. NEK, %79,2 oranında indüksiyon tedavisi sürecinde meydana gelmiş, %33,8 hastada NEK, idarubisin–sitarabin (3+7) ikincil gelişmiştir. AML hastalarında NEK gelişimi genel [18 ay (%95GA: 6,9-29,1) vs. 24 ay (%95GA: 6,3-41,6), p=0,801] ve hastalıksız sağkalımla [39,2 ay (%95GA: 24,4-48,9) vs. 19,7 ay (%95GA: 7,8-35,0), p=0,113] ilişkili bulunmadı. Buna karşın, ALL hastalarında NEK gelişimi daha düşük genel [54 ay (%95GA: 50,0-62,3) vs. 37 ay (%95GA: 5,5-68,5), p=0,044] ve hastalıksız sağkalım [32 ay (%95 GA: 28,2-39,4) vs. 15,4 ay (%95GA: 0,1-30,9), p=0,047] oranları ile ilişkili saptandı. AML hastalarında NEK gelişimi öncesi alınan son kemoterapiler incelendiğinde hiçbir hastada BCL2 inhibitörü ve Hipometilleyici ajan (HMA) kombinasyonu olmadığı görülmüştür. Sonuç olarak, çalışmamız akut miyeloid lösemi tedavisinin NEK açısından en riskli kısmının indüksiyon tedavisi olduğunu ortaya koymaktadır. Bu hastalarda NEK riskini azaltmak için 3+7 kemoterapisi yerine BCL2 inhibitörleri ile HMA kombinasyonu tercih edilebilir. Akut lenfoblastik lösemi hastalarında ise kemoterapi rejimleri arasında NEK açısından fark saptanmamıştır.

Büşra Köksoy
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Hospitalize kanser hastalarında FI-LAB kırılganlık ölçeğinin bazal değeri ve hospitalizasyon sürecindeki değişiminin olumsuz sonlanım noktalarını öngördürücülüğünün değerlendirilmesi

ÖZET Kaya M.B., Hospitalize Kanser Hastalarında FI-LAB Kırılganlık Ölçeğinin Bazal Değeri ve Hospitalizasyon Sürecindeki Değişiminin Olumsuz Sonlanım Noktalarını Öngördürücülüğünün Değerlendirilmesi, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, İç Hastalıkları Anabilim Dalı, Ankara, 2024. Dünyada kanser tanısı alan hastaların önemli bir kısmı 65 yaş üstündedir. Bu yaş grubunda yaşlanmayla beraber meydana gelen organ ve sistem fonksiyonlarında gerileme, multimorbidite, sosyoekonomik ve psikolojik sorunlar kırılganlık için önemli risk faktörleridir. Bu çalışmanın amacı, bir kırılganlık ölçeği olan FI-LAB skorunun ileri yaş hospitalize kanser hastalarında yatış süresi, yoğun bakım ihtiyacı, hastane mortalitesi ve taburculuk sonrası sağkalım üzerinde etkilerini değerlendirmektir. Bu amaçla, çalışmaya Ocak 2018- Mayıs 2022 tarihleri arasında merkezimizin acil servise başvuran, servislerine yatışı yapılan kanser tanılı 65 yaş ve üzeri hastalar dahil edildi. Hastalara ait demografik, klinik ve laboratuvar veriler retrospektif olarak incelendi. FI-LAB puanına göre hastalar kırılgan olmayan (<0,2), kırılganlık öncesi durum (0,2-0,35) ve kırılgan (>0,35) olarak kategorize edildi. Kırılganlığın klinik sonlanım noktaları üzerinde etkisi istatistiksel yöntemlerle araştırıldı. Çalışmaya dahil edilen toplam 1188 hastanın [736 (%62) erkek ve 452 (%38) kadın] yaş ortalaması 72,9±6,8 yıl idi. İlk başvuruda FI-LAB puanı kategorilerine göre 56 (%4,7) hasta sağlıklı, 286 (%24,1) hasta kırılganlık öncesi, 846 (%71,2) hasta ise kırılgan olarak değerlendirildi. Ortanca hastane yatış süresi 12 (4- 159) gün olup, 547 (%46) hastanın yoğun bakım ihtiyacı gelişti, 379 (%31,9) hasta ise hastanede öldü. Taburculuk sonrası 3, 6 ve 12 aylık genel sağkalım oranları sırası ile; %71,7±1,6, %58,1±1,7 ve %40,9±1,7 saptandı. Çok değişkenli analizler, ilk başvuruda FI-LAB puanına göre kırılgan olmanın yoğun bakım yatışı (OR: 4,401, %95GA: 3,177-6,098, p<0,001), hastane mortalitesi (OR: 5,032, %95GA: 3,391-7,468, p<0,001) ve taburculuk sonrası mortalite (HR: 1,504, %95GA: 1,258-1,799, p<0,001) için bağımsız risk faktörü olduğunu ortaya koydu. Ayrıca, taburculukta FI-LAB puanına göre kırılganlık, taburculuk sonrası genel sağkalım için bağımsız prediktör olarak gösterildi (HR: 1,874, %95GA: 1,582-2,219, p<0,001). Sonuç olarak, kanser hastalarında kırılganlık oldukça sık görülmekte olup, morbidite ve mortalite için bağımsız risk oluşturmaktadır. Vital bulgular ve laboratuvar sonuçlarını içeren FI-LAB puanı bu hastalarda klinik sonlanım noktaları açısından tanısal ve prognostik öngördürücü özelliğe sahiptir. Anahtar kelimeler: Kanser, kırılganlık, FI-LAB.

