Histology and Embryology
12
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
İnsan infrapatellar yağ yastıkçığındaki telosit hücrelerininvarlığının histolojik yöntemler kullanılarak araştırılması
Telositler, mezenkimal kök hücreler gibi davranabilen ve şimdiye kadar tanımlanan projenitör hücreler ile yakın komşulukta olan ve hatta benzer hücre yüzey belirteçleri ekspresse eden yeni bir hücre türü olarak tanımlanmıştır. Telositler önceleri interstisyel Cajal benzeri hücreler (ICLʼler) olarak bilinseler de artık moniliform görünümleri, uzun ve ince telopodları sayesinde onlardan ayırt edilebilmektedirler. Telositler yaygın olarak kemiklerde, iskelet kaslarında, fasyada ve eklem sinoviyumlarında bulunmakla birlikte birçok farklı canlı türüne ait doku ve organlarda da tanımlanmıştır. Bu yeni hücreler, infrapatellar yağ yastıkçığında (İPYY) da bulunmaktadır, ancak literatürde bugüne kadar telositlerin İPYYʼdaki varlığını, lokalizasyonunu, rollerini veya morfolojik karakterizasyonunu açıklayan bir veriye rastlanmamıştır. Telositlerin hücreler arası sinyalleşme, morfogenez ve hemoztazın düzenlenmesinde, ayrıca çeşitli patolojilerde önemli roller oynadıkları gösterilmiştir. Genel olarak CD34, vimentin, PDGRF-α ve -β, c-kit ve α-SMA güvenilir telosit belirteçleri olarak kabul edilmişlerdir. Bu çalışmada, insan diz bölgesinde yer alan İPYYʼdan elde edilecek olan doku örnekleri, travma veya osteoartrit tanısı gibi çeşitli sebeplerle diz protezi ameliyatı olan 10 hastadan operasyon sırasında alındı. İPYY dokuları immünhistokimyasal analizler ile CD34/c-kit, CD34/PDGFR-α ve CD34/PDGFR-ß ikili boyama yöntemleri ile işaretlendi. Bu şekilde telositler, fibroblast ve perisitlerden ayrılarak tamamen farklı hücreler olarak tanımlandı. Eş zamanlı olarak bu hücrelerin ultra yapıları geçirimli elektron mikroskobu (TEM) ile inceledi. Bu tez çalışmasında, insan İPYYʼnda telosit hücre varlığının ilk defa gösterilmesi, İPYYʼın iyi bir telosit hücre kaynağı olabileceğini de ortaya koymaktadır. Bu nedenle çalışmamızın, telosit hücre izolasyonu, karekterizasyonu ve terapötik etkinliklerini araştıran ileri çalışmalara önemli bir rehber olabileceğini ve çeşitli eklem hastalıklarına hücresel tedavi temelli yeni yaklaşımlara ışık tutabileceğini düşünmekteyiz..
Pentoksifilin ve platelet aktive eden faktör uygulama sonrası sperm kromatin dağılımı metodu ile DNA hasarının incelenmesi
Evli çiftlerin yaklaşık %15'inde infertilite problemi ortaya çıkmaktadır. İnfertilite (kısırlık) vakaları % 30-50 oranında erkeğe bağlı nedenlerden etkilenmektedirler. Erkek infertilitesinin başlıca nedenlerinden biri sperm motilitesindeki bozukluklardır. Sperm motilitesorunu olan erkeklerde sperm hareketliliğini arttırmaya yönelik çeşitli ajanlar tanımlanmıştır. Motilitenin başlatılmasında ve devam ettirilmesinde bu faktörler temel gereksinimdir. cAMP sperm fonksiyonlarının düzenlenmesinde anahtar role sahiptir. Sperm motilitesinin invitro şartlarda uyarılmasının esası da hücre içi cAMP seviyesini arttırarak sperm fonksiyonlarının uyarılmasına dayanmaktadır. Pentoksifilin gibi fosfodiesteraz inhibitörleri laboratuvarda semene eklendiklerinde, hücre içi cAMP düzeyini, glikozisi ve ATP yapımını arttırdığı görülmüştür. Bu maddeler motil sperm