
47
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Pandemi yoğun bakımdan dahili yoğun bakıma devir alınan post-COVİD hastalarda sofa skoru sağ kalım öngörüsünün değerlendirilmesi
Yoğun Bakım Üniteleri, dünya çapında sağlık alanının en stresli, yönetimi zor, maliyetli ve yaşam beklentilerinin ve aynı zamanda mortalite ve morbiditenin yüksek olduğu üniteleridir. Bu nedenle hastaların mortalitesi, yoğun bakımda kalış süresi, uygulanacak tedaviler, stres faktörlerinin yönetimi ve bu faktörlerin en az seviyeye indirilmesi gibi durumları göz ününe alarak skorlama sistemleri geliştirilmiştir. Ardışık Organ Yetmezliği Değerlendirme Skoru (SOFA)'da bu skorlama sistemlerinden birisidir. Çalışmamıza COVID-19 pandemisi süresince Pandemi Yoğun Bakım kliniklerinde yatarak tedavi gören, En az iki negatif COVID-PCR testi ile COVID enfeksiyonunun sonlandığı gösterilmiş. Bunun yanında yoğun bakım ihtiyacı devam eden ve bu nedenle tedavilerinin devamı açısından Dahili Yoğun Bakım kliniğine devredilen postCOVID hastaları çalışma grubu olarak dahil edildi. COVID dışı nedenlerle Dahili Yoğun Bakım yatışı olan hastalardan rastgele yöntemle seçilen hastalardan kontrol grubu oluşturuldu. Hastaların Dahili Yoğun Bakım kliniğine devredildiğindeki ilk gün SOFA skoru kayıt edilerek mortalite öngörüsünün değerlendirilmesi amaçlandı. Her bir grup için hesaplanan SOFA skorları ile hasta sağ kalım ilişkisi değerlendirilerek ve gruplar birbiriyle karşılaştırıldı. Çalışmaya katılan hastaların gruplara göre yaş ve cinsiyet dağılımlarının benzer olduğu, çalışma grubunda mortalite oranının %67 kontrol grubunda ise %60 olduğu, Her iki grupta da SOFA skoru ortalamalarının ölen hastalarda sağ kalan hastalara göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek olduğu bulundu. Ayrıca Hem SOFA skorunun hem de beklenen mortalite oranı değerinin mortaliteyi göstermede güçlü bir parametre olduğu bulundu. Sonuç olarak; SOFA Skorunun organ yetmezliklerinin yanında mortaliteyi göstermede güçlü bir parametre olduğu bulunurken, her iki grupta da SOFA skorunun mortaliteyi tahmin etme gücünün benzer oluşu Pandemi Yoğun Bakım Üniteleri ve Dahili Yoğun Bakım Üniteleri için mortaliteyi tahmin etmede bir üstünlük oluşturmadığını göstermektedir.
Neoadjuvan kemoterapi/radyoterapi alan rektum adenokarsinomu hastalarında nütrisyonel indekslerin ve inflamatuar belirteçlerin yanıt ve sağkalımla ilişkisinin değerlendirilmesi
Kolorektal kanserler hem kadınlarda hem de erkeklerde üçüncü sıradaki önemini korumaktadır. Sıklığı erkeklerde yüz binde 24,1 iken kadınlarda yüz binde 13,3'tür. Rektal kanser ise kolorektal kanser vakalarının %20 ila %30'unu oluşturur, yaş faktörü ile ilişkili bu malignitede artan yaşlı nüfus nedeniyle sıklığı giderek artmaktadır (3, 8). Son yıllarda rektum kanserinde tedavi stratejisi büyük ölçüde değişmiş olup özellikle lokal ileri rektum kanseri hastalarında total neoadjuvan tedavi öne çıkmaktadır. Böylece hastaya sfinkter koruyucu cerrahi fırsatı sağlanmaktadır. Henüz tam patogenezi anlaşılamadığı için ileri evre hastalarda istenen başarı sağlanamasa da günümüzde başlangıç ve lokal ileri hastalarda tedavi ve hasta konforu için yüz güldürücü sonuçlar ortaya çıkmaktadır. Bu hastalarda sağkalımı daha da arttırmaya yönelik yeni parametrelerin tespiti gerekmektedir. Bu noktada inflamasyon belirteçleri ve Nütrisyonel skorlamalar önem taşımaktadır. Çalışmada 2013-2023 yılları arasında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Medikal Onkoloji Polikliniği'nde rektum adenokarsinomu tanısı alan ve neoadjuvan kemoradyoterapi ile takibi yapılan hastalar incelenmiştir. Çalışmaya tarafımızca takibi yapılmayan hastalar dahil edilmemiştir. Çalışmaya dahil edilen 102 hastanın demografik özellikleri, tanı anındaki şikayetleri, evreleri, metastaz bölgeleri, patoloji sonuçları, patolojik yanıt skorları, tümör belirteçleri, uygulanan neoadjuvan tedaviler, uygulanan cerrahi tipi, uygulanmışsa adjuvan tedaviler, hastalıksız sağkalım süreleri ve genel sağkalım süreleri değerlendirilmiştir. Neoadjuvan tedavi öncesi hesaplanan prognostik Nütrisyonel indeks ile hastalıksız sağkalım arasında anlamlı bir ilişki belirlenememiş, neoadjuvan tedavi öncesi saptanan albümin değeri hem genel sağkalım hem hastalıksız sağkalım hem de sağkalım süresi ile ilişkili olup güçlü bir prognostik inflamatuar belirteç olduğu saptanmıştır. Bununla birlikte neoadjuvan tedavi öncesi prognostik Nütrisyonel indeks değerinin genel sağkalım süresine yönelik etkisi değerlendirildiğinde; prognostik Nütrisyonel indeks≤49,75 olan hastalar ile prognostik Nütrisyonel indeks>49,75 olan hastalar arasında anlamlı bir fark belirlenmiştir. Neoadjuvan tedavi sonrası prognostik Nütrisyonel indeks değerinin de genel sağkalım süresine yönelik etkisi değerlendirildiğinde; prognostik Nütrisyonel indeks≤44,72 olan hastalar ile prognostik Nütrisyonel indeks>44,72 olan hastalar arasında anlamlı bir fark mevcuttur. Neoadjuvan tedavi öncesi ve neoadjuvan tedavi sonrası prognostik Nütrisyonel indeks değerleriyle yapılan tek değişkenli analizlerde neoadjuvan öncesi prognostik Nütrisyonel indeks değerinin ve neoadjuvan sonrası prognostik Nütrisyonel indeks değerinin istatistiksel anlamlı olduğu saptanmıştır.
Renal replasman tedavisi alan hastalarda CRP / albümin oranının mortalite ile ilişkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi
Amaç: Bu çalışmada, renal replasman tedavisi (RRT) alan hastalarda C-reaktif protein (CRP) / albümin oranının (CAO) mortalite ile olan ilişkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif kesitsel ve çok merkezli çalışmaya, 2022–2023 yılları arasında Süleyman Demirel Üniversitesi Eğitim ve Uygulama Hastanesi, Isparta Şehir Hastanesi ve Şehit Yunus Emre Devlet Hastanesi'nin nefroloji kliniklerinde hemodiyaliz tedavisi alan toplam 204 hasta dâhil edildi. Hastalar sağ kalım durumlarına göre yaşayanlar ve eksitus durumunda olanlar olarak iki gruba ayrıldı. Demografik veriler, laboratuvar bulguları (CRP, albümin, hemoglobin, nötrofil, lenfosit vb.) ve klinik bilgiler dosya kayıtlarından elde edildi. CAO hesaplandı. Gruplar arasında istatistiksel fark olup olmadığı analiz edildi. ROC analizi ile CAO'nun mortaliteyi öngörme gücü değerlendirildi. Bulgular: Çalışma sonunda mortalite gelişen hastalarda CAO değerlerinin anlamlı derecede yüksek olduğu tespit edildi (p<0,001). CAO için ROC eğrisi altında kalan alan (AUC) değeri 0,763 olarak bulundu. Bu sonuç CAO'nın mortaliteyi öngörmede değerli bir biyobelirteç olabileceğini göstermektedir. Ayrıca yaşamayan hastalarda CRP yüksek, albümin düşük; Kt/V ve lenfosit düzeyleri anlamlı olarak daha düşüktü. Sonuç: Renal replasman tedavisi alan hastalarda CAO, mortalite ile anlamlı ilişkili bulunmuştur. Bu oran, inflamasyon ve beslenme durumunu birlikte yansıttığı için klinikte kolay uygulanabilir, pratik ve değerli bir prognostik göstergedir. Anahtar Kelimeler: CRP, Albümin, CAO, Mortalite, Hemodiyaliz, İnflamasyon
Otoimmün hepatitli hastalarda antikorların sıklığı ve klinik ilişkisinin prospektif olarak değerlendirilmesi
Arka Plan ve Amaç: Çözünür karaciğer antijenine karşı antikorlar (anti-SLA), otoimmün hepatitin (OİH) spesifik serolojik belirteçleridir. OİH'li Türk hastalarda anti-SLA'nın sıklığını ve klinik önemini prospektif olarak değerlendirdik. Yöntem ve Gereçler: Ocak 2018 ve Aralık 2022 tarihleri arasında basitleştirilmiş skorlama sistemine göre OİH tanısı alan hastalar çalışmaya dahil edildi. ANA, AMA, ASMA ve LKM, IFA (Immunofluorescence Assay) yöntemi ile değerlendirildi, AMA-M2, LKM-1, LC-1 ve SLA/LP otoantikorları da immunoblot yöntemi ile çalışıldı. Hastaların genel özellikleri ve sonuçları da kaydedildi. Bulgular: Ortanca yaşı 34 (15-79) olan toplam 59 hasta (49'u kadın) çalışmaya dahil edildi. Medyan takip süresi 2 (0.3-4.1) yıldı. ANA, SMA, LKM-1, LC-1 ve AMA sırasıyla %66, %27, %5, %1,7 ve %3,4 oranında tespit edildi. On hasta (%17) seroloji negatifti. Anti-SLA hastaların 12'sinde (%20) poizitif bulundu. Cinsiyet dağılımı, yaş, tanı anındaki serum ALT, total bilirubin, albümin, trombosit, INR ve Ig-G düzeyleri anti-SLA pozitif olan ve olmayan hastalarda farklı değildi. Tedavi sonrası ilk 3 aydaki biyokimyasal yanıtın sıklığı anti-SLA pozitif olan hastalarda olmayanlara göre anlamlı olarak daha yüksekti (%100'e karşı %42,6, p <0.001), ancak 12 aydan sonra fark anlamlı değildi (%100'e karşı %79, p = 0.105). Sonuç: Verilerimiz, OİH'li anti-SLA pozitif hastaların, anti-SLA'sı olmayanlara kıyasla benzer histolojik ve laboratuvar özelliklere sahip olduğunu göstermektedir. Anti-SLA'lı hastalar, immünosupresif tedaviye daha hızlı yanıt verdi. Anahtar Kelimeler: Otoimmün hepatit, Otoantikor, SLA, Teşhis, Tedavi, Prognoz
İnflamatuar bağırsak hastalarında diyetle kalsiyum alımının kemik yoğunluğuyla ilişkisi
