149
Arşivlenen Tez
0
DOI Atanmış
0%
DOI Oranı
Anabilim Dalı
Kronik myeloid lösemi hastalarında tirozin kinaz inhibitörlerinin tedavi yanıtları ile tam kan sayım parametreleri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi
Kronik Myeloid Lösemi (KML), tirozin kinaz inhibitörleri (TKİ) ile etkin şekilde tedavi edilebilen bir hematolojik malignite olmasına rağmen, tedaviye yetersiz yanıt verecek hastaların erken dönemde belirlenmesi hâlen önemli bir klinik gereksinimdir. Bu bağlamda, inflamatuvar belirteçler olan nötrofil/lenfosit oranı (NLO), platelet/lenfosit oranı (PLO), sistemik inflamasyon indeksi (SII) ve sistemik inflamasyon yanıt indeksi (SIRI) gibi tam kan sayımına dayalı parametrelerin, TKİ tedavisine verilen erken ve nihai moleküler yanıtları ayırt etme gücünü değerlendirmek amacıyla bu çalışma gerçekleştirilmiştir. Birinci veya ikinci nesil TKİ ile tedavi edilen 43 kronik evre KML hastasının verileri retrospektif olarak analiz edilmiş ve tanı anındaki tam kan sayımına dayalı bu parametreler kullanılmıştır. Tedavi yanıtları 3., 6., 12. aylar ve 12. ay sonrası takip döneminde (son ölçüm) değerlendirilmiş; ROC analizi ile inflamatuvar parametrelerin ayırt ediciliği araştırılmıştır. Bulgulara göre, NLO (p= 0,0112) ve SIRI (p= 0,0066) 3. ayda anlamlı ayırt edici parametreler olarak öne çıkarken (AUC sırasıyla 0,725 ve 0,743), SIRI (p= 0,0332) 6. ayda da ayırt edici özelliğini korumuştur. 12. Ayda hiçbir parametre anlamlı bir değer göstermemiştir. PLO (p= 0,0013) ve SIRI (p= 0,0066) ise son tedavi yanıtının ayırt edilmesinde anlamlı bulunmuştur (AUC sırasıyla 0,756 ve 0,731). Yüksek tam kan sayım parametreleri, erken dönemde zayıf tedavi yanıtı ile anlamlı ilişki göstermiştir (p <0,05). Yapılan analizlerde bağımsız bir ayırt edici olarak kalmıştır. Elde edilen sonuçlar, Tam kan sayımı parametreleri; KML hastalarında tedaviye yetersiz yanıt riskini öngörmede kolay erişilebilir, düşük maliyetli ve pratik bir araç olarak klinik kararlara katkı sunabileceğini göstermektedir.
The evaluation of cervicovaginal fluid Alpha-actinin-4 (ACTN4) levels in patients with high risk genital HPV infections
Cervical squamous cell lesions are commonly seen in reproductive aged women. HPV type 16 and 18 are responsible for more than two-thirds of lesions. The rate of spontaneous regression within two-three years is nearly 90%. However permanent and/or latent HPV infection in the form of re-infection or re-activation are responsible for dysplasia progression. Therefore close follow-up visits are needed in women with genital HPV infection and new alternative diagnostic methods are under development with the aim of early diagnosis of persistent HPV. Alpha-actinin 4 (ACTN4) is a protein with an actin-binding properties and has a role in remodelling of actin cytoskeleton. It is demonstrated that elevated vaginal ACTN4 levels might have role in cervical dysplasia progression. For this reason we evaluated the relation between vaginal fluid ACTN4 levels and squamous cell lesions in patients with high risk genital HPV infection. A total of 104 patients were grouped according to high risk HPV type and cervical cytological results as follows: Group1: HPV type 16 and/or 18 (+) and cytology ≥ ASCUS, Group 2: HPV type 16 and/or 18 (+) and benign cytology, Group 3: HPV type non-16/18 (+) and cytology ≥ ASCUS, Group 4: Two years of persistent HPV type non-16/18 (+) and benign cytology, Group 5: Histologically diagnosed HSIL regardless of HPV and cytology type and Group 6: Negative HPV and benign cytology. 44.2% (n: 46) of patients were HPV type 16-18 positive and the remaining 46.2% (n:48) were HPV non-16-18 positive. Cervical cytology were benign in 39.4% (n: 41), ASCUS in 29.8% (n: 31), LSIL in 24% (n: 25), ASC-H in 3.8% (n: 4), HSIL in 1.9% (n: 2) and AGC in 1% (n: 1) of patients. Cervical biopsy results were benign in 25% (n: 24), CIN I in 42.7% (n: 41), CIN II in 19.8% (n: 19) and CIN III in 12.5% (n: 12) of patients. The mean vaginal ACTN4 values were measured as follows; 1625.0667.19 pg/ml, 1687.9396.22 pg/ml, 1587.8760.41 pg/ml, 2067.5670.48 pg/ml, 2850.12262.19 pg/ml and 1680.3771.9 pg/ml (MeanSEM) in Group I to VI. Statistically significant difference was detected among vaginal ACTN4 levels between Group I, II, III, VI and Group V (p<0.001). Furthermore there was statistically significant difference among vaginal ACTN4 levels between Group III vs Group IV (p=0.002). In the current case-control study, we found that ACTN4 levels in vaginal fluid were significantly elevated in patients with HSIL independent from type of hr-HPV and/or cervical cytology. As a conclusion we declare to the presence of elevated vaginal ACTN4 levels in patients with HSIL and ACTN4 has potential diagnostic role for the early diagnosis of HSIL in women with high risk genital HPV infection. Furthermore elevated levels of vaginal ACTN4 in women with normal cytology, hr-HPV type non-16/-18 positivity and benign cervical histology or low grade cervical dysplasia (CIN I) might be related with HPV persistence. Key words: HPV Infection, Cervical Dysplasia, Cervical Carcinoma
The relation between gpx1 gene polymorphism and ovarian cancer
A common form of cancer and the main cause of death among women is ovarian cancer (OC). Diagnosis in the early stages of the disease is challenging, resulting in a poor prognosis. The risk of ovarian cancer can be increased by both non-modifiable and modifiable factors. Glutathione Peroxidase 1 (GPX1) is a vital enzyme that plays a crucial role as an antioxidant through regulating of reactive oxygen species levels in the cells. The role of GPX1 gene variants in cancer risk is debated. High levels of GPX1 are often present in various types of cancer, but some studies suggest that low levels of circulating GPX1 may increase cancer risk, so GPX1 can act as both a tumor suppressor and promoter. The GPX1 (rs1050450) polymorphism is the most common functional SNP in the human GPX1 gene and is associated with various cancers, including breast, prostate, bladder, lung, leukemia, and colorectal cancers. The aim of this thesis work was to examine how much extent the GPX1 (rs1050450) polymorphism affects the risk of ovarian cancer. There were included two groups, a group of 90 patients with ovarian cancer, and a group of 90 healthy controls. Real-Time PCR was used to genotype both groups, and SPSS was used to analyze the data. According to our result, those with a homozygous CC genotype having a reduced risk (Odds Ratio [OR] 0.304, 95% Confidence Interval [CI] 0.161 - 0.577). Inversely, persons with a TT polymorphism have a higher risk (OR 3.308, 95% CI 1.024 - 10.682). The C allele indicates a substantial relationship to a diminished risk, indicating a potential threefold reduction. However, individuals with the T allele are approximately three times more sensitive to this form of cancer than those without the condition (the odds ratio (OR) of 3.286). The GPX1 gene has a significant P-value of 0.001, suggesting a substantial link between the gene and cancer initiation.
Investigation of 8q24 (rs6983267) gene polymorphism related to prostate cancer
This thesis explores the rs6983267 gene polymorphism at the 8q24 locus, which is thought that is related with the development of prostate cancer. The study aims to assess the impact of this genetic variation on the development of prostate cancer and its potential biological mechanisms. The research was performed by using real time Polymerase Chain Reaction (RT-PCR) and genotyping analyses on a broad patient population. The study was completed with a total of 171 men. 93 men had PCa therefore formed the "case" group, remaining 78 men formed the control group. Several studies and meta-analysis have been done by various researchers; and showed the relationship between PCa and 8q24 (rs6983267) gene polymorphism. However in our study 39.8 % of the "Case" group has GT genotype. The percentage of GT genotype is 34.5% among the "Control" group. The p-value is 0.352 pointing to a non-significant difference. This association has been examined across different age groups, and environmental factors. Furthermore, the cellular effects of rs6983267 and its role in cancer development have been investigated using molecular biology techniques. This thesis highlights the significance of the rs6983267 gene polymorphism as a potential biomarker for both diagnosis and treatment of prostate cancer. It also suggests new avenues for future research. Key Words: Polymorphism, 8q24, rs6983267, Prostate Cancer
Investigation of angiotensin converting enzyme gene polymorphism in multiple sclerosis patients
Multiple sclerosis (MS) is a chronic, inflammatory, and demyelinating disease that may cause loss of motor function, muscle weakness, spasticity, coordination disorder, vision loss, cognitive disorders, and urinary incontinence, thereby reducing patients' comfort. MS is a multifactorial autoimmune disease where genetic predisposition plays a significant role. Examining the prospective role of the ACE I/D polymorphism as an MS risk factor is the primary motivation for this research. The study involved a total of 183 participants, comprising 90 patients diagnosed with MS from the same neurology clinic and 93 individuals who volunteered for the control group. DNA was extracted from blood samples by employing the real-time polymerase chain reaction (PCR) technique to identify ACE gene I/D polymorphisms. A comparison was made between the genetic characteristics of the polymorphisms in the subjects versus control sections, as well as the demographic and previously collected laboratory data for participant follow-up. There were no substantial variations observed in the abundance of ACE I/D polymorphism genotypes between the MS and healthy comparison groups (X² (2) =0.264, p=0.877). Similarly, there were no significant variations in allele frequency between the control and sick groups (X²(1)=0.07; p=0.777). When examining laboratory data based on genotypic distribution, it was discovered that, with the exception of TSH, the remaining laboratory measures showed no variation between genotypes. Individuals with the DD genotype exhibited considerably lower TSH levels compared to those with II and ID genotypes. As a secondary finding of the study, while comparing the laboratory and demographic data among individuals with MS and the unaffected group, it was noted that MS patients had lower weight, creatinine levels, triglycerides, and HbA1c levels, while having higher HDL and TSH levels (p>0.05). After all, as a primary endpoint, the ACE I/D genetic variation does not have any correlation with the progression of MS. As a secondary endpoint, we suggest that the differences in laboratory parameters between patient and control groups may be due to nutritional problems, autoimmunity, or the effects of medications related to disease severity. Therefore, further studies with a larger number of patients and detailed demographic data analysis would be beneficial.
Determination of serum microRNA 339 expression levels in patients receiving propofol infusion
This study investigates the potential antioxidant effects of propofol, a commonly used anesthetic, in patients undergoing in vitro fertilization (IVF). The research focuses on measuring the levels of specific redox proteins, glutathione reductase and glutathione peroxidase, as well as the expression of a microRNA molecule called miRNA-339. These elements play crucial roles in the cellular response to oxidative stress, a condition characterized by an imbalance between free radicals and antioxidants. The study design employed two groups of 21 IVF patients each. One group received propofol infusion during the procedure, while the other served as a control group without propofol administration. This approach allowed researchers to compare the effects of propofol on the aforementioned biomarkers between the two groups. The levels of glutathione reductase (p=0.003) and glutathione peroxidase (p=0.006), enzymes responsible for neutralizing harmful free radicals, were significantly elevated in the group that received propofol infusion compared to the control group. This observation suggests that propofol may possess antioxidant properties, potentially aiding in mitigating oxidative stress during IVF procedures. However, the investigation into miRNA-339 expression presented a more complex picture. This miRNA molecule is known to regulate various cellular processes, and its involvement in oxidative stress response has also been implicated. The study noted a statistically significant decrease in miRNA-339 levels specifically within the propofol group after infusion (p=0.027). This finding suggests that propofol may have an effect on miRNA-339 expression. Interestingly, initial correlations between miRNA-339 and the antioxidant enzymes existed, but these correlations became non-significant after propofol use. When comparison was made between before and after, the area under ROC curve (AUC) was 0.6723 (95% confidence interval; CI = 0.5073–0.8373, P < 0.0001). Overall, this study suggests propofol may offer antioxidant benefits during IVF. However, the role of propofol on miRNA-339 remains unclear and requires further exploration with larger studies. These studies would help confirm propofol's influence on miRNA-339 and understand its implications for IVF procedures. By gaining a deeper understanding of these mechanisms, researchers can work towards optimizing patient care and potentially mitigating the negative effects of oxidative stress associated with IVF. Key Words: Propofol, miRNA-339, Redox Proteins, IVF
Investigation of serum MicroRNAs inpre-diabetes and newly diagnosedType 2 diabetes
Diabetes mellitus (DM) is a metabolic disease that threatens humanity and is spreading like an epidemic. The aim of our study was to identify and determine the biomarker candidacy of miRNA-30d, miRNA-124, and miRNA-29a and their relationship with the risk classes of the disease. A total of 90 people were included in the study, and the analyses were performed using serum samples from 60 diabetic patients and 30 healthy controls. The average age of the groups was 43, but women were more common in the control and prediabetes groups, while men were more common in the diabetes group (p = 0.030). Significant differences were observed between groups for glucose, HbA1c, insulin, HOMA-IR, and triglycerides among the 17 biochemical parameters analyzed. The analyses of the target miRNAs were performed using real-time PCR, and as a result, it was determined that the expression of miRNA-30d and miRNA-124 increased in prediabetes patients (group 2), while the expression of miRNA-29a decreased. In T2DM patients (group 3), miRNA-30d levels increased, while miRNA-124 and miRNA-29a levels decreased. These findings reveal potential changes in miRNA expression associated with different stages of DM. However, only miRNA-30d (p = 0.002) in prediabetics and miRNA-29a (p = 0.004) in T2DM were found to be significant. As expected, the ROC analysis confirmed that only miRNA-30d and miRNA-29a could be biomarker candidates. In addition to these findings, miRNA-30d, miRNA-124, and miRNA-29a expression levels were significantly higher in prediabetes patients than in T2DM patients (p values: 0.006, 0.032, and 0.011, respectively). This difference suggests the presence of potential miRNA changes associated with the transition from prediabetes to T2DM. Correlation analysis also suggested that miRNA-29a regulates insulin resistance, while miRNA-30d and miRNA-124 regulate disease progression. In conclusion, it is clear that miRNA-30d and miRNA-29a should be considered molecular biomarkers in diagnosing and developing treatment strategies for prediabetes and T2DM. Their inclusion in standard assessment criteria will contribute to the more effective application of personalized treatment methods by evaluating the clinical data of prediabetes and T2DM patients with a higher accuracy rate. Key Words: Diabetes Mellitus, miRNA-29, miRNA-30, miRNA-124
Investigation of DNA damage binding protein 2 genetic variation in lung cancer patients in the Turkish population
Lung cancer is one of the main causes of cancer-related fatalities globally worldwide, defined by aberrant cells growing out of control in the lungs. It is primarily linked to smoking, but can also be influenced by genetic, environmental, and occupational factors. DNA repair mechanisms, specifically nucleotide excision repair (NER), are essential for preserving genomic stability and preventing cancer. The purpose of this study was to examine the relationship between polymorphisms in NER-related genes, specifically DDB2 (rs830083), among 96 NSLC patients and 96 controls within the Turkish population. Genotyping was conducted using the Fast Real-Time 7500 system (Applied Biosystems). Results showed that individuals with the homozygous GC genotype of DDB2 rs830083 had an odds ratio (OR) of 0.699 (95% CI: 0.372 - 1.312), whereas those with the CC polymorphism had an OR of 1.267 (95% CI: 0.693 – 2.318). There is no significance correlation between DDB2 polymorphism and LC, according to our research in the Turkish population, highlighting the need for further studies. These findings underscore the importance of continuing research in larger and more diverse populations to better understand genetic factors linked to lung cancer susceptibility, refine risk assessments, and guide potential treatment strategies.
