Riskli yenidoğan bebeklerde işitme tarama programının değerlendirilmesi

Bu araştırma, riskli yenidoğan bebeklerde işitme tarama programının değerlendirilmesi ve bu grup için en pratik ve en güvenilir test protokolünün oluşturulması amacıyla planlanmıştır. Bu araştırma, Yenidoğan Yoğun Bakım Ünite'sinde tedavi gören 100 yenidoğan ile gerçekleştirilmiştir. Bebeklere hastaneden taburcu olmadan önce, timpanometrik değerlendirme, TEOAE (Transient Otoacoustic Emission), DPOAE (Distortion Product Otoacoustic Emission) ve A-ABR(Automated Auditory Brainstem Response) ölçümleri yapılmıştır. Ayrıca testlerden önce bebeklerin klinik hikâyesi ve doğum anı ile ilgili bilgileri sorgulanarak, sahip oldukları risk faktörleri belirlenmiştir. Elde edilen verilerin istatistiksel analizi "SPSS for Windows version 17.0'' yazılımı kullanılarak yapılmıştır. Bebeklerin %51'i (n=51) erkek, %49'u (n=49) kız idi. Bebeklerin doğum ağırlığı ortalaması 2723.7 ± 790.2 gr, doğum haftası ortalaması 36.3 ± 2.9 ve test yaşı (gün) ortalaması 11.0 ± 8.3 olarak tespit edildi. Bebeklere uygulanan düşük frekans ve yüksek frekans timpanometri ölçümünde, her iki kulak için de yüksek frekans timpanometri ile daha çok Tip B (kaldı) timpanogram elde edildi. TEOAE uygulamasında geçiş oranı sol kulak için %78, sağ kulak için %75, DPOAE uygulamasında geçme oranı sol kulak için %87, sağ kulak için %90 olarak tespit edildi. A-ABR uygulamasında her iki kulak için "geçti/pass" oranı %80 , "kaldı/refer'' oranı %20 olarak tespit edildi. DPOAE ve A-ABR kombinasyonunda TEOAE ve A-ABR kombinasyonuna oranla işitsel nöropati bulgusu olan daha çok bebek tespit edildi. Çalışmaya dahil edilen bebeklerde en fazla bulunan risk faktörleri, ototoksite (%46), hiperbilirubinemi (%44) ve prematürite (%40) olarak tespit edildi. Ototoksite, prematürite, ailede işitme kaybı öyküsü, düşük doğum ağırlığı, kraniofasiyal anomali ve işitme kaybına eşlik eden sendrom varlığı işitme kaybı için anlamlı risk faktörleri olarak saptandı. Ancak yüksek oranda görülmesine rağmen, hiperbilirubinemi ve akraba evliliği işitme kaybı için anlamlı risk faktörleri olarak saptanmadı. Sonuç olarak; riskli yenidoğanlar arasında daha sık rastlanan orta kulak patolojilerinin ortaya çıkarılmasında ve yalancı pozitif sonuçların engellenmesinde yüksek frekans timpanometrinin düşük frekans timpanometriye göre daha üstün olduğu görüşüne varıldı. Riskli yenidoğanların işitme taramasında, özellikle bu grupta sık rastlanan işitsel nöropati bozukluğunun da tespit edilebilmesi için öncellikle A-ABR'nin kullanılmasını ve testin başarısız sonuçlanması durumunda, DPOAE ile kombine kullanılmasının doğru, güvenilir ve hızlı bir tarama protokolü olacağı görüşüne varıldı. Anahtar Kelimeler: İşitme Taraması, Riskli Yenidoğan, Yüksek Frekans Timpanometri, Distorsiyon Ürünü Otoakustik Emisyon, Risk Faktörleri.