oranını yükseltmekte ve aynı zamanda canlı ama motil spermatozoalarda motiliteyi de tetiklemektedir. Dondurulup-çözünmüş örneklerde sperm motilitesini uyardığı da gösterilmiştir. Platelet Aktive Edici Faktör spermde mevcuttur ve endojen içeriğinin motilite ve gebelik oranı ile önemli ve olumlu ilişkisi vardır. PAF'ın eylem mekanizması tam olarak belli olmasa da, normal üreme fonksiyonuna dair önemi barizdir. Endojen PAF normal sperm fonksiyonu için bir biyobelirteç olarak da rol oynayabilir. PAF kullanmanın özel bir avantajı, sperm tarafından üretilen doğal bir madde olmasından ve pentoksifilin gibi diğer bazı hareketliliği uyarıcılardan farklı olarak toksik etkisinin olmamasındandır. Sperm motilitesinin geliştirilmesi yardımla üreme tekniği sonuçlarını etkili biçimde artırabilir. Özellikle total immotil olgularda canlı sperm seçiminde ve testis biyopsi örneklerinde kullanımı fertilizasyon oranlarını iyileştirici yönde etki göstermektedir. Bu projede Pentoksifilin ve Platelet Aktive Edici Faktör (PAF) uygulaması sonrasında Sperm Kromatin Dağılımı (SCD) metodu ile DNA hasarının incelenmesini ve sonuçların kıyaslanmasını amaçladık.
Wistar Albino ratlarda sindirim kanalının ve sindirim kanalına bağlı organların prenatal ve postnatal gelişimi
Sindirim kanalının epitelyal bileşenleri endodermden, bağ dokusu ve kas dokusu ise mezodermden köken alır. Primitif sindirim kanalı 4. haftada embriyonun sefalokaudal ve lateral yönlerden katlanması sonucu vitellus kesesinin bir bölümünün embriyo bedeni içerisinde kalmasıyla gelişmeye başlar. Organ gelişimi hücre çoğalması, farklılaşması, göçü, doku gelişimi ve farklılaşması gibi çeşitli olayları içeren histolojik ve histokimyasal farklılaşma ile karakterizedir. Sindirim sistemine ait organların gelişimi ile ilgili histolojik çalışmalar bulunmakla birlikte, bir bütün olarak sindirim sisteminin prenatal ve postnatal gelişimini kapsayan sınırlı sayıda çalışma mevcuttur.Çalışmamızda özefagus, mide, duodenum, ileum, kolon, karaciğer ve pankreasın prenatal ve postnatal gelişimi ışık mikroskopik düzeyde incelenmeye çalışıldı. Bu amaçla 27 adet Wistar albino dişi sıçan prenatal 7, 10, 14, 17 ve 20 günlük fetüsleri, postnatal 5, 10, 15 ve 20 günlük yavruları içeren grupları oluşturmak üzere gebe bırakıldı. Son grup ise genç erişkin dişi sıçanlardan oluşmaktaydı. Her gruptan 7 adet sıçan incelemeye alındı. Örnekler rutin doku takip işlemlerinden geçirilerek parafine gömüldü. Parafin bloklardan alınan 4 ?m kalınlığında seri kesitlere Mayer'in hematoksilen-eosin metodu, Masson-trikrom metodu ve Periyodik Asit Schiff metodu uygulandı.Özefagus, mide ve bağırsaklar yerleşimleri ve histolojik özellikleri açısından değerlendirildi. Yüzey epitelinin, bezlerin, bağ dokusu ve kas dokusunun, sinir pleksuslarının gelişimi ve farklılaşması incelendi. Karaciğer ve pankreas ise hücresel farklılaşma ve histolojik yapılanma açısından değerlendirildi. Organların histolojik özelliklerinin gelişim dönemleri belirlendi. Memeli hayvanlar olmalarına rağmen Wistar albino sıçanların sindirim sistemlerinin gelişim ve farklılaşma yönünden insanlardan bazı farklılıklar gösterdiği sonucuna varıldı.Anahtar kelimeler: Bağırsaklar, gelişim, karaciğer, mide, özefagus, pankreas, postnatal, prenatal.