The role of cyclin-dependent kinase inhibitor 2A/B (cdkn2A/B) polymorphism (rs3731257) in patients with ovarian cancer
Ovarian cancer (OC) is a leading cause of mortality and a common type of cancer among women. Due to the difficulty of diagnosis in the early stages, the prognosis of ovarian cancer is poor. Genetic factors are one of the non-modifiable risk factors that greatly impact the development of OC. Cyclin-dependent kinase inhibitor 2A ( CDKN2A ) plays an important role in cell cycle regulation as a tumour suppressor gene; the expression of CDKN2A/p16 is strictly controlled. When overexpressed, location-specific CDKN2A/p16 expression is lost, and it appears in the cytoplasm and the nucleus. This abnormality influences cell growth and division, resulting in cellular senescence and apoptosis in epithelial ovarian cancer. This study investigated whether a CDKN2A (rs3731257) polymorphism is associated with ovarian cancer risk. It is aimed at examining the relationship of the disease with CDKN2A (rs3731257) polymorphism, which is thought to affect the risk of ovarian cancer. We had two groups: the patient group with ovarian cancer (n = 47) and the control group (n = 47). Real-time PCR determined the genotyping analysis of both groups, and the SPSS program performed the statistical analysis of the data. According to our results, genotype frequencies were (68.5 %) in the control group of ( GG wild-type homozygous genotype). The genotype (GA) of heterozygotes was about compared to (41.1%). In contrast, the homozygote variant type (AA) genotype was observed in (25%) of patients, which showed a significantly decreased risk for OC of p=0.0041, Odds Ratio (OR): 0.267, 95% Confidence Interval (95% CI): 0.157 - 0.628. For the patient group, the frequency of (27.2%), (59.6% ), and (77.7%) OC (p=0.028, OR: 3.218, 95% CI 1.061 - 10.132). (p = 0.001) with a strong correlation between patient and control genotypes. Moreover, (A) alleles contributed to higher susceptibility (p=0.0012). Using our data, we concluded that there is an association of ovarian cancer with the CDNK2A (rs3731257) polymorphism.
Determination of serum miRNA-124 expression levels before and after sedation in patients receiving intravenous ketamine
This thesis aimed to show the effects of intravenous ketamine on miRNA-124 and SOCS3 protein expression in subjects undergoing surgical procedures under sedoanalgesia. Ketamine modulates inflammation by reducing inflammatory cytokines, including in the central nervous system. By suppressing the effects of pro-inflammatory cytokines, SOCS3 helps prevent the excessive response to inflammation, therefore maintaining immune homeostasis. Ketamine's ability to reduce inflammation may be partly linked to SOCS3 expression. Blood samples were collected from 20 patients before and after ketamine administration, therefore 40 serum samples analysed. Although no difference was found between the SOCS3 values before and after ketamine administration, the average SOCS3 increased by 2.18 times after ketamine application. On the other hand, a significant difference was found between the miRNA-124 (2^(-ΔΔCT)) values before and after the ketamine (p=0.0172), with the average miRNA-124 increasing by 9.2 times after the ketamine treatment. Sensitivity and specificity calculations for various cut-off values of miRNA-124 expression(2^(-ΔΔCT)) for predicting before and after ketamine treatment status, and the optimum cutoff value for miRNA-124 are presented in Table 4. An empirical ROC curve corresponding to these findings yielding an AUC of 0.71 (95% CI: 0.541-0.879; p<0.001) was generated (figure 16). ROC curve for miRNA-124 indicates that the ROC data possesses an excellent predictive ability in distinguishing before and after ketamine treatment. A ROC curve corresponding to the SOCS3 values yielding an AUC of 0.604 (95%CI of 0.393-0.165) was generated, as well (figure 17). The AUC value of 0.604 for SOCS3 protein indicates a mild predictive capacity to distinguish patients from before and after ketamine treatment. Our study has shown that subanesthetic doses of ketamine increased SOCS3 protein levels by 2.18-fold compared to baseline. Furthermore, ketamine increased both blood miRNA¬-124 expression (2^(-ΔΔCT)) and SOCS3 protein levels significantly from baseline values; their sensitivity and specificity to predict ketamine's effect was prominent, with a ROC value of 0.71 and 0.60.
Yapay zeka kullanarak primeri bilinmeyen kanserlerde primer sistemin tahmini
Sümerkent, K. (2025). Using Artificial Intelligence to Predict the Primary System for Cancers of the Unknown Primary. Yeditepe University, Institute of Health Sciences, Department of Molecular Medicine. Doctorate Thesis. İstanbul. This dissertation presents an AI computational methodology using Whole Slide Images (WSIs) to determine the primary site of Cancers of Unknown Primary (CUP). Addressing CUP's diagnostic challenges where origin is elusive, it builds upon deep learning advancements in medical imaging. The project utilized over 1000 histopathological images from TCGA and ICGC databases representing diverse malignancies. Pre-processing included colour normalisation and patch extraction. A custom convolutional neural network (CNN), optimised via hyperparameter tuning, achieved >90% accuracy, outperforming baseline and transfer learning models in analysing morphological patterns. Validation on 300 cases from Yeditepe University Hospitals confirmed high sensitivity and specificity, particularly for breast and prostate cancers. Error analysis linked diagnostic challenges primarily to ambiguous tissue features or suboptimal image quality. While effective, integrating supplementary molecular and clinical data could further enhance diagnostic precision for CUP management. Implementing this AI-driven analysis in clinical workflows shows promise for improving patient care by facilitating more accurate identification of cancer origins.
Role of microRNA in chronic rhinosinusitis
The pathogenesis of chronic rhinosinusitis (CRS) shows strong connections with microRNA-155 (miR-155) through its inflammatory pathways. Research has concentrated on determining miR-155 expression levels in patients who receive montelukast treatment as a leukotriene receptor antagonist for asthma and allergic conditions. The immune system depends on miR-155 for its regulation through its effects on T cells and macrophages. The elevated levels of miR-155 promote Th2-mediated inflammation through increased eosinophilic activity and elevated IL-4 and IL-13 pro-inflammatory cytokines. Research on patients with asthma and allergies who take montelukast shows that the medication may adjust miR-155 expression levels, thus enabling the immune system to achieve better balance through microRNA downregulation. This study examined 30 patients diagnosed with CRS who did not respond to medical treatment and therefore underwent surgery. Blood samples were taken from the patients before the operation to measure IL-1β and miR-155 levels. They were asked to answer the Sino-Nasal Outcome Test (SNOT-22) to evaluate sinonasal symptoms. After the operation, these patients were given a standard treatment and nasal irrigation with montelukast and saline for one month. One month later, IL-1β and miR-155 levels were measured in serum samples taken from the patients. The SNOT-22 questionnaire was repeated. When the SNOT-22, miRNA155 and IL-1β values obtained after the operation were compared with the values before the operation, it was seen that they decreased and this difference was found to be statistically significant (p=0.0001, p=0.0030, p=0.0001; respectively). The disease severity and inflammatory status of patients could be monitored through elevated serum miR-155 levels. The significance of miR-155 in chronic rhinosinusitis makes it both a therapeutic target and a biomarker for disease management.
Kronik yaralarda miRNA'larin rolü
Chronic wounds, especially diabetic foot wounds, cause significant loss of workforce and impose a significant financial strain on the medical system in all countries. Diabetic foot ulcers are a primary contributor to leg amputations globally. Small, non-coding RNA molecules known as miRNAs control post-transcriptional levels of gene expression and are becoming more and more significant in the control of wound healing processes. This study examined the function of the miRNA-29 family in the pathophysiology of diabetic foot wounds, which are classified as chronic wounds. The study included a total of 16 individuals, comprising eight with diabetic foot wounds and eight control individuals with acute surgical wounds. RNA was isolated from tissue biopsies taken from the patients, and then the levels of miRNA-29a-5p, miRNA-29b-1-5p, and miRNA-29c-5p were evaluated using the real-time PCR method. The data were statistically analyzed using non-parametric tests and ROC curve analysis, and expression levels were normalized with the RNU6 reference gene. The results indicated that the expression of miR-29a in diabetic foot wounds was substantially reduced in comparison to the control group (p=0.0087) and that the AUC value in the ROC analysis was 0.89, indicating a highly discriminatory potential. In contrast, it was determined that miR-29b and miR-29c did not show significant differences in tissue. It is widely recognized that miR-29a is involved in numerous critical biological processes, including immune regulation, angiogenesis, and fibrosis. In conclusion, this thesis emphasizes the fundamental role of the miRNA-29 family, particularly miR-29a, in the pathogenesis of chronic wounds, specifically diabetic foot wounds. The results indicate that miR-29a has the potential to serve as a tissue-based biomarker and that it may be a targetable therapeutic agent in the future.
Determination of serum miRNA-29 level in children diagnosed with Duchenne Muscular Dystrophy and evaluation of miRNA-29 as a biomarker
Karakale G. Determination of serum miRNA-29 level in children diagnosed with Duchenne Muscular Dystrophy and evaluation of miRNA-29 as a biomarker. İstanbul, Türkiye: Yeditepe University, Institute of Health Sciences, Department of Molecular Medicine; 2025. Aim: Duchenne muscular dystrophy (DMD) is a serious, progressive hereditary illness that mostly affects young boys and is characterized by muscle weakening and degradation. DMD results from mutations in the dystrophin gene leading to the lack of dystrophin protein, essential for the integrity of muscle cells. Caspases 3 and miRNA-29 are known to be involved in apoptotic cell death and muscle cell function regulation, respectively. This research aims to determine whether these biomarkers are altered in DMD and to assess their utility as prognostic and diagnostic tools for the disease. Materials and Methods: This study involved 23 pediatric DMD patients diagnosed and 62 healthy controls. Serum samples were collected from all participants and miRNA-29c levels were measured using Quantitative Polymerase Chain Reaction (qPCR) while Caspase-3 levels were measured using enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA). Results: The patient group demonstrated statistically significant lower levels of both miRNA-29c and Caspase-3. These findings suggest that decreased expression of miRNA-29c and Caspase-3 may serve as important biomarkers associated with disease diagnosis and progression, highlighting their potential role in the pathophysiology of the condition. Keywords: Duchenne Muscular Dystrophy, miRNA-29c, Caspase-3, apoptosis, biomarker.
Investigation of miRNA-1 and miRNA-133a levels after acute neuromuscular exercise in ultimate frisbee athletes
MicroRNAs (miRNAs), particularly miR-1 and miR-133a, are muscle-enriched regulators involved in skeletal muscle adaptation and remodeling in response to exercise. While these molecules have been studied extensively in endurance and resistance contexts, their acute response to neuromuscular exercise in Ultimate Frisbee athletes remains unclear. This study aimed to investigate the acute effects of a neuromuscular exercise program (FIFA 11+) on salivary miR-1 and miR-133a expression levels and to explore their relationship with athletic performance indicators. Twenty-five Ultimate Frisbee players participated. Saliva samples were collected pre- and post-exercise. miRNA levels were quantified using RT-qPCR (2^(−ΔΔCT)) method, normalized to U6. Athletic performance tests included Cooper test, RAST, Vertical jump, Agility T-test, Triple hop for distance, and Sit-up test. Wilcoxon signed-rank and Spearman correlation tests were applied. No significant changes were observed in miR-1 and miR-133a expression after exercise (p > 0.05), although trends toward upregulation were noted. Post-exercise miR-133a levels were negatively correlated with anaerobic capacity, power outputs, fatigue index, and agility performance (r = –0.419 to –0.632; p < 0.05). Pre-exercise miR-133a levels showed similar inverse associations. No meaningful correlations were detected for miR-1. ROC analysis revealed limited discriminative capacity (AUC: miR-1 = 0.522; miR-133a = 0.541). Salivary miR-133a, but not miR-1, was associated with key neuromuscular performance measures, suggesting its potential as a non-invasive biomarker of exercise readiness in Ultimate Frisbee athletes.