Bu çalışmada İnflamatuar Bağırsak Hastalıkları ile izlenen hastalarda diyetle kalsiyum alımının incelenmesi ve bu hastaların osteopeni / osteoporoz sıklığının saptanması amaçlanmaktadır. 2022-2023 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa-Cerrahpaşa Tıp Fakültesi (İÜC-CTF) İç Hastalıkları Anabilim Dalı Gastroenteroloji İnflamatuar Bağırsak Hastalığı (İBH) Polikliniğinde Crohn hastalığı (CH) ve Ülseratif kolit ( ÜK) tanısı ile takip edilen 88'i intravenöz ya da subkütan uygulama ile biyolojik tedavi almakta olan (tedavi grubu) ,103'ü parenteral tedavi dışı ilaç kullanan ya da tedavi altında olmayan İBH hastası (İBH kontrol grubu) ve 61'i sağlıklı olan toplam 252 kişi incelendi. Çalışmaya katılan kişilerin demografik özellikleri, besin tüketim durumu, DXA analizleri ve biyokimyasal bulguları retrospektif olarak taranarak kalsiyum alımının kemik mineral yoğunluğu (KMY)'la ilişkisinin korelasyonuna bakıldı. Bizim çalışmamızda tüm popülasyonda ortalama kalsiyum alımı 522,03 mg /gün ±183,08 idi. Tedavi ve kontrol grubu kalsiyum alımları açısından karşılaştırıldığında Kontrol grubuna kıyasla tedavi grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur (1005,87mg/gün±329,66 ve 980,83mg/gün±296,09) (p=0.419). Tedavi ve sağlıklı grubu karşılaştırıldığında tedavi grubuna kıyasla sağlıklı grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur (1005,87mg/gün±329,66 ve 1172,95mg/gün±333,8) (p=0.002). Kontrol ve sağlıklı gruba bakıldığında ise aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmıştır (980,83mg/gün±296,09 ve 1172,95mg/gün±333,8) (p<0.001). Kontrol grubuna kıyasla sağlıklı grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur. Çalışmamızda katılan 252 kişiden tedavi grubunun %8'i, kontrol grubunun %8,7'si ve sağlıklı grubun %11,5'i osteoporoz tanısı almıştır. Çalışmamızda dosyalarından taranan 151 İBH hastanın 16'sı (%10,5) osteoporoz, 114'ü (%75,4) osteoporoz ve osteopeni ve 21'i (%13,9) normal kemik yoğunluğuna sahipti. Bizim çalışmamızda frajilite kırığı yaşayan tedavi grubunda %14,8 , kontrol %14,6 ve Sağlıklı grupta ise %13,1 olarak saptandı. Katılımcıların genetik yatkınlık olup olmadığına bakıldığında Ebeveynlerinde kalça kırığı veya osteoporozu olanların tedavi %9,1 kontrol %18,4 ve sağlıklı grupta %24,6 olarak saptandı. Çalışmamızda Kalsiyum takviyesi alan tedavi %5,7'i kontrol %9,7'i ve sağlıklı grupta ise %1,6'sıdır.Çalışmamızda Ek vitamin veya mineral alan hastalar sırasıyla tedavi grubunda ,% 34,1 kontrol %43,7 ve sağlıklı grupta %26,2 olarak saptandı. Çalışmamızda D vitamini takviyesi alan sırasıyla tedavi %19,3 kontrol %24,3 ve sağlıklı grupta %11,5 olarak saptandı. Kan parametrelerine baktığımızda ise tüm katılımcıların kandaki ortalama D vitamini düzeyleri (23,47±12,71) saptandı. Tedavi ve kontrol grubundaki katılımcıların aldıkları günlük ortalama fosfor miktarı arasında anlamlı fark yokken (1770,52mg/gün±622,51ve1579,11mg/gün±487,01)(p=0.059).Tedavi ve Sağlıklı grup karşılaştırıldığında tedavi grubuna kıyasla sağlıklı grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur (1770,52mg/gün±622,51 ve 1925,25 mg /gün±531,7) (p=0.039). Kontrol ve Sağlıklı grup karşılaştırıldığında (1579,11mg/gün±487,01 ve 1925,25mg/gün±531,7) (p=<0.001) istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmıştır. Kontrol grubuna kıyasla sağlıklı grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur. Çalışmamızda 151 İBH hastanın %33,75'i kortikosteroid kullanmıştır. Osteoporoz saptanan ve normal kemik yoğunluğuna sahip hastaların gıda ile alınan kalsiyum miktarı karşılaştırıldığında iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı. Osteoporoz ve osteopeni olan hastalar ile normal kemik yoğunluğu ölçümü saptanan hastalar karşılatıldığında iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı. Haziran 2024 , 84 sayfa. Bu çalışmada İnflamatuar Bağırsak Hastalıkları ile izlenen hastalarda diyetle kalsiyum alımının incelenmesi ve bu hastaların osteopeni / osteoporoz sıklığının saptanması amaçlanmaktadır. 2022-2023 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa-Cerrahpaşa Tıp Fakültesi (İÜC-CTF) İç Hastalıkları Anabilim Dalı Gastroenteroloji İnflamatuar Bağırsak Hastalığı (İBH) Polikliniğinde Crohn hastalığı (CH) ve Ülseratif kolit ( ÜK) tanısı ile takip edilen 88'i intravenöz ya da subkütan uygulama ile biyolojik tedavi almakta olan (tedavi grubu) ,103'ü parenteral tedavi dışı ilaç kullanan ya da tedavi altında olmayan İBH hastası (İBH kontrol grubu) ve 61'i sağlıklı olan toplam 252 kişi incelendi. Çalışmaya katılan kişilerin demografik özellikleri, besin tüketim durumu, DXA analizleri ve biyokimyasal bulguları retrospektif olarak taranarak kalsiyum alımının kemik mineral yoğunluğu (KMY)'la ilişkisinin korelasyonuna bakıldı. Bizim çalışmamızda tüm popülasyonda ortalama kalsiyum alımı 522,03 mg /gün ±183,08 idi. Tedavi ve kontrol grubu kalsiyum alımları açısından karşılaştırıldığında Kontrol grubuna kıyasla tedavi grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur (1005,87mg/gün±329,66 ve 980,83mg/gün±296,09) (p=0.419). Tedavi ve sağlıklı grubu karşılaştırıldığında tedavi grubuna kıyasla sağlıklı grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur (1005,87mg/gün±329,66 ve 1172,95mg/gün±333,8) (p=0.002). Kontrol ve sağlıklı gruba bakıldığında ise aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmıştır (980,83mg/gün±296,09 ve 1172,95mg/gün±333,8) (p<0.001). Kontrol grubuna kıyasla sağlıklı grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur. Çalışmamızda katılan 252 kişiden tedavi grubunun %8'i, kontrol grubunun %8,7'si ve sağlıklı grubun %11,5'i osteoporoz tanısı almıştır. Çalışmamızda dosyalarından taranan 151 İBH hastanın 16'sı (%10,5) osteoporoz, 114'ü (%75,4) osteoporoz ve osteopeni ve 21'i (%13,9) normal kemik yoğunluğuna sahipti. Bizim çalışmamızda frajilite kırığı yaşayan tedavi grubunda %14,8 , kontrol %14,6 ve Sağlıklı grupta ise %13,1 olarak saptandı. Katılımcıların genetik yatkınlık olup olmadığına bakıldığında Ebeveynlerinde kalça kırığı veya osteoporozu olanların tedavi %9,1 kontrol %18,4 ve sağlıklı grupta %24,6 olarak saptandı. Çalışmamızda Kalsiyum takviyesi alan tedavi %5,7'i kontrol %9,7'i ve sağlıklı grupta ise %1,6'sıdır.Çalışmamızda Ek vitamin veya mineral alan hastalar sırasıyla tedavi grubunda ,% 34,1 kontrol %43,7 ve sağlıklı grupta %26,2 olarak saptandı. Çalışmamızda D vitamini takviyesi alan sırasıyla tedavi %19,3 kontrol %24,3 ve sağlıklı grupta %11,5 olarak saptandı. Kan parametrelerine baktığımızda ise tüm katılımcıların kandaki ortalama D vitamini düzeyleri (23,47±12,71) saptandı. Tedavi ve kontrol grubundaki katılımcıların aldıkları günlük ortalama fosfor miktarı arasında anlamlı fark yokken (1770,52mg/gün±622,51ve1579,11mg/gün±487,01)(p=0.059).Tedavi ve Sağlıklı grup karşılaştırıldığında tedavi grubuna kıyasla sağlıklı grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur (1770,52mg/gün±622,51 ve 1925,25 mg /gün±531,7) (p=0.039). Kontrol ve Sağlıklı grup karşılaştırıldığında (1579,11mg/gün±487,01 ve 1925,25mg/gün±531,7) (p=<0.001) istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmıştır. Kontrol grubuna kıyasla sağlıklı grubunda belirtilen değerler daha yüksek bulunmuştur. Çalışmamızda 151 İBH hastanın %33,75'i kortikosteroid kullanmıştır. Osteoporoz saptanan ve normal kemik yoğunluğuna sahip hastaların gıda ile alınan kalsiyum miktarı karşılaştırıldığında iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı. Osteoporoz ve osteopeni olan hastalar ile normal kemik yoğunluğu ölçümü saptanan hastalar karşılatıldığında iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı. Haziran 2024 , 84 sayfa. Anahtar kelimeler: İnflamatuar Bağırsak Hastalığı, Kalsiyum, Kemik Mineral Yoğunluğu
İdiopatik trombositopenik purpura ve Trombotik Trombositopenik Purpura'da klinik hemostaz bozuklukları
Trombositopeni önemli bir kanama nedenidir. Klasik pentadı mikroanjiyopatik hemolitik anemi, trombositopeni, böbrek fonksiyonlarında bozulma, ateş ve nörolojik bozukluk olan trombotik trombositopenik purpura(TTP) nadir trombositopeni yapan nedenler arasındadır. Bu araştırmada trombositopeni ile seyreden farklı 2 hastalık olan İdiopatik Trombositopenik Purpura ve Trombotik Trombositopenik Purpura'da görülen, aynı zamanda da hem tedavi öncesinde hem de tedavi sonrası değişen Klinik Hemostaz bozuklukları irdelenecektir. Çalışmaya 67 İdiopatik(İmmün) Trombositopenik Purpura(ITP) ve 17 Trombotik Trombositopenik Purpura(TTP) olmak üzere toplam 84 trombositopenik hasta dâhil edildi. Bu iki hastalık grubunda başta demografik özellikler olmak üzere birçok duruma bakılmıştır.Bu hastalarda kanama varlığı ve yeri, tromboz varlığı ve yeri, kanama ve tromboz esnasında mevcut hastalıklara uygulanan medikal tedavi ve splenektomiden 1 hafta ve 1 ay sonra görülen hemoglobin miktarı, lökosit sayısı, trombosit sayısı, kreatin miktarı gibi labaratuar değerlerine bakılıp karşılaştırmalar yapıldı.Aynı zamanda TTP hastalarının klasik pentadında olan MAHA ve trombositopeniyle beraber ateş,nörolojik bozukluk ve böbrek fonksiyonlarda bozukluklardan hangisinin olduğu hangisinin olmadığı araştırıldı ve karşılaştırıldı.Tromboz, ateş,nörolojik bozukluk ve böbrek fonksiyonlarında bozulma TTP hastalarında daha fazla gözlenirken, kanama ise ITP hastalarında daha fazla izlendi. Ancak ITP hastalarında tedaviyle beraber tedavi öncesinde gözlenen klinik hemostaz bozukluklarına oranla değişiklikler olduğu gözlendi.TTP hastalarının tümünde MAHA ve trombositopeni mevcuttu. Bununla beraber 14 (%82.3) hastada ateş, 13 (%76.4) hastada nörolojik bozukluk, 6 (%35.2) hastada ise böbrek fonksiyonlarında bozukluk görüldü. TTP tanısı koyarken 5 kriteri de sağlayan 7 (%41.1) hasta; 4 kriteri sağlayan 5 (%29.4) hasta; 3 kriteri sağlayan 3 (%17.6) hasta bulunmaktaydı.
Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi iç hastalıkları yoğun bakım ünitesine son 5 yılda yatan hastaların epidemiyolojik özelliklerinin incelenmesi
Bu çalışmada, Ocak 2010-Eylül 2015 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı Yoğun Bakım Ünitesinde yatırılan hastalar (n=3438) incelenmiştir. Hastaların %51.19'u (n:1760) erkek, %48.81'i (n:1678) kadındır. Erkek hastaların yaş ortalaması 60.62 yıl, kadın hastaların yaş ortalaması 62.17 yıldır. Bizim çalışmamızda da 2010 yılından itibaren hasta yatış sayısında yaklaşık 2 katı bir artış olmuştur. Bu artış 65 yaş üstü hastalarda 2 katın üstünde seyretmiştir. Yoğun bakım hastalarının çoğu acil servis ve yatan hasta servislerinden transfer edilmiştir. Genel ve 65 yaş üstü hastaların hem yatış sayısında hem de taburculuğunda belirgin artış olmuş ve mortalite oranları belirgin şekilde düşmüştür. Tüm yıllarda tüm mortalite oranları arasında en yüksek mortalite oranı yaklaşık %50 ile hematolojiye aittir. Hematolojide mortalitenin en önemli nedeni olarak febril nötropeni sonrası gelişen sepsis/septik şok gözlemlenmektedir. Bizim araştırmamızda ise mortalite oranımız %28.82 olarak saptanmıştır. Çalışmamızda özellikle dikkati çeken 65 yaş üstü hasta sayısının artması, mortalite oranın düşmesi bu yaş grubuna yönelik daha aktif ve verimli yaklaşımların ortaya konması gerektiğini göstermektedir. Febril nötropenik hastaların eğitimi ve enfeksiyon kontrol önlemlerinin dikkatle uygulanması konusunda azami titizliğin gösterilmesi enfeksiyon ve mortalite oranını belirgin düzeyde azaltacaktır. Ayriyeten servis hijyeni, akılcı antibiyotik kullanımı, antibiyotik direnci, enfeksiyon etkeni açısından özellikle hematoloji servisi olmak üzere tüm hastanede ileri ve ayrıntılı araştırmalara ihtiyaç vardır.
Üst gastrointestinal yakınmaları olan hastalarda parazit sıklığı
ÖZET Amaç: Bu çalışmada üst gastrointestinal sistem yakınmaları olan olgularda gastrointestinal parazit sıklığını araştırmak amaçlanmıştır. Çalışmanın ikincil amacı PPİ kullanımının gastrointestinal sistemde parazit sıklığına ve histopatolojik bulgulara etkisini araştırmaktır. Materyal ve metod: Üst GİS yakınmaları nedeniyle üst GİS endoskopi tetkiki endikasyonu konularak Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Gastroenteroloji Kliniği Endoskopi laboratuarına sevk edilen 18 yaş üzeri 40 hasta çalışmaya alındı. Üst GİS endoskopik inceleme yapılarak, histolojik değerlendirme için antrum ve korpusdan biyopsi örnekleri, parazitolojik değerlendirme için mide ve duodenumdan aspirat sıvısı alındı. Ayrıca hastalardan parazitolojik açıdan değerlendirmek üzere gayta örneği de istendi. Biyopsi preparatları Ege Üniversitesi Patoloji laboratuarında, diğer örneklerler Gastroenteroloji Kliniğinin Parazitoloji laboratuvarında incelendi.Bulgular: Toplam 40 hastanın 29'u (%72,5) kadın, 11'i (%27,5) erkekdi. Kadınların yaşı ortalama 54± 4,6,erkeklerin 38.4± 18.7 idi. Hastaların 10'u (%25) 65 yaş üstü ve 30'u (%75) 65 yaş altındaydı. Hastaların 7'si (% 17,5) sigara, 4'ü (%10) alkol tüketiyordu. Hastalanın %35'i (14/40) PPİ kullanmıyor ve %65'i (26/40) PPİ kullanan kullanmaktaydı. Hastaların sadece 3'ünde (%7,5) parazit tespit edildi. PPİ kullanan hastaların %7,7(2/26) ve kullanmayan hastaların %7,1'inde (1/14) parazit saptandı. PPİ kullanmakla parazit sıklığı arasında anlamlı fark saptanmadı. Olguların %50'sinde (20/40) Hp pozitif olarak saptandı. İnflamasyon H.pylori negatif olan hastaların %60'da (12/20), pozitif olanların %100'de (20/20) görüldü (p=0.002). Hp pozitif olguların %100'ünde (20/20) Hp negatİf olguların %10'unda (2/20) intestinal metaplazi pozitifliği saptandı. Hp pozitif olgularda Hp negatif olgular ile karşılaştırıldığında intestinal metaplazi görülme sıklığı istatiksel olarak anlamlı yüksekti (p=0.00001). PPİ kullanımının histopatolojik bulgulara etkisinin istatistiksel anlamlı olmadığı görüldü. X Sonuç: Çalışmamızda; -Dispeptik yakınması olan hastalarda parazit sıklığı %7.5 -PPİ kullanımının parazit sıklığı ve histopatolojik bulgular üzerine etkisinin istatiksel olarak anlamlı olmadığı -Üst GİS yakınması olan hastaların %50'sinde H.pylori (+) liği - Hp pozitif olgularda inflamasyon ve intestinal metaplazinin Hp negatif olgular ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı sık olduğu saptandı. - Anahtar kelimeler: PPİ, parazit, dispepsi.
İç hastalıkları yoğun bakım ünitesinde terapötik plazmaferez deneyimimiz
Yoğun Bakım hastalarında immun aktive durumlar, sepsis, makrofaj aktivasyon sendromu, trombotik mikroanjiopati ve dissemine intravasküler koagulopati gibi hayatı tehtit eden patolojilerde plazmaferez hayat kurtarıcı tedavi seçeneğidir. Bu hastalarda spesifik olmayan klinik belirti ve laboratuvar bulguların varlığı bir çok hastada geç tanı konulmasına ve hastanın kaybedilmesine neden olmaktadır. İmmun aktivasyon durumlarında plazmaferez hem aktif inflamasyonu azaltan, hem de tanıya gidişe ve spesifik tedavi verebilmeye olanak sağlayan önemli bir tedavi yöntemidir. Bu çalışmada, İç Hastalıkları Yoğun Bakım Ünitesi'nde, 2010-2017 yılları arasında hematolojik ve/ve ya onkolojik maligniteler dışında, immun aktivasyon durumları nedeniyle yatırılarak, TPD uygulanan hastaların demografik verilerini, başlangıç ve sonlanım laboratuvar verilerini incelemeyi ve hasta sağkalımını etkileyen faktörleri saptamayı amaçladık. TPD uygulanan 105 hasta çalışmaya dâhil edildi. Tüm hastalara uygulanan toplam seans sayısı 474 hesaplandı. Çalışma hastalarımızın mortalite oranı %21 (n=22) saptandı. Tedavi modaliteleri açısından bakıldığında, TPD ile eş zamanlı 65 hastaya immunsüpresif tedavi, 49 hastaya İVİG tedavisi ve 36 hastaya ise HD uygulanmıştı. En fazla TTP, ANCA ilişkili vaskülit, hipertrigliseridemiye bağlı pankreatit endikasyonları ile sırasıyla 29, 18, 12 hastaya TPD işlemi uygulanmıştı. Romatolojik hastalık nedeniyle TPD uygulanan hastalarda mortalite oranı %37,9(11 hasta) izlenirken, hematolojik hastalık nedeniyle TPD uygulanan hastalarda %16,1 (9 hasta) izlendi. Multivarite analizinde Delta-NLR mortalite için önemli bir bağımsız belirteç olarak saptandı [OR: 1,06 (1.011-1.112)/ (p=0,016)]. İmmün aktive klinik acil durumlarda TPD uygulanan hastalarda, NLR, MPV ve PLR'nin prognostik önemi olduğunu düşünmekteyiz.
Böbrek vericilerinin uzun dönem sonuçları
Giriş: Son dönem böbrek yetmezliğinde (SDBY) en seçkin tedavi yöntemi sağkalım ve yaşam kalitesi avantajından dolayı böbrek nakli olarak kabul edilmektedir. Böbrek nakilleri canlıdan ve kadavradan yapılabilmektedir. Ülkemizde yaygın olarak canlı vericilerden nakil yapılmaktadır. Ancak nefrektomi sonrası oluşabilecek potansiyel değişiklikler vericilerde uzun dönemde olumsuz sonlanımlarla ilişkili olabilir. Böbrek vericilerinde uzun dönem takiplerde böbrek hastalığı ve hipertansiyon riskinde artış bildirilmektedir. Çalışmamızın amacı böbrek vericilerinin uzun dönemli takip ve sonuçlarının değerlendirilmesidir. Yöntem: Ocak 2011- Kasım 2022 tarihleri arasında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesinde böbrek bağışında bulunmuş vericiler geriye yönelik dosya taraması ile incelendi. İzlem süresince renal fonksiyonlar, kardiyak olaylar, ölüm, hipertansiyon, diyabet gelişimi, son dönem böbrek yetmezliği gerçekleşmesi yönünden incelendi. Bulgular: Belirlenen zaman aralığında 379 vericinin 232 tanesinin (%61,2) takibine ulaşılabilmiştir. Verilerine ulaşılabilen 232 vericiden 144'ü kadın (%62,1) 88'i erkekti (%37,9). Nakil zamanında ortalama yaş 49+/-10 (ortanca yaş: 48(24-73)) idi. Nakil zamanı ortalama GFH değeri CKD-EPI formülüne göre tüm grupta 103,68+/-10,70 mL/dk/1,73 m2 idi. Nakil sonrası GFH değerleri incelendiğinde takip süresince GFH değeri 60 mL/dk 1,73 m2'ye düşmüş hasta sayısı 42(%18,1) olarak izlendi. 2 hastada (%0,86) GFH 30-45 mL/dk/1,73 m2 arasındaydı. Hiçbir hastada GFH 30 mL/dk/1,73 m2 altında değildi. Hiçbir hastada kronik RRT ihtiyacı gelişmedi. GFH 60 mL/dk/1,73 m2 altında olan grubun nakil zamanındaki yaş ortalaması 55,23+/-10,69 iken GFH 60 mL/dk/1,73 m2 üzerinde izlenen grubun yaş ortalaması 47,98+/-10,20 idi (p:<0.001). Vericilerin sigara kullanım oranlarına bakıldığında erkeklerin %40,9'u (n:36) kadınların ise %11,8'i (n:17) sigara kullanıyordu. Boy ve vücut ağırlıklarına ulaşılabilen 199 vericinin 64'ünde (%32,2) obezite izlendi. Bilgilerine ulaşılabilen 79 erkek vericinin 17'sinde (% 21,5), kadınların ise 47'sinde (%39,2) obezite mevcuttu. Nakil sonrası 8 vericiye (%3,4) DM tanısı konulduğu görüldü. 26 (%11,2) kişide nakil sonrası hipertansiyon gelişti. Erkeklerde hipertansiyon oranı %19,3 (n:17), kadınlarda %22,2 (n:32) idi. 232 vericinin ortanca izlem süresi 6 yıl (4-9) toplam izlem süresi 1538 hasta-yıldı. Toplam izlem süresi boyunca 4 ölüm kaydedildi. Medyan ölüm yılı 6 (5-7 yıl) idi. Hiçbir ölüm nedeni kardiyovasküler kaynaklı değildi. Vericilerde nakil sonrası majör kardiyak advers olay geçirme sayısı 10 (%4,3) idi, medyan 7. yılda (3-11 yıl) majör kardiyak advers olay gelişmişti. ASKVH hastalarda HT sıklığı %58,8 (n:10) olarak izlendi. Sonuç: Çalışmamızda normal topluma göre verici grubunda daha yüksek obezite ve KBH oranı izlenmiştir. Hiçbir böbrek vericisinde son dönem böbrek hastalığı gelişmemiş olmasına rağmen gelişen GFH kaybı nedeniyle kronik böbrek hastalığı kabul edilen hasta sayısında artış dikkati çekmektedir. Ölüm oranları, ASKVH ve RRT ihtiyacı normal topluma oranla benzer görülmüştür.