Mehmet Burak Kaya
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Renal donörlerin vertebral kas ölçümlerinin değerlendirilmesi ve donörlerde takipte gelişen sarkopeni ve diğer komplikasyonların ilişkisi

Ülkemizde kadavra organ temini yetersizliği nedeniyle genellikle canlı böbrek donörleri tercih edilmektedir. Donör adaylarına uygulanan bilgisayarlı tomografi (BT) incelemeleri, böbrekler dışında kas ve yağ dokularını da içermektedir. Çalışmamızda donörlerin BT'lerinden elde edilen kas ve yağ doku ölçümlerinin, takipte glomerüler filtrasyon hızı (GFH) hipertansiyon (HT), diyabet (DM) ve albüminüri gibi olumsuz sonlanım noktaları ve sarkopeni ile ilişkilerini değerlendirmek amaçlanmıştır. BT'ler retrospektif olarak incelenerek T10'dan L5'e kadar total kas alanları ile L3-L4 seviyelerinden psoas major kas alanları, ayrıca L3-L4 seviyelerinden visseral (VAT) ve subkutan (SAT) yağ doku alanları ölçüldü. Çalışmaya, 2013-2022 yılları arasında donör olan, 67'si kadın, yaş ortalaması 55 ± 9,7 ve medyan takip süresi 5,4 yıl olan toplam 107 donör dahil edildi. 18 (%16,8) donörün GFH'sinin 60'ın altında olduğu, 17 donörün (%15,9) albüminürisi olduğu görüldü. GFH<60 veya albüminürisi olan 32 (%29,9) donör KBH kabul edildi. Güncel değerlendirmede 24 donörde sarkopeni saptandı. Lojistik regresyon analizlerinde yaştan bağımsız olarak iskelet kas alanı/VKİ (SMA/VKİ) ile hesaplanan kas indekslerinden T12, L1, L4, L5 ve L4 psoas major seviyelerindeki yüksekliğin takipte sarkopeni gelişim riskini azalttığı görüldü. Yağ doku ölçümlerinde ise KBH yaş ve cinsiyetten bağımsız olarak L3 ve L4 seviyelerinde VAT ve total yağ doku ölçümlerinde yükseklik ile ilişkiliydi. En belirgin risk artışının VAT/VKİ ile hesaplanan indekslerde olduğu, VAT/VKİ'de bir birimlik artışın, KBH gelişimini L3 seviyesinde 1,3 kat; L4 seviyesinde ise 1,4 kat artırdığı görüldü (p=0,016 ve p=0,015). Olumsuz sonlanım ile ilişkilerine bakıldığında, donör yaşı ve cinsiyetinden bağımsız olarak L3 ve L4 seviyelerinde VAT, SAT ve total yağ doku ölçümleri olumsuz sonlanım varlığıyla ilişkiliydi. Böbrek donörlerinde L3-L4 seviyesindeki visseral yağlanma, KBH ve olumsuz sonlanımlarla ilişkilidir. VKİ vücut kompozisyonunu değerlendirmede yetersiz kalmakta olup, BT ile ölçülen visseral yağlanmanın donör risklerini belirlemedeki rolünü inceleyen gelecek çalışmalara ihtiyaç vardır.

Merve Altun Şimşek
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Osteogenezis imperfecta tanılı hastaların kas gücünün değerlendirilmesi

Değirmenci Karaahmetoğlu F.G., Osteogenezis İmperfekta Hastalarının Kas Gücünün Değerlendirilmesi. Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, İç Hastalıkları Anabilim Dalı, Ankara, 2024. Osteogenezis imperfekta (Oİ), tip 1 kollajen sentezinde bozulma ile karakterize edilen kalıtsal bir bağ dokusu hastalığı olup, artmış kemik kırılganlığına neden olur. Bu hastalarda patolojik kemik fraktürlerinin yanı sıra kas anormalliklerinde de artış gözlenmiştir. Kemik ve kasların embriyonel gelişim sürecindeki yakınlığı ve erişkin yaşamındaki anatomik ve fonksiyonel ilişkisi, Oİ hastalarında görülen kas patolojilerinin ana mekanizması olarak düşünülmektedir. Ancak, Oİ hastalarında sarkopeni ile ilgili klinik çalışmalar yetersizdir. Bu çalışmanın amacı, Oİ hastalarında sarkopeni insidansını ve sarkopeni ile ilişkili olası faktörleri araştırmaktır. Bu amaçla, yaş, cinsiyet, boy ve vücut ağırlığına göre eşleştirilmiş 17 Oİ hastası ve 17 sağlıklı kontrol grubu çalışmaya dahil edilmiştir. Gruplar, ultrasonografik ölçümler, handgrip ağırlıkları, uluslararası fiziksel aktivite anketi (UFAA), üst ve alt ekstremite fonksiyonel indeksi (ÜEFİ ve AEFİ), basit sarkopeni sorgulama formu (SARC-F) puanı ve laboratuvar bulgularına göre karşılaştırılmıştır. Oİ hastalarında handgrip ağırlığı ile ilişkili faktörler istatistiksel yöntemlerle araştırılmıştır. Hastaların sol el ortalama hand-grip ağırlığının kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde düşük olduğu gösterilmiştir (21,8±4,9 kg vs. 25,3±4,2 kg, p=0,034). Gruplar arasında ortanca ÜEFİ, AEFİ ve SARC-F puanı açısından anlamlı farklılık bulunmamıştır (sırasıyla, p=0,245; p=0,259 ve p=0,114). Oİ hastalarında ortalama bacak arkası cilt kalınlığı, gastroknemius kalınlığı ve gastroknemius pennat açısında sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı farklılık saptanmamıştır. Oİ hastalarında yaş artışı ve kadın cinsiyet düşük handgrip ağırlığı ile ilişkili bulunmuştur. Handgrip ağırlığı ile ÜEFİ arasında pozitif korelasyon gösterilmiştir (Sağ el: r=0,536, p=0,026; Sol el: r=0,523, p=0,031). Sağ el handgrip ağırlığı ile bacak yağ dokusu kalınlığı arasında negatif yönlü (r=-0,604, p=0,010), gastroknemius kalınlığı arasında ise pozitif yönlü korelasyon saptanmıştır (r=0,592, p=0,012). Hastalarda handgrip ağırlıkları serum serbest T4 düzeyi ile negatif yönde ilişkili iken, serum kalsiyum, albumin ve trigliserid düzeyleri ile pozitif yönde ilişkili bulunmuştur. Sonuç olarak, düşük hasta sayısına rağmen çalışmamız Oİ hastalarında sarkopeni insidansında artış olduğunu ortaya koymuştur. Bu hastaların takibinde kan tetkikleri ve kırık sayısı kadar kas kuvveti de değerlendirilerek, sarkopeniye yönelik gerekli önlemler alınmalıdır. Anahtar kelimeler: Osteogenezis imperfekta, kas gücü, sarkopeni.

