Discipline

Ophthalmology

22

Archived Theses

0

DOIs Assigned

0%

DOI Rate

Discipline

22 Theses
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Anti-VEGF ilaçların (aflibercept, ranibizumab, brolucizumab) insan retina pigment epiteli (ARPE-19) ve insan umblikal ven endotel hücreleri (HUVEC) üzerindeki antiproliferatif ve apoptotik etkisi

Yaşa Bağlı Maküla Dejenerasyonu (YBMD) görme kaybı ile karakterize, esas olarak arka kutbu etkileyen, yaşla birlikte görülme sıklığı artan, ilerleyici bir hastalıktır. YBMD patogenezi retina pigment epiteli (RPE), koroid ve fotoreseptörler arasındaki etkileşime ve oksidatif hasar, immün sistem aktivasyonu, inflamasyon gibi çeşitli mekanizmalara bağlıdır. YBMD patogenezinde anjiyojenik yolaklar ile vasküler endotelyal büyüme faktörünün (VEGF) öneminin anlaşılması ile anti-VEGF ajanlar tedavide ilk basamak halini almıştır. Bu çalışma ile Aflibercept, Ranibizumab ve Brolucizumab'ın ARPE-19 ve HUVEC kültürlerindeki antiproliferatif ve oksidatif stres kaynaklı apoptotik etkilerinin karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda MTT testi ile ilaç-doz seçimi yapılmış, Flow Sitometri ve DAPI boyama yöntemi ile apoptotik ve nekrotik etki değerlendirilmiş, VEGF-A gen ekspresyonu ve protein düzeyi bakılmış, kolorimetrik test ile total oksidan ve antioksidan seviye (TOS ve TAS) belirlenmiş, ELISA testi ile Nrf2 ve NF-κB ölçümü yapılmıştır. Çalışmamızda anti-VEGF ilaçlar hem HUVEC hem de ARPE-19 hücre kültürlerinde apoptozu arttırıp hücre proliferasyonunu azaltmıştır. Total oksidan seviye artıp, antioksidan seviye azalmış, bu durum azalmış Nrf2 ve artmış NF-κB düzeyleriyle de uyumlu bulunmuştur. Her üç ilaç da VEGF-A gen ve protein ekspresyonunu azaltmıştır. Anti-VEGF ilaçlar anatomik iyileşme sağlasa bile RPE atrofisi, inflamasyon ve oksidatif stresin artmasına neden olabilir. Bu nedenle minimum ve etkin dozda en az sıklıkla kullanılmaları ve yan etkisi azaltılmış yeni tedavi ajanlarının veya kombinasyon tedavilerinin bulunması gerekmektedir. Anahtar Kelimeler: Aflibercept, Ranibizumab, Brolucizumab, Yaşa Bağlı Maküla Dejenerasyonu, oksidatif stres

AfliberseptApoptozisBrolucizumab+7
Yasemin Kapucu Yatağanbaba
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Uvea melanomu hücre dizilerinde AMPK modülasyonunun hücre proliferasyonuna etkisinin incelenmesi

Bu çalışma ile, AMPK (AMP Aktive Edici Protein Kinaz) aktivasyonu ve inhibisyonu sonucunda uvea melanomu hücre dizilerinin hücre proliferasyonu yanıtı incelenerek AMPK hedefine yönelik doğru stratejinin karşılaştırmalı olarak belirlenmesi amaçlanmıştır. Uvea melanomu en sık görülen intraoküler primer malign tümördür. AMPK, sağlıklı hücrenin kanser hücresine dönüşümünde ve tümör gelişiminde metabolik adaptasyonu sağlayarak önemli rol oynamaktadır. AMPK farklı koşullarda tümör supresör veya protümoral etki gösterebilmektedir. Çalışmamızda MEL, OMM2.5, 92.1 ve MP46 uvea melanomu hücre dizileri farklı dozlarda AMPK aktivatör (A-769662) ve inhibitör (Dorsomorfin) ajanları ile ayrı olarak inkübe edilmiştir. MTT hücre proliferasyon deneylerinde hücre dizilerinin 24 saatlik proliferasyon hızları sırasıyla en hızlı prolifere olan 92.1 olmak üzere MP46, OMM2.5, MEL270 şeklinde bulunmuştur. Hücrelerin proliferasyon hızları ve farklı ilaç gruplarına verdikleri proliferasyon yanıtları arasında ilişki gözlenmemiştir. Hücre dizilerinin AMPK düzenleyici ajanlara verdiği yanıt 48 saatlik ilaç inkübasyonu sonrasında XTT hücre proliferasyon deneyi yapılarak saptanmıştır. Tüm hücre dizilerinin (92.1 hücre dizisi, <50 μM AMPK aktivatörü dışında) AMPK aktivatörüne verdiği yanıt aynı hücre dizisinin ilaç eklenmemiş kontrol grubu ile karşılaştırıldığında hücre proliferasyonunda azalma olduğu gözlenmiştir. Aynı hücre dizisinde hücre proliferasyonundaki azalma miktarı ve doz artışı arasında bir ilişki gözlenmemiştir. MP46 hücre dizisinde AMPK aktivatörünün 50 μM üzerindeki uygulamalarında artan ilaç dozlarında hücre proliferasyonunun daha fazla olduğu saptanmıştır. Tüm hücre dizilerinin 5 μM üzerindeki AMPK inhibitörünün artan dozlarda uygulanmasına verdiği yanıt, doz arttıkça proliferasyonun daha da azalması olarak gözlenmiştir.

Adenozin monofosfatHücre dizisiHücre çoğalması+4
Özge Deliktaş
Hacettepe University
2020
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Miyopik olgularda maküla fonksiyonun anatomik ve elektrofizyolojik olarak değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı; miyopik olgularda arka segment parametrelerini değerlendirerek makülanın anatomik yapısını spektral domain optik koherens tomografi (SDOKT) ile ve fonksiyonel açıdan pattern elektroretinografi (PERG) ile incelenmek ve aralarındaki korelasyonu saptamaktır. Çalışma grubu 78'i kadın, 40'ı erkek toplam 118 olgudan oluşturuldu. Kırma kusuru derecesine göre olgular 4 gruba ayrıldı. Birinci grup 0.00/-0.75 D arası (kontrol grubu), ikinci grup -1.00/-2.75 D arası, üçüncü grup -3.00/-5.75 D arası, dördüncü grup -6.00 D ve üstü olarak belirlendi. Tüm olgularda peripapiller RSLT kalınlığı, maküla kalınlığı, retina katlarının kalınlığı ve koroid kalınlığı SDOKT kullanılarak ölçüldü ve ardından PERG testi uygulandı. Miyopi derecesi artışı ile T kadran hariç RSLT kalınlığında azalma olduğu gözlendi. Maküler kalınlık ve retina katlarının (dış pleksiform tabaka hariç) kalınlıkları ile miyopi derecesi arasında bir ilişki bulunamadı. Yüksek miyopi grubunda maküler kalınlık ile N95 amplitüdü arasında negatif korelasyon saptandı. Miyopi derecesi ve AU artışı ile subfoveal koroid kalınlığı azalmaktaydı. AU ile subfoveal koroidal kalınlık arasında negatif korelasyon olduğu görüldü. P50 ve N95 dalgalarının amplitüdlerinde yüksek miyopi grubu ile kontrol grubu arasında istatiksel olarak anlamlı fark olduğu bulundu. Miyopi derecesinin artması ile ilişkili olarak P50 ve N95 amplitüdündeki azalma belirginleşiyordu. N95 amplitüdündeki azalma aksiyel uzunluk artışı ile korelasyon göstermekteydi. Maküler retina katlarında anatomik bir değişiklik olmadan ve EİDGK etkilenmemiş iken P50 amplitüdünde azalma olması, fonksiyonel açıdan makülanın yüksek miyop olgularda etkilenebileceğini düşündürmektedir. N95 amplitüdündeki azalmanın ise AU'daki artış ve global peripapiller RSLT kalınlığındaki azalma ile ilişkili olabileceği düşünüldü. Anahtar Kelimeler: Spektral Domain Optik Koherens Tomografi, pattern elektrografi, miyopi.