Investigation of miRNA 204-5P as a predictive biomarker in preeclampsia prediction
This study aimed to evaluate the expression levels of miR-204-5p in pregnancies complicated by preeclampsia (PE) and to explore its potential role as a non-invasive biomarker for the diagnosis of this pregnancy-related hypertensive disorder. Pregnancies with gestational hypertension (GHT) and normotensive pregnancies were included as comparison groups. Serum samples from 76 participants were analyzed, consisting of 28 with PE, 7 with GHT, and 41 normotensive controls. miR-204-5p gene expressions were calculated by quantitative RT-PCR (Reverse transcription PCR). A considerable variation in miR-204-5p levels was observed among the groups, with the PE group showing significant upregulation compared to normotensive controls (P<0.05). Receiver operating characteristic (ROC) curve analysis was conducted to assess the diagnostic performance of miR-204-5p expression levels in distinguishing preeclamptic cases from normotensive pregnancies. The diagnostic efficacy of miR-204-5p was quantified by calculating the area under the ROC curve (AUC), which yielded a value of 0.845 substantially exceeding the non-informative threshold of 0.5, with statistical significance (P = 0.001) ROC curve analysis using a 2^−ΔΔCt threshold of 10.7 for miR-204-5p expression demonstrated a sensitivity of 85.7% and a specificity of 74.4% in the identification of preeclampsia. Also, miR-204-5p levels calculated to be meaningfuly increased in relation to patients' mean arterial pressure (MAP) (P = 0.001; P < 0.05). Thrombocyte counts, pregnancy and delivery counts of patients, did not show considerable variation across the groups (P > 0.05). A considerable variation was also identified in 1st-minute Apgar values among the groups (P=0.001; P<0.05). The occurrence of moderate neonatal depression was significantly more frequent among preeclamptic patients (63%) compared to those with normotensive pregnancies (22.5%). Regarding the mean birth weight, a meaningful variation was noted among the patients. The data implying that miR-204-5p could help as a molecular signature specific to preeclampsia, reflecting both its presence and severity. The elevated expression of miR-204-5p detected in preeclampsia, along with its associations with maternal hemodynamic parameters and indicators of fetal well-being, underscore its potential utility as a clinically relevant biomarker for diagnostic purposes Keywords: preeclampsia, prematurity, growth restriction, diagnostic biomarker, mirna
Over kanseri hastalarında leptin G-2548A ve leptinr-Q223R gen varyantlarının, serum leptin ve leptin reseptörü seviyeleri ile ilişkisinin araştırılması
Leptin ağırlıklı olarak adipoz dokudaki adipositler tarafından sentezlenek kana salınan, dolayısıyla kişinin yağ dokusu ile orantılı olarak serum düzeyleri yükselen bir hormondur. Leptinin iştah ve enerji homeostazı üzerindeki etkilerinin uzun yıllardır bilinmesine rağmen, son yıllarda yapılan çalışmalar leptinin kanser gelişiminde önemli rol oynayan migrasyon, büyüme, invazyon ve anjiyogenez gibi mekanizmalar ile de ilişkili olduğunu ileri sürmektedir. Bunun yanında, over kanseri tüm dünyada kadınlar arasında önde gelen mortalite nedenlerinden biridir ve obezitenin bu kanser türü için bir risk faktörü olabileceği düşünülmektedir. Leptin geninin promotor bölgesindeki Leptin G-2548A polimorfizmi adipoz dokuda artan leptin ekspresyonu ve salınımı ile doğrudan ilişkilidir. Leptin reseptör geninin ekstrasellüler domainini kodlayan bölgedeki LeptinR-Q223R polimorfizmi ise reseptörün fonksiyonunu etkileyerek, leptinin reseptörüne bağlanma yeteneğinde bozukluklar oluşturmakta ve bunun da sirkülasyonda artan leptin seviyesi ile ilişkili olduğu ileri sürülmektedir. Son zamanlar da yapılan epidemiyolojik ve moleküler düzeydeki araştırmalar bu polimorfizmlerin prostat, meme, kolorektal kanserler gibi kanserlere yatkınlık oluşturabileceğini iddia etmektedir. Biz de çalışmamızda bu bilgilerden yola çıkarak; over kanserli hastalarda Leptin G-2548A ve LeptinR-Q223R polimorfizmlerinin sıklığını ve leptin ile çözülebilir leptin reseptörü serum düzeylerini sağlıklı kontroller ile karşılaştırarak over kanseri ile olası ilişkisini değerlendirmeyi hedefledik. Çalışmamızda gruplarımız 61 over kanserli hasta ile 51 sağlıklı kadından oluşmaktadır. Leptin G-2548A ve LeptinR-Q223R genlerinin polimorfizmlerinin tayininde Polimeraz Zincir Reaksiyonu (PZR), Restriksiyon Fragment Uzunluk Polimorfizmi (RFLP) ve Agoroz Jel Elektroforezi yöntemleri kullanılmıştır. Serum leptin ve çözülebilir leptin reseptör düzeyleri ise ELISA yöntemi ile ölçülmüştür. Çalışmamızda her iki polimorfizm, hasta ve kontrol grubu arasında genotip ve allel dağılımları açısından incelendiğinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlenmemiştir. Ayrıca, genotip dağılımına göre leptin ve çözülebilir leptin reseptör düzeyleri arasında da anlamlı bir fark bulunamamıştır. Serum leptin düzeyleri hasta grubunda kontrol grubuna göre anlamlı bir şekilde yüksek bulunmasına rağmen, bu yüksekliğin hastaların vücut kitle indeksinin kontrollere göre yüksek olmasından kaynaklanabileceği düşünülmektedir. Leptin G-2548A ve LeptinR-Q223R gen varyasyonlarının, leptin ve çözülebilir leptin reseptör serum düzeylerinin over kanseri ile ilişkili olup olmadığını belirlemek için büyük gruplar kullanılarak yapılacak geniş kapsamlı araştırmaların daha güvenilir sonuçlar doğuracağı kanısındayız. Anahtar Kelimeler: Over kanseri, Leptin, Leptin reseptör
Ateroskleroz hastalığında apolipoprotein E (APOE) polimorfizmi ile mikrorna 221/222 arasındaki ilişkinin araştırılması
Bu çalışmada tüm dünyada önde gelen morbidite ve mortalite nedeni olan aterosklerozda ApoE gen varyasyonlarının etkilerinin araştırılması ve başta miRNA221/222 olmak üzere miRNAların hastalıkla olan ilişkisinin moleküler açıdan değerlendirilmesi amaçlanmıştır. 89 ateroskleroz tanısı almış hasta ve 93 sağlıklı kontrolden oluşan çalışma grubumuzun gerçek zamanlı pzr ile ApoE genotiplemesi, mikroRNA ifade düzeylerinin belirlenmiş ve lipid altgrup analizi yapılmıştır. Yapmış olduğumuz risk analizlerinde düşük HDL değerine sahip olmanın kardiyovasküler riskle ilişkili olduğu belirlenmiştir (p=0,011). ApoE genotip ve allel frekansları kontrol ve ateroskleroz hasta olguları ile karşılaştırıldığında E3/E4 genotipine sahip olguların hasta grubunda yüksek olduğu ve riskini artırdığı (p=0,029), E2/E3 genotipinin ise kontrol grubunda yüksek olduğu ve riski azalttığı gözlenmiştir (p=0,011). E2 alleli taşımanın ateroskleroz riskini 10 kat azalttığı gözlenmiştir (p=0,006). Lipid değerleri incelendiğinde E3/E3 genotipine sahip olguların sınır değerlerinin üstünde plazma kolesterol (p=0,012) ve LDL düzeylerine (p=0,039) sahip olduğu saptanılmıştır. Ayrıca [kolesterol]/[HDL] oranının da E3/E3 genotipinde yüksek olduğu belirlenmiştir (p=0,027). Allel düzeyindeki değerlendirmelerde E2 allelinin kolesterol değerleri üzerinde olumlu etki gösterdiği (p=0,036) E4 allelinin ise negatif etkilediği (p=0,038) gözlenmiştir. MiRNA ifade düzeyleri incelendiğinde miRNA221 ve miRNA221'nin hasta grubunda bu miRNAların daha az ifade edildiği belirlenmiştir. Ayrıca ROC analizi sonuçlarına göre miRNA221 ve miRNA221 ifade düzeylerinin eşik değeri olarak değerlendirilebileceği ve ateroskleroz tanısında biyobelirteç adayı olabileceği gösterilmiştir (p=0,004 ve p=0,003)). Ayrıca lipid düzeyleri ve miRNAlar üzerinde yapılan incelemelerimizde miRNA122a ifade düzeyinin azalmasının TG (p=0,046) ve VLDL (p=0,029) düzeyinde artışa neden olarak kardivasküler riski artırabileceği kanısına varılmıştır.
İnsan kallikrein 10 geni polimorfizminin over kanser gelişimi üzerine etkisinin araştırılması
Over kanseri dünya çapında ilerlemekte olan kadın hastalıklarının başında gelir. Over kanseri kadınlar arasında görülen kanser türleri arasında 5. sırada, genel olarak jinekolojik kanserler arasında ise 2. sırada yer alan ölüm oranı en yüksek olan jinekolojik kanser türüdür. TC. Sağlık Bakanlığı'nın 2009 yılında yayınladığı istatistiksel verilere göre over kanseri kadınlar arasında en sık görülen kanserler arasında 7. sırayı almaktadır. Kallikreinler yüksek substrat spesifitesine sahip serin proteaz ailesindendirler. Kallikrein (kininogen), arjinin ve lizin aminoasitleri arasından proteinleri kesen enzimlerdir. İnsan doku kallikrein-tipli peptidazlar fiziksel fonksiyonlar ile farklılaşmış 15 serin proteazdan oluşan bir ailedir. Kallikreinler; hücre büyümesinin düzenlenmesi ve farklılaşması, dokunun yeniden modellenmesi, anjiyogenez, deri dökülmesi, insan semen sıvılaşması, diş minesi oluşumu, nörodejenerasyon, inflamasyon, serviko-vajinal sıvı ve damarlanma gibi farklı fiziksel süreçlerde oldukça önemli rol oynar. Çalışmamıza over kanserli 50 kadın hasta ve 50 sağlıklı kontrol dahil edilmiş olup, gruplarda kallikrein 10 (KLK10) geni polimorfizmine bakılmıştır. Hasta ve kontrol grubu arasında genotip ve allel frekansları incelendiğinde istatistiksel açıdan anlamlılık gözlenmemiştir. Çalışma grupları arasında demografik veriler karşılaştırmalı olarak incelendiğinde açlık kan şekeri (AKŞ) ve kanser antijeni 125 (CA125) değerleri arasında anlamlılık gözlenmiştir. Saptanan bu değişikliklerin klinik tanıya yardımcı olması ve over kanserinde prognostik belirteç olarak kullanılabileceği düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Over Kanseri, Kallikrein 10 (KLK10), Genotip, Allel, Polimorfizm.
Akciğer transplantasyonu olgularında erken immün iyileşme döneminde B hücre kinetiğinin, krec (kappa deleting recombination excision circle) düzeyi ile izlenmesi
Akciğer transplantasyonunda immün sistem cevabının takibi, uygulanan tedavilere yön vermesi, sağ kalım süresi üzerinde etkisi ve buna bağlı olarak transplant başarısında önemlidir. Biz çalışmamızda post-transplant hümoral immün sistem gelişimini, B hücrelerin oluşumu sırasında hücrede var olan Kappa deleting Recombination Excisin Circle (KREC) gen segmentinin gerçek zamanlı PZR yöntemiyle değerlendirerek, KREC kopya sayısını transplant öncesi ve sonrası zamanlarda ve diğer hasta bulguları ile incelemeyi amaçladık. Çalışmamızda, sağlıklı çocuklardan elde edilen DNA örnekleri ile validasyon yapıldı. KREC kopya sayısı ile birlikte immün sistem mekanizmalarında yeri olan ve transplant olgularında etkisinin olduğu bilinen sitokinlerin akan hücre ölçer yöntemle değerlendirildiği bu çalışmada,sitokinlerin hasta ve kontrol grubu arasında ve KREC değerleri ile karşılaştırılması yapılmıştır. KREC kopya sayısı transplant sonrasında, öncesine göre anlamlı bir fark göstermemekle beraber (p=0,594; p=0,657), median değerlerinde en fazla 7. günde artış görülmektedir (72642- 126849; 85-170). Hasta grubunda KREC ile CD40L arasında 24. saatte pozitif korelasyon (p=0,030) saptanmıştır. Kısıtlı sayıda hasta örneği ile gerçekleştirilen bu çalışma akciğer transplantasyonu hastalarında B lenfosit sayısında artış olduğunu göstermektedir. B hücre kinetiğinin post-transplant dönemde uzun süreli izlenmesi ile prognostik bir algoritma saptanabilmesi mümkündür.