Fatma Güntülü Değirmenci Karaahmetoğlu
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Meme kanseri veya kolon kanseri sebebiyle adjuvan kemoterapi alan hastalarda tanı ile tedavi arasındaki sürenin ve adjuvan tedavi gecikme süresinin progresyonsuz sağkalım ve genel sağkalıma etkisi

Meme kanseri dünyada kadınlarda en sık görülen kanserdir ve kansere bağlı ölümlerde kadınlarda 2. Sırada izlenmektedir. Dünyada ve ülkemizde meme kanseri ile ilgili birçok çalışma bulunmaktadır. Meme kanseri sebebiyle adjuvan kemoterapi alan hastalarda tanı ile tedavi arasındaki sürenin ve adjuvan tedavi gecikmesinin progresyonsuz sağkalım ve genel sağkalıma etkisinin değerlendirmeyi amaçladık. Kliniğimizde kolon kanserine ağırlıklı olarak neoadjuvan tedavi bulunduğundan o hastaları dahil etmedik. 2015-2022 tarihlerinde, Hacettepe Üniversitesi Medikal Onkoloji bölümünde meme kanseri tanısı alan 2000 hasta retrospektif olarak tarandı. Adjuvan tedavi almış olan 558 hastanın verileri kaydedilerek analizler yapıldı. Hastaların tanı yaş ortalaması 49,3 ± 10,4 yıl saptandı. Patolojik tanılarına baktığımızda %84,1 IDC, %6,1 ILC, %9,9 'u mikst IDLC idi. Hastaların %84,2'sine MRM uygulandığı görüldü. Hastaların, ortalama 62,00±28 ay takip süresi sonrası %5,2'sinde progresyon görüldü. Kürler arası gecikme görülen 294 hasta, kürler arası gecikme süresi ortalaması 4,69±6,31 gün, kürler arası gecikme süresi ortalaması, günlük gecikme süresi ve gecikme sebebi değişkenleri ile progresyon arasında anlamlı farklılık olduğu tespit edildi. En sık hasta kaynaklı sebeplere bağlı ve NPA'ya bağlı gecikmeler tespit edildi. Cerrahiden sonra ortalama 24,07 ± 12,62 (2-94) gün içerisinde hastaların kemoterapi aldıkları görüldü. Her 10 günlük gecikmeyle hastalık progresyonu arasında anlamlı farklılık tespit edildi. Progresyonsuz sağkalımda histolojik alt tipin (HR+), erken evrenin, cerrahi sonrası kemoterapiye erken başlamanın ve gecikme yaşanmamasının, adjuvan kemoterapiler arasındaki kürlerde gecikme yaşanmamasının olumlu etkisi olduğu bulundu. Bu konuda daha net bilgiler elde edilmesi için daha çok hastayı içeren çok merkezli çalışmalara ihtiyaç bulunmaktadır.

Kemoterapi-adjüvantMeme kanseri
Tuğçenur Müderrisoğlu
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İleri yaşlı bireylerde kardiyak bilgisayarlı tomografi ile saptanmış aterosklerotik ve kardiyak belirteçlerin sarkopeni ile ilişkisi

Sarkopeni, ilerleyici kas kütlesi ve gücünde azalma ile karakterize ve buna bağlı olarak olumsuz sonuçlara yol açabilen bir geriatrik sendromdur. Sarkopeni ve kalp kası kütlesi arasında daha önce yapılmış çalışmalarda sınırlı veri mevcuttur. Araştırmanın amacı, Kardiyak Bilgisayarlı Tomografi (BT) ile elde edilecek olan kardiyak belirteçlerin sarkopeni ile ilişkisini ortaya koymak ve ileri yaşlı erişkinlerde sarkopeni riski konusunda bir öngörü sağlamak. 1 Şubat 2023 ile 15 Mayıs 2023 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne başvuran ve daha önce herhangi bir sebeple Kardiyak BT çekilmiş olan 65 yaş ve üzeri hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastaların morbidite yükü Charlson Komorbidite İndeksi (CCI) ile değerlendirildi. Sarkopeni, kas gücü (el kavrama gücü (HGS)) ve kas kütlesi (biyoelektrik empedans analizi (BİA)) ile değerlendirildi. Analizlere dahil edilen kardiyak BT parametreleri Agatston skoru, sol ventrikül kütlesi, perikardiyal yağ hacmi, plak yükü, kalsifiye plak hacmi, kalsifiye plak kütlesi, kardiyak debi, aortik kapak kalsifikasyonu ve koroner arter hastalığı raporlama ve veri sistemi (CAD- RADS) idi. Sol ventrikül kütlesi ve perikardiyal yağ hacmi boyun karesine bölünerek düzenlendi. Sarkopeni, düşük el kavrama kuvveti (erkek <32 kg, kadın <22 kg) ve düşük yağsız vücut kütle indeksi (FFMI) (erkek <17 kg/m2, kadın <15 kg/m2) ile tanımlandı. Çalışmaya toplam 119 hasta dahil edildi. Hastaların yaş ortalaması 71,28±4,47 yıl olup, %58,8'i (n=70) kadındı. Yirmi dört (%20,2) katılımcı sarkopenik olarak değerlendirildi. Sarkopenik ve sarkopenik olmayan gruplar arasında CCI skoru ve hipertansiyon, diabetes mellitus, koroner arter hastalığı, hiperlipidemi sıklığı açısından fark yoktu. Sarkopenisi olan hastalar daha yaşlıydı. Sarkopenisi olan hastalar daha düşük vücut kütle indeksi (VKİ), sol ventrikül kütlesi, sol ventrikül kütlesi/h 2 , perikardiyal yağ volümü, perikardiyal yağ volümü/h 2 'ye sahipti. Yaş, cinsiyet, sigara kullanımı ve CCI'ye göre düzeltme yapıldıktan sonra yapılan lojistik regresyon analizinde sarkopeni sol ventrikül kütlesi/h 2 , perikardiyal yağ volümü/h 2 ve CAD-RADS skoru >0 ile ilişkiliydi. Ayrıca, doğrusal regresyon analizinde FFMI, sol ventrikül kütlesi/h 2 , perikardiyal yağ volümü/h 2 ile de ilişkiliydi. Çalışmamızda Kardiyak BT ölçümleri ile sarkopeni arasında ilişki olduğunu saptadık. Sarkopeni ve kardiyak BT parametreleri arasındaki ilişkiyi değerlendirecek ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.