İnflamatuar barsak hastalığında infliksimab direnci ve dirençte etkili faktörler
İnflamatuar Barsak Hastalığında İnfliksimab Direnci ve Dirençte Etkili Faktörler İnflamatuar Barsak Hastalığı (İBH) gastrointestinal sistemde inflamasyonla seyreden kronik bir hastalıktır. Bu grupta Ülseratif Kolit (ÜK) ve Crohn Hastalığı (CH) bulunmaktadır. Barsakta inflamasyonla seyreden bir hastalık olduğundan tedavisinde anti-tümör nekrozis faktör (TNF) ajanların yeri önemlidir. İnfliksimab İBH için onaylanan ilk anti-TNF ajandır. Hastalığın remisyonunu ve tedavi yanıtını etkilediğinden hastalarda direnç oranının belirlenmesi önemlidir. Bu çalışmada bölgemizdeki İBH tanılı hastaların İnfliksimab direnç oranının belirlenmesi amaçlandı. Bunun yanısıra, hastaların demografik özellikleri, hastalığın subtipi ve yaşı ile antikor pozitifliği arasındaki ilişki de belirlenmeye çalışıldı. Çalışmamıza Aydın Adnan Menderes Üniversite Hastanesi Gastroenteroloji polikliniğinde takipli ve Ekim 2020-Ekim 2021 tarihleri arasında başvurusu olan ÜK, CH tanılı olup İnfliksimab direnci bakılmış hastalar (40 hasta) alındı. Hastaların yaş, cinsiyet gibi demografik özellikleri, hastalık tutulum tipleri, hastalık süreleri, ek hastalıkları ve kullandıkları ilaçları, tedavi başlangıcındaki laboratuvar parametreleri, infliksimab tedavisi ile beraber kullandığı diğer tedaviler kaydedildi. İstatiksel analiz SPSS programı ile yapıldı, P<0.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Hastaların 27'si ÜK, 13'ü CH tanılıydı. Yaş ortalaması ÜK tanılı hastalarda 39,3±11,7 yıl, CH'de 46,3±15,8 yıldı. İnfliksimab (IFX) antikoru tüm hastaların %25,0'ında, ÜK tanılı hastaların %29,6'sında, CH tanılı hastaların %15,4'ündepozitif tespit edildi. Anti-İFX antikoru pozitif hastaların yaş ortalaması 39,4±14,0, negatif olanların 42,3±13,3 yıl bulundu. Kadınların %20,0'ında, erkeklerin %28,0'ında antikor pozitif saptandı. Hastaların laboratuvar değerlerine bakıldığında sedimentasyon ortanca değeri infliksimab antikoru pozitif olanlarda 42,5, negatiflerde 29,5 bulundu. İnfliksimabdan önce başka bir Anti- TNF tedavisi alanların %33,3'ünde, almayanların %22,6'sında infliksimab antikoru pozitifti. Çalışmamızda Aydın ili ve çevresindeki İBH hastalarında infliksimab direnç oranı %25 olarak bulundu. İnfliksimab direnci ÜK tanılı hastalarda daha fazlaydı. Çalışmamızda daha genç yaşta daha fazla antikor pozitifliği saptandı. Ayrıca hastalarda infliksimab tedavisi ile beraber kortikosteroid ve azatiopürin kullanımındadaha az antikor pozitifliği görüldü. Çalışmamız Aydın ve çevresindeki infliksimab tedavisi alan İBH hastalarının direnç oranını, bununla ilişkili demografik ve klinik faktörleri yansıtması bakımından önemlidir. Çalışmamızın sonuçlarının diğer çalışmalara yol gösterici olacağını düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: İnflamatuar barsak hastalığı, İnfliksimab direnci, Anti ilaç antikoru
Herediter trombofili hastalarında tromboz ataklarının retrospektif değerlendirilmesi
Trombofili uygun olmayan pıhtılar oluşturmak için yatkınlık oluşturan, venöz veya arteriyel tromboz riskini artırabilen kalıtsal veya edinsel durumlardır. Pıhtı oluşturma eğilimi genetik faktörlerden, pıhtılaşma mekanizmasındaki kazanılmış değişikliklerden veya daha yaygın olarak genetik ve edinilmiş faktörler arasındaki etkileşimden kaynaklanabilmektedir. Bursa Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı ve Hematoloji Bilim Dalı polikliniklerinde Ocak 2018 ile Aralık 2019 tarihleri arasında Herediter Trombofili tanısı almış, yaşları 20 ila 70 arasında değişmekte olan toplam 83 hasta dosyası retrospektif olarak incelenmiştir. Bu hastalarda tanı koymanın en yaygın nedeni venöz ve/veya arteriyal tromboz (%45,8) ve bunlardan en sık alt esktremitede dvt±pte (%44,7) olduğu görüldü. İkinci sıklıkta, %30 ile tekrarlayan gebelik kaybı veya infertilite ile tanı alanlar yer aldı. Arteriyal tromboz öyküsü olan hastalar, çalışma grubunun %18 'ini oluşturdu. Hastaların %23,7 'sinde serebral ven trombozu (%5,3) dahil 'atipik lokalizasyonda' venöz tromboz atağı olduğu görüldü. Çalışma grubunun %11,8 'i gebelik döneminde DVT yaşayan kadınlardı. En sık teşhis edilen anormallikler; FVL heterozigot mutasyon (%68, n:83), PrS eksikliği (%30, n:46), PGM heterozigotluğu (%23, n:83), PrC eksikliği (%15, n:46) idi, AT-3 eksikliği %2 (n:44) olarak saptandı. İki hastada (%2) FVL heterozigot mutasyon ve PGM heterozigotluğu birlikte görüldü. Risk faktörleri ile ilgili yapılan tek değişkenli analizde; erkek cinsiyet, ortanca yaş grubu (43±13), obezite, sigara içiciliği, gebelik , diyabetes mellitus ve hiperkolesterolemi varlığı tromboz riski açısından anlamlı bulundu. Sonuç olarak yaptığımız çalışmada; herediter trombofili hastalarında, diğer edinsel risk faktörleri ve predispozan faktörlerin varlığında tromboz riskinin arttığı görüldü. Herediter trombofilinin özellikli hastalarda taranması, hastaların takip ve tedavileri planlanırken güncel kılavuzlar rehberliğinde hareket edilmesi uygun yaklaşım olacaktır. Anahtar kelimeler: Herediter trombofili, tromboz, faktör V leiden mutasyonu, protrombin (faktör II) gen mutasyonu, antitrombin eksikliği, protein c eksikliği, protein s eksikliği
Adana ve çevresindeki kronik İmmün Trombositopenik Purpura'lı hastalarda Helicobacter Pylori birlikteliğinin ve eradikasyonunun değerlendirilmesi
Amaç: H.Pylori pozitifliğinin ITP'li hastalardaki oranını belirlemek ve buhastalarda H.Pylori eradikasyonu sonrası anlamlı trombosit artışı olup olmadığınıdeğerlendirmektir. ITP etyopatogenezinin tam olarak bilinememesi ve mevcut tedaviyöntemlerinin yan etkilerinin ağırlığı ve başarısının istenen ölçüde olmaması nedeni ileyeni çalışma, araştırma ve tedavi yöntemlerine ihtiyaç duyulmaktadır. H.Pylori'ninimmün sistem üzerine ne kadar etkili olduğu bilindiğinden, H.Pylori'nin ITP'lihastalarda eradike edilmesi, pratik uygulamalarda seçilmiş hastalarda rutin olarakuygulanırsa hastaların tedavilerine ve yaşam kalitelerine katkı sağlaması yanında pahalıtedavilerin kullanımını da azaltabilir.Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya Kronik ITP nedeni ile takip edilen ve dahaönce yapılmış olan tedavi veya tedavilere rağmen trombosit düzeyi 80 binin altında olanhastalar alınmıştır. Çalışmaya 12'si erkek 26'sı kadın 38 ITP'li hasta alındı ve 14C'luÜre Nefes Testi (UBT) uygulandı. UBT ile H.Pylori enfeksiyonu saptanan hastalara 2hafta eradikasyon tedavisi verdikten sonra 4 hafta beklendi ve UBT tekrarlandı. EğerH.Pylori eradike edilememişse ikinci basamak eradikasyon tedavisi yine 2 hafta verildive tedavi bittikten 4 hafta sonra tekrar UBT yapıldı ve 4 haftada bir trombosit sayısıtakibi yapıldı.Bulgular: H.Pylori enfeksiyonu prevelansı % 60'tır. 38 ITP'li hastanın 23'ünde,saptandı. 23 ITP'li H.Pylori ile enfekte hastaya eradikasyon tedavisi verildi ve 17hastada (% 74) klasik üçlü tedavi rejimi ile H.Pylori eradikasyonu başarıldı. İkincibasamak, dörtlü rejimle de 2 hastada daha eradikasyon sağlanarak toplam 19 hastada (%82,6) H.Pylori eradikasyonu sağlanmış oldu. Sonrasında H.Pylori eradike edilen 19hastanın 3'ünde (% 15,7) eradikasyon sonucu belirgin ve kalıcı trombosit sayısı artışısağlanmıştır.Sonuçlar: ITP'li hastalarda H.Pylori eradikasyonu halen standart bir tedaviyaklaşımı olarak yerini almamıştır. Ancak çalışmamızda da gösterildiği gibi H.Pyloripozitif tespit edilenlerde yapılması mantıklı görünmektedir. Bizim çalışmamızdaeradikasyon tedavisine belirgin cevap oranı görülmüştür. Literatürde cevap oranlarıarasında halen büyük farklılıklar mevcuttur.