AnatomiElektrofizyolojiElektroretinografi+4
Yağmur Deniz
Hacettepe University
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Yeni tanı almış neovasküler tip yaşa bağlı maküla dejeneresansı olgularındaintravitreal aflibercept tedavisi

AMAÇ: Yeni tanı almış ve tedavi uygulanmamış neovasküler tip yaşa bağlı makula dejenerasyonu (nvYBMD) olgularında intravitreal (İV) aflibercept (A) tedavisi ile elde edilen anatomik sonuçları değerlendirmek ve anatomik cevabı etkileyen başlangıç lezyon özelliklerini araştırmak. GEREÇ-YÖNTEM: Bu prospektif, kesitsel klinik araştırmaya, aktif nvYBMD tanısı konulan daha önce hiç tedavi uygulanmamış ardışık 166 göz dahil edilmiştir. Gözlerin tamamına tam oftalmolojik muayene, spektral-domain optik koherens tomografi (SD-OKT) ve floressein anjiyografi (FA) tetkikleri yapılmıştır. Boya temin edilebilen hastalara ek olarak İSYA tetkiki yapılmış ve başlangıç lezyon özellikleri tanımlanmıştır. Aktif nvYBMD'li gözlere tedavi et ve uzat rejimine göre İV A tedavisi uygulanmıştır. Her enjeksiyondan 4-6 hafta sonra kontrol muayeneleri yapılmış ve SD-OKT tetkikleri tekrarlanmıştır. Çalışmaya dahil edilen 166 gözün tümünde tedavi ile elde edilen anatomik cevaplar değerlendirilmiş olup ilaveten 3. ve 6. İV A enjeksiyonundan 4-6 hafta sonraki kontrol muayenesinde saptanan anatomik cevaplar kesitsel olarak incelenmiştir. İV A tedavi sonuçlarına etki eden başlangıç lezyon özellikleri de ayrıca değerlendirilmiştir. BULGULAR: Çalışmaya dahil edilen 150 hastanın 82'si (%54.7) erkek, 68'i (%45.3) kadın olup; olguların ortama yaşı 71.7±9.4 (51-90) yıldır. İV A tedavisi öncesi 166 gözün ortalama EİDGK'sı 0.88±0.59 (0-2.1) LogMAR'dır, ortalama 5.31±3.36 (1-17) kez İV A enjeksiyonu yapılmış olup ortalama takip süresi 10.74± 6.27 (2-30) aydır. En az 3 İV A enjeksiyonu yapılan 139 gözde, 3. tedaviden 4-6 hafta sonraki kesitte gözlerin 76'sı (%54.6) 'Tam Cevaplı' olarak saptanırken; en az 6 doz İV A yapılan 62 gözde ise 6. tedaviden 4-6 hafta sonraki kesitte gözlerin 36'sı (%58) 'Tam Cevaplı' olarak izlenmiştir. Tüm olguların (166 göz) en son İV A enjeksiyonundan 4-6 hafta sonra yapılan kontrol muayenesine ait kesitte ise 116 (%69.9) göz 'Tam Cevaplı' olarak saptanmıştır. EİDGK, İV A tedavisi ile istatistiksel olarak anlamlı artış gösterirken; PED oranı, başlangıca göre istatiksel olarak anlamlı derecede azalmıştır. Tanı sırasında saptanan FA'daki nv patternleri, SD-OKT'ye göre nv tipleri, PED varlığı, seröz PED olması, seröz ve FV PED'in birlikte izlenmesi veya PKV varlığı ile İV A tedavisi ile alınan anatomik cevap arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunmamıştır. Tanı sırasında FV PED olan olgularda diğer PED tipleri bulunan olgulara göre 'Tam Cevaplı' olma ihtimali yaklaşık 5 kat daha fazla izlenmiştir. FV PED varlığı başarıyı etkileyen bağımsız bir faktör olarak ortaya konmuştur. SONUÇ: Çalışmamızda yeni tanı almış ve tedavi uygulanmamış nvYBMD'li gözlerde İV A tedavisi ile yüksek oranda anatomik fayda sağlandığı tespit edilmiştir. Ek olarak İV A tedavisi ile anlamlı görme artışı da sağlanabilmiştir. Başlangıç lezyon özelliklerinin tedavi ile elde edilen anatomik cevaplar üzerindeki etkisi ile ilgili önemli sonuçlara varılmıştır. Günümüzde nvYBMD tedavisinde anti-VEGF tedaviler standart tedavi yöntemi olarak kabul edilmekle birlikte, tedavi cevabını öngörmede rehberlik edecek bulguların saptanması klinik uygulamalarda uygun tedavi stratejilerinin belirlenmesi ve tedaviden beklentilerin rasyonelize edilmesi açısından oldukça önemlidir.

Pelin Kıyat
Ege University
2018
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Polisitemia vera hastalarında makula ve optik sinir başı mikrovaskülatürünün optik koherens tomografi anjiografi ile değerlendirilmesi

Amaç: Polisitemia vera (PV) hastalarında makula ve optik sinir başı mikrovaskülatürünün, optik koherens tomografi (OKT) ve anjiyografi (OKTA) ile değerlendirilmesi, kan tetkikleri ile birlikte sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Göz Hastalıkları Kliniği'ne göz muayenesi için Temmuz 2022-Haziran 2023 tarihleri arasında başvuran hasta ve sağlıklı kontrol grubunun verileri değerlendirildi. 18-60 yaş aralığında PV dışında sistemik hastalığı bulunmayan, optik disk ve retinada patoloji saptanmayan 37 hastanın iki gözü ve 30 sağlıklı kontrol grubunun iki gözü çalışmaya dahil edildi. Hastalara tam bir oftalmolojik muayene ve kan tetkiki yapıldı; Biyomikroskop ile ön segment ve fundus muayenesi, en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK), göz içi basıncı, OKT ve OKTA ölçümleri yapıldı. Toplanan veriler SPSS (Statistical Package for Social Sciences) 18.0 paket programı ile analiz edildi. Tüm testler için istatistiksel anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya PV tanısı olan 37 hastanın 74 gözü, 30 sağlıklı kişinin 60 gözü dahil edildi. Hematolojik parametrelerden hemoglobin (Hb) ve hematokrit (Hct) düzeyleri hasta grubunda, kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0.001). Yüzeyel kapiller pleksus (YKP) vasküler dansite (VD) (%) değerlerinden tüm alan (p=0.001), superior yarı (p=0.024), inferior yarı (p<0.001), parafovea (p=0.004) ve perifovea (p=0.002) hastalara ait gözlerde kontrol grubundaki gözlere kıyasla daha düşük tespit edildi. Derin kapiller pleksus (DKP) VD (%) değerlerinden tüm alan (p<0.001), superior yarı (p<0.001), inferior yarı (p<0.001), parafovea (p<0.001) ve perifovea (p=0.006) hastalara ait gözlerde kontrol grubundaki gözlere kıyasla daha düşük tespit edildi. DKP VD (%) parafovea (r=-0.287, p=0.001) ve temporal perivoea (r=-0.196, p=0.024) değerleri ile Hct düzeyi arasında negatif yönde korelasyon olduğu bulundu. Radyal peripapiller kapiller pleksus (RPKP) VD (%) değerlerinden tüm alan (p<0.001), peripapiller (p=0.001), superior yarı (p=0.001), inferior yarı (p=0.017), nazal superior (p<0.001) ve temporal inferior (p=0.027) sonuçları, hastalara ait gözlerde kontrol grubundaki gözlere kıyasla daha düşük bulundu. RPKP VD (%) tüm alan değeri ve Hct düzeyi arasında negatif yönde korelasyon olduğu bulundu (r= -0.415, p<0.001). OKT değerlerinden santral maküler kalınlık, temporal parafovea, superior parafovea, nasal parafovea ve inferior parafovea ölçümleri hasta grubunda, kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek belirlendi (p değerleri sırasıyla; p=0.001, p=0.008, p=0.016, p=0.002, p=0.008). Retina sinir lifi tabakası (RSLT) kalınlıklarından temporal inferior ölçümleri hasta grubunda kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde düşük kaydedildi (p=0.020).RSLT ile RPKP VD (%) değerleri arasında pozitif yönde korelasyon tespit edildi (r=0.491, p<0.001). Sonuç: PV hastalarında OKTA verilerinden YKP, DKP, RPKP VD değerlerinin azaldığı bulundu. OKT verilerinden santral maküler ve parafovea kadranlarıının daha kalın olduğu bulundu. RSLT ölçümünde temporal inferior alanda incelme olduğu tespit edildi. Hct seviyesi ile DKP ve RPKP arasında negatif yönde korelasyon olduğu tespit edildi. PV hastalarında görülen Hct yüksekliği, oküler yapıları mikrovasküler düzeyde etkilediği düşünüldü. Hastalığın oküler etkilerinin tespiti için OKT ve OKTA görüntüleme tekniklerinin kullanılması mikrovaskülatür üzerindeki değişikleri gösterebilir. Yeni yapılacak çalışmalarla birlikte OKTA, PV hastalarında yapılacak oftalmolojik incelemenin bir parçası olabilir.Anahtar kelimeler: Retina, Optik disk, Makula, Optik koherens tomografi anjiografi, Polisitemia vera