Serez İleri Uğurlu
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Lenfoma hastalarında PET-BT ile evreleme, yanıt ve prognostik değerlendirmelerin incelenmesi

Giriş: Toplam tümör volüm yükü (TTVY) tanı anındaki FDG PET-BT verilerinden ortaya çıkarılan yeni bir parametredir. TTVY, her bir lezyonun metabolik hacminin toplamıdır ve tümörün metabolik olarak en aktif kısmının bir göstergesidir. TTVY ölçümü, farklı yazılım ve tekniklerle PET-BT görüntülerinden elde edilebilir. Lenfoma alt tiplerinde hastalıksız sağkalım (PFS) ve toplam sağ kalım (OS) tahmininde, TTVY'ye temel kantitatif PET-BT ölçümlerinden daha iyi performans göstermektedir. Amaç: Hodgkin (HL) ve Non-Hodgkin Lenfoma (NHL) tanısı olan hastaların genel özelliklerini geriye dönük olarak araştırmak, sağkalımı etkileyen prognostik faktörleri ortaya koyabilmek amaçlanmıştır. Primer sonlanım noktası olarak TTVY'nin PFS ve OS üzerine etkisinin incelenmesi belirlenmiştir. Gereç ve Yöntem: 2010-2022 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı Hematoloji Bilim Dalı tarafınca izlenen HL (n:30) ve NHL (n:57) tanısı alan çalışma kriterlerini karşılayan toplam 87 hasta dahil edilmiştir. Hastaların tanı, ara ve tedavi sonu PET-BT TTVY değerleri, ara ve tedavi sonu PET-BT TTVY'leri ile tanı PET-BT TTVY farkları, ara PET-BT TTVY değeri ile tanı PET-BT TTVY yüzde değişimi (ΔTTVYa), son PET-BT TTVY değeri ile tanı PET-BT TTVY yüzde değişimi (ΔTTVYs) hesaplanmıştır. Bulgular: Tanı PET-BT TTVY değeri, eşik değer olan 3745,38 mm2xSUVmax'ın üzerinde olan NHL hastalarında OS, eşik değerin altında kalanlara kıyasla sınırda anlamlı olmak üzere daha kısa olarak bulundu (sırasıyla 91,6; 112,3 ay), (p=0,054). HL hastalarında tanı PET-BT TTVY değeri eşik değerin üzerinde olan hastalarda OS, eşik değerin altında kalanlara kıyasla daha kısa olarak bulundu fakat istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p=0,65). HL ve NHL hastalarında tanı PET-BT TTVY değeri ile PFS arasında ilişkisi saptanmadı (p=0,28; p=0,53). Ara ile tanı PET-BT TTVY farkı; HL hastalarında PFS ile ilişkili bulundu (p=0,04). Son ile tanı PET-BT TTVY farkı; HL hastalarında OS ile, NHL hastalarında PFS ile ilişkili bulundu (p=0,01; p=0,02). HL ve NHL hastalarında ΔTTVYs değeri eşik değerin altında olan hastalarda PFS daha kısa saptandı ve istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,001). Sonuçlar: Ara PET-BT tedavide yönlendirici bir görüntüleme yöntemi olsa da NHL'de OS ve PFS süresini ön görmede etkin bulunmadı, HL'de ise sadece PFS süresini öngörmede etkin bulundu. Esas olarak son ile tanı PET-BT TTVY değeri arasındaki fark OS ve PFS süresini ön görmede etkin bulundu. Özellikle HL hastalarında OS, NHL hastalarında ise PFS süresi tahmininde etkin bulundu. Tanı PET-BT TTVY değeri ise NHL hastalarında OS süresini tahmin etme açısından istatistiksel olarak sınırda anlamlı bulundu.

HacimLenfomaLenfoma-non Hodgkin+5
Rabia Şeyma Öz
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Papiller tiroid kanserinde ilk tedavi cevabı indetermine yanıt olan hastaların periyodik boyun ultrasonografi bulgularının değerlendirilmesi

Papiller tiroid kanseri (PTK), en sık görülen tiroid kanseri türüdür. Görüntüleme yöntemlerinin daha sık kullanılmasıyla PTK insidansı giderek artmaktadır. Her ne kadar diferansiye tiroid kanserli hastaların takibine yönelik Amerikan Tiroid Birliği rehberi ve Dinamik Risk Sınıflaması (DRS) ile önerilerde bulunulsa da, taramalarda boyun ultrasonografi değerlendirmesinin uygulama sıklığına dair bir konsesus bulunmamaktadır. Bu çalışma ile, DRS'ye göre ilk yıl tedavi cevabı indetermine yanıt olan PTK hastalarında aktif izlemde boyun ultrasonografinin lokorejyonel rekürrens veya hastalık nüksünü saptayabilme gücünün değerlendirilmesi amaçlandı. Ayrıca, elde edilen veriler ile indetermine yanıt hastalar için ultrasonografik tarama sıklığının belirlenmesine katkı sağlanması amaçlanmıştır. Çalışmamıza merkezimizde PTK tanısı alan, total veya totale yakın tiroidektomi operasyonu yapılan, en az üç yıl boyun ultrasonografi takibi bulanan, tüm ATA risk sınıflarından 477 hasta dahil edildi. Hastaların ilk tedavi yanıtı değerlendirmesi sonrasında üç yıl içerisinde yapılan ultrasonografi görüntüleme sonuçları retrospektif olarak kayıt edildi. Boyun ultrasonografisi lenf nodu bulguları, Avrupa Tiroid Derneği (ETA) Kılavuzu baz alınarak mikrokalsifikasyon varlığı, yuvarlaklık indeksi, vaskülarite tipi, hilum varlığı ve ekojenite değerlerine göre şüpheli, indetermine veya benign olarak sınıflandırıldı. Bu üç grubun tanım kriterlerine uymayan lezyonlar ise nonspesifik bulgular olarak tanımlandı. Remisyon sonrası biyokimyasal veya yapısal hastalık geliştiren hastalar nüks olarak kabul edildi. Ek olarak, tedavi yanıtı değerlendirildikten sonraki üç yıl içinde yapılan ultrasonografi görüntülemeleri için sensitivite, spesifite, pozitif prediktif değer (PPD), negatif prediktif değer (NPD) ve doğruluk hesaplandı. Sonuç olarak, tüm kohortun takip süresi ortanca 76 aydı (26-240). Tüm kohortun %24.5'inin ilk tedavi cevabı indetermine yanıt olarak saptandı. İndetermine yanıt grubunda boyun ultrasonografinin bölgesel hastalık nüksünü saptamada; sensitivite %100, spesifite %88.8, PPD %8.5, NPD %100, doğruluk %88.9 olarak hesaplandı. İlk sene tedavi yanıtı indetermine yanıt grubu olan üç hastada (%2.6) nüks görüldü. Bu hastalardan bir hastada ikinci yılda, iki hastada ise üçüncü yılda nüks saptandı. Bu bulgular değerlendirildiğinde, indetermine yanıt grubundaki hastaların ilk üç yıl boyunca, yılda birkez serum tiroglobulin, seum anti-tiroglobulin antikoru ve boyun ultrasonografi ile değerlendirilmesi, üçüncü yıl sonunda hastalık bulgusu saptanmayanlarda ise takibe yalnızca serum tiroglobulin ölçümü ile devam edilmesi önerilebilir. İndetermine yanıt grubunda yer alan hastaların USG ile takip sürelerinin belirlenmesi için verilerimizi destekleyecek çalışmalara ihtiyaç devam etmektedir.

