Öğrenmede duyuş-biliş ilişkisi bağlamında din eğitiminde duyuşsal boyut

Eğitimde öğrenme alanlarından (bilişsel, duyuşsal ve devinişsel) biri olan duyuşsal boyuta eğitsel süreçler açısından yeterli düzeyde yer verilmediği görülmektedir. Duyuşsal alan ile ilgili yapılan çeşitli çalışmalar bulunmakla birlikte bu çalışmaların duyuş kavramını ve temel duyuşsal nitelikleri açıklama noktasında oldukça sınırlı oldukları görülmektedir. Bu durum, eğitimde duyuşsal boyutun özellikle teorik düzeyde hala araştırmaya muhtaç olduğunu ortaya koymaktadır. Bu çalışma ile duyuşsal alanın teorik düzeyinde hissedilen eksikliğin giderilmesine zemin oluşturması hedeflenmektedir. Bu düşünceden hareketle bu araştırma, hem genel eğitimde hem de din eğitiminde bulunan duyuşsal boyutun neliği, nasıllığı ve duyuşsal özelliklerin uygulamalarda nasıl ele alındığını tespit etmeye çalışmaktadır. İnsan beyni üzerine yapılmakta olan çalışmaların neticesinde eğitim ve din eğitimi uygulamalarında artık bilişin yanında duyuşa da önem verilmeye başlanmaktadır. Bu durum, geleneksel eğitimde bilişsel amaçların yanından duyuşsal amaçların da büyük bir öneme sahip olduğunu göstermektedir. Bu doğrultuda genel din eğitimi ve örgün din eğitiminin daha çok duyuşsal amaçları duyuşsal boyut açısından değerlendirilmeye çalışılmıştır. Örgün öğretimde ise DKAB öğretim programlarının amaçları ve duyuşsal kazanımları duyuş açısından değerlendirilmiştir