Akciğer transplantasyonu olgularında erken immün iyileşme döneminde T hücre kinetiğinin tcr excision circle (TREC)düzeyi ile izlenmesi
T Cell Receptor Excision Circle (TREC) timusta T lenfosit gelişim aşamasında, T Hücre Reseptör gen düzenlenmesi sırasında oluşan dairesel DNA'dır. Timustan naif T hücre çıkışını gösterir. Timus ergenlikten sonra küçülüp yerini yağ dokusuna bıraksa da periferdeki T lenfosit havuzunu desteklemeye devam eder. Çalışmaya 11 hastadan elde edilen 33 örnek dahil edilmiştir. Bu çalışmada amaç; akciğer nakli almış hastalarda erken dönemde timus T hücre çıkışının transplant sonrası seyire etkisinin araştırılmasıdır. Çalışmada TREC kopya sayıları GZ - PZR (Gerçek Zamanlı Polimeraz Zincir Reaksiyonu) ile analiz edilmiştir. Çalışmanın ikinci aşamasında proinflamatuar sitokinler boncuk bazlı kitleri ile akan hücre ölçer cihazında çalışılmıştır. Çalışmamızda transplant öncesine göre 24. saat ve 7. gün nötrofil yüzdelerinde görülen artışlar istatistiksel olarak anlamlıdır (p:0.003; p<0.05). Hasta grubundaki olguların MPO ortalamaları ile sICAM-1 ortalamaları kontrol grubundaki olguların ortalamalarından istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur (p:0.003; p<0.05). Transplant sonrası 24. saat sTNF-R (p:0.008; p<0.05), MCP-1 (p:0.038; p<0.05) ve 24. saate gore 7. gün IL-6 (p:0.011; p<0.05).sonucu istatistiksel anlamlı bulunmuştur. Transplant öncesine göre 24. saat lenfosit yüzdelerinde görülen düşüşler istatistiksel olarak anlamlıdır (p:0.003; p<0.05). 24. saat ve 7. gün 1x106 TREC sayısı ve TREC/ml sayısı istatistiksel anlamı olmasa da, transplant öncesine göre yüksek çıkmıştır. Bu sonuçlar periferde lenfosit azalmasına bağlı timustan naif T hücre çıkışının arttığını göstermektedir.
Influenza A 2009 (N1N1) virüsünde h275y mutasyonunun real-time RT PCR yöntemi ile araştırılması
Influenza virüsleri, solunum yolu hastalıklarının sebep olduğu morbidite ve mortalitenin başlıca etkenidir. Tarih boyunca birçok Influenza epidemisi ve pandemisi görülmüştür. 21. yuzyılın ilk pandemisi olan 2009 pandemisinde etken, Influenza A 2009 (H1N1) virüsüdür. Yapılan araştırmalar 2009 pandemisine neden olan etkenin H1N1 virüsünün yeni bir suşu olduğunu göstermiştir. Yeni virüs, dört farklı kaynaktan genetik materyal alarak meydana gelmiştir. Influenza A 2009 (H1N1) tedavisinde Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) bir nöraminidaz inhibitörü olan oseltamivir kullanılmasını önermektedir. Pandemi döneminde dünya genelinde oseltamivir dirençli vakaların bildirilmeye başlanmasıyla DSÖ, oseltamivir direnç durumunun dikkatli bir şekilde izlenmesini tavsiye etmiştir. Oseltamivir direncine, nöraminidaz gen bölgesinde meydana gelen H275Y mutasyonu neden olmaktadır. Bu tez çalışmasında Yeditepe Üniversitesi Hastanesi'ne başvuran hastaların Tıbbi Mikrobiyoloji Laboratuvarı'na gönderilen klinik örneklerinden pandemik Influenza A 2009 (H1N1) olduğu saptanan 131suş oseltamivir duyarlılığı ve direnci açısından MGB tagman propları kullanılarak, hızlı ve duyarlılığı yüksek bir teknik olması nedeniyle Real-Time Revers Transkriptaz PCR yöntemi ile incelenmiştir. Çalışma sonucunda 58 suş oseltamivir direnci açısından duyarlı saptanırken 73 suş'tan düşük RNA kalitesi nedeni ile sonuç alınamamıştır. Aktif antiviral direnç gözlemi yeni tedavi yöntemlerinin ve sürveyans ağlarının oluşturulması açısından önem taşımaktadır. Anahtar kelimeler: Influenza A 2009 (H1N1), pandemi, , H275Y mutasyonu, sürveyans
Association of tumor necrosis factor (TNF) alpha and beta polymorphism in coronary artery disease
Coronary Artery Disease or Atherosclerosis is a dynamic and progressive inflammatory pathology and is the major cause of death and disability worldwide. The purpose of this study is to bring together the current information concerning the role of pro- and anti-inflammatory cytokines in the development, progression, and complications of atherosclerosis. The aim of the study was to assess whether these Tumor Necrosis Factor (TNF) Alpha and Beta polymorphisms were related to the risk of CAD or not Genotyping was performed with techniques based on Real Time-Polymerase Chain Reaction. In our study we compared patient group (n:50) which have coronary artery disease and control group (n:50) about risk factors such as hyperlipidemia, smoking, obesity and diabetes and their association between Tumor Necrosis Factor (TNF) Alpha and Beta polymorphisms and Coronary Artery Disease. In the comparison of the patient and control groups, male gender (p=0.0860) and cigarette consumption (p=0.110) and diabetes (p=0.026) were assumed to be the risk factors . Total cholesterol (p=0.102) and LDL (p=0.178) levels were high, HDL (p=0,040) levels were found to be lower in patients group. Tumor Necrosis Factor Alpha (TNFα) genotype was significantly higher in patients group compared to control group. The frequency of the Hemozygote Mutant Genotype was found to be significantly higher in patients compared to controls (p=0.004). The cardiovascular risk for Homozygote Mutant Genotype was 12.2-times increased in patients compared with the control group (OR=12.250, 95% CI=1.504-99.798; p=0.004). No association was found about those Tumor Necrosis Factor (TNF) Beta polymorphisms and CAD between the groups. Genetic predisposition of individuals can be determined with new approaches in the early life stages and thus disease formation can be prevented with new measures taken against Coronary Artery Disease .
Klinik kaynaklı acinetobacter baumannii izolatlarında patotip- rezistotip-genotip kümelenmesi varlığının araştırılması
Deniz, İ. (2018). Klinik Kaynaklı Acinetobacter baumannii İzolatlarında Patotip- Rezistotip-Genotip Kümelenmesi Varlığının Araştırılması. Yeditepe Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Moleküler Tıp Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, İstanbul. Acinetobacter baumannii, pnömoni, idrar yolu infeksiyonları, septisemi ve menenjit gibi ciddi hastalık tablolarından sorumlu, çoklu ilaç direnci gösteren, nonfermentatif, Gram-negatif bakteridir. Bu çalışmanın amacı, A. baumannii'nin, infeksiyözite (patotip), antimikrobiyal direnç fenotipi (rezistotip) ve genotip bakımından kümeleşme özelliklerini araştırmaktır. İstanbul biyocoğrafyasını temsil eden, sekiz ayrı hastaneden, A. baumannii'nin, Temmuz – Kasım 2015 tarihleri arasında toplanan izolatları çalışmaya katıldı. Yatan hastalardan izole edilen toplamda 36 A. baumannii bakteri izolatından oluşan örneklem kullanıldı. Örneklemin, tür düzeyinde bakteri tanımlaması ve antibiyotik duyarlılık testleri, sırasıyla MALDI-TOF-MS cihazı ve VITEK2 otomatize sistemlerinde, moleküler epidemiyolojik tiplendirme testleri ise otomatize DiversiLab rep-PCR sisteminde yapıldı. Sonuçların kategorik değişkenler arasındaki dağılım farkının analizi için, tek örneklem ki-kare testi ve yerine göre Fisher kesin olasılık testi kullanıldı. Patotip bakımından, 10'u (10/36, %27.7) enfeksiyonu etkeni ve 26'sı (26/36, %72.2) kolonizasyon olarak saptandı. Toplam 25 rezistotip saptandı. Karbapenemlere direnç, %88.8 (32/36) olarak bulundu. Toplamda sekiz genotip kümesi (GK01-GK08) saptandı. GK01 içinde, 30 izolat (%83.3'ü, 30/36) bulundu. GK01 içinde, dört genotip (G01-G04) saptandı. Enfeksiyon izolatlarının tamamı (10/10, %100) GK01 içinde bulundu. Toplam 11 genotip (G01-G11) saptandı. Genotipler arasında, G01'in (14/36, %38.8) baskın olduğu bulundu. Sonuç olarak, İstanbul ilinden elde edilen A. baumannii örneklemindeki GK01 genotip kümesi izolatlarının, enfeksiyon patotipi ile istatistik olarak anlamlı düzeyde ilişkili (p=0.021) olduğu bulundu. Örneklemde, "Patotip-Genotip Kümelenmesi" saptandı. "Rezistotip" çeşitliliğinin ise yüksek olduğu, kümelenme sergilemediği gösterildi. "Patotip-Rezistotip-Genotip" incelemeleri sonucunda, GZT hastanesinin çeşitliliği artırıcı ve yayıcı "kaynak", FSM ve HNH hastanelerinin "gider-karşılıklı", diğer hastanelerin ise "gider-kara delik" niteliklerinde olduğu değerlendirildi. Anahtar Kelimeler: Acinetobacter baumannii, rep-PCR tiplendirme, moleküler epidemiyolojik tiplendirme, kaynak-gider dinamiği
Glioblastoma multiforme tümörlerinde miRNA-582-5P ve miRNA-363 ekspresyon seviyelerinin kaspaz-9 üzerine etkisi
The aim of this thesis study is to investigate the expression levels of microRNA-582-5p and miRNA-363 as they relate to serum levels of caspase-9, which holds key roles in the initiation of apoptosis in glioblastoma multiforme (GBM) patients. For this purpose, a total of 71 individuals, were selected and divided into two groups: those who were diagnosed with GBM disease (n=35),and those who were not previously diagnosed with this disease (n=36).The expression levels of miRNA-582-5p, miRNA-363 and caspase-9 gene Ex5+32 G>A (rs1052576) polymorphism of the groups were analyzed using real-time polymerase chain reaction. The miRNA expression analysis showed that miRNA-582-5p and miRNA-363 expressions were significantly downregulated in the patient group (p=0.014* and p=0.010*). When the means of serum miRNA-582-5p, miRNA-363 and serum caspase-9 levels were compared, a statistically significant relationship between miRNA expression levels and caspase-9 level could not be determined (p=0.144 and p=0.050). Also, caspase-9 gene Ex5+32 G>A (rs1052576) polymorphism was investigated in GBM patients, as well as undiagnosed individuals in the Turkish population. Having GG genotype reduced the risk of GBM by 3.78 times (p=0.015*). According to the results of ROC analysis, which is the last assessment point for biomarker nomination, it was observed that miRNA-582-5p and miRNA-363 are candidate biomarkers for GBM (miRNA-582-5p ΔCт p=0.006*; fold change p= 0.0001* and miRNA-363 ΔCт p=0.0016*; fold change; p=0.0001*). In conclusion, while a statistically significant relationship was found between miRNA-582-5p, miRNA-363 expression levels and working groups, no statistically significant relationship was found between miRNA-582-5p and miRNA-363 expression levels regarding an effect on serum caspase-9 levels.
Tip 2 diyabet ile MODY2 gen polimorfizmleri arasındaki ilişkinin incelenmesi.
Tip 2 Diyabet hastalığı patogenezinde beta hücre fonksiyon ve kütle kaybı ile senkronize ortaya çıkan, ayrıca genetik ve çevresel faktörleri içeren oldukça karmaĢık metabolik bir bozukluktur. MODY (Maturity Onset Diabetes Of The Young) geni beta hücre fonksiyon kaybıyla iliĢkili ikincil ortaya çıkan otozomal dominant kalıtılan ve nadir rastlanan bir Tip 2 Diyabet formudur. Tip 2 Diyabet formlarından biri olan MODY‟e sebep, birçok gende mutasyon belirlenmiĢtir. Bu mutasyonlardan Glukokinaz geninde gerçekleĢen ve glukozun algılanmasında bozukluk Ģeklinde ortaya çıkan Ģekli MODY2 olarak isimlendirilmektedir. ÇalıĢmamızda; T2DM (Type 2 Diabetes mellitus) hastaları ile sağlıklı bireylerden oluĢturduğumuz hasta ve kontrol grupları arasında MODY2 gen polimorfizlerinin T2DM hastalığı üzerine etkisini araĢtırdık. Hasta ve kontrol gruplarından aldığımız kan örneklerinde DNA izolasyonu yapılmıĢ ve Real Time PCR yöntemiyle genotipler belirlenmiĢtir. YapmıĢ olduğumuz çalıĢmalar sonucunda elde ettiğimiz genotipler ile hastalık arasında iliĢki olup olmadığına bakılmıĢ ve MODY2 geninde G>A polimorfizminin, Türk Popülasyonunda incelendiği çalıĢma da vakaların A Alleli taĢıma durumunun hastalık oluĢma oranını 3.26 kat arttırdığı, G Alleli taĢıma durumunun ise hastalık oluĢma oranını 5.43 kat azalttığı gibi anlamlı bir sonuca varılmıĢtır. Elde edilen verilere göre çalıĢmamızın hastalığın önlenmesi ve tedavisinin geliĢimine katkı sağlayacağı düĢünülmekle birlikte, Türk popülasyonunda öncü çalıĢma niteliği taĢımaktadır.
Inhibin polimorfizminin tüp bebek tedavisinin araştırılması
İnfertilite, en az bir yıl boyunca korunmasız ilişkiye rağmen, hamile kalmanın imkansızlığı olarak tanımlanır. İnfertilite, hem implantasyon basarısızlıklarına hem de tekrarlayan düşükleri meydana getirebilmektedir. Uremeye yardimci tedaviler bu infertil hastalara bir umut teşkil etmektedir. In vitro fertilizasyon (IVF) sikluslarindan once, yumurtalık rezervinin değerlendirilmesi ve kadınların üreme potansiyeli hakkında foliküler bazda da incelenerek, doktor hastanın spesifik infertilite tedavisine karar vermesi konusunda yardımcı olur. Günümüze kadar, stimulasyon sonrasi elde edilen oositlerin sayisini ve kalitesini araştırmak için bir cok calisma yapilmistir. Son yillarda yapilan calismalar, inhibin b gen polimorfizmleri ve serum FSH seviylerinin korelosyonunu arastirmistir. Yaptigimiz bu calismada, Inhibin B INHIBIN β (INHBB) rs57802235 polimorfizmi ve serum FSH seviyelerinin oosit maturasyonu ustundeki etkisini ilk kez Turk toplumunda arastirdik. Rastgele seçilen infertile hastalarda INHBB geninde %96 (50 hastada) doğal tip olan G/G alleleri gözlemlenmiştir. Heterozigot mutant allel A/G %4 saptanmıştır. Mutant allel sadece %2 olarak gözlemlenmiştir. Yaptigimiz bu calismalar, ileriki calismalara isik tutmakta ve hasta sayisi arttirilarak projenin devam edilmesi planlanmaktadir.