AnjiyografiKan viskozitesiMakula lutea+5
Emre Ekici
Necmettin Erbakan University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Santral seröz koryoretinopati olgularında kesitsel optik koherens tomografi görüntülerinde koroidal haller ve Sattler tabakalarının prognoza etkisinin değerlendirilmesi

Amaç: Santral Seröz Koryoretinopati (SSKR) tanısı almış hastalarda kesitsel optik koherens tomografi (OKT) görüntüleri üzerinden ImageJ yazılımı kullanılarak koroidal Haller ve Sattler tabakalarının damar çapları, alanları ve morfolojik değişimi ile subretinal sıvı (SRS) parametreleri arasındaki ilişkinin ve prognoza etkisinin ortaya konmasıdır. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif kesitsel çalışmaya, Balıkesir Üniversitesi Rektörlüğü Sağlık Birimleri Girişimsel Olmayan Araştırmalar Etik Kurulu Başkanlığı'ndan etik kurul onayı alındıktan sonra Ekim 2021- Ağustos 2025 tarihleri arasında Balıkesir Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi Göz Hastalıkları Kliniği Retina Polikliniği'ne başvuran ve SSKR tanısı koyulan 40 hastanın 42 gözü dahil edildi. Olgular, 3 aylık takip sürecinde SRS'nin gerileyip gerilememesine göre iki gruba ayrıldı. (Grup 1: sıvının kalmadığı grup; Grup 2: sıvının süreklilik gösterdiği grup). Kesitsel OKT görüntülerinde Image J (National Institutes of Health, Bethesda, MD, USA) yazılımı kullanılarak subfoveal koroidal kalınlık, subretinal sıvı yüksekliği, alanı ve taban genişliği, koroidal vasküler indeks, subfoveal alandaki Haller damar çapı, Haller damar alanı, Sattler damar alanı ölçüldü. Ölçümler başvuru ve üçüncü ay vizitlerinde karşılaştırıldı. İstatistiksel analizler SPSS 30.0 programı ile gerçekleştirildi. Veri analizinde Student's t-testi, Mann Whitney U, değişkenler arası ilişkiler için Pearson korelasyon analizi kullanıldı. P<0,05 değeri istatistiksel anlamlılık olarak kabul edildi. Bulgular: Gruplar arasında yaş açısından anlamlı farklılık saptanmazken, cinsiyet açısından anlamlı farklılık saptandı (p <0,05). Erkek cinsiyetin sıvının süreklilik gösterdiği grupta daha baskın olduğu görüldü. Gruplar arasında başvuru vizitlerinde SRS yüksekliği, taban genişliği, alanı, subfoveal koroidal kalınlık ve koroidal vaskülarite indeksi açısından istatistiksel fark bulunmadı (p>0.05). Üçüncü ayda da bu parametrelerde gruplar arasında anlamlı fark gözlenmedi. Her iki hasta grubu ortak değerlendirildiğinde; subfoveal koroidal kalınlık ile Haller damar alanı arasında pozitif yönde anlamlı bir korelasyon saptandı (r=0.397, p=0.009). Benzer şekilde, subfoveal koroidal kalınlık ile Haller damar çapı arasında da anlamlı pozitif korelasyon mevcuttu (r=0.468, p=0.002). Üçüncü ay subfoveal koroid kalınlığı ile Haller damar çapı arasında (r = 0.509, p <0.001) ve Haller damar alanı arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki saptandı (r = 0.439, p = 0.004) Haller damar alanı ve çapı başvuru ölçümlerine göre sıvının kalmadığı grupta azalma eğilimi gösterirken, sıvının süreklilik gösterdiği grupta belirgin bir değişiklik gözlenmedi. Son olarak, birinci ve üçüncü vizitler arasındaki değişim analizinde Haller damar alanı değişimi ile SRS değişimi arasında pozitif yönde anlamlı bir korelasyon bulundu (r=0,344, p=0,026). Bu bulgu, Haller damar alanındaki daralmanın subretinal sıvı rezorpsiyonu ile ilişkili olabileceğini düşündürmektedir. Sonuçlar: Çalışmamız, SSKR hastalarında Haller damar alanı ve çapındaki değişimlerin hastalık aktivitesiyle paralel seyrettiğini göstermektedir. Özellikle sıvı rezorpsiyonu gözlenen olgularda Haller damar alanında anlamlı azalma, koroidal damar dilatasyonunun hastalık aktivitesine eşlik ettiğini desteklemektedir. Bu bulgular, koroidal vasküler genişlemenin yalnızca yapısal değil, aynı zamanda dinamik bir parametre olduğunu ortaya koymakta; Haller damar morfolojisinin SSKR prognozunda potansiyel bir biyobelirteç olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir. Anahtar Kelimeler: Haller damar alanı, Haller damar çapı, ImageJ, Santral Seröz Koryoretinopati, Subretinal sıvı

Betül Yurdabak Güvenç
Balıkesir University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Alt oblik kas zayıflatma girişimlerinde etkinlik değerlendirilmesi

Alt oblik kas hiperfonksiyonu(AOHF) tedavisinde farklı cerrahi prosedürler uygulanmaktadır. Miyektomi, dizinsersiyon, geriletme ve anteropozisyon bu amaçla en sık kullanılan yöntemlerdir. Farklı çalışmalarda bu cerrahi yöntemleri başarı oranları belirtilmiştir. Cerrahlar başarı oranları, kolay uygulanması ve avantaj-dezavantaj özelliklerine bakarak değişik yöntemleri tercih etmektedir. Bu çalışmada AOHF'u olan128 hastanın 207 gözüne tenotomi, AOHF ve DVD'si olan 55 hastanın 104 gözüne anteropozisyon uygulandı. Operasyon sonrası 1.ay, 3.ay ve son muayene verileri değerlendirildi. Dizinsersiyon uygulanan gözlerde %95,65 başarı , %2,41 rezidüel hiperfonksiyon ve %1,93 lük hipofonksiyon oranları saptanırken, anteropozisyon uygulanan gözlerde %87,5 başarı, %10,57 rezidüel hiperfonksiyon ve %1,92 hipofonksiyon oranları tespi edildi. Hiçbir hastada adherens sendromu ya da anti-elevasyon sendromu görülmedi. Sonuç olarak, AOHF tedavisinde dizinsersiyonun düşük komplikasyon riski ve tatmin edici sonuçlar verdiğini düşünüyoruz. AOHF ve DVD'nin birlikte olduğu olgularda anteropozisyon işlemi uygun bir tedavi şeklidir. Her iki yöntemin de etkili ve güvenilir cerrahi yöntemler olduğu saptanmıştır.

Cerrahi-gözGen aktarımıGöz+3
Faruk Balıca
Aydın Adnan Menderes University
2017
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi'ndeki asistan doktorların fakoemülsifikasyon cerrahisi öğrenim eğrilerinin retrospektif olarak değerlendirimesi

Amaç: Kliniğimizdeki asistan doktorların katarakt cerrahisi öğrenim eğrilerinin ve cerrahi sonuçlarının geriye dönük olarak incelenmesi Gereç ve Yöntem: Eylül 2019 ile Ocak 2021 tarihleri arasında, uzman doktor gözetiminde asistan doktorlar tarafından fakoemülsifikasyon cerrahisi yapılan 301 hastanın 339 gözü geriye dönük olarak tarandı. Üç asistan doktorun cerrahiye başlangıç vakaları (n=83) ve sonraki vakaları (n=256), demografik özellikler, cerrahi risk faktörleri, ameliyat tamamlama oranları, cerrahi sırasında ve sonrasında gelişen komplikasyonlar, cerrahi sonuçları ve en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri (EİDGK) açısından karşılaştırıldı. Komplikasyon gelişen ve gelişmeyen hastalar karşılaştırılarak cerrahi risk faktörleri belirlenmeye çalışıldı. Bulgular: Demografik özellikler, ve cerrahi risk faktörleri açısından başlangıç vakaları ile sonraki vakalar arasında istatistiksel olarak fark saptanmadı. Başlangıç vakalarındaki genel komplikasyon oranı %19,3 bulundu. Sonraki vakalarda bu oran, %6,2'ye geriledi. Komplikasyon oranlarındaki azalma istatistiksel olarak anlamlıydı. Ameliyat tamamlama oranları %66,3'ten, %96,9'a yükseldi. Ameliyat sonrası görme keskinliğindeki artış iki grupta da istatistiksel olarak anlamlı artış gösterdi. Komplikasyon gelişen ve gelişmeyen gözlerdeki EİDGK artış oranları arasında istatistiksel anlamlı fark bulunmadı. Buna karşın ek oküler hastalığı olan gözlerdeki EİDGK artışı, oküler hastalığı olmayan gözlerdeki artışa oranla anlamlı olarak düşük bulundu. Sonuç: Cerrahi yeterliliğin, cerrahi deneyim arttıkça geliştiği görülmüştür. Kliniğimizdeki asistanların katarakt cerrahisi eğitimi hasta güvenliği, cerrahi sonuçlar ve öğrenim eğrisi açısından literatüre benzerdir. Anahtar kelimeler: katarakt, asistan eğitimi, öğrenim eğrisi, fakoemülsifikasyon eğitimi