Hyperıcum perforatum'un gebe sıçanlarda embriyotoksik ve teratojenik etkisinin araştırılması
Depresyon tüm toplumu her yaşta etkileyen önemli bir hastalıktır ve gebelik döneminde görülme oranı %18-19 olarak bildirilmiştir. Hypericum perforatum (HP) antienflamatuar ve antiviral özellikleri olduğu gösterilen, yara iyileşmesi, inflamatuvar barsak hastalığı ya da depresyonda kullanılmaya başlanan, popüleritesi son zamanlarda artmış bitkisel bir üründür. "Bitkisel ürün daha zararsızdır" ön görüsü ile gebelikte, depresyonda HP kullanılmasının etkinliğini ve fetusun maruziyetinin güvenilir olduğunu değerlendiren kontrollü klinik çalışmalar mevcut değildir. Bu nedenle Hypericum perforatum' un fetal klinik, morfolojik ve histolojik bulgulara göre teratojenik etkilerini araştırmayı amaçladık. Kontrol grubuna sadece musluk suyu verilirken, 100 mg/kg ve 300 mg/kg olmak üzere düşük doz ve yüksek doz tedavi alan gruplara Hypericum perforatum içme suyuna karıştırılarak uygulandı. Tedaviye grupların gebelik oranını değerlendirmek için sıçan çiftleşmesinden bir hafta once başlandı ve muhtemel yan etkileri görmek için doğum gününe kadar devam edildi. Elde ettiğimiz sonuçlar şöyledir; ilaç tedavisi alan grupta kontrol grubuna göre gebelik oranı daha düşüktü ve tedavi edilen gruplarda da fetus sayısı azaldı; buna ek olarak yüksek doz tedavi gruplarında doğum zamanı ertelendi. Histolojik değerlendirmelerimize göre H&E uygulanan fetüslere ait karaciğer dokularında kontrol grubuna göre iltihabi reaksiyonların geliştiği, fokal nekrozun meydana geldiği ve nekrozun bulunduğu lobül içerisinde ortalama bir tane olduğu, yer yer hidropik ve vakuollü dejenerasyonun varlığı saptandı. Tüm gruplarda hematopoezisin devam ettiği görüldü. Böbrek dokularında kontrol grubuna göre glomerüllerin çaplarında küçülme olduğu, bowman kapsülünün yok olduğu, yoğun konjesyon varlığı, tübüllerde hidropik ve hiyalin dejenerasyon varlığı saptandı. Masson trikrom uyguladığımız plasentalarda bağlantı zonunda kontrol grubuna göre küçülme gözlendi. Morfolojik olarak ta tedavi alan grupların plasentaları daha küçüktü. iNOS uyguladığımız ve oksidatif hasarı açığa çıkardığımız IHC yönteminde karaciğer ve böbrek dokularında düşük doz alanlarda (100 mg/kg) , yüksek doz alanlara (300 mg/kg) göre daha az oksidatif hasar geliştiği gözlendi. Şimdiye kadar elde edilen tüm veriler, Hypericum Perforatum' un teratojenik ve embriyotoksik doz bağımlı olabileceğini göstermiştir. Çalışmamızda Hypericum perforatum' un gebelikte kullanımını araştırdık. Gebelikte bitkisel ürünlerin "akılcı ilaç kullanımı" konusunda bilinçlenilmesi için gelecek çalışmalar sürdürülmelidir.