Renal transplant alıcılarında serum FGF-23 düzeyi ile vitamin D, PTH, kalsiyum, fosfor, lipid ve kemik hastalığı arasındaki ilişki
Giriş ve Amaç: Böbrek nakli sonrası görülen kemik hastalıkları sık karşılaşılan komplikasyonlardandır. Nakil sonrası dönemde de osteopeni ve osteoporoz gelişebildiği, varolan osteoporozun kötüleşebildiği ve buna bağlı olarak kemik kırığı riskinin artabileceği bilinmektedir. Başta kortikosteroidler olmak üzere immünsüpresif tedaviler, dirençli hiperparatiroidi, devam eden FGF-23 yüksekliği, vitamin D eksikliği ve zamanla gelişen greft disfonksiyonu gibi çeşitli faktörler kemik hastalığı için risk oluşturmaktadır. Günümüzde FGF-23 ile yapılmış çalışmalar, FGF-23?ün KBH ve böbrek nakli alıcılarındaki mineral ve kemik hastalıkları üzerine etkisi konusunda merak uyandırmış, ancak bu konu henüz yeterince araştırılmamıştır. Biz bu çalışmada özellikle böbrek nakli alıcılarında kemik hastalıkları ile FGF-23 arasındaki ilişkiyi araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya ÇÜTF Nefroloji polikliniğinde takip edilen 109 böbrek nakli alıcısıyla nefroloji polikliniğinde izlenmekte olan 30 kontrol hastası alındı. Hastaların yaş, cinsiyet, ağırlık, boy ölçümleri, böbrek yetmezliği nedeni, nakil öncesi diyaliz türü ve diyaliz süreleri, nakil zamanı, nakil türü, aldıkları immünsüpresif tedaviler, fizik muayene bulguları kaydedildi. Tam kan sayımı, böbrek fonksiyon testleri, kreatin klerensleri, lipid profili, Ca, P, PTH, 25OHD3 ölçümleri yapıldı, DEXA ile kemik mineral yoğunluğu (KMY) değerlendirildi. Eş zamanlı alınan serumları -80oC de saklanarak intakt FGF-23 düzeyleri ölçüldü. Bulgular: Yaş ortalamaları 109 böbrek nakli alıcısında (33 kadın, 76 erkek) 40,1±11,1 ve 30 (15 kadın 15 erkek) kontrol hastasında 39,2±11,3 idi. Böbrek nakli alıcılarında osteopeni ve osteoporoz sıklığı kontrol grubuna göre daha yüksek saptandı. KMY ile beden kitle indeksi, böbrek nakli süresi ve kreatin klerensi arasında pozitif, yaş ve ALP arasında negatif korelasyon saptandı. Çalışmamızda çalışma grubu ile kontrol grubu FGF-23 düzeyleri arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi. FGF-23 ile böbrek nakli süresi arasında pozitif, kreatin klerensi arasında negatif korelasyon bulunurken, FGF-23 düşük olan grupta ALP ve 25OHD3 düzeyleri daha yüksek saptandı. Çalışmamızda lipid parametreleri ile KMY, PTH, 25OHD3 seviyeleri, kullanılan kortikosteroidler ve kalsinörin inhibitörleri arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu. Sonuç: Başta immünsüpresif tedaviler, dirençli sekonder hiperparatiroidizm, osteomalazi, FGF-23, hipofosfatemi, renal tübüler asidoz ve glomerüler filtrasyon hızının 70 ml/dk altında olması nakil sonrası kemik hastalıkları için önemli risk faktörleridir. FGF-23?ün kemik mineralizasyon parametreleri ile arasında bağımsız bir ilişkinin olmaması böbrek nakli sonrası kemik hastalığı patogenezinde tek başına etkili olmadığını düşündürmektedir. Kemik ve mineral metabolizması bozuklukları böbrek transplant alıcılarında sık olup geç dönemde de devam etmektedir. Böbrek alıcılarında benzer kreatinin klirensine sahip kontrollere göre çok yüksek % 75?den fazla oranda osteopeni veya osteoporoz bulundu. Kontrollere göre idrarla P atılımında artış olmadığı halde serum fosforu böbrek nakil alıcılarında önemli oranda daha düşüktü. Ca, P, Vitamin D düzeyleri ve PTH düzeylerinin anormal değerlerde olması, vitamin D eksikliği ve hiperparatiroidizm de kemik lezyonlarının artışına neden olabilir. Son yıllarda yüksek tuz atılımı ile kemik lezyonlarının birlikteliğine dikkat çekilmektedir İlginç olarak hastalarımızda da idrar Na atılımı >150 mEq/gün idi. Yine TG ve LDL yüksekliği de hem ilaçlarla hem de KMY ile ilişkili bulunmuştur. Nakil sonrası böbrek fonksiyon kaybının da kemik lezyonları ile paralellik gösterdiği saptandı. Böylece böbrek alıcılarında erken dönemde olduğu kadar geç dönemde de KMY da önemli azalma olduğu ve patogenezde suçlanabilecek çok sayıda faktörün olabileceği, tıpkı kardiyovasküler komplikasyonlar gibi kemik hastalığı yönünden de böbrek nakil hastalarının artmış riske sahip olduğu söylenebilir.
Tip 2 diyabetli hastalarda apelin 13 seviyelerinin nefropati varlığı ile ilişkisinin değerlendirilmesi
Giriş ve Amaç: Tip 2 diyabetes mellitusta (DM) böbrekler erken dönemde hasar görmeye başlayabilir ve diyabetik nefropati (DN) gelişebilir. Literatürde diyabetik hastalarda böbrek hasarını ve hastalığın progresyonunu gösteren birçok labaratuvar parametresi mevcut olmasına rağmen, çelişkili sonuçlar mevcuttur. Apelin; adipoz dokudan salgılanan, peptid yapıda bir hormondur. Hayvanlarda diyabetik nefropati ve apelin düzeyi ile ilgili literatürde birçok çalışma mevcutken, insanlarda yapılan çalışmalar kısıtlıdır. Biz bu çalışmada DN'li hastalarda apelin-13seviyesi ile hastalığın ciddiyeti arasında bir ilişki olup olmadığını araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntemler: Vaka-kontrol metodu ile yapılacak olan arştırmamıza 01/ Nisan/ 2019 - 01/ Eylül/ 2019 tarihleri arasında endokrinoloji poliklinik ve servisi ile nefroloji polikliniğine başvuran hastalar arasından; 30 sağlıklı gönüllü birey ile tip 2 DM tanısı olan 120 hasta dahil edildi. Bütün hastalardan ön kol antekübital venden 4 cc venöz kan örneği alındı, rutin labarauvar parametreleri ve apelin-13 düzeyi çalışıldı. Spot idrarda mikroalbumin/kreatinin oranları hesaplandı. Diyabet öyküsü olmayan hastalar sağlıklı grup (grup 1) olarak belirlendi. Diyabetik olanlardan; kreatinin değeri normal olan ve spot idrarda mikroalbümin değeri <30 mg/gün altında olan hastalar grup 2, 30-300 mg/gün olanlar grup 3, >300 mg/gün olanlar grup 4 olarak belirlendi. Kreatinin değeri yüksek (>1.1 mg/dl) olan ve mikroalbumin düzeyi>300 mg/gün olan hastalarda grup 5 olarak belirlendi. Bulgular: Çalışmaya 30 sağlıklı gönüllü birey ve 120 tip 2 diyabetli hasta alındı. Açlık kan glukozu grup 1'de anlamlı oranda düşük saptandı (p<0.001). Üre, kreatinin, potasyum, ürik asit değeri diğer gruplara göre grup 5'te anlamlı oranda yüksek, glomerüler filtrasyon hızı (GFR) değeri anlamlı oranda düşük saptandı (herbiri için p<0.001). Albumin değeri grup 5'te anlamlı oranda düşük (p=0.032), fosfor (p=0.002) ve HDL (p=0.007) anlamlı oranda yüksek saptandı. Hemoglobin A1c, mikoralbumin/kreatinin ve HOMA-IR değerleri grup 1'de anlamlı oranda düşük saptandı (herbiri için p<0.001). Apelin-13 düzeyi ise grup 4 ve grup 5'te anlamlı oranda yüksek saptandı (p<0.001). Apelin-13 ile GFR arasında negatif korelasyon saptandı (r= -0.286, p=0.003). Apelin-13 ile HOMA-IR (r=0.309, p=0.009) ve mikroalbumin/kreatinin arasında pozitif korelasyon saptandı(r=0.296, p<0.001). Sonuç: Çalışmamızda diyabetik nefropatili hastalarda, nefropatinin derecesinin artışı ile birlikte apelin-13 düzeyinin arttığı tespit edilmiştir.
Romatoid artritli hastalarda otoimmün tiroidit sıklığı ve kliniğe etkisi
Amaç: Romatoid Artrit(RA) etiyolojisi bilinmeyen, eklem ve çevresindeki dokularda erozyon ve deformitelere yol açabilen kronik, sistemik, immün aracılı inflamatuar bir hastalıktır. Hem adaptif hem de doğal immün yanıtları bu hastalığın ilerlemesinde rol oynar. Otoimmün elementlerin, tiroid otoimmünitesi ve RA'nın ortak özellikleri olabileceği göz önüne alındığında, her iki hastalığın da bazı hastalarda birlikte bulunabileceği muhtemeldir. Amacımız kliniğimizde takip ettiğimiz, polikliniğe gelen RA'lı hastalarda otoimmün tiroiditin sıklığına ve kliniğe etkisine bakmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışma grubuna Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Romatoloji Anabilim Dalı Polikliniği' nde takipli olan, Uluslararası Çalışma Grubu' nun Romatoid Artrit hastalığı sınıflandırma kriterlerini karşılayan ve rastgele seçilen 150 Romatoid artrit hastası dahil edildi. Hasta yaşı, hastalık süresi, tiroid hastalığı varlığı, kullandığı ilaçlar, aktivite kriteri (DAS28), laboratuvar bulguları (Hemogram, ESH, CRP, RF, ANTİ-CCP, ANA, TSH, ST4, ST3, Anti-TPO, Anti-Tg) ve Sağlık Değerlendirme Anketi (HAQ= Health Assessment Questionnaire) gibi verileri içeren bir Hasta Takip Formu düzenlenerek, çalışmaya alınan tüm bireyler için doldurulmuştur. Çalışmaya katılan tüm hastalara Nükleer Tıp A.B.D tarafından Tiroid USG yapılıp, katılımcıların tiroid bezi boyutları, parankim ekojenitesi, vaskülaritesi ve nodül varlığı değerlendirilmiştir. Verilerin istatistiksel analizinde SPSS (Statistical Package for the Social Sciences) 23.0 paket programı kullanıldı. Tüm testlerde istatistiksel anlamlılık düzeyi 0.05 olarak alındı. Bulgular: Çalışmamızda RA'lı hastalarımızın % 81,3 (n: 122)'ünü ve otoimmün tiroid hastalığı olanlarında %93,3 (n:14)'ünü kadınlar oluşturuyordu. 150 RA'lı hastamızda diğer çalışmalara benzer şekilde Anti-TPO (% 20,7, n: 31) ve Anti Tg (% 12, n: 18) sıklığı artmıştı. Çalışmamızda RA'lı hastalarda otoimmün tiroidit sıklığı %10 (n:15) saptandı. Anti-CCP ile Anti-TPO ve Anti-Tg arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı (p>0,05). Bizim çalışmamızda OİTH tanılı hastalarda, olmayanlara göre DAS 28 CRP, DAS 28 ESR, HAQ skoru yüksekliği istatistiksel açıdan anlamlı bulundu (p<0,05). Bu sonuçlar RA aktivitesinin, tiroid otoantikor varlığı ile ilişkili olabileceğini düşündürmektedir. Çalışmamızda levotiroksin kullanımının hastalık aktivitesine herhangi bir etkisi gözlenmedi. Sonuç: RA ve OİTH'nın birlikteliği sıktır ve bu nedenle RA'lı hastalar, tiroid hastalığı açısından dikkatli takip edilmelidir. Sonuçlarımız OİTH birlikteliğinin RA hastalık aktivitesini arttırabileceğini düşündürmektedir. Bu bulgu RA hastalarının klinik değerlendirmesinde faydalı olabilir. Anahtar sözcükler: Romatoid artrit, otoimmün tiroid hastalığı, sıklık, DAS 28
Prostat kanseri hücre hatlarında (PC-3-DU-145) dosetaksel ve acorus calamus ekstraktı uygulamasının sitotoksik ve apoptotik etkileri
Amaç: Prostat kanseri hücre hatlarında (PC-3, DU-145) dosetaksel ve Acorus calamus bitki ekstraktı kombinasyonunun sitotoksik ve apoptotik etkilerini araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Dosetaksel 0.5, 1, 5, 10, 20, 40, 80 µg/l' lık konsantrasyonları ve Acorus calamus bitki ekstraktı 100, 250, 500, 750, 1000, 1250 µg/l' lık konsantrasyonları 24, 48 ve 72. saatlerde sitotoksisitesinin spektrofotometrik yöntemle belirlenebilmesi için altı ayrı deney oluşturacak şekilde deney planlaması yapıldı. XTT ile yapılan sitotoksisite deneyleri ile Acorus calamus bitki ekstraktı ve dosetakselin sinerjik sitotoksisitesinin gösterilmesinden sonra tek başlarına ve kombinasyonların prostat kanser hücreleri üzerindeki apoptoz indükleyici etkilerinin araştırılması amacıyla Cell Death Detection ELISA yöntemiyle apoptoz deneyi yapıldı. Acorus calamus bitki ekstraktı ve dosetaksel tekli ve kombinasyonlarının PC-3, DU-145 hücre hatlarında apoptotik etkilerini araştırmak için 72. saatte DNA fragmantasyon yüzdeleri ölçüldü. Bulgular: Çalışmamızda prostat kanseri hücre hatlarındaki Acorus calamus bitki ekstraktı ve dosetakselin tekli ve kombine uygulamalarında 72.saat DNA fragmantasyon yüzde oranlarına baktığımızda PC-3 ve DU-145 hücre hattında tüm dozlarda kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde apoptotik etkiyi artırdığı saptandı. Sonuçlar: Acorus calamus bitki ekstraktı ve dosetaksel kombinasyonun invitro olarak PC-3, DU-145 prostat kanseri hücre hatlarında antitümöral etkinliğinin apoptozise bağlı olduğu gösterildi. Olası apoptozis mekanizmalarının araştırılarak çalışmanın genişletilmesi önerilir. Anahtar Kelimeler: Acorus calamus, dosetaksel, sitotoksisite, apoptoz
