Türk ve Alman dillerinin yapısal açıdan karşılaştırması

Almanca ve Türkçe gerek tipolojik olarak gerekse genetik akrabalık bakımından farklı dil gruplarına mensupturlar. Dillerin yapılarındaki farklılıklar, yabancı dilin öğrenim sürecini zorlaştırmaktadır. Öğrenci kendi Anadilinin mantığıyla yabancı dilin kurallarını çözme çabası içine girmekte, yeterli bilgiye ve sistematiğe sahip olmadığından, bu çaba çoğu zaman yanlış kurallar türetilmesine sebep olmaktadır.Ayrıca Türkiye'deki birçok Almanca Eğitimi veren bölümün, öğrencilerini İngilizce puanıyla alması da Almanca açısından bir sorun teşkil etmekte, öğrenciler Ortaokul veya Lisede öğrendikleri İngilizcenin mantığıyla Almanca öğrenme çabası içine girmektedirler. Almanca eğitimi verilirken Anadilin veya 1.yabancı dilin etkisi net bir şekilde gözlemlenmekte, bu da öğretmenin işini zorlaştırmaktadır. Türkçeden ya da İngilizceden Almancaya yapılan hatalı aktarmalar dilin öğrenim sürecini daha uzun ve sorunlu bir hale dönüştürmektedir.Çalışmanın teorik bölümünün ana eksenini karsılaştırmalı dilbilim ve bunun dil eğitimine yansımaları oluşturmuştur. Bunun yanında ana hatlarıyla dilbilim, dil ailelerinin sınıflandırma kriterleri, hatalı aktarım ve hata analizi gibi konulara da değinilmiştir. Empirik bölümde ise Almancadan seçilen çeşitli gramer yapıları ve yapıların Türkçedeki karşılıkları, betimlemeli ve karşılaştırmalı yöntemle detaylı olarak mercek altına alınmıştır.Farklı yapılara sahip gramer unsurlarının bir bölümünün özelliklede başlangıç seviyesinde, karsılaştırmalı dilbilgisi analizleriyle sistematik bir şekilde ortaya konulup incelenmesine ve bu sayede öğrencilerin anadilden ya da 1.yabancı dilden(İngilizceden), 2.yabancı dile(Almancaya) yapacakları hatalı aktarmaların olabildiğince az seviyeye indirilmesine katkıda bulunmak araştırmanın temel amacını oluşturmaktadır.