NeoplazmlarNüksSınıflandırma+4
Fadime Sinem Ardıç
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Hacettepe Üniversitesi Erişkin Hastanesi Romatoloji Polikliniğinde takip edilen psöriatik artrit hastalarının, biyolojik tedavi ile beraber leflunamid kullanımının etkinlik ve güvenlik açısından retrospektif olarak değerlendirilmesi

Psöriatik artrit optimal tedavi edilmediğinde ciddi komorbiditelere sebep olabilen kronik romatolojik bir hastalıktır. Hastalığın tedavisinde çoğunlukla kombinasyon tedavileri tercih edilmektedir. Bu çalışmada 01.01.2003 – 17.11.2020 tarihleri arasında biyolojik tedavi başlanan psöriatik artrit tanılı 520 hasta değerlendirmeye alınmıştır. Bu hastalar başlangıçtaki tedavilerine göre Leflunamid + Biyolojik (Grup1), Metotreksat + Biyolojik (Grup2), Biyolojik(Grup3) olarak 3 gruba ayrılmıştır. Değerlendirmede hastaların tedavi başlangıcındaki sosyodemografik özellikleri, hastalık aktivite skorları ve tedavi altındaki hastalık aktivasyon skorları incelenmiştir. Çalışmanın amacı biyolojik tedavi ile kombine verilen leflunamid tedavisinin metotreksat kadar etkili olup olmadığını göstermektir. Çalışmanın başlangıcında 87 hasta Grup1, 175 hasta Grup2, 233 hasta Grup3e dahil edilmiştir. Grup1deki hastalar istatistiksel anlamlı olarak daha yaşlı (p:0,034), daha komorbid (p:0,035), başlangıç DAS28 skorları (p: 0,019), HAQ skorları (p:0,013), aktif eklem sayıları (p:0,004) hassas eklem sayıları (p:0,002) daha yüksek olarak görülmüştür. 3 hasta grubunda da hastalık aktivite skorlarının zamanla gerilediği gözlenmiştir. Aktivite skorlarında gerilemede gruplar arasında anlamlı farklılık saptanmamıştır. Tedavi yan etkileri açısından incelendiğinde, leflunamid alan Grup1 hastalarının ilaç yan etkisi sebebiyle tedavi değişimi veya tedavi bırakma oranlarının oldukça düşük (%3,3) olduğu saptanmıştır. Tedavi değişimi primer sonlanım noktası olarak kabul edilmiştir. Başlangıçtaki biyolojik tedavinin değişimi ve başlangıçtaki DMARD'ın değişimi veya DMARD almayan hastalara DMARD tedavisi eklenmesi tedavi değişimi olarak kabul edilmiştir. Tedavi değişimini öngörmek için yapılan Cox-regresyon analizinde tedavi değişiminin başlangıç DAS28 skoru ile pozitif, başlangıç HAQ skoru ile negatif korele olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak psöriatik artrit hastalarında biyolojik tedaviye eklenen leflunamid tedavisinin daha komorbid ve yaşlı hasta grubunda kullanılmasına rağmen hastalık aktivasyonunu azaltma ve yan etki profilinin güvenliği açısından bu hastalarda uygun bir tedavi seçeneği olarak kullanılabileceği gösterilmiştir.

ArtritArtrit-psoriatik
İbrahim Yahya Çakır
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kanser hastalarında akut böbrek hasarı sonrası yapılan hemodiyalizin morbidite ve sağkalıma etkisinin belirlenmesi