BCR ABL negatif kronik myeloproliferatif hastalıklarda kazanılmış von willebrand hastalığının ve kanama sıklığının taranması
Amaç: Bcr-abl negatif KMPN tanılı hastalarda kazanılmış Von Willebrand hastalığı ve kanama sıklığının belirlenmesi amaçlandı. Ayrıca kanama ve KVWH gelişimi için belirleyici risk faktörlerinin araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu kesitsel çalışmaya Manisa Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi erişkin hematoloji kliniğine başvuran ve son güncellenen DSÖ 2016 tanı kriterlerine göre tanıları revize edilen 20 ET, 20 PV, 10 PMF olmak üzere toplam 50 hasta dahil edildi. Hastalara tam kan sayımı, periferik yayma, kan grubu, protrombin zamanı (PT), aktive kısmi tromboplastin zamanı (APTT), fibrinojen, Faktör VIII, VWF antijeni düzeyi (VWF:Ag), Ristosetin kofaktör aktivitesi (Rcof) ve kanama zamanı testleri yapıldı. Bulgular: ET grubunda hastaların %55' inde (n=11), PV grubunda %20' sinde (n=4) ve PMF grubunda %20' sinde (n=2) KVWH gelişti. KVWH en sık ET grubunda saptandı. KVWH olan hastaların trombosit düzeyleri KVWH olmayan hastalara göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha yüksek saptandı. Tüm hastaların %48'inde kanama izlendi. Tanı sırasında splenomegalisi olan hastalarda hem kanama hem de tromboz gelişme oranı anlamlı şekilde daha yüksek bulundu. Sonuç: Çalışmamızda KVWH olan hastaların trombosit düzeyleri KVWH olmayan hastalara göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha yüksek saptandı. Bcr-abl negatif kronik myeloproliferatif neoplazilerde KVWH sıklığının tespiti ve riskli grupların ortaya konması açısından daha çok hasta içeren geniş ölçekli ve çok merkezli çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: Kazanılmış Von Willebrand Hastalığı (KVWH), kanama, kronik myeloproliferatif neoplaziler
Romatoid artrit hastalarının takibinde hastalık aktivitesi değerlendirilmesinde serum beta 2 mikroglobulin düzeylerinin önemi
Amaç: Romatoid Artrit ilerleyici eklem hasarı ve yeti kaybına sebep olan multifaktöriyel, sistemik, otoimmün bir hastalıktır. Bu çalışmanın amacı Romatoid Artrit hastalarında hastalık aktivitesi ile serum Beta 2 Mikroglobülin seviyeleri arasında ilişki olup olmadığını araştırmaktır. Gereç ve yöntem: Çalışmaya Ağustos 2019 ve Nisan 2020 tarihleri arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Romatoloji Anabilim Dalına başvuran 119 RA hastası dahil edilmiştir. RA grubu 3 alt gruptan oluşmaktadır: DMARD tedavisine yeni başlanan, Biyolojik ajan tedavisine yeni başlanan ve aldığı mevcut tedavi ile remisyonda izlenen hastalar. Hastaların hastalık aktiviteleri değerlendirildi. Laboratuvar parametrelerine ve Beta 2 Mikroglobulin düzeyine bakıldı. Hastalardan sağlık değerlendirme anketi doldurmaları istendi. Bulgular: Beta 2 Mikroglobulin düzeyleri aktif gruplarda, remisyon grubundan belirgin olarak yüksekti. RA hastalık aktivasyon değerlendirmesinde diğer parametreler ile ilişkisi tüm gruplarda anlamlı bulundu (p<0,05). Hastalığın şiddetini tahmin etme konusunda belirlenen cut off değerine göre %66,67 sensitif, %75,61 spesifik olduğu görüldü. Bu etkinlik istatistiksel olarak anlamlı saptandı (p>0,001). Sonuç: Serum Beta 2 Mikroglobulin seviyeleri RA hastalarında hastalık aktivitesini göstermekte kullanılabilir bir parametredir. Beta 2 Mikroglobulin diğer değişkenler göre CRP ile en güçlü korelasyonda olduğu gözlendi. Hastalık aktivitesini öngörmede kullanılabilir bir parametre olabilir. Anahtar Kelimeler: Beta 2 Mikroglobulin, Romatoid Artrit, Hastalık Aktivitesi
Metastatik kastrasyon dirençli prostat kanseri tanılı hastaların demografik, epidemiyolojik ve klinik özelliklerinin retrospektif incelenmesi
Amaç: Prostat kanseri Türkiye ve dünyada artan insidansıyla beraber önemli maligniteler arasındadır. Dünya çapında erkeklerde akciğer kanserinden sonra en sık görülen ikinci malignite ve kanserden ölümlerinin beşinci önde gelen nedenidir. Prostat kanseri evreleri lokalize (organa sınırlı) hastalık, lokal ileri evre hastalık, metastatik hormona duyarlı hastalık ve metastatik hormonal tedaviye dirençli hastalık evrelerinden oluşmaktadır. Tedavinin temelini androjen deprivasyon tedavisi oluştursa da androjen deprivasyon tedavisi uygulanan hastaların büyük çoğunluğunda kastrasyona dirençli prostat kanseri (CRPC) gelişmektedir. Metastatik CRPC'de kullanılan abirateron asetat, enzalutamid, dosetaksel, kabazitaksel, sipuleucel-T ve Lu-177 günümüzde klinik kullanımda olan tedavi rejimleridir. Çalışmamızda metastatik kastrasyon dirençli hastalarda hormonoterapi, dosetaksel, abirateron asetat ve enzalutamid tedavilerinin etkinliklerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza, Ocak 2014 ile Mart 2022 tarihleri arasında Düzce Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Tıbbi Onkoloji Polikliniği'nde metastatik kastrasyon dirençli prostat kanseri tanısı alan ve tedavisi uygulanan 59 hasta dahil edildi. Düzce Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma merkezinin elektronik kayıt ve verileri taranarak hormonoterapi, dosetaksel, abirateron asetat ve enzalutamid tedavisi alan mCRPC'li hastaların demografik özellikleri, gleason değerleri, metastaz yerleri ve tedavi modalitelerinin genel sağkalım ile progresyonsuz sağkalım üzerine etkinlik profilleri retrospektif olarak değerlendirildi. Onkoloji dosyalarından; hastaların demografik özellikleri, tanı anı patolojisi, prostat spesifik antijen (PSA) değeri, gleason skoru, birinci sıra tedavi ajanları, birinci sıra dosetaksel kemoterapisinin başlanma süresi ve aldığı kür sayısı, ikinci sıra tedavi için kullanılan ajanlar, bu ajanlarla tedavi altındayken takiplerindeki PSA değerleri, radyolojik görüntülemeleri, ikinci seçim tedavi sırasında progresyon gelişen hastalarda başlanan üçüncü seçim kemoterapötik ilaçlar, üçüncü seçim kemoterapötik ajanlarla tedavi altındayken takiplerindeki PSA değerleri, radyolojik görüntülemelerine ilişkin veriler toplandı. Elde edilen verilerin istatiksel analizi IBM SPSS 26.0 (SPSS Inc, Chicago, IL, USA) paket programı yapıldı, p<0.05 istatistiksel olarak önemlilik için yeterli kabul edildi Bulgular: Hastaların %17'si <65 yaş, %83'ü ≥ 65 yaş ve üzeri, tanı yaşı ortalaması 72,22±7,63, tanı anı ortanca PSA değeri 100 ng/ml (24 ng/ml-149 ng/ml), tanı anı ortanca gleason değeri 8 (7-9) idi. Hastaların %91'inin gleason skoru >7 idi ve en fazla gleason 9(%38) paterni tespit edildi. Hastalarda en sık hastada kemik metastazı(%69) görüldü. Birinci sıra tedavide 16(%27) hasta LHRH, 32(%55) hasta LHRH + dosetaksel, 9(%16) hasta LHRH + abirateron asetat, 2 (%3) hasta LHRH + enzalutamid tedavisi aldı. Birinci sıra tedavide ortanca radyolojik PFS 11,2 ± 0,927 ay, ortanca PSA PFS 11,7 ± 1,414 ay idi. İkinci sıra tedavide hastaların 7(%18)'si LHRH + dosetaksel, 20 (%52)'si LHRH + abiraterone asetat, 11 (%30)'i LHRH + enzalutamid tedavisi aldı. İkinci sıra tedavide ortanca radyolojik PFS 4,6±1,01 ay idi. Üçüncü sıra tedavide hastaların 8(%71)'i LHRH + dosetaksel, 2(%18)'si LHRH + abiraterone asetat, 1(%9)'i LHRH + enzalutamid tedavisi aldı. Hastaların ortanca radyolojik PFS 3,48(2,11-6,36) ay idi. Hastaların ortanca genel sağkalım süresi 26,5 ± 2,4 ay idi. Birinci sıra tedavide OS süreleri, LHRH alanlarda 18,6 ay, LHRH + dosetaksel alanlarda 23,26 ay, LHRH + abiraterone asetat alanlarda 9,08 ay, LHRH + enzalutamid alanlarda 8,25 ay idi. Sonuç: Çalışmamızda metastatik prostat kanserinde gleason değeri ile hastalığın agresifliğinin korelasyon gösterebileceği görüldü. Tedavi modalitelerine göre OS ve PFS ler değerlendirildiğinde birinci, ikinci ve üçüncü line de tedavi modalitelerinin OS ve PSF'leri arasında istatistiksel anlamlı farklılık bulunamadı. Ancak dosetaksel tedavisinin birinci ve üçüncü basamak tedavide OS ve PSF'ye diğer tedavilere göre daha fazla katkı sağladığı, dosetaksel kür sayısı arttıkça genel sağkalım süresinin uzadığı tespit edildi. Abirateron asetat ile tedavinin daha önce dosetaksel ile tedavi almış hastalarda PFS'ye daha fazla katkı yaptığı, birinci basamak tedavide ise dosetakselden daha kısa sağkalım yararı sağladığı görüldü ancak hasta sayısı yetersizdi. Enzalutamid tedavisinin birinci ve ikinci basamakta genel sağkalım yararı en düşük idi ancak hasta sayısının düşüklüğü nedeniyle net yorum yapılamadı. Çalışmamızın tek merkezde takipli olan, tedavi yaklaşımlarının değişmediği ve laboratuvar verileri için belirli referans değerleri olan hastalardan oluşması kısmen bir avantaj olsa da hasta sayısının az olması ve tedavi grupları arasındaki sayısal farklılığın dezavantaj olabileceğini düşünüyoruz. Farklı klinik sonuçlar elde edilmesi için daha büyük çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: prostat, kanser, LHRH, dosetaksel, abirateron asetat, enzalutamid
Meme kanserinde ürotensin 2 ile klinik ve patolojik parametrelerin ilişkisinin araştırılması
Bazı vazoaktif polipeptidlerin tümör hücrelerince üretildiği, sekrete edildiği ve bir parakrin büyüme uyarıcısı olarak hareket ettiği bilinmektedir. Bu çalışmanın amacı bir vazoaktif madde olan ürotensin 2 ve reseptörünün messenger RNA (mRNA) ekspresyonunun meme kanserindeki potansiyel ilişkisinin araştırılmasıdır.Bu çalışmaya meme kanserli, ortanca yaşı 48 olan toplam 59 kadın hasta alındı. Hastalardan elde edilen taze tümör dokusu ve sağlıklı meme dokusu örneklerinden elde edilen ürotensin 2 ve ürotensin 2 reseptörü mRNA ekspresyonlarının hastaların klinik ve patolojik parametreleri ile ilişkisi incelendi.Çalışmamızda meme kanserli hastalardan alınan 59 tümörlü dokunun 55'inde ve 59 tümörsüz meme dokusunun 55'inde ürotensin 2 ve reseptörünün mRNA ekspresyonu saptandı. Ürotensin 2 ve reseptörü arasında pozitif yüksek bir ilişki saptandı (r=0,632, p=0,001). Yaşla ürotensin 2 reseptörü arasında istatistiksel olarak negatif zayıf bir ilişki bulundu (p=0.38, r=-0.281). Premenopozal grupta ürotensin 2, postmenopozal gruptan daha yüksek bulundu (p<0.05). Premenopozal grupta ortalama ürotensin 2 reseptörü, postmenopozal gruptan daha yüksek bulundu (p<0.05). Ekstra nodal invazyonu olmayan grupta ürotensin 2 reseptörü ekstranodal invazyonu olan gruba göre yüksek bulundu (p=0.001). Lenfatik invazyonu olmayan grupta ürotensin 2 lenfatik invazyonu olan gruba göre sınırda anlamlı yüksek bulundu (p=0.048).Bu çalışma şimdiye kadar meme dokusu ve meme kanser dokusunda ürotensin 2 ve ürotensin 2 reseptörü mRNA ekspresyonunu gösteren literatürdeki ilk çalışmadır. Ürotensin 2 menopoz ve ekstranodal invazyon ve lenfatik invazyonla ilişkili görünmektedir.