Bor içeren bileşik ile muamele edilmiş adipoz kökenli mezenkimal kök hücrelerinin karbon tetraklorür ile indüklenmiş sıçan karaciğer fibrozisi üzerine etkisi
Karaciğer fibrozisi dünya üzerinde her yıl 2 milyondan fazla kişinin hayatını kaybetmesine sebep olan bir hastalıktır. Karaciğer fibrozisinin asıl nedeni, ekstraselüler matriksin aşırı birikmesiyle karaciğer üzerinde gelişen kronik hasar ve inflamasyondur. Bu fonksiyon bozulmalarının sonucunda karaciğer fibrozisi meydana gelmektedir. Mezenkimal kök hücreler, henüz farklılaşmamış hücreler olup ihtiyaç halinde gereken hücre tipine farklılaşabilme özelliğine sahiptir. Farklılaşma özelliğine ek olarak, kendini yenileme ve immünomodülatör özellikleri de vardır. Mezenkimal kök hücrelerin eldesi kemik iliği, adiposit, diş pulpası, göbek kordonu farklı yerlerden yapılabilir. Bu çalışmada, adiposit kaynaklı mezenkimal kök hücreler kullanılacaktır. Yapılan çalışmalarda, mezenkimal kök hücrelerin karaciğerde hepatosit hücrelerine dönüşerek karaciğer fibrozisi olan dokuya olan iyileştirici etkisi kanıtlanmıştır. Bor ticari öneme sahip olan bir mineraldir. Yapılan çalışmalar baz alarak mezenkimal kök hücrelere sodyum pentaborat-pentahidrat+kurkumin+piperin ile muamele ederek karaciğer fibrozisine olan etkisine bakılmıştır. Kurkumin, zerdeçal bitkisinin ana hidrofobik polifenolüdür. Piperin, siyah ve uzun biberlerden izole edilen önemli bir alkoloidtir. Kurkuminin, metabolik parçalanma oranını azaltarak zayıf biyoyararlanımını iyileştirdiği bilinmektedir. Bu çalışmalardan yola çıkılarak, adipoz kaynaklı mezenkimal kök hücrelere NaB+Cur+Pip üçlüsü kök hücrelere uygulanarak CCl4 ile indüklenmiş sıçan karaciğer fibrozisi üzerine olan etkisine bakılmıştır. Adipoz kaynaklı mezenkimal kök hücreler (AKMKH), karaciğer fibrozisini geriletmiştir. NaB-Cur-Pip-AKMKH, AKMKH'lerle aynı oranda karaciğer fibrozisini geriletmiştir.
Lapatinib'in sıçan over ve uterus dokuları üzerine olan etkilerinin ışık ve elektron mikroskobik düzeyde araştırılması
Moleküler onkolojideki önemli gelişmeler sonucunda gündeme gelen hedeflenmiş anti-kanser tedavisinde kullanılmaya başlanan birçok ilaç, hücre reseptörleri ve hücre içi sinyal molekülleri ile etkileşerek tümör hücrelerinin çoğalmasını durdurmaktadır. Bu tür tedavilerin yöneldiği hede ? erin ? zyolojik görevleri de bulunmakta olup bazı hedefe yönelik ilaçların kullanımı sırasında çeşitli yan etkilerin geliştiği rapor edilmiştir. Hedefe yönelik tedavide kullanılan ilaçlardan biri olan Lapatinib hücre içine girerek epidermal büyüme faktörü ve reseptörüne bağlı tirozin kinaz aktivitesini inhibe etmektedir. EGFR ve HER2 birçok memeli uterusunda ve overlerde bulunmakta, uterus aktivitesi, oosit matürasyonu ve folliküler gelişim üzerinde etkili olmaktadır. Çalışmamızda Lapatinibin sıçan uterus ve over dokularında yol açabileceği değişikliklerin biyokimyasal, ışık ve elektron mikroskobik düzeyde incelenmesi amaçlandı.24 adet Wistar cinsi dişi sıçan 3 gruba ayrılarak, deney gruplarına sırasıyla 30mg/kg ve 75mg/kg Lapatinib, kontrol grubuna ise aynı miktarda distile su oral gavaj yoluyla, sabah ve akşam günde 2 kez olmak üzere 14 gün uygulandı. Deney sonunda anestezi altındaki hayvanlardan biyokimyasal analizler için intrakardiak kan örnekleri, ışık ve elektron