Cerrahi-gözDoktorlarFakoemülsifikasyon+6
Zeynep Zahide Güllülü
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Çeşitli ambliyopi tiplerinde optik koherens tomografi ile retina sinir lifi kalınlığının değerlendirilmesi

Ambliyopi; bir veya iki gözde herhangi bir organik patoloji bulunmaksızın, anormal görsel gelişime bağlı olarak oluşan görme azlığıdır. Ambliyopide görsel korteks primer yer olmasına rağmen, beraberinde retina ve retina sinir lifi tabakası (RSLT) kalınlığının değişip değişmediği tartışmalıdır. Bu çalışmada tek taraflı anizometropik ve strabismik ambliyop olgular ile kontrol grubunun retina sinir lifi kalınlığının karşılaştırılması amaçlanmıştır. Bu çalışmaya 35'i strabismik, 36'sı anizometropik ambliyop olgu ile 40'ı kontrol grubu olmak üzere toplam 111 olgu alındı. Kontrol grubundaki olgular benzer yaş ve cinsiyet dağılımına sahipti. Spektralis optik koherens tomografi (OKT) ile ambliyop olguların ambliyop gözleri ile kontrol grubunun sağ gözlerinin ortalama ve 4 kadran(süperior, inferior, nazal, temporal) RSLT kalınlık ölçümleri karşılaştırıldı. Gruplar arasında ortalama RSLT kalınlığında anlamlı fark izlenmedi (p>0,05). Strabismik grupta inferior kadranda anlamlı incelme izlendi (p=0,007). Anizometropik ambliyop olgularda refraksiyon ve RSLT kalınlığı karşılaştırıldığında, hipermetropik refraksiyon arttıkça ortalama RSLT kalınlığının arttığı, miyopik refraksiyon arttıkça ortalama RSLT kalınlığının azaldığı izlenmiştir. Ancak bu değişikliğin ambliyopiden çok miyopi ve hipermetropiye bağlı olduğu düşünülmüştür. Sonuç olarak ambliyop olgularda ortalama RSLT kalınlığında belirgin değişiklik izlenmemiştir. Ambliyop olgularda retinanın yapısal hasarından daha çok lateral genikulat nukleus (LGN) ve görme korteksi gibi daha üst görme yollarında hasar olabileceği düşünülebilir. Anahtar Kelimeler: Ambliyopi, RSLT, OKT, Anizometropi, Strabismus.

AmbliyopiAnizometropiGöz hastalıkları+4
Burak Ören
Gaziantep University
2014
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Multifokal ve monofokal göz içi lens implante edilen hastalarda fiksasyon stabilitesinin ve retina duyarlılığının mikroperimetri ile değerlendirilmesi

Amaç: Birçok araştırmada, multifokal göz içi lenslerinin (GİL) çeşitli dezavantajları rapor edilmiştir. Ancak, elimizdeki bilgilere göre, bu lenslerin mikroperimetri ölçüm parametrelerine olan etkileri ile ilgili herhangi bir çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, multifokal ve monofokal GİL implante edilen hastalarda fiksasyon stabilitesi ve retina duyarlılığının mikroperimetri kullanılarak değerlendirilmesidir. Bu bağlamda, multifokal GİL'in mikroperimetrik ölçümler üzerindeki etkilerini anlamak ve monofokal GİL ile karşılaştırmak, klinik uygulamalara yönelik değerli bilgiler sağlamak amacıyla bu çalışma tasarlanmıştır. Elde edilecek sonuçlar, göz içi lens seçimi ve implantasyonu konusunda daha bilinçli kararlar alınmasına katkıda bulunabilir. Gereç ve Yöntem: Araştırmaya, sadece katarakt ameliyatı geçirmiş, başka bir göz ameliyatı geçirmemiş, görme yeteneğini etkileyecek herhangi bir oküler veya sistemik hastalığı olmayan ve görme keskinliği en az 0.8 olan toplam 82 göz dahil edildi. Katılımcılar, monofokal ve multifokal GİL implante edilmelerine göre iki gruba ayrıldı (38 multifokal, 44 monofokal). En iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EDGK), kontrast hassasiyeti (KH), retina duyarlılığı (RH-2°, 6° ve 10°), fiksasyon noktaları (FN 2° ve 4°), fiksasyon lokasyonu (FL), fiksasyon stabilitesi (FS), kornea aberrasyon ölçümleri yapıldı. Mikroperimetri cihazı olarak MP-1 mikroperimetre, KH için Pelli-Robson eşeli kullanıldı. Bulgular: Bu çalışmada, monofokal ve multifokal GİL implantasyonu yapılan hastaların demografik özellikleri incelenmiş ve iki grup arasında cinsiyet, yaş, sferik eşdeğer, astigmat değerleri gibi değişkenler açısından anlamlı bir farklılık olmadığı belirlenmiştir. EDGK ve KH multifokal lens takılan hastalarda anlamlı derecede düşük bulunmuştur (sırasıyla p=0,04, p=0,003). Multifokal GİL takılan hastalarda 2°, 6° ve 10° görüş alanındaki maküla duyarlılığı sırasıyla 19,0625±1,46 dB, 19,1880±1,14 dB ve 18,9374±1,17 dB iken monofokal lens takılan hastalarda 19,6790±0,49 dB, 19,6889±0,39 dB ve 19,4892±0,51 dB idi ve her üç alanda da multifokal GİL grubunda istatistiksel olarak düşüktü (p=0,013, p=0,012 ve p=0,035). Fiksasyon yeri için cihazdan temin edilen noktalar kullanıldığında 2°'deki fiksasyon noktaları açısından multifokal GİL grubunda daha düşük santralizasyon varken 4°'lik alan baz alındığında gruplar arası fark bulunamamıştır. Fujii ve ark.'nın tanımladığı sistemle kategorize edilerek karşılaştırıldığında ise FL ve FS açısından gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Sonuç: Bu araştırmanın sonuçlarına göre, multifokal GİL'ler, monofokal GİL'lerle karşılaştırıldığında EDGK, KH ve retinal duyarlılık değerlerinde azalmaya yol açmaktadır. Merkezi fiksasyon noktalarında da azalmaya yol açmakla birlikte tanımlanmış FL ve FS değerlerinde anlamlı bir fark yaratmamaktadır. Bu bulgular, multifokal lenslerin bazı görsel parametrelerde monofokal lenslere göre farklılık gösterdiğini, ancak fiksasyon stabilitesinde belirgin bir etkisi olmadığını göstermektedir.

Yasin Çiftçi
Bezmialem Vakıf University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Anslı geriletme ile klasik cerrahi sonuçlarının karşılaştırılması