Akut böbrek hasarı (ABH), serum kreatinin düzeyinde artış ve idrar çıkışındaki azalmayla ile seyreden, sıvı-elektrolit ve asit-baz dengesinde bozulmaya yol açan ani böbrek fonksiyon kaybıdır. Kanser sürecinde karşılaşılan en yaygın renal patoloji olan ABH, hastalar için önemli bir morbidite ve mortalite nedenidir. Tanı ve tedavi sürecindeki yenilikler ve palyatif bakım hizmetlerindeki gelişmeler sayesinde kanser hastalarının sağkalım süreleri ve yaşam kaliteleri artmıştır. Uzayan yaşam süresi, ABH gibi komplikasyonların görülme olasılığını da arttırmıştır. Kanser hastalarında karşılaşılan ABH'ın tedavisinde eskiye kıyasla hemodiyalize daha çok başvurulmaktadır. Fakat hemodiyalize karar verme aşamasında yol gösterecek belirlenmiş bir ölçüt bulunmamaktadır. Bu çalışmaya Ocak 2014 ve Nisan 2023 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Onkoloji Hastanesi yataklı servislerinde yatan, kanser tanılı ve akut böbrek hasarı nedeniyle hemodiyalize alınan 139 hasta dahil edildi. Hastalara ait demografik veriler, yatış verileri, komorbiditeler, kanser ile ilgili veriler, laboratuvar değerleri, akut böbrek hasarının nedeni ve evreleri, hemodiyaliz süreci ve sağkalım verileri değerlendirildi. Hastalar, 30 gün içinde ölenler ve 30 günden daha uzun yaşayan hastalar olarak gruplandı. Tek değişkenli analizde albümin değerinin 2,5 g/dl'den az olması (p=0.002), sepsis varlığı (p<0.001), ABH'ın prerenal-renal sebeplerle gerçekleşmesi (p=0.005), hemodiyalize yoğun bakımda alınma (p=0.02), ABH'ın hastanede gelişmesi (p=0.016) ve tanı konulduğu andaki ABH evresinin düşük oluşu (p=0.003) ilk 30 gündeki mortalite ile ilişkili bulundu. Çok değişkenli analizde ise albümin değerinin 2,5 g/dl'den az olmasının (OR: 3.14 (%95 GA; 1.23-8.04), p=0.017), sepsis varlığının (OR: 3.50 (%95 GA; 1.34-9.10), p=0.010), ABH'ın prerenal-renal sebeplerle gerçekleşmesinin (OR: 6.06 (%95 GA; 1.38-26.56), p=0.017) 30 gün içinde ölen hastalar ile ilişkisi bulundu. Bu değişkenler ile mortaliteyi predikte edecek bir puanlama sistemi oluşturuldu. Elde edilen toplam skorlar ile belirlenen iki grup karşılaştırıldığında, yüksek puan alan hastaların ilk 30 günlük mortalite oranı daha yüksek olarak tespit edildi. Sonuç olarak, bu çalışma özelikle onkoloji ve nefroloji uzmanlarının hasta ve hasta yakınlarına öngörülebilir bir bilgi vermesini kolaylaştıran bir ortak karar verme aşamasında, hangi hastaları hemodiyalize alması gerektiği, bu hastaların prognozu ve mortalitesinin ne olacağını belirlemede katkıda bulunabilir.

Akut böbrek hasarıBöbrekBöbrek hastalıkları+5
Süleyman Çağın Gürbüz
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Polikistik over sendromu tanılı hastalarda kas ve kemik kompozisyonun ve fonksiyonunun değerlendirilmesi

Polikistik over sendromu (PKOS), kadınlarda en sık görülen endokrinolojik bozukluktur. Pek çok sistem üzerindeki olumsuz etkileri bilinmesine rağmen PKOS'un kas-iskelet sistemi üzerindeki olası etkileri tam olarak bilinmemektedir. Bu çalışmada PKOS'un geç reprodüktif dönemdeki kadınlarda kas ve kemik kompozisyonu ve fonksiyonu üzerine etkilerini incelemeyi amaçladık. Çalışmaya 34 PKOS ve 32 yaş ve VKİ uyumlu kontrol kadın dahil edildi. Vücut kompozisyonunu belirlemek için tüm katılımcılara dual enerjili X-ray absorsiyometrisi (DEXA) uygulandı. Ayrıca bireylerde abdomen ve uyluk manyetik rezonans görüntüleme (MRG) kullanılarak kesitsel kas alanları ve kasların yağ fraksiyonları değerlendirildi. Kas gücü, izokinetik dinamometre, Biodex® System Pro3 (Biodex Corp. Shirley NY, ABD) kullanılarak ölçüldü. Diz ekstansör ve diz fleksör konsantrik kas kuvveti, birim zamandaki açısal yer değiştirme miktarını temsil eden 60°/sn açısal hızlarda değerlendirildi. Ortalama yaş PKOS'ta 43 ± 3.7, kontrollerde 42.2 ± 3.5 idi. Tanı anında PKOS hastalarının %94,1'i (n=32) fenotip A, %5,9'u (n=2) fenotip B idi. PKOS hastalarında testosteron, FAİ ve açlık insülini kontrollere göre daha yüksekti (sırasıyla p<0,001, p=0.001 ve p=0.032). Toplam abdominal kas alanı (TAMA), paraspinal kas alanı, uyluk kas alanı, visseral yağ doku (VAT), subkutan yağ doku (SAT), vertebral manyetik rezonans görüntüleme-proton dansite yağ fraksiyonu (MRI-PDFF), uyluk ve paraspinal kas MRI-PDFF gruplar arasında benzerdi ancak karaciğer MRI-PDFF'si PKOS grubunda daha yüksek bulundu (p=0,044). Gruplar arasında DEXA ile değerlendirilen kas ve kemik kompozisyonu açısından fark yoktu. Alt grup analizinde obez PKOS hastalarının obez kontrollere göre daha yüksek TAMA'ya (p=0,012) ve daha yüksek visseral yağ dokusuna (p=0,049) sahip olduğu görüldü. Trunkal yağlanmayı destekleyen visseral yağ dokusu artışı, tüm grup karşılaştırmasında da PKOS grubunda istatistiksel öneme ulaşmamakla birlikte daha yüksek olma eğilimindeydi (p=0.072). Her iki grupta da MRG ve DEXA ile ölçülen vücut kompozisyon parametreleri, temel olarak VKİ ve açlık insülin değerleri ile ilişkili iken, androjen seviyeleri ilişkili değildi. İzokinetik dinamometre analizlerinde obez olmayan kadınlarda obezitesi olan kadınlara göre normalize edilmiş diz ekstansör tepe torku artmış bulunurken PKOS ve kontrol grupları arasında kas mekanik fonksiyonu açısından fark saptanmadı. Ancak non-obez alt grupta diz ekstansör kas kuvveti daha yüksekti (p=0.049). Bu çalışmanın sonuçlarına göre geç reprodüktif dönemde PKOS'lu kadınlarda yaş ve VKİ eşleştirilmiş kadınlara göre karaciğer yağlanma oranı artmıştır. Obez PKOS'lu kadınlarda obez kontrollere göre abdomen kas ve viseral yağ oranları daha yüksektir. Non-obez PKOS'lu kadınlarda artmış diz ekstensör kas kuvveti dışında kas mekanik fonksiyonu PKOS'lu kadınlarla kontroller arasında benzerdir.