Investigation of BRCA1 and BRCA2 mutations in breast and ovarian cancers
Breast cancer is the most prevalent malignant disease among women. Familial or germline mutations in tumor suppressor genes BRCA1 and BRCA2 cause breast cancer with 5-10% and 20-40% risk, respectively. These genes function in the repairment of double strand breaks of DNA through homologous recombination. The number of newly diagnosed ovarian cancer patients in 2018 was 295,414 and 184,799 of them resulted in death. Among women, the most common ovarian cancer is epithelial ovarian cancer, which resulted in at least 140,000 deaths per year. Malformation in DNA repair is associated with the onset of cancer formation as a result of polymorphism and altered gene function. The double stranded DNA breaks are repaired by homologous recombination with the activity of the RAD51 regulated by BRCA2. N372H is the most common non-synonymous polymorphism in exon 10 of BRCA2. This modified region is responsible for activation of the target gene transcription with histone acetyl transferases. The BRCA2 polymorphism N372H was investigated among voluntary breast and ovarian cancer patients in the Turkish population. For this purpose, the distribution of nucleotide change in these patients was compared with a healthy control group. The data obtained from results were statistically analyzed. In summary, no statistically significant results about showing the effect of N372H on breast and ovarian cancer were found. Due to low penetration, the sample size should be increased for further investigation.
Determination of relationship of SOCS3 Gene and Micro RNA 218 in childhood obesity
Obesity is a medical condition which increases the risk of cardiovascular diseases, diabetes, and cancer. It usually results from a combination of genetic, behavioral, metabolic and hormonal factors. Leptin Resistance is one of the important causes of obesity. Some of the mechanisms which underlines its development are mutations in leptin and leptin receptor genes or genetic mutations of proteins in postreceptor pathway and proteins taking part in feedback mechanism on its own synthesis. Also permeability of blood–brain barrier effects leptin function. However its underlying mechanism still needs to be investigated. In this study, we investigated the role of Suppressor of Cytokine Signaling 3 (SOCS3) and circulating miRNAs in leptin resistance in childhood obesity by miRNA target prediction methods. Our preliminary study about miRNA target prediction has shown that mir-218-5p may be involved in the development of leptin resistance by affecting Leptin, Leptin Receptor and SOCS3 genes. Furthermore we investigated serum miR-218-5p expression in two study groups, leptin resistant obese children (Patient Group: n=35) and non-obese children (Control Group: n=30). Our results have shown that serum miR-218-5p expression are significantly increased in leptin resistant obese children in accordance with the serum leptin levels (p<0.05). There were no significant difference between obese and nonobese children according to serum SOCS3 levels and SOCS3 genotypes. We state that miR-218-5p can be used as a possible diagnostic parameter for leptin resistance in childhood obesity.
Investigation of the effects of MIRNA133, MIRNA26 AND MIRNA378 expression levels in left ventricular hypertrophy
Left ventricular hypertrophy (LVH) is characterized by the growth in muscular mass of left ventricule due to increased cardiomyocyte size. The microRNAs, a class of endogenously small non-coding RNAs which have approximately 22-nucleotide, play important roles in numerous biological processesare as mediation of cardiac hypertrophy. In present study we aimed to determine roles of miRNA-133, miRNA26, miRNA378 expression levels in left ventricular hypertrophy. In this study we compared left ventricle hypertrophy patient group (n= 70) and control group (n=16) were obtained from the Yeditepe University Hospital Cardiology Clinic. miRNA expression levels determined by realtime polymerase chain reaction (RT-PCR). The analysis of Receiver operating characteristic (ROC) curve was performed to determine the diagnostic capability of miRNAs. The miRNA expression analysis showed that the mean miRNA378 CT (p= 0.029) and ∆CT (p= 0.020) were significantly higher in patients than controls. By the ROC analysis, high expression of miRNA-378 expression maybe highly associated with the left ventricular hypertrophy. The threshold value in which miRNA-133 CT expression level can be evaluated as a diagnosis in patient group has not been demonstrated. According to teh CT values, miRNA was found to be AUC=0.484, 98.6° CI =0.329-0.641, P= 0.860.The mean CT values of miRNA-26 of the control group had highest expression levels (23.12 ± 3.10), it was followed by hypertrophic and eccentric group were 22.43 ± 2.36 and 22.06 ± 3.68 respectively (p=0.782). In conclusion, while there was no statistically significant relationship was found miRNA-133 and miRNA-26 expression levels there was statically significant relationship was found between miRNA-378 expresion levels in LVH group.
Genetic variation in the EGFR gene and the relation with glioma in Turkish population
While glioma constitutes approximately 30% of brain and central nervous system carcinomas, it covers 80% of all brain carcinomas. [1]. The gene that encodes 170 KD transmembrane receptor tyrosine kinase, located on chromosome 7p12-13 and enounced on the facial of epithelial cells, is the EGFR gene. In most prior works, single nucleotide polymorphisms (SNPs) within the EGFR gene are evaluated to correlate cancer risks like carcinoma, carcinoma, prostatic adenocarcinoma, and esophageal cancer. How EGFR contributes to glioma susceptibility variants in the gene and in order to examine that, in a case-control study from Turkey (35 cases, 36 controls) genotyping both groups determined by real-time PCR and was carried out using statistical analysis SPSS data. According to our results, CC genotype (homozygous wild type) 19 (52.8%), CT genotype (heterozygous type) 16 (44.4%), TT genotype (homozygous variant type) 1 (2.8%) were found in the control group. Genotype distribution in the patient group was 8 (23.5%), 22 (64.7%) and 4 (11.8%), respectively. Significant relationship was found between the patient and control groups compared to genotypes (p = 0.028). This study can provide a new approach to the clinical treatment of glioma patients.
HSP90 gen polimorfizmi ile over ve endometriyum kanseri arasındaki ilişkinin belirlenmesi
Over kanserleri kadınlarda görülen genital kanserlerinin %25'ini oluşturmaktadır. Gelişmiş ülkelerde görülen en sık ikinci jinekolojik kanser olarak belirtilmektedir. Ülkemizde ise Sağlık Bakanlığının 2002 yılındaki verilerine göre over kanseri jinekolojik kanserler içersinde en öldürücü olanı, kadın kanserleri içersinde de dördüncü öldürücü olan olarak tespit edilmiştir. Endometrium kanseri, gelişmiş ülkelerde, kadın genital sisteminin en sık malign tümörü olarak belirlenmiş ve olguların %75'i menopoz sonrası, genellikle evre 1'de semptomların varlığı ile başvuran kadınlardır. Etkin bir tarama testi olmamasına karşın, semptom vermesi nedeniyle % 75 olguda erken evrede teşhis edilebilmektedir. Isı şok proteinleri, ısı şoku, fiziksel stres ve çeşitli ajanlarla güçlü olarak uyarılan protein kümesi olarak tanımlanmaştır. Bu özelliklerin dışında da ısı şok proteinleri diğer temas ettiği proteinlerin yapısını düzenleyen ve modifiye eden moleküler şaperon olarak tarif edilmiştir. Isı şok protein gen transkripsiyonu, ısı şok faktör (HSF) denilen transkripsiyon faktörü ile düzenlenir, söz konusu faktör, stress durumlarında transkripsiyon aktivasyonunu başlatıcı etki yapar. HSP90'nın; Hsp90α (indüklenebilir/ major form), Hsp90β yapıcı/minor form) olmak üzere iki ana sitoplazmik isoform şekli mevcuttur. Hsp90α stres koşullarında uyarılırken, Hsp90β yapıcı protein olarak aktiftir. Kanserde rol oynayan mutant genlerin prtoeinlerini hücre içersinde stabilize etiğinden dolayı HSP90'nın moleküler seviyesi veya moleküler kapasitesi modifiye edilebilir kemoterapik ilaçlar geliştirilmiştir. Bu çalışmayla HSP90'nın HSP90AA1, HSP90AB1 ve HSP90B1 genlerindeki polimorfizmlerinin belirlenmesi sonucu over ve endometriyum kanser oluşumunda olası etkilerinin araştırılması, özellikle tedaviye yönelik biyobelirteçlerin erken dönemde belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda 77 over kanseri, 13 endometriyum kanseri ve 44 sağlıklı kontrol örneğinden elde edilen DNA'lar da Hakiki zamanlı PZR ile HSP90AA1 (rs4947), HSP90AB1 (rs13296) ve HSP90B1 (rs2070908) genlerinde polimirfizmlere bakılmıştır. Çalışmanın sonuçlarına göre; HSp90AA1 ve HSP90B1 genleri açısından over ve endometriyum kanserleri arasında istatistiksel olarak anlamlılık bulunamamıştır. HSP90AB1 geni açısından over kanseri ve kontrol grupları kıyaslandığında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunamazken, endometriyum kanserinde CC genotipi taşıma sıklığı kontrol grubuna göre daha yüksek bulunmuştur. Buda bize HSP90AB1 genotipinin endometriyum kanseri riskini artırabileceğini düşündürmektedir. Bu çalışmadan elde edilen sonuçlar literatürdeki HSP90AA1, HSP90AB1 ve HSP90B1 geni açısından over kanseri ve endometriyum kanserlerini inceleyen ilk çalışma niteliğindedir.
Solid tümörlü kanser hastalarında C-C motif kemokin ailesinden monosit kemotaktik protein-1 (MCP-1) ve kemokin reseptör-2 (ccr2) varyantlarının araştırılması
Tümörü oluşturan hücre gruplarına göre isimlendirilen solid tümörler, kanserlerin büyük bir kısmını oluşturmaktadır ve malign ile bening tümörler olarak ikiye ayrılmaktadır. Çalışmamızda ele aldığımız solid tümörler; akciğer kanseri, kolorektal kanser, meme kanseri, over kanseri ve tiroit kanseridir. Çalışmamızda toplamda 28 akciğer kanseri hastası (4 kadın, 24 erkek), 34 kolorektal kanser hastası (12 kadın, 22 erkek), 23 tiroit kanseri hastası (20 kadın, 3 erkek), 27 meme kanseri hastası (25 kadın, 2 erkek) ve 30 over kanseri hastası dahil edilmiştir. Çalışmamıza katılmayı kabul eden 66 sağlıklı gönüllünün 27si kadın ve geri kalan 39u erkektir. CCR2 V64I varyantının genotipinin belirlenmesi için, tek nükleotit değişimini içeren PZR amplikonları BsaB1 enzimi ile muamele edilmiştir. MCP-1 A2518G varyantının genotiplenmesi için bu tek nükleotit değişimini içeren PZR ürünleri PvuII enzimi ile muamele edilmiştir. Enzimler yabanıl tip PZR ürünlerini kesmezken değişimin olduğu PZR ürünlerini kesecek şekilde seçilmiştir. Elde edilen verilerin istatistiksel analizi IBM SPSS 20 paket programı ile yapılmıştır. Bu çalışmanın sonucunda kolorektal kanser ve akciğer kanseri ile CCR2 V64I varyantı arasında istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı ilişki gözlenmiştir (p<0,0001). Ayrıca, MCP-1 A2518G varyantı AG ve AA genotipleri ve meme kanseri arasındaki ilişki istatistiksel anlamlı bulunmuştur (Sırasıyla AG genotipi için χ2=5,082; p<0,024, OR:2,843, %95CI: 1,129-7,160 ve AA için χ2=5,687; p<0,017, OR:0,319, %95CI: 0,122-0,833). Çalışmamız kolorektal kanserlerde, over kanserinde ve tiroit kanserinde CCR2 V64I ve MCP-1 A2518G ve ayrıca meme kanserinde MCP-1 A2518G tek nükleotit değişimlerinin incelendiği ilk çalışma olma niteliği taşımaktadır.
Folikül stimüle edici hormon reseptörü (FSHR) genindeki polimorfizmler ile kontrollü ovaryen hiperstimülasyonu cevabı arasındaki ilişkinin belirlenmesi
Kısırlık tedavisi süresince ekzojen gonadotropinlerin kullanımıyla ovaryen stimülasyonu önemli bir basamaktır. FSH, insan üremesinde çok öemli rolü olan glikoprotein bir hormondur. Gonatların gelişiminde ve yumurtalıktaki foliküllerin olgunlaşmasında FSH reseptörüne bağlanarak görev yapar. FSH reseptörü granüloza hücreleri üzerinde olup adenilat siklas aktivasyonu ve intraselüler cAMP seviyesinin arttırılmasıyla işlev gören G-coupled bir proteindir. Şimdiye kadar FSHR geninde bir çok alelik değişken tanımlanmıştır. Bu çalışmanın amacı, FSH reseptör genotipleriyle IVF tedavisi sonucu elde edilen metafaz-II yumurta sayısının arasındaki ilişkinin araştırılmasıdır. Bu prospektif çalışmada Bahçeci Umut IVF merkezinde Mart 2013 – Mayıs 2013 tarihleri arasında IVF tedavisine başlayan 100 hasta dâhil edilmiştir. Hastaların yaş ortalaması 32,6' dır. Genomik DNA, iPrep DNA saflaştırma sistemiyle periferik kandan elde edilmiştir. Spesifik primerlerle yapılan polimeraz zincir reaksiyonundan sonra, pozisyon 680 (ekzon 10)' de bulunan Ser/Ser, Asn/Ser ve Asn/Asn genotip dağılımı RFLP ile analiz edilmiştir. Overyan stimülasyonunu takiben, hCG verilmesinden 36 saat sonra yumurta toplama işlemi yapılmıştır. Oosit toplanmasından 2 saat sonra, yumurtaların olgunluk durumu kontrol edilmiştir.FSH reseptöründeki p.Asn680Ser polimorfizmiyle IVF tedavisiyle elde edilen olgun oosit sayısı arasında Asn/Asn, Asn/Ser ve Ser/Ser genotiplerine sahip olgularda istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunamamıştır.