ÖZETAmaçBu çalışmanın amacı, şaşılık cerrahisinde klasik geriletme yöntemi ile anslı geriletme yöntemlerinin karşılaştırılmasıydı. Bu amaçla ameliyat geçiren hastaların ameliyat öncesi ve ameliyat sonrası verileri incelendi. İçlerinden çalışmaya uygun olanlar seçilerek çalışmaya dahil edildi.Gereç ve YöntemAnslı geriletme cerrahisinin klasik cerrahi ile karşılaştırılması amacıyla Celel Bayar Üniversitesi Göz Hastalıkları kliniğinde 2005-2012 yılları arasında Şaşılık biriminde takip edilen hastaların takip kartları retrospektif incelendi. Kriterlere uygun 168 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar klasik cerrahi uygulanan ve anslı geriletme uygulanan olmak üzere iki gruba ayrıldı. Yaş, cinsiyet, kayma yönleri, ameliyat öncesi kayma dereceleri, ameliyat sonrası 3. aydaki kayma dereceleri, uygulanan cerrahi miktarlar ve yöntemler, cerrahi başarı kriterleri değerlendirildi. Kayma dereceleri Örtme-açma testi ve Krimsky testi ile prism diyoptri (?) olarak kaydedildi. Cerrahi miktarlar milimetre cinsinden hesaplandı. Yöntemler ise yalnız geriletme ve geriletme?rezeksiyon olarak kabul edildi. Başarı kriteri olarak 10 ? ve altındaki değerler kabul edildi. İstatistiki değerlendirmede SPSS 18.0 (Inc Chicago, IL, USA) paket programı kullanıldı. İstatistiki anlamlılık için p değerinin < 0.05 olması şartı arandı.BulgularYaş ortalamaları klasik grupta 12,9 ±12, anslı geriletme grubunda 14,3 ±13 bulundu (p =0,51). Gruplar sağ veya sol göze ameliyat uygulanması açısından benzerdi (p =0,326). Anslı geriletme yapılan hastaların ameliyat öncesi kayma dereceleri klasik gruba göre yüksek bulundu ve istatistiki olarak anlamlıydı (p <0001).Ameliyat sonrası kayma dereceleri anslı geriletme grubunda daha düşük bulundu, fakat istatistiksel farklı bulunmadı(p=0,245). Ameliyat öncesi-ameliyat sonrası kayma farkları klasik geriletme grubunda 34 ? ± 16, anslı geriletme grubunda 49 ± 20 bulundu (p <0,001).Ortalama geriletme miktarı, anslı geriletme yapılan grupta 9,94 mm ±0,733, klasik cerrahi uygulanan grupta 6,09 mm ±0,811 olarak bulundu(p< 0001). 50? altında kayması olan hastalarda her iki cerrahi grubunda da benzer başarı oranları mevcutken (anslı grup % 87, klasik grup % 84, genel % 86, p=0.742), 50 ? ve üzeri hastalarda ise anslı cerrahi grubunda çok daha iyi cerrahi başarı oranları bulundu (anslı grup % 70, klasik grup % 34, genel % 51, p=0.05).3.ay takipte klasik geriletme uygulanan hastalarda cerrahi başarı oranı %72, anslı geriletme grubunda %76 bulundu. Tüm hastalar değerlendirildiğinde ise oran %73 bulundu.SonuçAnslı geriletme yapılan hastaların ameliyat öncesi kayma derecelerinin daha yüksek olmasına rağmen başarı oranlarını klasik cerrahi ile benzer bulduk. Özellikle yüksek dereceli kaymalarda geriletme miktarını arttırarak tek ameliyatda sonuç alınabileceğini gösterdik.

Cerrahi tedaviCerrahi-gözGöz+3
İbrahim Türker
Manisa Celal Bayar University
2013
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Preeklampsi hastalarında optik koherens tomografi anjiografi (OKTA) bulgularının değerlendirilmesi

Amaç: Preeklamptik gebe kadınlar, sağlıklı gebe ve gebe olmayan kadınlarda Optik koherens tomografi anjiografi (OKTA) bulgularını karşılaştırmak ayrıca preeklamptik gebe hastalara farklı zamanlarda yapılan ölçümleri birbiriyle karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: 53 gebe hasta (29'u preeklamptik, 24'ü sağlıklı) ve 28 doğurganlık çağında sağlıklı kadın çalışmaya dahil edildi. Hastalar preeklamptik gebe grubu (PGG), sağlıklı gebe grubu (SGG) ve sağlıklı kontrol grubu (SKG) olmak üzere 3 gruba ayrıldı. Tüm hastalara OKTA'yı da içeren kapsamlı göz muayenesi yapıldı. Ek olarak 29 preeklampsi hastasının 23'ü doğum öncesi ve postpartum 1. gün ve 6.haftada OKTA ile değerlendirildi. Bulgular: Peripapiller retinal sinir lifi (PPRSLT) süperior ve ortalama değerleri SGG'nda PGG ve SKG grubuna göre anlamlı olarak yüksekti (p= 0,005, p=0,012 sırasıyla). Santral maküler kalınlık (SMK) değerleri, postpartum 6. haftada yapılan ölçümlerde diğer zamalarda yapılanlara göre anlamlı olarak yüksekti (p=0,028). Koryokapiller kan akım alanı (KKAA) değerleri postpartum 6. haftada yapılan ölçümlerde diğer zamanlarda yapılanlara göre anlamlı olarak düşüktü(p=0,013). Sonuç: OKTA preeklampsi hastalarında biyomikroskopik muayenede retinopati bulguları ortaya çıkmadan retinal mikrovasküler yapıdaki değişimleri gösterebilir ve bu hastaların postpartum dönemdeki takibi OKTA ile yapılabilir. Anahtar Kelimeler: Damar Yoğunluğu, Foveal Avasküler Alan, Gebelik, Optik Koherens Tomografi Anjiografi, Preeklampsi

GebelikKan damarlarıPreeklampsi+1
Zeynep Özer Özcan
Gaziantep University
2020
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Diyabetik hastalarda peripapiller sinir lifi kalınlığını etkileyen faktörlerin optik koherens tomografi ile değerlendirilmesi

Tüm dünyada yaygın olarak görülen, anormal insülin sekresyonu ve artmış kan glukoz seviyeleri ile karakterize olan diabetes mellitus, dolaşım ve sinir sistemi, böbrek ve gözü etkileyen mikrovasküler olaylara yol açan kronik bir hastalıktır. Diyabete bağlı mikroanjiopatinin klinik olarak en önemli etkisi retina ve koroid üzerinedir. Diyabetin vasküler yapıya etkileri iyi bilinmesine rağmen DR? nin retinal nöronlarda yaptığı patolojik değişiklikler iyi bilinmemektedir. OCT ile retina sinir lifi tabakası (RSLT) kalınlığının kantitatif olarak ölçülmesi, erken RSLT defektlerinin tespiti ve takibi mümkün olmaktadır. Bu çalışmada DM? li olgularda yaş, cinsiyet, sistemik HT gibi demografik faktörler ve diyabet süresi, diyabetik retinopati düzeyi, diyabetik maküla ödemi, glokom varlığı, lazer tedavisi gibi faktörler ile peripapiller sinir lifi tabakası (PSLK) arasındaki ilişki incelendi. Toplam 104 diyabetli olgunun 207 gözü çalışmaya dahil edildi. Olguların her iki gözlerinden SD-OCT kullanılarak alınan PSLK ölçümleri değerlendirildi. 60 yaş ve üzeri olgularda PSLK, 60 yaş altı olgulara göre superior ve inferior kadranlarda daha ince bulunmuştur. Yaş ile PSLK arasında anlamlı bir ilişki vardır. Kadınlarda ortalama PSLK erkeklere göre daha kalın tespit edilmiştir. Sistemik HT varlığı ile 4 kadrandaki ortalama PSLK arasında anlamlı bir ilişki yoktur. Glokomu olan gözlerde superior PSLK glokomu olmayan gözlere göre anlamlı ölçüde azalmıştır. Glokom varlığı ile superior kadran PSLK arasında anlamlı bir ilişki vardır. Diyabet süresi 15 yıldan fazla olanlarda superior, inferior ve nazal kadranlardaki ortalama PSLK, diyabet süresi 15 yıl ve altı olanlara göre anlamlı ölçüde azalmıştır. Diyabet süresi ile PSLK arasında anlamlı bir ilişki vardır. Retinopati olmayan gözlerde temporal kadrandaki PSLK, PDR ve NPDR olan gözlere göre anlamlı ölçüde azalmış bulunmuştur. PDR ve NPDR olan gözlerde temporal kadrandaki PSLK arasında anlamlı bir ilişki yoktur. DMÖ olan gözlerde temporal kadrandaki PSLK anlamlı bir şekilde artmıştır. PRP uygulanan gözlerde temporal kadranda PSLK anlamlı bir şekilde artmış bulunmuştur. Fokal lazer yapılan gözlerde ise dört kadranda PSLK arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır.

Nurdan Arıcan
Düzce University
2013
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Deneysel üveit modelinde tofacitinib ve filgotinib'in etkisinin araştırılması

Bu çalışmanın amacı, ratlarda endotoksin ile indüklenmiş üveit (EİÜ) modelinde Tofacitinib ve Filgotinib'in koruyucu etkinliğini araştırmaktır. Çalışmada toplam dört grup ve her grupta 8 denek olmak üzere 32 adet Wistar Albino cinsi rat kullanıldı. Tedavi grubu olarak belirlenen Grup III ve IV'e Tofacitinib ve Filgotinib on gün boyunca oral olarak verildi. Onuncu günde II, III ve IV gruplarda Lipopolisakkarit (LPS) enjeksiyonu ile EİÜ oluşturuldu. LPS enjeksiyonunu takiben üveit oluşumunun en yoğun olduğu düşünülen 24. saatte bütün gruplarda klinik aktivite skoru değerlendirildi. Daha sonra bütün hayvanlar sakrifiye edilerek sağ gözler histopatolojik inceleme, sol gözler ELISA (Enzyme-Linked Immuno Sorbent Assay) yöntemiyle doku homojenatında tümör nekrozis faktör- alfa (TNF-α) ve interlökin-6 (IL-6) düzeylerini tespit için kullanıldı. Klinik aktivite skoru sham grubunda diğer gruplara göre daha yüksekti ve tedavi gruplarında anlamlı olarak azalmıştı (p<0.05). Sağlıklı kontrol grubuna kıyasla, sham grubundaki deneklerin siliyer cisminde yoğun inflamatuar hücre infiltrasyonu, ödem ve hiperemi belirgindi (p<0.05). Bu patolojik bulgular sham grubuna göre tedavi gruplarında anlamlı olarak azalmıştı (p<0.05). Tedavi grupları kendi arasında, sırasıyla, karşılaştırıldığı zaman bulgular benzer bulundu (p=0.284 ve p=0.929). Grup I, II, III ve IV'de TNF-α ELISA düzeyleri sırasıyla; 50,20±3,24, 59,87±2,98, 53,04±3,70, 54,34±4,62 ve IL-6 ELISA düzeyleri sırasıyla; 30,88±1,79, 36,77±1,21, 33,28±3,48, 33,66±1,86 olarak ölçüldü. Tedavi gruplarında TNF-α ve IL-6 ELISA düzeyleri sham grubuna göre önemli ölçüde azaldı (p<0.05). Tedavi grupları, sırasıyla, kendi arasında karşılaştırıldığında sonuçlar benzerdi (p=0.879, p= 0.985) Sonuç olarak tofacitinib ve filgotinib infeksiyöz olmayan üveit gelişimi ve uzun dönemde reaktivasyonları önlemede alternatif bir tedavi seçeneği olabilir. Ancak optimal doz ve yan etki profillerinin ileride yapılacak çalışmalarda daha kapsamlı olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