Adipoz dokuDinamometreKaslar+4
Burcu Çelik Eroğlu
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Metastatik renal hücreli kanser hastalarında SMARCA-4 ve LAG-3 ekspresyonunun nivolumab tedavi yanıtına etkisi

Günümüzde metastatik renal hücreli kanser tedavisinde immünoterapi ajanları sıklıkla kullanılmaktadır. İmmünoterapi yanıtını öngörebilecek biyobelirteç bulma yönündeki çalışmalar devam etmektedir; ancak henüz klinik uygulamalarımızda yol gösterecek bir biyobelirteç bulunamamıştır. SMARCA-4, kromatin remodelingden sorumlu gen olan SWI/SNF1 ailesinin bir parçasıdır ve bu gendeki mutasyonlar sonrasında oluşan nadir kanser gruplarında yapılan çalışmalarda immünoterapi ile yanıt alınabileceği saptanmıştır. LAG-3 (Lenfosit aktivasyon gen-3) son dönemde üzerinde çalışmalar yapılan immün kontrol noktası inhibitörlerinden biridir. Çalışmamızda tümör dokusundaki SMARCA-4 ve LAG-3 ekspresyonunun metastatik renal hücreli kanser hastalarında nivolumab tedavisine yanıt ile ilişkisi araştırılmıştır. Üniversitemizde metastatik renal hücreli kanser tanısı ile nivolumab tedavisi alan ve patoloji preparatları olan 72 hasta saptanmıştır. Örnekleri immünohistokimyasal olarak SMARCA-4 ve LAG-3 ile boyanmış ve klinik bulguları ile korele edilmiştir. SMARCA-4 ekpresyon kaybı (SEK) olan grubun nivolumab tedavisi altında genel sağkalımı 41,1 ay (%95 GA 6,4-75,8) iken SMARCA-4 ekspresyonu normal (SEN) olan grubun genel sağkalımı 13,8 ay (%95 GA 0,0-28,2) olarak bulunmuştur (p=0,015). SEK grubunun nivolumab tedavisi altında progresyonsuz sağkalımı 8,7 ay (%95 GA 1,2-16,3) iken SEN grubunun ise 4,3 ay (%95 GA 2,9-5,7) olarak bulunmuştur (p=0,01). Hastalar LAG-3 ekspresyon durumuna göre değerlendirildiğinde iki grup arasında genel sağkalım ve progresyonsuz sağkalım analizlerinde istatistiksel olarak fark saptanmamıştır. Univariat analiz sonucunda genel sağkalım için SMARCA-4 kaybının olmamasının hazard oranı 2,08 (%95 GA 1,1-3,8) (p=0,018) olarak saptanmasına rağmen multivariat analizde bağımsız bir risk faktörü olarak anlamlı bulunmamıştır. Sonuç olarak immünohistokimyasal olarak SMARCA-4 ekspresyon kaybı gösterilen hastaların nivolumab tedavisine yanıtı daha iyi olmakla beraber SMARCA-4 kaybı bağımsız bir prognostik faktör olarak gösterilememiştir. Nivolumab tedavi yanıtını öngörebilecek bir biyobelirteç olarak SMARCA-4 ve LAG-3 kullanımı için farklı çalışmaların yapılması gerekmektedir.

Biyobelirteçler-tümörGen ifadesiKarsinoma-renal hücreli+4
Burcu Çelikten Quıgley
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kronik myeloid lösemi hastalarının ikinci ve üçüncü basamak tedavisinde kullanılan tirozin kinaz inhibitörü moleküllerin etkinlik, yan etki, sağkalım açısından geriye dönük analizi