mikroskobik inceleme için uterus ve over doku örnekleri alındı. E 170 İmmunoassey yöntemi ile kan serum düzeyinde östrojen, progesteron, FSH ve LH seviyeleri ölçülürken ışık ve elektron mikroskobik doku hazırlama yöntemlerine uygun olarak hazırlanan dokulardan elde edilen kesitler, Jeol 1400 TEM ve Olimpus BX 50 ışık mikroskoplarında değerlendirildi.Deney gruplarına ait sıçanlarda östrojen ve progesteron seviyelerinde azalma yanında ışık ve elektron mikroskobik kesitlerde, endometriyumda stromal hücreler ve bezlerde, overlerde ise oosit, granüloza hücreleri ile interstisyel hücrelerde yapısal değişikliklerin geliştiği ve bu değişikliklerin yüksek doz grubunda daha belirgin olduğu gözlendi.Sonuç olarak Lapatinib gibi hedefe yönelik tedavilerde kullanılan ilaçların hedeflediği reseptörler ve sinyal moleküllerinin blokajına bağlı olarak bunların kullanıldığı doku ve organların yapı ve fonksiyonlarında değişiklikler gelişebileceği kanaatine varıldı.Anahtar sözcükler: Over, Uterus, Lapatinib, İnce yapı
İnsan uterus ve tuba uterinasındaki interstisyel cajal benzeri hücrelerin değişik yöntemlerle gösterilmesi
Cajal hücreleri, ilk olarak gastrointestinal sistemde pacemaker hücreler olarak bulunduktan sonra, genital sistemde de Cajal hücreleri ile ilgili çalışmalar başlamıştır. Ancak günümüzde, henüz genital sistemde Cajal hücrelerinin rolü ve çeşitli patolojik durumlara verdikleri yanıtları açığa çıkaran yeterli çalışma yapılamamıştır.Bu çalışmada üreme sürecinde önemli rol oynayan insan uterus ve tuba uterina'sının, peristaltik aktivitesinden sorumlu olduğu düşünülen özelleşmiş pacemaker hücreler olan İnterstisyel Cajal benzeri hücrelerin yerleşimlerini, yapılarını ve diğer özelliklerini incelemeyi amaçladık.İnsan uterus'unun ve tuba uterina'sının anatomik olarak değişik bölgelerinden alınan doku materyallerinde Cajal hücrelerini görüntülemek amacıyla farklı boyama yöntemleri ve immunohistokimyasal değerlendirmeler yapıldı.İnsan uterus'u peristaltik hareketleri sayesinde menstrual döküntülerin atılmasında, sperm hücrelerinin tuba uterina'nın ampullar bölgesine taşınmasında, buraya tutunmuş zigotun doğuma kadar yaşamını devam ettirmesinde ve doğumun gerçekleşmesinde son derece önemli bir organdır.İnsan tuba uterina'sı, peristaltik hareketleri sayesinde, sperm hücrelerinin uterustan ampullar bölgeye ve döllenmiş yumurtanın (zigotun) ampullar bölgeden uterus'a rehberliğini sağlayan olağanüstü bir organdır.İşte bu süreçlerin gerçekleşmesine katkıda bulunan ise İnterstisyel Cajal Benzeri Hücreler'dir. Bu hücreler, peristaltik hareketin başlamasını ve yayılmasını sağlamaktadırlar.İnterstisyel Cajal Benzeri Hücreler'in, insan uterus ve tuba uterina'sında varlığının ve etkilerinin tespit edilmesi, üreme sistemi nörofizyolojisinin daha iyi anlaşılmasını sağlayabilecektir.
Kemoterapi uygulamasının sıçan ovaryum follikülleri üzerine etkisi ve çeşitli antioksidanların koruyucu rollerinin yapısal ve immünohistokimyasal düzeyde belirlenmesi