RRM1, RRM2, ERCCC2 gen polimorfizmleri ile ateroskleroz ve tip 2 diabet arasındaki ilişkinin belirlenmesi.
Ateroskleroz büyük, orta ve küçük arterlerde plak oluşumu şeklinde kendini gösteren mortalitesi yüksek bir hastalıktır. Miyokard Enfarktüsü, Anevrizma ve bu olgulara bağlı ölümlerin başlıca sebebi olan Ateroskleroz, yaş, cinsiyet, serum lipid düzeyi, beslenme bozukluğu, hipertansiyon, ailesel yatkınlık, sigara ve alkol tüketme gibi çevresel ve genetik faktörlere bağlı multifaktöriyel bir hastalıktır. Tip 2 Diabet erişkin dönemde insülin intoleransı yada yetersiz insülin sekresyonuna bağlı hiperglisemi şeklinde görülen metabolik bir hastalıktır. Tip 2 Diabet ilerleyen dönemde hiperglisemiye bağlı, kalp-damar hastalığı, nefropati, nöropati, retinopati ve geciken yara iyileşmesi olgularına sebep olmaktadır. Her iki olgunun toplumda görülme sıklıkları giderek artmakla beraber gelişimlerinde rol oynayan moleküler mekanizmalar tam olarak bilinmemektedir. Son dönemde yapılan çalışmalar doğrudan oksidatif stres yada oksidatif stres derivatiflerinin dolaylı olarak yol açtığı DNA hasarlarının Tip 2 Diabet ve Ateroskleroz gelişiminde rol oynayabileceğini göstermektedir. Bu bilgiler ışığında çalışmamızda, Tip 2 Diabet ve Ateroskleroza bağlı Koroner Arter Hastalarında, DNA Tamir mekanizmalarından Nukleotid Eksizyon Tamir yolağında bulunan XPD helikaz enzimini kodlayan ERCC2 geni ve DNA sentezinde kullanılmak üzere Ribonukleotidlerden Deoksiribonukleotid sentezinde görev alan Ribonukleotid Reduktaz enziminin alt birimlerini kodlayan RRM1 ve RRM2 gen varyasyonları incelenmiştir. Çalışma sonucunda Hasta ve Kontrol grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Anahtar Kelimeler: Ateroskleroz, Koroner Arter Hastalığı, Tip 2 Diabet, DNA Hasarı, DNA Tamiri, Nukleotid Ekzisyon Tamiri, RRM1, RRM2, ERCC2, Polimorfizm.
Şizofreni ve bipolar bozukluğu olan hastalarda bazı biyokimyasal parametrelerin incelenmesi ve risk kestirim modellerinin oluşturulması
Amaç: Bu tezin amacı şizofreni, bipolar bozukluğu olan hastalarda biyokimyasal parametrelerin incelenmesi ve risk kestirim modellerinin oluşturulmasıdır. Hipotezler: Şizofreni ve bipolar hastalarının bazı biyokimyasal parametre değerleri ile kontrol gruparasında anlamlı fark olması beklenmektedir. Yöntem: 65 şizofreni, 65 bipolar hastasının biyokimya değerleri tiroid fonksiyon testleri (TSH, T 3 ve T 4 ), 25-0H D 3 , kalsiyum, ferritin, demir, folat, vitamin B 12 , magnezyum düzeyleri incelenerek istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Elde edilen bulgular doğrultusunda sağlıklı grubun risk analizi değerlendirildi. Kontrol grubu için TSH, T3, T4, 25-0H D 3 , kalsiyum, ferritin, demir, folat, magnezyum düzeylerini etkilemeyecek herhangi bir metabolik hastalığı olmayan ve bu parametrelerin düzeylerini etkileyebilecek bir ilaç kullanmayan kişiler seçilmiştir. Bulgular: Şizofreni tanısı alanların %55.4'ü erkek, bipolar bozukluk tanısı alan hastaların %61.5 i kadın hastadır. Bipolar bozukluk tanısı alan erkek hastaların kontrol grubu ile karşılaştırıldığında Vitamin B 12 (p=0.013) ve Ferritin düzeyleri (p=0.035) yüksek, T 3 düzeyleri (p<0.001) ise düşük bulunmuştur. TSH, D vitamini (25-OH D 3 ), Folat, Ca, Fe, Mg, T 4 düzeylerinde ise istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0.05). Şizofren tanısı alan erkek hastaların kontrol grubu ile karşılaştırıldığında T 3 düzeylerinin düşük olduğu tespit edilmiştir (p<0.001). TSH, Vitamin B 12 , Ferritin, D vitamini (25 (OH) Vitamin D 3 ), Folat, Ca, Fe, Mg, T 4 düzeylerinde ise istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0.05). Bipolar bozukluk tanısı alan kadın hastalar ve şizofreni tanısı alan kadın hastalarda kontrol grubuna göre Ferritin düzeyleri (p=0.002), T 4 düzeyleri (p=0.019) yüksek, T 3 düzeylerinin (p<0.001) ise düşük olduğu belirlenmiştir. TSH, Vitamin B 12 , D vitamini (25 (OH) Vitamin D 3 ), Folat, Ca, Fe, Mg düzeylerinde ise istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0.05). Sonuç: Vitamin eksikliği tespit edilip müdahale edilmedikçe, psikotrop ilaçlarla tedavi başarısız olabilir. Psikotik semptomlarda; antipsikotik tedavinin yanı sıra, serum düzeyleri düşük olan vitamini yerine koyma iyileşme üzerinde olumlu etki sağlayacaktır. Bu nedenle, özellikle bilişsel bozukluğu olan psikiyatrik hastaların ilk başvurularında serum vitamin B 12 , T 3 , T 4 ve TSH hormonları ile ferritin seviyelerinin rutin tarama testi olarak kullanılması önerilebilir.
Morbid obezitede MİR27A RS895819 mutasyonunun analizi
Obezite tüm dünyada giderek yaygın hale gelen bir halk sağlığı sorunu olarak öne çıkmaktadır. Obezitenin tedavisinde ilerlemeler sağlamak amacıyla obezite ile ilişkili olan genetik faktörler sıklıkla araştırılmaktadır. Bu bağlamda yapısal genlerdeki mutasyınlarun yanında gen ekspresyonlarının düzenlenmesinde görev alan miRNA'lar veobezite arasındaki ilişkiler sıklıkla araştırılan konulardan biri olarak öne çıkmaktadır. Bu çalışmada miR27a rs895819 mutasyonu ile morbid obezite arasındaki ilişkiyi değerlendirmek amaçlanmıştır. Çalışmada morbid obez tanısı almış 57 hasta ve sağlıklı kontrol grubu olarak da 55 birey incelendi. Hasta grubunun yaş ortalaması 38,91±12,03 iken, kontrol grubunun yaş ortalaması 25,76±4,23'dir. Hasta grunun ortalama beden kütle indeksi 40 kg/m2 ve üzeri olarak belirlenmiştir. Hasta ve kontrollerin kan örneklerinde DNA izolasyonları gerçekleştirilerek, polimeraz zincir reaksiyonu yöntemiyle miR27a rs895819 bölgesi incelendi. Elde edilen sonuçlar Ki-kare ve Hardy-Weinberg dengesi ile değerlendirildi. Çalışma sonucunda miR27a A>G mutasyonu ve morbid obezite arasında allel ve genotip sıklığı bakımından anlamlı bir fark olmadığı tespit edilmiştir(p>0,05). Sonuç olarak, çeşitli çalışmalarda adipogenik yolakların negatif regülatörü olarak belirlenen miR27a'nın rs895819 mutasyonunun kısıtlı bir Türk populasyonunda obezite oluşum süreçleriyle ilişkili olmadığı belirlenmiştir. Elde edilen sonuçların kesinlik kazanması için daha büyük ve farklı populasyonlarda doğrulanması gerekmektedir. Anahtar Kelimeler:Obezite, morbidite, beden kütle indeksi, miR27a
Kronik hastalığı olan yaşlılarda vitamin ve biyoelementlerin kullanım sıklığının belirlenmesi
Araştırma kronik hastalığı olan yaşlılarda vitamin ve biyoelementlerin kullanım sıklığı, kullanım özellikleri ve bu özellikler üzerine sosyodemografik değişkenlerin etkisini belirlemek amacıyla tanımlayıcı, kesitsel türde yapılmıştır. Araştırmanın örneklem grubunu Kırşehir il merkezinde bulunan bir Aile Sağlığı Merkezi'nde kayıtlı 260 yaşlı birey oluşturmuştur. Veriler sayı, yüzde ve ortalama olarak özetlenmiş, değerlendirmelerde Ki-kare analizi kullanılmıştır. Çalışmaya katılan yaşlı bireylerin yaş ortalaması 69,0±3,83 olup %51,2'si kadındır. Yaşlıların %32,3'ü vitamin ve biyoelementleri, %12,3'ü biyoelementleri, %20,0'ı ise vitaminleri kullanmaktadır. Yaşlıların kullandıkları biyoelementler sırasıyla Kalsiyum (%4,7), Magnezyum (%3,1), Demir (%1,5), ve Çinko (%1,5)dur. Yaşlıların kullandıkları vitaminler ise sırasıyla C vitamini (%8,8), D vitamini (%6,2) ve B12 vitaminidir (%5,0). Yaşlıların %12,5'i biyoelementleri, %13,8'i ise vitaminleri reçetesiz kullanmaktadır. Vitamin ve biyoelementleri kullanan bu yaşlıların %18,5'i hastalıklardan korunmak, %13,8'i ise hastalıkların tedavisi için kullanmaktadır. Sağlık personeline danışarak vitamin ve biyoelementleri kullanma oranı yaşlılarda %23,1'dir. Çalışmaya katılan yaşlı bireylerde; kadın cinsiyetinde, bekar olanlarda, hayatının uzun bir bölümünü ilçe, kasaba, köyde geçirenlerde, sağlık durumunu kötü algılayanlarda, herhengi bir işte çalışmayanlarda, sağlık kurumuna ulaşımda sorun yaşamayanlarda biyoelement kullanma oranları yüksek olarak belirlenmiştir (p<0,05). Yaşlı bireylerden evli olanların bekar olanlara göre ve çalışmayanların çalışanlara göre vitaminleri kullanma oranları yüksek olarak belirlenmiştir (p<0,05). Yaşlıların vitamin ve biyoelementleri kullanmadaki en önemli sorunları reçetesiz ve sağlık personeline danışarak kullanmaları olmuştur. Bu sonuçlar doğrultusunda yaşlıların vitamin ve biyoelementleri akılcı kullanımı konusunda farkındalık kazandırılması gerekmektedir. Anahtar Kelimeler: Vitaminler, eser elementler, kronik hastalık, yaşlı.
idrar yolu enfeksiyon etkeni E.coli izolatlarında fosfomisin direnç genlerinin moleküler karakterizasyonu
Bu Çalışmada, Ahi Evran Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Mikrobiyoloji Laboratuvarına gelen idrar örneklerinden izole edilen 24 fosfomisin dirençli E.coli izolatı dâhil edilmiştir. İzolatların tür tayini ve antibiyotik duyarlılık çalışmaları Vitek 2 Compakt (bioMérieux, Fransa) otomatize sistemi ve disk difüzyon yöntemleri ile gerçekleştirilmiştir. Çalışmaya dahil edilen E.coli izolatlarında fosfomisin direncinden sorumlu olduğu bilinen plazmit kaynaklı fosA, fosA3, fosB, fosC, fosC2, fosX genleri spesifik primerler kullanılarak PCR yardımı ile taranmıştır. E.coli izolatlarının ayrıca beta-laktam ve kinolon grubu antibiyotiklerine karşı dirençten sorumlu olan blaTEM, blaSHV, blaOXA-1, blaPER-1, blaGES, blaVEB, blaCTX-M, qnrA, qnrB, qnrS, aac-(6')-ıb-cr genlerin ve Sınıf-1 ve Sınıf-2 integron varlığı spesifik primerler kullanılarak PCR yardımı ile taranmıştır. İzolatların Klonal ilişkileri REP PCR yardımı ile çalışılmıştır. İzolatlardan elde edilen konjugatif ve transformant plazmitlerin replikasyon orijinleri PCR-temelli replikasyon orijini belirleme yöntemine göre gerçekleştirilmiştir. Fosfomisin direncini belirlemek için yapılan PCR işlemi sonucunda 24 örnekten 1 (FF25)'i fosA3 geni bakımından pozitif bulunmuştur. Örneklerin 11'inde blaTEM, 6'sında blaOXA-1, 3'ünde blaSHV geni varlığı tespit edilmiştir. blaCTX-M geni için yapılan PCR sonucunda ürünler dizin analizine gönderilmiş ve 14 pozitif sonucun hepsinin CTX-M15 grubuna ait olduğu tespit edilmiştir. İzolatların hiçbirinde blaPER-1, blaGES, blaVEB genleri tespit edilememiştir. E.coli izolatlarının 6'sı qnrB ve qnrS, 9'u aac-(6^')-ıb-cr geni içerdiği tespit edilmiştir. İzolatların hiçbiri qnrA geni içermemektedir. Sınıf-1 ve Sınıf-2 integron içerikleri araştırıldığında; izolatların 3'ünün Sınıf-1, 5'inin de Sınıf-2 integron içerdikleri tespit edilmiştir. Yapılan konjugasyon çalışmaları sonucunda 24 bakteri izolatının 1'inin konjugatif plazmit taşıdığı tespit edilmiştir. Transformasyon deneyleri sonucunda da 2 izolatın fosfomisin direncinin plazmit üzerinde taşıdığı tespit edilmiştir. Transformant plazmitlerin fosfomisin direnç genleri tanımlanamamıştır. Çalışmada elde edilen epidemiyolojik veriler ve literatür araştırmaları sonucu fosfomisin antibiyotiği alternatif ajan olarak kullanılma girmesi ile direnç oranı yükselmeye başlamıştır. Bu çalışma direncin hem ülkemizde hem de dünyada yayılımının belirlenmesinde oldukça önemli ipuçları verecektir. Aynı zamanda bundan sonra yapılacak olan çalışmalar için çok önemli bir veri tabanı olacaktır.