FilgotinibGözGöz hastalıkları+4
Murat Erdağ
Fırat University
2020
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Deneysel diyabetik rat modelinde retinal dokuda Neferin'in etkisi

Diyabetes Mellitus komplikasyonlarından biri Diyabetik retinopatidir. Diyabetin retinopati patofizyolojisinde; oksidatif stres, apoptozis, kontrolsüz vasküler proliferasyon bulunmaktadır. Çalışmamızın amacı; streptozotosinle (STZ) diyabet oluşturulmuş ratların retinalarında Vasküler Endotelyal Büyüme Faktörü (VEGF), Proliferatif Hücre Çekirdek Antijeni (PCNA) immün reaktivitelerini, apoptozisi, oksidatif stres düzeylerini incelemek ve Neferin'in etkisini araştırmaktır. Çalışmada 35 adet, 8-10 haftalık Sprague Dawley cinsi erkek ratlar her grupta 7'şer tane olacak şekilde rastgele beş gruba ayrıldı. Kontrol grubuna (grup I) 4 haftalık deney süresince bir uygulama yapılmadı. Sham grubuna (grup II) deney başlangıcında 60 mg/kg tek doz STZ ve deney süresince her gün 0,25ml/kg %0,9 normal salin intraperitoneal uygulandı. Neferin grubuna (grup III) deney süresince her gün 4 mg/kg Neferin intraperitoneal uygulandı. Grup IV ve V'e deney başlangıcında 60 mg/kg tek doz STZ intraperitoneal uygulandı. Diyabet+Bevacizumab grubuna (grup IV) tek seferlik 0,01mL (2,5 mg/kg) Bevacizumab ve her gün 0,25ml/kg %0,9 normal salin intraperitoneal uygulandı. Diyabet+Neferin grubuna (grup V) her gün intraperitoneal 4mg/kg Neferin uygulandı. Deney sonunda dekapitasyon yapılıp, enükleasyon yapıldı. Serumda, göz doku homojenatında Total Antioksidan Kapasitesi (TAS) ve Total Oksidatif Stres (TOS) düzeyleri Enzyme-Linked ImmunoSorbent Assay (ELİSA) yöntemiyle değerlendirildi. PCNA, VEGF için immünohistokimyasal boyama yapıldı ve TUNEL yöntemiyle apoptozise giden hücreler belirlendi. Diyabet grubuyla karşılaştırıldığında, Diyabet+Neferin grubunda TAS düzeylerinde istatistiksel olarak anlamlı artma görülürken; TOS, VEGF düzeylerinde ve apoptotik hücrelerde anlamlı azalma gözlendi (p<0.05), PCNA düzeylerinde anlamlı değişiklik görülmedi. Çalışmamızda diyabetin retina dokusunda TAS'ı azalttığı, TOS ve apoptotik hücreleri, VEGF ve PCNA immünreaktivitelerini arttırdığı, Neferin'in PCNA dışındaki parametreleri tersi yönde değiştirdiği görüldü. Sonuç olarak Neferin'in diyabetin etkilerini azaltabileceği kanaatine varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Diyabetik retinopati, Rat, Neferin, PCNA, VEGF

Diabetes mellitusDiabetik retinopatiGöz+5
Mehmet Çevik
Fırat University
2020
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Deneysel glokom filtrasyon cerrahisinde Takrolimusun yara yeri iyileşmesi üzerine etkisi

Glokom filtrasyon cerrahisinde yara iyileşmesinin cerrahi başarıyı olumsuz yönde etkilediği bilinmektedir. Günümüzde yara iyileşmesinin modülasyonunda antifibrotik ve antimetabolit ajanlar kullanılmaktadır. Bu çalışma takrolimusun glokom cerrahisinde yara iyileşmesi üzerindeki etkisinin araştırılması amacıyla yapılmıştır.Çalışmada, 35 erkek Yeni Zelanda albino tavşan, randomize 5 eşit gruba ayrılmıştır. Dört gruba limbus tabanlı trabekülektomi uygulanmıştır. Bir gruba ise cerrahi uygulanmamış ve kontrol grubu olarak değerlendirilmeye alınmıştır. Grup I cerrahi ve postoperatif ilaç uygulanmayan deneklerden oluşmuştur. Grup II'de %0.9 NaCl 4x1 damla olarak, grup III'de intraoperatif 0.4 mg/ml mitomisin-C skleral flep altına üç dk, Grup IV oktreotid 3x10 µg damla olarak ve grup V'de takrolimus 0,3 mg/ml 4x1 damla olarak postoperatif 14 gün süre ile uygulanmıştır. 14 günün bitiminde enüklee edilen gözlerin blep bölgelerinden hazırlanan kesitlerde Masson-Tricrom ve Hematoksilen-Eozin ile fibroblast ve mononükleer hücreler, immunohistokimyasal olarak da TGF-ß ve FGF-ß boyanma yoğunlukları değerlendirilmiştir.Tedavi gruplarında fibroblast sayısı sham grubuna göre anlamlı derecede az bulunmuştur (p<0.001). Oktreotid grubundaki fibroblast sayısı mitomisin-C (p<0.001) ve takrolimus grubundan (p<0.001) daha az olarak saptanmıştır. Mononükleer hücre sayısının baskılanması açısından mitomisin-C, takrolimus ve oktreotid grubunun sham grubuna kıyasla belirgin derecede etkili olduğu (p<0.001) tespit edildi. Sham grubuna göre tedavi gruplarında TGF ve FGF immunohistokimyasal boyanma yoğunluğunun anlamlı derecede baskılanmış olduğu tespit edildi (p<0.001). Fakat ilaç grupları arasında anlamlı fark bulunamadı (p>0.05).Sonuç olarak günümüzde kullanılmakta olan anti-metabolitlerin ciddi yan etkileri göz önüne alındığında, topikal oktreotid ve takrolimus daha emin yöntemler gibi görünmektedir.

Sermal Arslan
Fırat University
2009
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Spontan korneal perforasyonlarda patch greft uygulamaları

Amaç: Spontan korneal perforasyon tanısı ile patch greft cerrahisi uygulanan hastalarda cerrahinin sonuçlarının değerlendirilmesi. Gereç ve Yöntem: Spontan korneal perforasyon tanısı konulan ve patch greft uygulanan 14 ile 88 yaş arası 40 hastanın 40 gözü retrospektif olarak incelendi. Hastaların preoperatif, postoperatif 1. gün, 1. hafta, 1. ay, 3. ay, 6. ay ve 12. ay muayene bulguları kaydedildi. Muayenede görme keskinliği, göz içi basıncı, Seidel testi, cerrahi sırasında kullanılan greft çapı, ek cerrahi ihtiyaç, keratit ve enfeksiyon gelişip gelişmediği ve fitizis bulbi varlığı incelendi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 40 hastanın yaş ortalaması 67,03±15,99 (14-88) yıl idi. Hastaların 20'si (%50) erkek, 20'si (%50) kadın idi. Kırk hastanın 40 gözüne patch greft uygulandı. Yirmi iki hastanın (%55) sağ gözüne, 18 hastanın (%45) sol gözüne cerrahi yapıldı. Ortalama görme keskinliğinin 1,97±0,17 LogMARseviyesinden 12. ayda 1,87±0,23 LogMAR düzeyine artış gösterdiği tespit edildi (p=0,002). On iki aylık takip süresince 3 hastada (%7,5) fitizis bulbi gelişti ve bunlardan 2 hastaya (%5) evisserasyon uygulandı. Üç hastada (%7,5) bakteriyel keratit, 2 hastada endoftalmi (%5), 6 hastada (%15) herpes keratit nüksü gelişti. Beş hastaya (%12,5) bir defa 2 hastaya (%5) 2 defa patch greft revizyonu yapıldı. Sonuç: Patch greft uygulaması spontan korneal perforasyonlarda tektonik bütünlüğü korumada etkili bulundu. Görme düzeyindeki artış istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Anahtar Kelimeler: Patch greft, glob bütünlüğü, spontan korneal perforasyon, kornea

