Resim sanatında biçim bozma ve doğaya yeniden biçim verme

Resim sanatının temelini, biçim, renk, çizgi ile tasan esası oluşturur. Resim sanatında doğal gerçekliği plastik anlatımla birleştirme çabası, resmin gerekleri doğrultusunda gerçekliğin araç haline getirilmesi daima ortak kaygı olmuştur. Dış dünya biçimlerinden uzaklaşma amacının, bu çalışma kapsamında ele alman her dönemde geçerli olduğu izlenmektedir. Bizans sanatından modernizme dek, biçim bozma anlayışı bilinçli bir tutumu sergilemektedir. Yeniçağı (Rönesansı) başlatan Floransalı sanatçı Giotto 'dan, Leonardo' ya, Neoklasik sanatçı Ingres 'a uzanan çizgide resimde, konu, gerçeklik sanatçılar için daima bir bahane olmuştur. Resimde, geometri esası ve ideal forma ulaşma bağlanımda, doğa biçimleri deforme edilerek yeniden oluşturulur. Bu anlamda, naturalist anlayışın doruk noktası olan Rönesans sanatı da doğa biçimlerinin birebir tekrarının oluşturulması amacından uzaktır. Klasik sanatçıların, gerçekliği verme ötesinde, plastik anlamda arayışları ve doğa biçimlerini resmin gerekleri doğrultusunda değiştirme eğilimleri bunu gösterir. Resmin geleneksel kurallarının dışma çıkarak, geçmiş dönem örneklerinin saf, yalm anlatmama ulaşma çabası, sanatçıların daima hedefi olmuştur. Sözgelimi Ingres, Yunan vazo resimlerinden etkilenir. Matisse, Giotto 'nun yalm anlatımından etkilenir ve eserlerinde geçmiş dönem örneklerine özgü kendiliğindenliği yakalamaya çalışırlar. Dönemler arasında paralellik kurulduğunda, doğayı birebir yansıtmaktan uzaklaşma anlayışının modernizimle başlayan bir olgu olmadığı görülür. Doğaya yeniden biçim verme anlayışının tüm dönemlerde varolduğu izlenmektedir. VI