Yaşlı bireylerin akılcı ilaç kullanımıyla ilgili bilgi ve uygulamaları
Bu çalışma, yaşlıların akılcı ilaç kullanımına yönelik bilgi ve uygulamalarının incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Tanımlayıcı türdeki çalışma 382 yaşlı birey ile yürütülmüştür. Veriler Akılcı İlaç Kullanım Anketi ile yüz yüze görüşme yöntemiyle toplanmıştır. Veriler tanımlayıcı analiz yöntemleri ve ki-kare testi ile değerlendirilmiştir. Çalışmada yaşlıların %72.5'i doktor tavsiyesi olmadan ilaç kullandıklarını, %23.6'sı doktora danışmadan ilaç dozlarını artırıp/azalttıklarını, %91.1'i doktorun önerdiği ilaç saatlerine uyduklarını, %44.2'si de doktorun önerdiği süreden önce ilaç kullanmayı bıraktıklarını ifade etmişlerdir. Yaşlılarda akılcı ilaç kullanımı ile ilgili en önemli sorunların doktor tavsiyesi olmadan ilaç kullanımı ve ilacın önerilen süreden önce bırakılmasıdır. Bu sonuçlar doğrultusunda yaşlıların akılcı ilaç kullanımı konusunda desteklenip, bilgilendirilmesi ilaçların akılcı kullanımına önemli katkı sağlayacaklardır.
Hemşirelik öğrencilerinin COVID-19 pandemisinde kendi kendine ilaç kullanım özellikleri
Kendi kendine ilaç kullanımı dünya çapında yaygın bir uygulamadır ve bunun sonucu maddi, manevi ve sağlık kayıpları olmaktadır. AraĢtırma COVID-19 pandemi sürecinde hemĢirelik bölümü öğrencilerinin kendi kendine ilaç kullanım yaygınlığını ve etkileyen faktörleri değerlendirmek amacıyla tanımlayıcı nitelikte yapılmıĢtır. ÇalıĢma KırĢehir Ahi Evran Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi hemĢirelik bölümünde 2020-2021 eğitim-öğretim yılında, araĢtırmaya katılmayı kabul eden 560 öğrenci ile yürütülmüĢtür. AraĢtırmada evrenin %61.40'ına ulaĢılmıĢtır. Veriler, araĢtırmacılar tarafından ilgili literatür incelenerek oluĢturulan "Veri Toplama Formu" kullanılarak toplanmıĢtır. Verilerin analizinde, sayı, yüzde, ortalama ve Ki-Kare testi kullanılmıĢtır. AraĢtırmaya katılan hemĢirelik öğrencilerinin yarıdan fazlasının (%63,6) kendi kendine ilaç kullandığı, en sık oranda baĢ ağrısı, nezle/grip ve menstruasyon ağrısı nedeniyle ilaç kullandıkları ve en sık kullanılan ilacın ağrı kesici/analjezik (% 69,8) olduğu belirlenmiĢtir. HemĢirelik öğrencileri en çok kendi kendine ilaç kullanma nedenleri önceden aynı ilacı kullanma (%56,2), ilaca iliĢkin tıbbi bilgiye sahip olma (%26,8), ilacın evde mevcut olması (%26,8), önemsiz gibi görülen sağlık sorunu (%16,8), sorunun acil olması (%14,6) ve pandemi süreci (COVID-19) nedeni ile (%13,4) Ģeklinde belirlenmiĢtir. Öğrencilerin kendi kendine ilaç kullanma durumları ile sosyodemografik özellikleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıĢtır (p>0,05). Anne eğitim durumu ortaokul ve üstü olan öğrencilerin, evde eczane dolabında, buzdolabında ya da dolapta ilaç bulunduran öğrencilerin kendi kendine ilaç kullanım oranının daha fazla olduğu bulunmuĢtur. HemĢirelik öğrencilerin, kendi kendine ilaç kullanma oranı oldukça yüksektir. HemĢirelik lisans eğitimi ders müfredatlarında kendi kendine ilaç kullanımı konusuna yer verilmelidir. Ayrıca, öğrenciler kendi kendine ilaç uygulamalarının sonuçları konusunda eğitilmelidir. Anahtar Kelimeler: Kendi kendine ilaç kullanımı, hemĢirelik öğrencisi, ilaçlar.
COVID-19 pandemi sürecinde yaşlıların bitkisel ürün kullanma durumlarının belirlenmesi
Araştırma COVID-19 pandemi sürecinde yaşlıların bitkisel ürün kullanma durumlarının belirlenmesi amacıyla tanımlayıcı türde yapılmıştır. Araştırmanın örneklem grubunu Kırşehir il merkezinde bulunan Aşıkpaşa Aile Sağlığı Merkezlerinde kayıtlı 65 yaş ve üzeri 268 birey oluşturmuştur. Veriler, araştırmacılar tarafından ilgili literatür incelenerek oluşturulan "Veri Toplama Formu" kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde, sayı, yüzde, ortalama ve KiKare testi kullanılmıştır. Yaşlıların %18,3‟ünün COVID-19 tedavisi için, %64,6‟sının COVID-19‟dan korunmak için ve %77,2‟sinin COVID-19 dışında herhangi bir nedenden dolayı bitkisel ürün kullandığı belirlenmiştir. COVID-19 pandemi öncesinde ve sonrasında en çok kullanılan bitkisel ürünler turunçgiller, sarımsak, sirke, nane, ıhlamur ve kuşburnu olup bu bitkisel ürünlerin COVID-19 pandemi sürecinde kullanım sıklıklarının artığı belirlenmiştir. Yaşlıların %61,9‟u bitkisel ürünler hakkında arkadaş ve komşularından bilgi edindiğini, %44,8‟i pandemi sürecinde bitkisel ürünlere ayrılan bütçede artış olduğunu belirtmiştir. Çalışan yaşlıların çalışmayan yaşlılara göre, sağlık kurumuna ulaşımda sorun yaşamayan yaşlıların sorun yaşayanlara göre bitkisel ürün kullanım oranın daha yüksek olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Yaşlılardan COVID-19‟a yakalananların ve COVID-19 şüpheli hasta olarak hastane veya evde karantinada kalanların bitkisel ürün kullanımları daha yüksek olarak belirlenmiştir (p<0,05). Sağlık profesyonellerinin COVID-19 pandemi sürecinde bitkisel ürün kullanımına yönelik veri toplaması ve bitkisel ürün kullanımı için etkili danışmanlık stratejileri uygulamaları önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: Bitkisel ürünler, COVID-19, yaşlı.
Alüminyuma maruz kalmış sıçanlarda; karaciğer, böbrek ve beyin dokularına nar (Punica Granatum L.) suyunun bazı elementler üzerine etkisinin araştırılması
Bu tez çalışmasında, sıçanlarda AlCl3 ile oluşturulan oksidatif strese karşı nar (Punica Granatum L.) suyunun koruyucu etkisi araştırılmıştır. Çalışmada; Kontrol (K), Nar suyu (NS), Alüminyum (Al) ve Nar suyu +Alüminyum (NS+Al) şeklinde dört grup oluşturulmuştur. AlCl3 8,3 mg/kg olacak şekilde intraperitonal yolla ve nar suyu ise 4 ml/kg olacak şekilde oral gavaj yolu ile gün aşırı 30 gün boyunca uygulanmıştır. Sıçanların karaciğer, böbrek ve beyin dokularında bazı eser elementlerinin düzeyleri Yüksek Çözünürlüklü Sürekli Işın Kaynaklı Alevli Atomik Absorpsiyon Spektrometresi (HR CS-FAAS) kullanılarak belirlenmiştir. Karaciğer dokusu eser element düzeyleri incelendiğinde, Al grubunun, K grubuna göre Ca ve Al düzeylerinde artış görülürken, Mn düzeyinin azaldığı gözlemlenmiştir. Al+NS grubu Mn ve Al düzeyleri Al grubuna göre azalmış, Ca düzeyi ise artmıştır. Böbrek dokusu eser element düzeyleri incelendiğinde Al grubu Cu, Ca, Mg ve Al düzeylerinde K grubuna göre artış gözlenmiştir. Al+NS grubu Cu, Ca ve Al düzeylerinin, Al grubuna göre önemli düzeyde azaldığı tespit edilmiştir. Beyin dokusu eser element düzeyleri incelendiğinde ise Al grubunun, K grubuna göre Fe, Ca ve Al düzeylerinin arttığı, Mn düzeyinin ise azaldığı gözlemlenmiştir. Al+NS grubu Fe, Ca ve Al düzeyleri ise Al grubuna göre azaldığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak, AlCI3 maruziyetinde Nar suyu uygulamasının sıçan dokularında oluşan toksisiteye karşı koruyucu etkilerinin olabileceği gösterilmiştir.
Hela hücre hatlarında primula vulgaris ekstraktı yüklü gümüş nanopartiküllerin BCL2, MDR1 ve P53 gen ekspresyon seviyeleri üzerine etkisinin araştırılması
Serviks kanseri dünya çapında kadınlar arasında meme kanserinden sonra en yaygın ikinci kanser türüdür. HeLa hücreleri bir insan serviks kanseri hücre hattıdır. HeLa, kanserli hücrelerin moleküler biyolojik özelliklerini incelemek amacıyla en yaygın kullanılan model hücre hattıdır. Bu çalışmada, Primula vulgaris bitkisinin çiçek ve yaprak ekstraktları yüklü gümüş nanopartiküllerinin (AgNP) HeLa hücre hattında hücre proliferasyonu ile BCL2, MDR1 ve p53 gen ekspresyon seviyeleri üzerine etkilerinin araştırılması amaçlandı. Primula vulgaris bitkisinin çiçek ve yaprak ekstraktları yüklü AgNP IC50 doz değerleri iCELLigence gerçek zamanlı hücre analiz sistemiyle belirlendi. IC50 doz belirlenmesinin ardından, IC50 doz grubu (1. Grup), LD50 doz grubu ( 2. Grup), Sisplatin grubu (3.Grup), bitki ekstraktı yüklenmemiş AgNP doz grubu (4.Grup) ve kontrol grubu (5. Grup) olmak üzere 5 farklı grupta BCL2, MDR1 ve p53 gen ekspresyon seviyeleri qRT-PCR yöntemiyle analiz edildi. HeLa hücre hatlarına; Primula vulgaris çiçek ekstraktı yüklü AgNP ilavesi ardından 12.saat ve 24. saatte belirlenen IC50 değerleri sırasıyla 58,39 ug/mL ve 57,65 ug/mL'dir (r2= 1). Primula vulgaris yaprak ekstraktı yüklü AgNP ilavesi ardından 12.saat ve 24. saatte belirlenen IC50 değeri sırasıyla 42,14 ug/mL ve 48,50 ug/mL'dir (r2= 1). Primula vulgaris çiçek ve yaprak ekstraktı yüklü AgNP uygulanan HeLa hücrelerinin ölüm oranlarının doza bağlı olarak artış gösterdiği belirlenmiştir (p<0.05). Primula vulgaris ekstraktı yüklü AgNP IC50 doz grubunda kontrol grubuna göre; BCL2 gen ekspresyon miktarında 0,7 kat artış, MDR1 gen ekspresyon miktarında 1,2 kat artış ve p53 gen ekspresyon miktarında 2,6 kat azalma gözlenmiştir. Sonuç olarak, Primula vulgaris çiçek ve yaprak ekstraktları yüklü AgNP'lerin HeLa hücre hattı üzerinde dozla orantılı olarak hücre ölümüne neden olduğu belirlenmiştir. Primula vulgaris çiçek ekstraktı yüklü AgNP dozundaki artışla orantılı olarak BCL2 ve MDR1 gen ekspresyon seviyelerindeki artışlar ilaç direnci gelişimi açısından değerlendirilmelidir. Primula vulgaris ekstraktının serviks kanserinin tedavisinde kullanımı konusunda daha detaylı ve in vivo araştırmaların yapılmasına ihtiyaç bulunmaktadır.
Yeşil sentez yöntemi uygulanarak primula vulgaris ekstraktı yüklü gümüş nanopartiküllerinin MCF-7 hücrelerine etkisinin araştırılması
Bu çalışmada, Primula vulgaris bitkisinin kurutulmuş kök, yaprak ve çiçek ekstraktı kullanılarak yeşil sentez yöntemi ile gümüş nanopartikül (AgNP)'ler sentezlenmiştir. Elde edilen Primula vulgaris ekstraktı yüklü gümüş nanopartiküller (PVLAgNP)'in MCF-7 hücre hattı üzerindeki sitotoksik etkisi değerlendirilmiştir. PVLAgNP'lerin sentez ve karakterizasyon işlemlerinde Görünür bölge spektrofotometresi (U-Vis), X-Işını Kırınımı (XRD), Fourier Dönüşümlü İnfrared Spektroskopisi (FTIR), Taramalı Elektron Mikroskobu (SEM) ve Zeta Potansiyel ölçüm teknikleri kullanılmıştır. Kök, çiçek ve yapraktan sentezlenmiş AgNP çözeltileri için maksimum absorpsiyon dalga boyu 440 nm olarak bulunmuştur. PVLAgNP'lerin XRD spektrumlarına göre kristal yapı olduğu belirlenmiştir. PVLAgNP'lerin Zeta potansiyel değerleri ortalama -14 ila -28 mV aralığında olduğu tespit edilmiştir. SEM analizi, sentezlenen PVLAgNP'lerin ağırlıklı olarak küresel şekilli ve parçacık boyutunun 22 nm ila 52 nm aralığında olduğunu göstermiştir. PVLAgNP'lerin MCF-7'ye karşı sitotoksisite aktiviteleri için iCELLigence (gerçek zamanlı hücre analiz sistemi) kullanılmıştır. PVLAgNP'lerin inhibitör konsantrasyonlarının (IC50), 24 saatlik inkübasyonda yaprak, kök ve çiçek için sırasıyla 30.37, 36.74 ve 57.64 µg/mL olduğu bulunmuştur. Bu çalışmanın sonuçları değerlendirildiğinde, PVLAgNP'in MCF-7 kanser hücre hatları üzerine önemli bir sitotoksik etkisinin olduğu tespit edilmiştir.