Kanser tedavilerinde kemoterapötik olarak sıklıkla kullanılan ajanlardan biri olan Siklofosfamid, üreme organlarına toksik etki ederek döllenmenin bozulmasına neden olur. Çalışmamızda kemoterapotik ajan Siklofosfamid'in normal ovaryum dokusunda olaylandırdığı dejeneratif etkiler üzerine askorbik asit, ?-tokoferol ve selenyum'un olası antioksidan etkilerini immünohistokimyasal ve elektron mikroskobik düzeyde değerlendirmeyi amaçladık. Bu nedenle yaşam ve gelişim sinyal moleküllerinden TGF-ß1, GDF-9, PCNA, apoptozis sinyal moleküllerinden kaspaz-3, APAF-1 primer antikorları ve hücrelerdeki DNA hasarını belirlemek için TUNEL yöntemi kullandık.Siklofosfamid uygulamasından sonra ovaryum dokusunda tüm gelişim aşamasındaki folliküllerin granüloza hücrelerinde TGF-ß1, PCNA, oositlerde ise GDF-9 tutulumlarının kontrol grubuna karşın oldukça azaldığı ve kaspaz-3, APAF-1 tutulumlarının ise belirgin olarak arttığı belirlendi. Ayrıca TUNEL yöntemi ile bu grupta atretik folliküllerin sayısının arttığı ve bazı Graaf folliküllerde DNA hasarı olan hücrelerin kontrol grubuna göre kuvvetli tutulum gösterdiği saptandı. Siklofosfamid ile birlikte antioksidan uygulanan grupların gelişmekte olan folliküllerinde ise TGF-ß1, PCNA, oositte ise GDF-9 immünreaksiyonun kontrol grubuna yakın olarak arttığı, kaspaz-3, APAF-1, TUNEL tutulumlarının belirgin olarak azaldığı ve doku genelinde atretik folliküllerin sayısının anlamlı derecede azaldığı saptandı.Elektron mikroskobik bulgularımız da immünohistokimyasal bulgularımızla eşdeş olarak; Siklofosfamid uygulanmış ovaryum dokularında özellikle çok sıralı primer folliküllerin granüloza hücrelerinde kontrol grubuna karşın yoğun dejeneratif değişiklikler saptandı. Antioksidan uygulanan 3 grupta ise ovaryumun yapısının korunduğu gözlendi.Çalışmamızda elde ettiğimiz bulgulara göre, kemoterapi tedavisi sırasında normal ovaryum dokusunda oluşan serbest radikallerin neden olduğu dejeneratif etkilerin antioksidanlar ile en az düzeye indirilerek baskılanabileceği ve toksik etkilerden korunabileceği sonucuna varıldı.
Deri gelişiminde sialoadenektomi ve epidermal Growth Faktör'ün rolü
ÖZET DERI GELİŞİMİNDE SİALOADENOKTEMI VE EPIDERMAL GROWTH FAKTÖR'ÜN ROLÜ Bu çalışmada Epidermal Growth Faktör'ün (EGF) deri gelişimi üzerine etkisi araştırılmıştır. Çalışmada 36 adet erişkin dişi Spraque-Dawley rat kullanıldı. Ratlar kontrol, sialoadenektomi (SX) ve sialoadenektomi+epidermal growth faktör (SX+EGF) grubu olmak üzere 3 eşit gruba bölündü. Kontrol dışında diğer iki denek grubunda sialoadenektomi gerçekleştirildi. Yirmibir günlük iyileşme döneminden sonra çiftleşmeye alındı. SX+EGF grubu ratlara ayrıca gebeliğin 16,17,18 ve 19. günlerinde oral yolla her bir hayvana 12.5|j,g/gün hesabıyla EGF verildi. Gebelik sonrası elde edilen sıçan yavrularının 28. güne kadar büyümeleri sağlandı. Tüm gruplardaki 28 günlük sıçan yavrularının total vücut ağırlıkları alınarak sakrifiye edildi. İnterskapular bölgeden alınan deri örnekleri ışık ve elektron mikroskobik inceleme için takibe alındı. İstatistiksel olarak tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve çoklu karşılaştırma testi (TUKEY) ile değerlendirildi. SX grubu deri kesitlerinde epidermiste atrofi, hiperkeratoz, kıl folikülleri ve yağ bezlerinde azalma ile birlikte bazal membranda yer yer incelme, hemidesmozom kaybı ve nekroze hücreler görüldü. SX+EGF grubu deri kesitlerinde ise kontrol grubuna yakın bir tablo izlendi. Deri gelişiminde epidermal growth faktör önemli role sahipti. Anahtar Kelimeler: Epidermal growth faktör, Sıçan Derisi, sialoadenektomi.