GözGöz hastalıklarıKornea+3
Veysel Çoban
Dicle University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Uzun süre antiglokomatöz ilaç kullanan hastalarda impresyon sitolojisi ve gözyaşı fonksiyon testlerinin değerlendirilmesi

ÖZET Bu çalışmada uzun süreli topikal antiglokomatöz ilaç kullanan hastalarda gözyaşı fonksiyon testlerinin özellikleri ve impresyon sitolojisi tekniği ile konjonktiva sitolojisi incelenmiştir. En az 1 yıl timolol ve/veya pilokarpin kullanan toplam 32 hastanın 54 gözü gruplara ayrılarak Schirmer, gözyaşı kırılma zamanı (GKZ) testi ve konjonktiva sitolojik baskısı uygulandı. Sitolojik örneklerde goblet hücre sayımı yapıldı ve epitel hücre morfolojisi derecelendirildi. Elde edilen veriler kontrol grubu ile karşılaştırıldığında uzun süre pilokarpin kullanımının gözyaşı fonksiyon testleri üzerine, goblet hücre yoğunluğuna ve epitel morfolojisine herhangi bir etkisi saptanmazken, timolol ve kombine ilaç kullanımının gözyaşı fonksiyon testlerinde ve goblet hücre yoğunluğunda önemli derecede azalmaya ve skuamöz metaplaziye neden olduğu görüldü. SUMMARY In this study the effects of long-term topically antiglaucoma medications on the lacrymal function tests and cytology of conjunctiva were evaluated. The technique of conjunctival impression cytology was used to evaluate the conjunctival changes. Total 54 eyes of the 32 patients were divided to three groups and Schirmer's test and tear film break up time (BUT) were performed. While no statistically significant difference was found between the Schimer's, BUT tests results and the goblet cell density of the pilocarpine group and the control group, these parameters was significantly less in the timolol and combine treatment groups with the significantly degrees of conjunctival metaplasia than control group's. 47

Adrenerjik beta agonistleriGlokomGözyaşı fonksiyon testleri+4
Murat Kaan Ünlü
Dicle University
1995
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Tripan mavisinin kornea endoteli üzerine olan etkilerinin geçirmeli elektron mikroskobisi ile değerlendirilmesi

8.0ZET Amaç: Ratlann ön kamarasına farklı konsantrasyonlarda tripan mavisi injeksiyonu sonrasında kornea endotelinde meydana gelen histopatolojik değişiklikleri değerlendirmek. Materyal ve Metod: Bu experimental çalışmada 20 adet Wistar albino rafın 40 gözü kullanıldı. Ratlann sağ gözlerine farklı konsantrasyonda tripan mavisi, sol gözlerine 0.05 mi dengeli tuz solüsyonu (kontrol group) injekte edildi. Ratlann 4 gözüne %0.4, 4 gözüne %0.2, 4 gözüne %0.1, 4 gözüne %0.05, 4 gözüne %0.025 konsantrasyonlannda 0.05 mi tripan mavisi injekte edildi. İnjeksiyondan 1 gün, 1 ay sonra her tripan mavisi konsantrasyondan iki rat gözleri enüklee edildi. Kornea endotel hücreleri geçirmeli elektron mikroskopisi (TEM) ile incelenerek kontrol grubu ile karşılaştınldı. Bulgular: %0.4 ve %0.2'lik konsantrasyonlarda tripan mavisinin ön kamaraya verilmesinin kornea endoteli üzerindeki etkilerinin TEM ile değerlendirilmesinde hücrelerde vakoulizasyon, genişlemiş granüllü endoplazmik retikulum, intrastoplazmik ödem, piknotik nükleus ve mitokondriyal kristalizis izlendi. Geç dönemde ise bu etkilerin azalarak devam ettiği görüldü. %0.1 ve %0.050'lik konsantrasyonlarda ise erken dönemde çekirdek normal idi, granüllü endoplazmik retikulum ve golgi cisimciği aktif idi. Mitokondride minimal düzeyde kristalizis mevcut idi. %0.025'lik konsantrasyonda ise kontrol grubu ile karşılaştılınca hem erken hemde geç dönemde kornea endotel hücre yapılan arasında fark olmadığı saptandı. Sonuç: Tripan mavisi %0.4 ve %0.2 konsantrasyonlarda daha belirgin olmak üzere %0.1 ve %0.05 konsantrasyonlannda kornea endotel hücrelerinde yapısal değişikliklere neden olmaktadır, %0.025'lik konsantrasyonda, endotel hücre yapısının kontrol grubu arasında fark olmadığı saptandı. 39

Şeyhmus Arı
Dicle University
2005
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Goldmann aplanasyon tonometrisi ve pascal dinamik kontur tonometrenin karşılaştırılması ve santral kornea kalınlığının göz içi basıncı ölçümlerine etkisi

Amaç: Bu çalışmadaki amacımız, primer açık açılı glokom (PAAG), oküler hipertansiyon (OHT) ve kontrol grubu olgularında Goldmann aplanasyon tonometrisi (GAT) ve Pascal dinamik kontur tonometre (DKT) yöntemlerini karşılaştırmak, santral kornea kalınlığı (SKK) ve diğer kornea özelliklerinin ölçümlere etkisini değerlendirmektir.Hastalar ve Yöntem: PAAG'lu 50 olgu, OHT'lu 43 olgu ve 50 kontrol grubu olgusunun GİB, GAT ve DKT yöntemleriyle ölçüldü. Tüm olguların SKK, ultrasonik pakimetri ile belirlendi. Olguların korneal kurvatür ve astigmatizma değerleri tespit edildi. Tüm gruplarda sağ ve sol gözlerde GAT ve DKT yöntemleri karşılaştırıldı. SKK ve diğer kornea özelliklerinin GİB ölçüm yöntemlerine etkisi incelendi.Bulgular: Tüm gruplarda GAT ve DKT yöntemleri ile yapılan ölçümler birbiri ile korelasyon gösterdi. DKT ile yapılan ölçümler PAAG ve kontrol grubunda GAT'a göre anlamlı derecede yüksekti. OHT grubunda DKT ve GAT ölçüm değerleri arasında anlamlı fark yoktu. DKT ve GAT arasındaki GİB değeri farkı, düşük GİB değerlerinde daha fazla iken yüksek GİB değerlerinde farkın azaldığı tespit edildi. SKK, OHT grubundaki olgularda PAAG ve kontrol grubundaki olgulara göre anlamlı derecede kalındı. GAT ve DKT değerlerinin SKK ile korelasyon gösterdiği görüldü fakat GAT ve SKK arasındaki korelasyon GAT ve DKT arasındaki korelasyona göre daha fazlaydı. DKT ile GAT arasındaki GİB değeri farkı ince kornealarda kalın kornealara göre daha fazla idi. GAT ve DKT yöntemlerinin, korneal kurvatür, korneal astigmatizma ve yaş faktörleri ile ilişkili olmadığı belirlendi.Sonuç: GAT'a göre SKK'ından daha az ekilenen DKT yöntemi, günlük pratikte kullanılabilecek bir yöntemdir. Glokom teşhisinde DKT yöntemi için yeni eşik GİB değerleri belirlenmelidir.Anahtar Kelimeler: Pascal dinamik kontur tonometre, Goldmann aplanasyon tonometrisi, primer açık açılı glokom, oküler hipertansiyon, santral kornea kalınlığı

Eyyüp Karahan
Dokuz Eylül University
2008
10
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Yaş tip yaşa bağlı makula dejenerasyonunu hastalarının uzun dönem takibinde retinanın fonksiyonel ve anatomik değişimlerinin değerlendirilmesi

