Pulslu manyetik alan uygulamasının sıçanlarda glikoz metabolizması üzerine etkilerinin incelenmesi

Amaç: Bu çalışmada, pulslu manyetik alan uygulanan sıçanların glukoz metabolizması üzerine etkileri incelendi. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda 23 adet Wistar Albino sıçan kullanıldı. Sıçanlar kontrol grubu (n=7), PEMA grubu (n=8) ve PEMA+Cvit. grubu (n=8) olmak üzere 3 gruba ayrıldı. Deneye başlamadan önce sıçanların ağırlık ölçümleri yapıldı. PEMA ve PEMA+Cvit. grupları 4 hafta boyunca 08.00 ile 12.00 saatleri arasında oluşturulan pulslu manyetik alana maruz bırakıldı. Kontrol grubu da manyetik alan oluşturulmadan aynı çevre şartlarına maruz bırakıldı. Manyetik alan uygulanmadan önce kontrol ve PEMA gruplarına gavaj yolu ile çeşme suyu verildi. PEMA+Cvit. grubuna da gavaj yolu ile C vitamini verildi. Dört haftalık deney periyodunun sonunda vücut ağırlıkları, serum, mide dokusu, karaciğer dokusu ve böbrek dokusu insülin, glukagon, GLP-1, SIRT1, TAS ve TOS düzeyleri belirlendi. Patolojik inceleme için beyin, pankreas ve karaciğer dokuları incelendi. Bulgular: Pulslu manyetik alan uygulamasının glukoz metabolizmasının düzenlenmesinde etki eden hormonları sentezleyen ve koordine eden beyin, pankreas ve karaciğer dokuları üzerinde patolojik bir hasar oluşturmadığı görüldü. Ayrıca mide dokusunda insülin, GLP-1, SIRT1 ve TAS değerlerinde artışın olduğu ve bu durumunda beslenme sonrası kan glukoz düzeyini etkileyen mide motilitesi üzerine olumlu etkilerinin olduğu belirlendi. Aynı zamanda böbrek dokusu insülin değerinde de artışa yol açtığı, bu artışlarında istatistiksel olarak anlamlı olduğu görüldü. Serum ve karaciğer dokularında bakılan değerlerde ise istatistiksel olarak anlamlı bir farkın olmadığı tespit edildi. Sonuç: Pulslu manyetik alan uygulaması glukoz metabolizması üzerine olumlu yönden etkilemiştir. Anahtar sözcükler: Pulslu manyetik alan (PEMA), Glukoz metabolizması, Vitamin C, TAS, TOS, Glukagon like peptide-1 (GLP-1), SIRT1