Hipotiroidizmde vücut kompozisyonu, epikardiyal yağ dokusu, omentin-1 düzeyleri ve ateroskleroz belirteçleri arasındaki ilişkilerin değerlendirilmesi
Hipotiroidide hastaların kilo aldıkları bilinmektedir, ancak bu artıştan sorumlu olan faktörün ne olduğu (yağ doku artışı veya su-tuz tutulumu) konusu tartışmalıdır. Çalışmamızda hipotiroidizmde artan vücut ağırlığından sorumlu olan vücut kompozisyonu değişiminin belirlenmesi yanında, epikardiyal yağ dokusu ve omentin-1 ve H-FABP, ateroskleroz için bazı risk faktörü ve göstergelerin (hsCRP, homosistein, KİMK, FMD vb) düzeyindeki değişimin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla, bilinen başka bir hastalığı olmayan, yeni tanı konmuş 28 aşikar hipotiroidili hasta ile yaş, cinsiyet ve beden kitle indeksi açısından benzer 28 sağlıklı gönüllü kişi kontrol grubu olarak incelenmiştir. Hasta grubu hem tedavi öncesi, hem de tedavi sonrası 6. ayda, en az son iki kontrolde ötiroidi sağlandığı görüldükten sonra değerlendirilmiştir. Vücut kompozisyonu ölçümü dual enerji x-ray absorbsiyometri ile, epikardiyal yağ doku kalınlığı transtorasik ekokardiyografi ile ölçülmüştür. Serum Omentin-1 ve H-FABP düzeyleri sandwich elisa prensibine göre çalışılmış, diğer rutin parametreler standart labaratuvar yöntemleri ile ölçülmüştür. Aşikar hipotiroidisi olan hastalarda tedavi sonrasında 6. ayda vücut ağırlığı ve beden kitle indeksinde azalma olmuş ve bu azalmadan yağ dokudaki azalmanın değil, yağsız vücut kitlesindeki azalmanın sorumlu olduğu görülmüştür. Hipotiroidide azalan ve ötiroidinin sağlanmasıyla düzelen glomerüler filtrasyon hızı ve artan serbest su klirensi bunu açıklayacak bir neden olarak düşünülebilir. Aşikar hipotiroidisi olan grupta epikardiyal yağ doku kalınlığı, sağlıklı kontrol grubundan yüksek saptanmış ve tedavi ile anlamlı düzeyde azalmıştır. Omentin-1 düzeyi de sağlıklı kontrol grubuna göre düşükken, tedavi sonrasında artarak sağlıklı kontrol grubu ile benzer düzeye yükselmiştir. H-FABP düzeylerinde ise hem tedavi sonrasında hem de sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırıldığında bir fark izlenmemiştir. Hipotiroidide serbest T4 düzeyinin, epikardiyal yağ doku kalınlığını öngören bağımsız bir faktör olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Hipotiroidide gelişen ateroskleroz patogenezini açıklayan bilinen mekanizmalar dışında artan epikardiyal yağ doku miktarı ve azalan omentin-1 düzeyinin de sorumlu bir faktör olabileceği düşünülebilir.
Nonalkolik yağlı karaciğer hastalığının metabolik parametreler, controlled attenuation parameter, geçici elastografi, PNPLA3 RS738409 ve TM6SF2 RS58542926 gen varyantlari ile ilişkisi
Nonalkolik yağlı karaciğer hastalığı (NAFLD) dünyada bilinen en yaygın karaciğer hastalığı olup, histolojik olarak basit hepatosteatoz ile nonalkolik steatohepatit (NASH) arasında bir spektrumu içerir. Çalışmamızın amacı ultrasonografi, transient elastografi, steatozu noninvaziv olarak gösteren "controlled attenuation parameter" (CAP) ve laboratuvar sonuçlarına göre NAFLD / metabolik sendrom tanısı konmuş hastalarda, klinik, laboratuvar, ultrasonografi ve elastografi bulgularını karşılaştırmak ve ayrıca hastalığın PNPLA3 rs738409 ile TM6SF2 rs58542926 gen varyantları ile ilişkisini belirlemektir. Çalışmaya Mayıs 2014-Ağustos 2014 tarihleri arasında hastanemiz check-up bölümüne başvuran, öykülerinde alkol alımı ve sekonder nedenler dışlandıktan sonra klinik, antropometrik, laboratuvar ve ultrasonografi bulguları NAFLD ile uyumlu olan hastalar dahil edildi. Tüm hastalarda açlık kan şekeri, insülin, total kolesterol, HDL, LDL, trigliserid, ürik asit, ALT, AST, GGT tayininin yanısıra Transient Elastografi (Echosens) uygulanarak CAP ile steatoz derecesi ve fibrosis evresi ölçüldü. Ayrıca hastalardan NAFLD ile ilişkili olabilecek PNPLA3 rs738409 ve TM6SF2 rs58542926 gen polimorfizmleri için kan örnekleri alındı. Gen varyantları için minisekanslama primerleri kullanılarak dizi analizi yapıldı. Korelasyonlar için Pearson korelasyon analizi, karşılaştırmalar için kikare, t testi, ANOVA, Mann-Whitney U testleri kullanıldı. Çalışmaya toplam 234 hasta alındı. Hastaların 132'si erkek, 102'si kadın; yaş ortalaması 46±13 idi. Transient elastografide CAP değerleri grade 2 ve grade 3 yağlanmada ultrasonografi ile uyum gösterirken, ultrasonografik grade 0 ve grade 1, yağlanmayı normal karaciğerden ayıramadı. Hepatosteatoz sırasıyla; kilolularda, insülin direnci olanlarda, erkeklerde, metabolik sendromu olanlarda, yüksek ürik asit, yüksek trigliserid, yüksek GGT, düşük HDL seviyesi olanlarda daha fazlaydı. Transient elastografide fibrozis derecesi, karaciğer enzimleri yüksek ve insülin direnci olanlarda daha fazlaydı. PNPLA3 gen varyantını taşıyanlar arasında sadece GGT yüksekliği daha fazla iken, bu mutasyonu homozigot olarak taşıyanlada fibroz derecesi, ALT ve GGT seviyeleri daha yüksek bulundu. TM6SF2 gen varyantı taşıyanlarda ise sadece trigliserid düşüklüğü ilişkili bulundu. Özet olarak NAFLD multifaktöryel bir hastalık olup, klinikte kilolular ve insülin direnci olanlar basit steatoz; yağlanma ile birlikte karaciğer enzim yüksekliği ve yüksek elastografi değerlerine sahip olanlar da NASH açısından değerlendirilmelidir. Ultrasonografi düşük derece yağlanmada iyi bir yöntem değildir. PNPLA3 gen varyantınının homozigot olması durumunda steatozdan çok, NASH'in nekroinflamatuar durumu ile ilgisi saptanmıştır. TM6SF2 gen varyantının NAFLD ile ilgisi bulunmamıştır.