AMAÇ :İntravitreal ranibizumab tedavisi ile tedavi edilen yaş tip yaşa bağlı makula dejenerasyonu hastalarında bir yıllık takip döneminde retinal katmanlarda oluşan değişiklikleri segmentasyon analizi ile tespit etmek.GEREÇ VE YÖNTEM : Daha önce herhangi bir tedavi almamış yaş tip yaşa bağlı makula dejenerasyonu tanılı 37 hastanın katıldığı prospektif girişimsel bir çalışma planlandı. Tedavi protokolü olarak hastalara üç ay aylık ve sonrasında gerektiği zaman intravitreal ranibizumab enjeksiyonu yapılan PRN tedavi rejimi uygulandı. Hastalar ortalama 13 ay takip edildi. Hastaların tedavi öncesi en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK),fundus fluoresein anjiografileri, optik koherens tomografileri (OKT) çekildi. Santral 1mm'lik alan ve 1-3 mm'lik alanda retinal segmentasyon programı aracılığıyla retinal segmentlerin analizi yapıldı. Olguların her ay OKT 'leri çekildi ve EİDGK' leri değerlendirildi. Başlangıç değerleriyle 3.ay, 6.ay ve 12. Ay değerleri istatiksel olarak karşılaştırıldı.BULGULAR : Yaş tip yaşa bağlı makula dejenerasyonu bulunan hastalardan 33 tanesiçalışmayı tamamladı. Hastalara yapılan ortalama enjeksiyon sayısı 9,8 idi. Ortalama tedavi öncesi en iyi düzeltilmiş görme keskinliği logMAR 0.60±0,28 ve harf olarak ise 47,3±22,05 harfken, 3.ayda logMAR 0.45±0,30 ve harf olarak ise 59±22,45 harf, 6.ayda logMAR 0.41±0,33 ve harf olarak ise 60,1±19,90 harf, 12.ayda logMAR 0.40±0,23 harf olarak ise 60,7±19,80 harf idi. Başlangıca göre görmede 3.ay, 6.ay ve 12. ayda anlamlı düzeyde artış oldu (p:0,001, p:0,001, p:0,001). Santral maküla kalınlığı başlangıçta 390,25±149,6-μm iken, 3. Ayda 365,62±168,1-μm, 6.Ayda 366,66±160,3-μm ve 12. Ayda 312,74±118,4-μm idi. Retinal segmentasyon analizinde santral 1 mm' lik alanda ve parafoveal 1-3 mm' lik alanda tedavi ve takip süresi boyunca başlangıç değerlerine göre RNFL analizlerinde istatiksel olarak anlamlı değişiklik saptanmadı.Başlangıca göre santral 1 mm' lik alanda ve parafoveal 1-3 mm' lik alanda tedavi ve takip süresi boyunca başlangıç değerlerine göre 12.ayda GCL (santral 1 mm' lik alan 23,93±13,73-μm' dan 19,50±9,50-μm' a, parafoveal 1-3 mm' lik alan ise 44,48±12,58-μm'dan 39,60±10,60-μm' a geriledi) analizlerinde istatiksel olarak anlamlı azalma saptandı (p:0,001 ve p:0,005). Başlangıca göre santral 1 mm' lik alanda ve parafoveal 1-3 mm' lik alanda tedavi ve takip süresi boyunca başlangıç değerlerine göre 12. ayda IPL (santral 1 mm' lik alan 28,90±14,36'-μm'dan 22,35±6,23-μm'a, parafoveal 1-3 mm' lik alan ise 39,34±8,53'-μm' dan 35,58±7,93-μm'a geriledi) anlalizlerinde istatiksel olarak anlamlı azalma saptandı (p:0,001 ve p:0,004).Başlangıca göre santral 1 mm' lik alanda ve parafoveal 1-3 mm' lik alanda tedavi ve takip süresi boyunca başlangıç değerlerine göre 6.ayda INL (santral 1 mm' lik alan 24,80±15,33-μm' dan 27,60±12,59-μm' a) analizlerinde istatiksel olarak anlamlı azalma saptandı (p:0,013).Santral 1 mm' lik alanda ve parafoveal 1-3 mm' lik alanda tedavi ve takip süresi boyunca başlangıç değerlerine göre OPL ve ONL analizlerinde istatiksel olarak değişiklik saptanmadı. Başlangıca göre santral 1 mm' lik alanda ve parafoveal 1-3 mm' lik alanda tedavi ve takip süresi boyunca başlangıç değerlerine göre 3.ayda RPE (santral 1 mm' lik alan 39,12±22,33-μm' dan 29,70±22,05-μm'a, parafoveal 1-3 mm' lik alan ise 31,27±13,11-μm' dan 24,40±9,99-μm' a geriledi) analizlerinde istatiksel olarak anlamlı azalma saptandı (p˂0,001 ve p:0,001).Başlangıca göre santral 1 mm' lik alanda ve parafoveal 1-3 mm' lik alanda tedavi ve takip süresi boyunca başlangıç değerlerine göre 12.ayda IRL (ILM' den ELM'ye kadar santral 1 mm' lik alan 222,93±93,09-μm' dan 180±53-μm'a, parafoveal 1-3 mm' lik alan ise 255,06±42,74-μm' dan 240,25±40,37-μm' a geriledi) katmanlarında istatistiksel olarak anlamlı azalma saptandı (sırasıyla p: 0.001, p: 0.003). Başlangıca göre santral 1 mm' lik alanda ve parafoveal 1-3 mm' lik alanda tedavi ve takip süresi boyunca başlangıç değerlerine göre 3. ayda ORL ( ELM' den BM' a kadar santral 1 mm' lik alan 128,32±26,92-μm' dan 115,54±43,98-μm'a, parafoveal 1-3 mm' lik alan ise 103,81±16,73-μm' dan 96,38±16,22-μm' a geriledi) tabakalarında istatistiksel olarak anlamlı azalma saptandı (p˂0,014 p:0,011). SONUÇ: Yaş tip yaşa bağlı makula dejenerasyonu tedavisinde kullanılan intravitreal ranibizumab tedavisi ile anatomik düzelme meydana gelmektedir. Bu düzelme iç katmanlarda özellikle GCL, IPL dolayısıyla IRL tabakası, dış katmanlarda ise RPE dolayısıyla ORL tabakası kalınlıklarında azalma sonucu meydana gelmektedir.

RanibizumabRetinal neovaskülarizasyon
Zeki Baysal
Afyon Kocatepe University
2016
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Retinal ven tıkanıklığı geçiren hastalarda retina ve optik disk özelliklerinin optik koherens tomografi anjiografi ile değerlendirilmesi

AMAÇ: Retinal ven tıkanıklığı geçiren hastalarda optik koherens tomografi anjiografi (OKTA) yardımı ile retina ve optik disk parametrelerinin değerlendirilerek kontrol grubu ile karşılaştırılması, görme keskinliği ve yaş ile ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmaya 104 (kadın: 50, erkek: 54) hastanın 104 sağ gözü dahil edilmiştir. 53 RVT hastası ile 51 kontrol grubunun en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK) ile birlikte OKTA ölçümleri ile elde edilen yüzeyel kapiller pleksus (YKP), derin kapiller pleksus (DKP), damar yoğunlukları (DY), foveal avasküler zon (FAZ) ölçümleri, dış retina (DR),koryokapillaris (KK) akım alanları (AA), tüm alan peripapiller damar yoğunluğu (TA-PPDY), peripapiller damar yoğunluğu (PPDY) ve retina sinir lifi tabakası (RSLT) değerleri gruplar arasında karşılaştırıldı. Görme keskinliği, yaşveOKTA parametreleri arasındaki korelasyon incelendi. RVT hastaları, uygulanan tedavi ve eşlik eden risk faktörü durumuna göre alt gruplara ayrıldı ve gruplar OKTA parametreleri açısından karşılaştırıldı. BULGULAR: Cinsiyetler arasında RVT sıklığı ve OKTA ölçümleri açısından anlamlı fark izlenmemiştir. RVT grubunda kontrol grubuna göre EİDGK anlamlı olarak düşük izlenmiştir (p<0,001). Foveal bölge dışındaki YKP ve DKP DY ölçümleri ile FAZ değişkenlerinden FD değerinin, RVT grubunda kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha düşük olduğu bulunmuştur (hepsi için p<0,001). Ek olarak KK-AA, RSLT kalınlıkları ve TA-PPDY ve PPDY değişkenlerinde RVT grubunda etkilendiği görülmüştür. FAZ genişliğinde ise gruplar arasında anlamlı bir farklılık izlenmemiştir. Laser fotokoagülasyon (LFK) tedavisi uygulanan RVT hastalarında TA-PPDY ve PPDY ölçümlerinde anlamlı düşüklük gözlenmiştir (sırasıyla p<0,001 ve p=0,001). SONUÇ: RVT'nin ve tedavisinde kullanılan yöntemlerin makuler vasküler yoğunluk ölçümlerine ek olarak peripapiller vasküler yoğunluklarında, koryokapillaris akım alanında, RSLT değerlerinde de etkilenmelere neden olabileceği gösterilmiştir.

AnjiyografiGörme keskinliğiGöz hastalıkları+6
Neriman Efe Çalışkan
Afyonkarahisar Health Sciences University
2021
00