Deneysel olarak hipertansiyon ve diyabet oluşturulmuş ratlarda glomerüler değişikliklerin elektronmikroskobik ve immünohistokimyasal olarak incelenmesi
Diabetes Mellitus ve hipertansiyonun birlikte seyretmesi böbrek hasarı üzerinde ilerletici etki göstermektedir. Bu çalışmada, ayrı ayrı ve birlikte deneysel diyabet ve nefrektomi modelleri uygulandı ve bu hastalıkların böbrek üzerindeki etkilerinin ultrastrüktürel ve immunhistokimyasal olarak değerlendirilmesi ve bir antioksidan olan lipoik asidin olası tedavi edici etkisinin incelenmesi amaçlandı.Çalışmamızda Wistar suşu ratlar 8 gruba (n=7) ayrıldı. I. grup; Kontrol, II. grup DM, III. grup; 5/6 Nf, IV. grup LA, V. grup 5/6 Nf+DM, VI. grup DM+LAT, VII. grup 5/6 Nf+LAT ve VIII. grup 5/6Nf+DM+LAT. Diyabet modeli 45mg/kg STZ enjeksiyonu ile oluşturuldu ve hipertansiyon modeli için 5/6 nefrektomi modeli uygulandı. dl-?-Lipoic acid 30mg/kg/gün olacak şekilde 8 hafta oral gavaj yöntemi ile deneklere uygulandı. Böbrek dokusu HE, Masson Trikrom ve PAS boyası ile boyandı. İmmünohistokimyasal olarak AT1, VEGF ve ET-1ve Kazpaz-3 antikorları işaretlendi. Ultrastrüktürel olarak GBM ve bowman dış yaprak kalınlıkları ölçüldü. Biyokimyasal olarak kan örneklerinde kreatinin ve BUN değerleri incelendi.Diyabet ve nefrektomi modellerinin ayrı ayrı ve birlikte uygulandığı deneysel gruplarda glomerüllerde, glomerüloskleroz yapıları, mononükleer hücre infiltrasyonu, intersitisiyel fibrozis, damarlarda ve tübüllerde dilatasyon ve hiyalin materyal birikimi ile tübüler yapıların dejenerasyonu gözlendi. Renal hasar histomorfometrik olarak değerlendirildiğinde bowman dış yaprak kalınlığı, glomerül çapı, glomerül/çekirdek oranı, bowman dış yaprak kalınlığı, renal skar alanı ve glomerüloskleroz değerleri ve ultrastrüktürel olarak GBM ve BDYK'ları diyabet ve nefrektomi uygulanan gruplarda artmıştı. Tübülointersitisiyel ve glomerüler AT1 azalırken, VEGF, ET-1 ve Kaspaz-3 artış göstermişti. Aynı gruplarda kreatinin ve BUN değerleri artmıştı. LA verilen gruplarda ise değerlerin kontrol grubuna yakın olduğu gözlendi.Elde ettiğimiz veriler ışığında, diyabet ve hipertansiyonun birlikte gözlenmesinin böbrek hasarının hızlı ilerlemesine neden olduğu, lipoik asidin bu hastalıklara karşı böbrek üzerinde koruyucu/tedavi edici etkisinin olduğu sonucuna varıldı.
Pereimplantif dönem fare embriyo gelişiminde p38 MAPK aracılı GLUT ekspresyonunun değerlendirilmesi
Fertilizasyon ile implantasyon arasında geçen yaklaşık bir haftalık süre preimplantasyon gelişim dönemi olarak tanımlanır. Bu dönemde meydana gelebilecek herhangi bir anormallik, embriyonun gelişim potansiyelini ve/veya yaşayabilirliğini etkileyebilmektedir. Glukoz preimplantasyon embriyolarda 8-hücreli embriyo aşamasından önce kullanılmazken, kompaksiyonun gerçekleşmesinden itibaren embriyo gelişimini destekleyen temel enerji kaynağıdır. Preimplantasyon embriyolarda glukoz transportu, ?kolaylaştırıcı glukoz taşıyıcıları? olarak bilinen GLUT proteinleri aracılığı ile gerçekleştirilir. GLUT proteinleri, preimplantasyon embriyoların değişen çevresel koşullara ve metabolik ihtiyaçlara adaptasyon yeteneğini sağlamaktadırlar. p38 MAPK (mitojenle-aktive edilen protein kinaz) sinyal yolağı çok sayıda önemli hücresel aktivitede rol oynamaktadır. Yapılan çalışmalarda, p38 MAPK sinyalinin farmakolojik inhibitörü olan Sitokin Baskılayıcı Anti-İnflamatuar İlaçlar (CSAIDs) kullanılarak p38 MAPK aktivitesinin inhibe edilmesinin, preimplantif gelişimi yavaşlattığı gösterilmiştir. Son zamanlarda yapılan çalışmalarda, p38 MAPK sinyali ile GLUT ekspresyonu arasında bir ilişki olduğu da farklı somatik hücre hatlarında ortaya konulmuştur. Bu bulgular, p38 MAPK yolağının preimplantasyon embriyolarda da glukoz metabolizması ile ilişkili bir mekanizma