Kronik Myeloid Lösemi (KML); pluripotent hematopoietik kök hücrelerin artmış tirozin kinaz aktivitesi sonucu patolojik düzeyde klonal çoğalmasıyla karakterize myeloproliferatif bir bozukluktur. KML erişkin çağı lösemilerinin yaklaşık olarak %15-20'sini oluşturur. Tirozin kinaz inhibitörleri dünyasında KML tedavisinin amacı, normal sağkalım süresi ve iyi yaşam kalitesidir. Bu çalışmanın amacı; kronik myeloid lösemi tanısı ile kliniğimizde izlenen hastaların ilk basamak tedavide yanıt oranları, ilk basamak tedavi sonrası ikinci ve üçüncü basamak TKİ tedavisine geçilme oranları, TKİ basamak sayısına etki eden faktörler, ikinci kuşak TKİ olan nilotinib ve dasatinib tedavilerinin etkinlik, yan etki, sağkalım, moleküler yanıt derinliği, moleküler remisyon süresi, MY 4.0 ve MY 4.5 hedeflerine ulaşma oran ve süreleri bakımından geriye dönük incelenmesidir. Çalışmaya 1 Ocak 2002 ve 1 Haziran 2022 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Erişkin Hastanesi Hematoloji Bilim Dalı tarafından kronik myeloid lösemi tanısı ile izlenen 105 hasta dahil edilmiştir. Çalışmamızda KML tanısı ile ortanca takip süresi 89(2-334) ay olarak hesaplanmıştır. Tanı anında 102(%97,1) hasta kronik fazda, 2(%2) hasta akselere fazda, 1(%1) hasta ise blastik fazda tanı aldı. Çalışmaya dahil edilen 105 hastadan 3 (%2,9) tanesinin tedavi ve izlem sürecinde akselere faza geçiş yaptığı tespit edildi, yine 3 (%2,9) hastanın izlem sürecinde blastik faza ilerlediği görüldü. KML çalışma hastalarımızda 5 yıllık sağkalım oranı %96,8  0,019 olarak hesaplandı. Takipler sırasında herhangi bir nedenle ölüm 6(%5,7) hastada gerçekleşmiştir. KML hastalarında prognostik skorlama sistemleri ile genel sağkalım ilişkisi incelendiğinde ELTS risk grupları ile genel sağkalım arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptandı (p:0,003). ELTS risk skoru yüksek olan gruptaki hastalarda genel sağkalım daha kötü olma eğilimindeydi. Sokal, Hasford ve EUTOS risk grupları ile genel sağkalım arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmadı. Çalışmaya dahil edilen 105 hastadan 61(%58) tanesi ilk basamakta imatinib tedavisi ile remisyonda izlendi, 43(%40,9) hastada ikinci basamak TKİ tedavisine geçilmesi gerekti, 14(%13,3) hastada ise üçüncü basamak TKİ tedavisine geçildiği görüldü. Tanıda varyant Ph kromozomu varlığı ile TKİ basamak sayısı arasında istatistiksel olarak anlamlılık saptandı (p:0,029), varyant Ph kromozomu taşıyan hastaların tamamının ikinci basamak TKİ tedavisine geçtiği görüldü. Hastaların tanıda hesaplanan Hasford, Sokal, EUTOS ve ELTS risk grupları ile TKİ basamak sayısı arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmadı. İlk basamak TKİ tedavisinde 3.ay ve 6.ayda moleküler yanıtsız olma durumu ile TKİ basamak sayısı arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı (sırasıyla p:0,014, p<0,001). İkinci basamak tedavide 26(%60,5) hastanın dasatinib, 17(%39,5) hastanın nilotinib tedavisi aldığı görüldü. İkinci basamak tedavide dasatinib ile ortanca takip süresi 39(3-102) ay, nilotinib ile ortanca takip süresi 36(2-85) ay olarak hesaplandı. İkinci basamak TKİ tedavisinde erken moleküler yanıt elde etme açısından dasatinib ile nilotinib tedavileri arasında dasatinib lehine olmak üzere, istatistiksel olarak sınırda anlamlı fark bulundu ancak; ikinci basamak tedavide moleküler remisyonda kalma süreleri, MY 4.0 ve MY 4.5 yanıt hedeflerine ulaşma oranları, MY 4.0 ve MY 4.5 yanıtlarına ulaşma süreleri açısından dasatinib ve nilotinib tedavileri arasında anlamlı fark izlenmedi. Sonuç olarak KML ikinci basamak tedavisinde dasatinib ve nilotinib benzer etkinliğe sahiptir ve KML hastalarının genel sağkalımını öngörmede ELTS risk skorlama sistemi diğer skorlama sistemlerine göre daha başarılıdır.

LösemiLösemi-miyeloidLösemi-miyeloid-kronik-BCR-ABL pozitif+5
Yasemin Evlendi
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Hepatoselüler kanser hastalarında uygulanan tedavilerin sağkalım üzerine etkilerinin değerlendirilmesi

Hepatoselüler karsinomun (HSK) yüksek mortaliteyle seyreden bir hastalık olup, günümüzde tedavi seçenekleri ve tedavilerin etkinliklerine yönelik çok sayıda çalışma yürütülmektedir. Bu çalışma; literatürdeki mevcut bilgiler ışığında hastaların demografik, klinik, laboratuvar ve görüntüleme verilerine dayalı olarak cerrahi, ablasyon, transarteriyel kemoembolizasyon, transarteriyel radyoembolizasyon (TARE) ve sistemik tedavilerin HSK hastalarının sağkalım süreleri üzerindeki etkinliğini analiz etmektedir. Çalışmaya 311 hasta retrospektif olarak dahil edilmiştir. Hastalar, demografik ve klinik özelliklerine, aldığı tedavi seçeneklerine göre incelenmiş ve sağkalımları analiz edilmiştir. Medyan kümülatif sağkalım süresi 21,5 ay bulunmuştur. Ağır alkol tüketimi ve sigara kullanımının sağkalıma olumsuz etkisi olduğu, diğer demografik ve etiyolojik faktörlerin anlamlı etkisi olmadığı bulunmuştur. Çalışmamızda gastrointestinal sistem kanaması öyküsü ve hepatik ensefalopati varlığının sağkalım üzerine olumsuz etkisi gösterilmiştir. Ayrıca laboratuvar parametrelerinden hemoglobin düzeyi, sodyum, albümin, trombosit sayısı, lökosit sayısı, nötrofil lenfosit oranı, kan üre azotu, potasyum, alkalen fosfataz, gama glutamil transferaz, total ve direk bilirubin, aspartat aminotransferaz, alfa fetoprotein ve sedimentasyon düzeylerindeki bozuklukların sağkalıma etkisi gösterilmiştir (p<0,05). Radyolojik görüntülemelerde lezyon sayısı, tümör çapı, metastaz veya lenfadenopati varlığı, satellit lezyon varlığı çalışmamızda sağkalımı göstermede önemli prognostik faktörler olarak bulunmuştur. Hastaların 1 yıllık ve iki yıllık takiplerinde; ilk bir yıl içinde progresif hastalık olmasının sağkalıma olumsuz etkisi daha fazla olduğu gösterilmiştir. Performans durumu, albümin bilirubin indeksi, sağkalımda kullanımı anlamlı bulundu. Hasta popülasyonumuzda, mevcut skorlama sistemleri değerlendirildiğinde sağkalımı belirlemede Honkong Liver Cancer (HKLC) sisteminin diğer sistemlere kıyasla daha başarılı olduğu olduğu gösterilmiştir (p=0,000). Küratif tedavilerin küratif olmayan tedavilere göre belirgin sağ kalım avantajı sağladığı saptanmıştır. Primer tedavilerden TARE, TAKE, sistemik kemoterapilerin uygulandığı hastalarda sağkalım daha düşük bulundu (p=0,000). Multimodal tedavilerden lokorejyonel tedavi ve cerrahi uygulanan hastalarda sağkalım yüksek bulunmuştur (p=0,002). Hastaların aldığı tedavi modaliteleri sağkalıma etkisinin incelendiği, nakil hastalarının dahil edilmediği analizde; medyan sağkalım küratif tedavilerde 97,6 ay (80,4-114,9), tedavi almayan hastalarda 3,6 ay (1,4-5,7) olarak bulunmuştur.

Karaciğer hastalıklarıKaraciğer neoplazmlarıKarsinoma-hepatoselüler+5
Hasan Şahin
Hacettepe University
2023
00