Türkiye'de iç göç ve başlangıçtaki aile tipi

Bu tezde üreme çağındaki (15-49 yaş) en az bir kez evlenmiş kadınların, başlangıçtaki aile tipi ile iç göç davranışları arasındaki ilişki 2013-TNSA verileri kullanılarak araştırılmıştır. Bu ilişki, lojistik regresyon yöntemi kullanılarak analiz edilmiştir. Teorik yaklaşım olarak kuşaklararası birlikte yaşama pratikleri teorisindeki genç kuşak perspektifi kullanılmıştır. Teoride, kuşaklararası birlikte yaşamın tarım toplumları arasında yaygın olduğu varsayılmaktadır. Sanayileşmenin başlamasıyla ve ardından kentleşme ve göç yoluyla, bu örüntünün zamanla azaldığı/azalacağı iddia edilmektedir (Ruggles and Heggeness, 2008). Göçün, başlangıçtaki aile tipleri üzerindeki etkisinin değerlendirilmesinin çıkış noktası bu görüşe dayanmaktadır. Bu çalışmada, göç modeli kentten kente, kentten kıra, kırdan kente, kırdan kıra olarak kategorize edilmektedir. Göç nedeni de dört kategoride oluşturulmuştur: evlilik sebebiyle göç, kişisel nedenlerle göç, aile bağlantılı göç ve diğerleri. Benzer şekilde, başlangıçtaki aile tipi bağımlı değişkendir ve iki gruba ayrılmıştır; çekirdek ve geniş aile tipi. Ayrıca, katılımcıların temel sosyo-demografik özellikleri çerçevesinde yapılan analiz, incelenen konunun ilişkisel boyutunu ortaya koymuştur. Bu analiz, kadınların ilk evliliğine kadar geçen dönemdeki bazı özellikleri dikkate alınarak yapılmıştır. Bu özellikleri ise eğitim seviyesi, işgücüne katılım ve güvenceli çalışma durumu, ilk evlenme yaşı, etnik köken ve evlilik özellikleridir (evliliğin kararlaştırılması, eşler arası akrabalık ve başlık parası). Sonuçlar, iç göçün yeni bir aile kuran kadınlar için önemli bir faktör olduğunu göstermiştir. Özellikle ilk evlilikten önce yapılan son göçün nedeni ve göç örüntüsü, çiftin ilk evlilikteki aile oluşum tipini etkilemektedir.