olabileceğini akla getirmektedir. Çalışmada 5-6 haftalık dişi farelerden (Balb/C) toplanan 2-hücreli embriyolardan kontrol, çözgen (inhibitör çözücüsünün verildiği) ve inhibitör (20 µM SB203580 verilen) olarak üç grup oluşturulmuştur. İn vitro kültür süresince embriyoların gelişim potansiyelleri takip edildi ve kontrol grubundaki yarıklanma süresi esas alınarak karşılaştırıldı. Bu üç gruptan in vitro ortamda elde edilen 8-hücreli, morula ve blastosist aşamasındaki embriyolarda GLUT1 ve GLUT4 ekpresyon düzeyleri belirlendi. GLUT1 ve GLUT4 proteinlerinin kalitatif değerlendirmeleri immünfloresan yöntemiyle; bu genlerin mRNA ekspresyonları ise qRT-PCR (kantitatif real time PCR) yöntemi ile belirlendi. Çalışmamızın sonuçlarına göre, p38 MAPK sinyal aktivitesinin preimplantasyon gelişiminin devamı için gerekli mekanizmalardan biri olduğu görülmektedir. Hücre içerisindeki p38 MAPK sinyal aktivitesinin durdurulmasına bağlı olarak, GLUT1 protein ekspresyonu morula ve blastosist evresi embriyolarda; GLUT4 protein ekspresyonu blastosist evresi embriyolarda belirgin düzeyde azalmaktadır. Ayrıca, p38 MAPK inhibisyonunda blastosistlerde Glut1 ve Glut4 mRNA ekspresyon düzeyinde artış gözlenmiş, fakat bu artış anlamlı bulunmamıştır. Sonuç olarak, preimplantasyon dönem embriyolardaki p38 MAPK sinyali, GLUT1 ve GLUT4 protein ekspresyonlarının düzenlenmesinde rol oynamaktadır. Çalışmamız, preimplantasyon gelişimi düzenleyen hücre içi mekanizmaların anlaşılmasına katkıda bulunabilir.
Determination of the relationship between c-Abl protein tyrosine kinase and yap in cell fate determination during mouse preimplantation embryonic development
The successful completion of polarization, compaction and lineage specification is required for the development of embryo from the zygote to the blastocyst during preimplantation embryonic development. c-Abl (Abelson Tyrosine Kinase) is a non- receptor tyrosine kinase localized in cell nucleus and cytoplasm and also capable of nuclear-cytoplasmic shuttling. Despite the established knowledge regarding the YAP1 phosphorylation by c-Abl is very important for selective activation ofp73, the involvement of the c-Abl/YAP/p73 mechanism in embryonic development remains unexplored. The aim of thesis is investigate the functional role of c-Abl tyrosine kinase in polarization, compaction and cell fate determination through c-Abl/YAP/p73 cascade during early mouse embryonic development. C57BL6 female mice at 6-8-wk old were superovulated with 7,5 IU PMSG and after 48 hr 7,5 IU hCG, then mated. 20 hours after hCG enjection, zygotes were collected and cultured. We designed mainly 4 groups: Control group, PDGF-AA treatment group, imatinib treatment group, and c-Abl siRNA microinjection group. Morphological and morphokinetic parameters, blastomere area measurements, and apoptotic bodies were evaluated in embryos obtained from all experimental groups. We used immunofluorescence staining to determine localization of c-Abl, YAP, p-c-Abl, p-YAP, p73, TEAD4, Pard6, E-cadherin, CDX2 and NANOG by using confocal microscope. We detected c-Abl, Yap, trophoectodermal cell markers Tead and Cdx2 and inner cell markers Oct4 and Nanog expression at the mRNA levels using the qRT-PCR. In this thesis, we suggested for the first time c-Abl/YAP/p73 pathway served as a mechanism during mouse early embryonic development. The results contributes with new knowledge concerning the c-Abl tyrosine kinase may have regulative function in morphokinetic and morphodynamic features of mouse embryo in polarization, compaction, and cell fate specification during preimplantation embryonic development. This study was supported by Yeditepe University Research Projects and Scientific Activities Support Commission (Project No: YAP-AP-SAB-21019).