Anne sütü alan ve almayan bebeklerde Lactobacillus spp. bakterilerinin araştırılması ve bazı probiyotik karakterlerin belirlenmesi
Bu çalışmada; Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi Pediatri Polikliniği'ne başvuran sağlıklı 0-4 aylık, son 3 ayda antibiyotik, probiyotik takviye almamış, herhangi bir sağlık sorunu bulunmayan 45 bebekten alınan gaita örneklerinden izole edilmiş olan Laktik Asit Bakterileri (LAB) kullanılmıştır. Mass Spectrometry (MALDI-TOF MS) yöntemine göre tanımlanarak seçilen 21 adet izolattan 6 farklı tür elde edilmiştir. Çalışmamızda en sık görülen tür %59 oranında Lactobacillus rhamnosus suşu olurken bu suşu %13,6 oranıyla Lactobacillus paracasei takip etmektedir. Ardından %9 oranlarında Lactobacillus reuteri, Lactobacillus gasseri ve %4,5 oranlarında Enterococcus faecalis, Pediococcus acidilactici suşları gelmektedir. Suşların antimikrobiyal aktivitelerinin değerlendirilmesinde vancomycin, tetracycline, gentamicin, netilmicin, tobramycin, penicilin, ampicilin, teicoplanin ve amikacin antibiyotikleri kullanılmıştır. Çalışmamızda bütün suşlar amikacin antibiyotiğine dirençliyken, tetracycline, penicilin, gentamicin, netilmicin, teicoplanin, vancomycin, ampicilin ve tobramycin antibiyotiklerine duyarlı bulunmuştur. LAB'nin antagonistik aktivitelerinin değerlendirilmesinde 6 farklı patojen ( Escherichia coli 25922, Staphylococcus aureus 6538, Bacillus subtilis, Staphylococcus aureus 25923, Candida albicans, Listeria monocytogenes) kullanılmış olup çalışma sonucunda suşların bütün patojen mikroorganizmalar üzerinde antimikrobiyal etki gösterdiği belirlenmiştir. Suşların kolesterol asimilasyon yeteneklerinin değerlendirildiği çalışmada %39.1 oranında T21 ve T22 suşları en yüksek kolesterol asimilasyonu gerçekleştirmiştir. Sonuç olarak izole edilen suşların pek çoğunun probiyotik potansiyele sahip olduğu özellikle T29 L. gasseri ve T30 L. paracasei suşları tek başına veya diğer Lactobacillus suşları ile birlikte preparatların üretiminde kullanılabilecek probiyotik suşlar olabileceği düşünülmektedir.
Yetişkin bireylerin kendi kendine ilaç kullanım özellikleri
Kendi kendine ilaç kullanımı dünya çapında yaygın bir Halk sağlığı sorunudur. Çalışmada yetişkin bireylerin kendi kendine ilaç kullanımı ve etkileyen faktörlerin incelenmesi amaçlanmıştır. Tanımlayıcı nitelikte yapılan çalışma, Kırşehir'in Mucur ilçesindeki bir Aile Sağlığı Merkezine kayıtlı 160 yetişkin birey ile yürütülmüştür. Araştırmada verileri, literatüre dayalı geliştirilen 27 soruluk anket formuyla toplanmıştır. Verilerin analizinde, sayı, yüzde, ortalama ve Ki-Kare testi kullanılmıştır. Araştırmada bireylerin %40,6'sı kadın olup yaş ortalaması 29,10±8,54'tür. Bireylerin %23,1'inin doktor tarafından tanılanmış mevcut kronik hastalığı olduğu, %23,8'inin düzenli ilaç kullandığı ve günlük kullanılan ilaç sayısı ortalamasının 1,20±1,72 olduğu belirlenmiştir. Araştırmaya katılan yetişkin bireylerin yarıdan fazlasının (%68,8) kendi kendine ilaç kullandığı, ağrı kesicinin bireyler tarafından en çok kullanılan ilaç olduğu ve kendi kendine ilaç kullanımının ilk sebebi önceden aynı ilacı kullanma olarak belirlenmiştir. Bireylerin yaş grupları, cinsiyet, medeni durum, çalışma durumu, algılanan gelir durumu, aile yapısı ve birlikte yaşanılan kişiler ile kendi kendine ilaç kullanımı arasında anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Eğitim düzeyi yüksekokul ve üzeri olan bireylerin kendi kendine ilaç kullanımının daha fazla olduğu bulunmuştur (p<0,05). Bireylerin sosyal güvence durumu, sağlık kurumuna ulaşmada sorun yaşama durumu, doktor tarafından tanılanmış mevcut kronik hastalığı olma durumu ve düzenli ilaç kullanımına göre kendi kendine ilaç kullanımı arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. Evde eczane dolabında, buzdolabında ya da dolapta ilaç bulunduran bireylerin kendi kendine ilaç kullanım oranının daha yüksek olduğu bulunmuştur (p<0,05). Yetişkin bireylerin, kendi kendine ilaç kullanma oranı oldukça yüksektir. Anahtar Kelimeler: İlaçlar, kendi kendine ilaç kullanımı, yetişkin birey.
Bazı actinobacteria türlerinin enfeksiyon etkeni Pseudomonas spp., Staphylococcus spp. ve Proteus spp. izolatları üzerine antimikrobiyal etkilerinin deneysel ve tüm genom tabanlı araştırılması
Bu tez çalışmasında T.C. Sağlık Bakanlığı Bursa Ali Osman Sönmez Onkoloji Hastanesi'nde Ocak 2021-Haziran 2021 tarihleri arasında en önemli hastane enfeksiyonlarına yol açan, çeşitli servislerde yatan hastalardan elde edilmiş klinik izolatlar olan Pseudomonas spp., Proteus spp. ve Staphylococcus spp. kullanılmıştır. Çalışmada 57 adet Pseudomonas aeruoginosa, 50 Adet Staphylococcus aureus ve 5 adet Proteus mirabilis kullanıldı. Elde edilmiş klinik izolatların %75'i idrar kültüründen, %16.6'sı trakeal aspirat kültürü, %8,4'ü kan kültüründen izole edilmiştir. Pseudomonas spp. izolatları Vitek-2 cihazında, Staphylococcus spp. ve Proteus spp. izolatları ise APİ kullanılarak tanımlanmıştır. Tanımlanan izolatların Gentamisin, Tigesiklin, Ampisilin, Ertapenem, Sefepim, Meronem, Cefazolin, Linezolid, Seftazidim, Teikoplanin, Tetrasiklin, Vankomisin, Amoksisilin klavulanik asit antibiyotiklerine karşı antibiyotik direnç profilleri belirlenmiştir. Actinobacteria cinsleri antibiyotik üretimi başta olmak üzere, enzimler, immünosüpresif ajanlar ve antitümör ajanlar gibi çeşitli metabolitler üretme potansiyeline sahip bakterilerdir. Günümüzde patojenlerin antibiyotik dirençleri ve tedavide oluşan yetersizlikler sebebiyle yeni antibiyotiklerin keşfi kaçınılmaz olmuştur. Belirtilen tarihler arasında izole edilen suşlar 6 farklı Actinobacteria suşu seçilerek antimikrobiyal aktive testine tabi tutulmuştur. Pseudomonas aeruoginosa suşlarında Actinomadura sp. 14C53 %56,6 oranında, Staphylococcus aureus suşlarında Nonomuraea zeae DSM 100528T %50 oranında zon çapı ölçülmüştür. Proteus mirabilis suşlarında zon çapı ölçülmemiştir. Sonuç olarak, Actinobacteria üyesi türlerin antimikrobiyal aktive test sonuçlarında bazı patojenler üzerinde olumlu sonuç verdiği gözlenmiştir.
Yetişkin bireylerin COVİD -19 pandemi sürecinde geleneksel ve tamamlayıcı sağlık uygulamalarını kullanma durumlarının belirlenmesi
Araştırma COVID-19 pandemi sürecinde yetişkin bireylerin geleneksel ve tamamlayıcı sağlık uygulamalarını kullanma durumlarının belirlenmesi amacıyla tanımlayıcı türde yapılmıştır. Araştırmanın örneklem grubunu Mucur Aile Sağlığı Merkezlerine kayıtlı 20-65 yaş aralığında olan 385 yetişkin birey oluşturmuştur. Veriler, araştırmacılar tarafından ilgili literatür incelenerek oluşturulan "Veri Toplama Formu" kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde, sayı, yüzde, ortalama ve Ki-Kare testi kullanılmıştır. Bireylerin %22,1'inin COVID-19 tedavisi için geleneksel ve tamamlayıcı sağlık uygulamaları kullandığı ve %66,0'ının COVID-19'dan korunmak için geleneksel ve tamamlayıcı sağlık uygulamaları kullandığı belirlenmiştir. Bireylerin COVID-19 pandemi sürecinde en çok kullandıkları fitoterapi yöntemi (bitkisel tedavi) vitamin, turunçgiller, sarımsaktır. Beden ve zihin uygulamalarından en çok nefes egzersizi, hareket terapileri ve müzik terapi uyguladıkları saptanmıştır. COVID-19 pandemi sürecinde bireylerin diğer tamamlayıcı sağlık yaklaşımları uygulamaları ise dua okumak, namaz kılmak kurşun döktürmektir. Çalışmada kadınların erkeklere göre, geniş aile yapısına sahip bireylerin çekirdek aile yapısına sahip bireylere göre geleneksel ve tamamlayıcı sağlık uygulamaları kullanımlarının daha yüksek olduğu belirlenmiştir. COVID-19 şüpheli hasta olarak hastane veya evde karantinada kalanlarda ve COVID-19 hastalığında geleneksel ve tamamlayıcı sağlık uygulamalarının etkinliğine inananlarda geleneksel ve tamamlayıcı sağlık uygulamaları kullanım oranları daha yüksektir. Sağlık çalışanlarının COVID-19 pandemi sürecinde geleneksel ve tamamlayıcı sağlık uygulamalarını yönelik veri toplaması, topluma bu konuda eğitim ve danışmanlık hizmeti vermesi önerilmektedir. Kasım 2022, 65 sayfa Anahtar Kelimeler:COVID-19 virüs, Geleneksel tıp, Orta yaş
Bazı endemik tıbbi aromatik bitkilerin element içeriklerinin araştırılması
Bu çalışmada bazı endemik Tıbbi Aromatik bitkilerin içerdikleri element düzeylerinin belirlenmesi ve elde edilen sonuçların Ulusal ve Uluslararası standartlarla karşılaştırılması ve insan sağlığı açısından riskinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu çalışmada Moritanya'da aktarlardan satın alınan Acacia senegal L. Willd (Arap zamkı), Psoralea plicata, Acacia nilotica L. Willd (Dikenli akasya), Hordeum vulgare L. (Arpa), Senna alexandrina (Sinameki), Balanites aegyptiaca L. Delile. (Çöl hurması) Tamarindus indica L (Demir hindi), Maytenus Senegalensis bitkilerinin, makro mineral (Ca ve Mg), eser element (Zn, Cu, Mn ve Fe) ve ultra eser element (Al, Pb, Cr, Co, Cd ve Ni) tayinleri yapılmıştır. tayinleri yapılmıştır. Bitki örneklerini çözmek için optimize edilen şartlar altında mikrodalga çözünürleştirme yöntemi uygulamıştır. Bitki örneklerindeki mineral ve eser elementlerin tayinlerinde Yüksek Çözünürlüklü Sürekli Işın Kaynaklı Alevli Atomik Absorpsiyon Spektrometresi (HR CS-FAAS) kullanılmıştır. Yöntemin doğruluğu, standart referans madde NIST SRM 1570a (Trace Elements in Spinach Leaves) kullanılarak sınanmıştır. Sertifikalı değerler ile elde edilen sonuçlar arasında bağıl hata %5'den daha az olarak belirlenmiştir. İncelenen tıbbi bitkilerdeki element düzeyleri, Ca için (0,51-16,13 mg g-1), Mg için (2,63–6,49 mg g-1), Al için (11,2–200,8 μg g-1), Zn için (6,5–28,2 μg g-1), Fe için (5,6–453,1 μg g-1), Ni için (1,1–6,4 μg g-1), Mn için (11,0–301,5 μg g-1), Cu için (0,7–9,0 μg g-1) aralığında belirlenmiştir. Cr, Pb, Cd ve Co seviyeleri ise tüm örneklerde gözlenebilme sınırının altında bulunmuştur. Bitki türlerindeki element düzeyleri Ulusal ve Uluslararası standartlar ile karşılaştırılarak Tahmini Haftalık Alım Düzeyi (EWI) ve Hedef Tehlike Oranı (THQ) hesaplanmıştır. Çalışılan elementler için EWI değerlerinin Tolere Edilebilir Haftalık Alım Miktarları (PTWI) değerlerinden düşük olduğu tespit edilmiştir. THQ değerleri 1'den küçük (Al elementi hariç) hesaplanmıştır. Böylece analizi yapılan bitki türlerinin tüketilmesi halinde tüketici açısından kanser harici sağlık problemlerinin ortaya çıkma olasılığının düşük olacağı kararına varılmıştır.