Postmenopozal tip 2 diabetes mellituslu hastalarda kemik mineral yoğunluğu ve kemik histomorfometrik ölçümlerinin karşılaştırılması
Osteoporoz ile ilgili bilgiler arttıkça osteoporoz tanımında değişmeler olmuştur. Önceleri sadece mekanik gücü engelleyecek düzeyde kemik miktarında azalma olarak tanımlanmışken son yıllarda hem kemik mineral yoğunluğu (KMY)'de azalma hem de kemik kalitesinde bozulma şeklinde tanımlanmaktadır. Bu nedenle osteoporoz tanısında altın standart olarak kabul edilen dual X-Ray absorpsiyometri (DXA) yöntemi ile KMY ölçümleri bu tanımı karşılayamamaktadır. Biz bu çalışmada postmenopozal tip 2 DM hastaları ile diyabeti olmayan kontrol grubundaki hastaların histomorfometrik ölçümlerden kemik miktarını gösteren kemik doku oranı ve trabeküler kalınlıklarını karşılaştırmayı, bu hastalarda KMY ölçümlerinin histomorfometrik parametreler ile ilişkisini ve kırık olan hastalarda, kırık gelişimi üzerinde etkili kemik ve kemik dışı parametreleri incelemeyi amaçladık.Çalışmaya, osteoporotik kalça kırığı nedeni ile veya osteoporoz olsun ya da olmasın kalça bölgesinden kırık dışı nedenlerle operasyon yapılan, 16 tane tip 2 DM'li ve 9 tane diyabeti olmayan postmenopozal kadın hasta alındı. Çalışmaya alınan hastalarda DXA yöntemi ile KMY ölçümü yapıldı. Biyokimyasal incelemelerde APG, A1C, kalsiyum, fosfor, PTH, 25 OH vitamin D, IGF-1, serbest T4, TSH ve E2 düzeyleri bakıldı. İliak kanattan alınan kemik biyopsisinden trabeküler kalınlık ve kemik doku oranı ölçüldü.Çalışmanın sonucunda, diyabetik hastalarda lumbal bölgeden yapılan KMY ölçüm değerleri kontrollere göre belirgin olarak yüksek bulundu. Kemik doku oranı ve trabeküler kalınlık tüm hastalarda (DM + Kontrol grubu) kalça bölgesi KMY ölçümleri ile korelasyon gösterirken lumbal bölge KMY ölçümü ile korelasyon göstermemektedir. Tüm alanlardan ölçülen KMY değerleri ve histomorfometrik parametreler yaş ile negatif korelasyon gösterirken vücut ağırlığı ve VKİ ile pozitif korelasyon gösterdi.Tüm kırık hastaları (DM olan ve olmayan) değerlendirildiğinde kırık için bağımsız etkenler olarak; yaş artışı olumsuz VKİ ise olumlu yönde etki etti. Diyabetik hastalarda daha yüksek kemik miktarında kırık görüldü. Mevcut osteoporoz tanı yöntemleri DM hastalarında kırık riskini gösterememektedir. Diyabet hastalarında kemik kalitesini ve kuvvetini gösterecek tanısal yöntemlere ihtiyaç vardır. Ancak bu parametreleri gösterecek tanısal işlemlerin rutin klinik uygulaması mümkün olmadığından mevcut tanı kriterlerinin modifikasyonu ile DM'de osteoporoz tanısı ve kırık riski daha iyi belirlenebilir.
21.yüzyılda multiple myelom ve böbrek yetmezliği, Gazi Üniversitesi deneyimi
Multiple myelom tüm hematolojik kanserlerin %1'ini oluşturan, klonal plazma hücre neoplazisidir. Böbrek yetmezliği, ortalama %20 oranında hastalığa eşlik eden önemli bir komplikasyon ve aynı zamanda prognostik faktördür. Kısa sağ kalım ve erken ölümlere neden olduğu ve BY'nin düzelmesi ile sağ kalım dezavantajının kaybolduğu bildirilmiştir. Bu nedenle hastalığın gidişini birçok yönden etkileyen BY'den çıkışı etkileyen faktörlerin belirlenmesi önem kazanmıştır.Bu çalışmada MM'da BY, laboratuar parametreleri ve radyolojik yöntemlerle geriye dönük olarak değerlendirilmiştir. Böbrek yetmezliği risk faktörleri yanında BY'den çıkışa etkili prognostik faktörler ve sağ kalım değerlendirmesi yapılmıştır. Böylece maniplusayonu zor prognozu kötü olan MM ve BY hastalarında daha fazla öngörü kazanmak amaçlanmıştır. 2000-2010 yılları arasında Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Hematoloji ve Nefroloji Bilimdalı'na başvuran 136 MM tanısı alan hasta geriye dönük olarak incelenmiştir. Kreatinin 2mg/dl üzerinde olması BY olarak kabul edilmiş ve sıklığı %17,6 (n=24) saptanmıştır. Böbrek yetmezliği gelişiminde hiperürisemi (p<0,02), NSAI (p<0,03) kullanımı ve kontrast madde maruziyeti (p<0,04) etkili bulunmuştur. Hastalar BY olan ve olmayan olmak üzere gruplara ayrılmıştır. Böbrek yetmezliği bulunan grupta Hafif zincir tipi (p=0,02), ISS evre 3 ve yüksek riskli hasta sayısı daha sık tespit edilmiştir. Bu hasta grubunda renal USG'de ekojenite artışı ve boyutlarda küçülme gibi patolojik bulgular daha sık görülmüştür (%60) (p<0,001).Böbrek yetmezliğinden çıkışta etkili faktörler değerlendirilmiştir. Tanı anında tespit edilen yüksek kreatinin seviyesi (p=0,02), HD ihtiyacı (p=0,03), HT (p=0,05), düşük Ca seviyesi (p=0,04) ve renal USG'de parankim ekojenitesinde artış veya boyutlarında küçülme (p=0,009) BY'den çıkışta etkili kötü prognostik faktörler olarak belirlenmiştir.Multiple myelomda böbrek yetmezliği gelişiminde hiperürisemi, NSAI kullanımı ve kontrast madde maruziyeti etkilidir. Böbrek yetmezliğinden çıkışa etkili prognostik faktörlere tanı anında tespit edilen patolojik renal USG bulguları ve HT varlığı eklenenbilir.
Behçet hastalığında serum IL-33 düzeyi ve IL-33 gen polimorfizmleri
Tekrarlayıcı mukokutanöz, oküler, kas-iskelet, gastrointestinal ve santral sinir sistem tutulumları ile karakterize, inflamatuar bir hastalık olan Behçet hastalığı (BH), ülkemizin de içinde bulunduğu bazı coğrafik alanlarda sık görülmektedir. Etiyopatogenezi tam olarak aydınlatılamamış olsa da immün aktivasyon, IL-1ß düzeyinde artış ve IL-1 gen polimorfizmleri ile hastalık arasındaki ilişkiler ortaya konulmuştur. IL-33, IL-1 ailesinden bir sitokindir. Romatoid artrit ve ülseratif kolit gibi inflamatuar hastalıklarda, IL-33 mRNA ekspresyonunun arttığı ve IL-33 gen polimorfizmlerinin alerjik rinit ve Alzheimer hastalığı gelişme risklerini etkiledikleri gösterilmiştir.Bu çalışmanın amacı, serum IL-33 düzeyi ve IL-33 gen polimorfizmlerinden rs1929992 (6.251.588 T>C) ve rs7044343 (6.254.208 C>T)'ün BH etiyopatogenezindeki olasılı rolünü araştırmaktır.Çalışmaya, 18 yaş ve üzeri BH tanılı 143 hasta ve 158 sağlıklı kontrol (SK) alındı. Serum IL-33 düzeyleri, ELISA yöntemi ile ölçüldü. IL-33 gen polimorfizmleri, real-time PCR ile çalışıldı.Behçet hastalığı grubu ile SK grubu arasında, serum IL-33 düzeyi ve çalışılmış olan IL-33 gen polimorfizmleri açısından anlamlı bir farklılık yoktu. Ancak, serum IL-33 düzeyi aktif BH grubunda inaktif BH grubundan düşüktü.Behçet hastalığı öncelikle Th1 aracılı bir hastalık, IL-33 ise Th2 tipi bir sitokindir. Serum IL-33 düzeyinin inaktif BH grubunda aktif BH grubundan yüksek bulunması, IL-33'ün BH patogenezinde rol alıyor olabileceğini düşündürmektedir. Fakat, çalışılmış olan IL-33 gen polimorfizmleri BH için risk faktörü oluşturmamaktadır.Anahtar Kelimeler: Behçet hastalığı, IL-33, IL-33 gen polimorfizmleri
Nonalkolik steatohepatit patogenezi
Nonalkolik Steatohepatit kronik hepatitin bir formudur, toplumda oldukça sık görülür ve siroza ilerleyebilir. Patogenezinin multifaktöriyel olduğu düşünülmektedir ve sorumlu tutulan olası faktörler; insülin direnci, oksidatif stres, lipid peroksidasyonu, endotoksinler ve sitokinlerdir. NASH patogenezine yönelik az sayıda çalışma vardır ve henüz bu konu açıklık kazanmamıştır. Kanıtlanmış kesin bir tedavi yaklaşımınm olmaması ve patogenezde gizli kalmış noktaların aydınlatılması amaçlanarak çalışmamızda NASH patogenezinde; TNF-a, TGF-P, IL-6, IL-8, MDA, NO ve Bcl-2 ve Bax ekspresyonunun önemi araştırıldı. Çalışma 92 hastada yürütüldü ve hasta grubunu biyopsi ile NASH tanısı alan 57 hasta, kontrol grubunu ise biyopsi ile hepatosteatoz saptanan 13 hasta ve USG ile hepatosteatoz saptanan 22 hasta oluşturdu. Sonuçta; üç grup arasında TNF-a, TGF-P, IL-6, NO ve Bcl-2 ve Bax ekspresyonu açısından anlamlı bir farklılık saptanmadı (p>0.05). NASH grubunda, IL-8 ve MDA düzeyi, hepatosteatoz gruplarına kıyasla daha yüksek bulundu (p<0.05). Sonuç olarak çalışmamızda; NASH hasta grubunda hepatosteatoz gruplarına kıyasla inflamasyonun göstergesi olarak IL-8, lipid peroksidasyonunun göstergesi olarak da MDA düzeyi yüksek bulunmuştur. Literatürde ilk kez bir inflamasyon markın olan IL-8, NASH hastalarında yüksek bulunmuştur. Bu NASH patogenezinde inflamasyonun önemini ortaya koymakla birlikte tedavide yeni umutlanda beraberinde getirmektedir.
Obez bireylerde antropometrik ve metabolik parametrelerin C-Reaktif Protein/Albümin oranı ile ilişkisinin değerlendirilmesi
Giriş: Dünya Sağlık Örgütü'nün 21. yüzyılın en önemli sağlık sorunu olarak bildirdiği ve dünyada önlenebilir ölüm nedenlerinde ikinci sırada yer alan obezite, düşük dereceli kronik inflamatuvar bir durumdur. C-Reaktif Protein /Albümin oranı (CAR) inflamasyona duyarlı güncel bir belirteçtir. Çalışmamızda obez bireylerin antropometrik ve metabolik parametrelerinin CAR düzeyi ile ilişkisini değerlendirmeyi amaçladık. Materyal-metod: Çalışmamıza BMI>30 olan obez bireyler ve BMI<30 olan non-obez 18-75 yaş arası bireyler dahil edildi. Romatolojik hastalık, aktif enfeksiyonu olan, son 3 ay içinde geçirilmiş cerrahi operasyon öyküsü, son 3 aydır steroid tedavisi alanlar, malignitesi olanlar, gebeler, kronik karaciğer hastalığı, evre 3-4 kalp yetmezliği, evre 4-5 kronik böbrek hastalığı olanlar çalışmaya dahil edilmedi. Çalışma hastalarının vital bulguları, antropometrik ölçümleri ve laboratuvar değerleri kaydedildi. Gruplar arası bu parametreler ve CAR değeri istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmaya obez grupta 36 kadın, 14 erkek, obez olmayan grupta 28 kadın, 22 erkek olmak üzere toplam 100 kişi alındı. Obez grubun yaş ortalaması 51,5 (18-74) yıl, obez olmayanların 29,5 (21-68) yıl idi. Laboratuvar değerlerinden CRP, HbA1C, insülin, glukoz, ürik asit, ALT, ALP, GGT, trigliserid obezite grubunda obez olmayan gruba göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek saptandı (tümünde p<0.001). CAR ile yaş, VKI, bel çevresi, kalça çevresi, vücut yağ oranı arasında pozitif yönde korelasyon saptandı. CAR değerindeki her 1 birimlik artışın obezite riskini 5.9 kat artırdığı saptandı (p<0.001, OR:5.9, %95 GA: 3.68-7.98). ROC eğrisi analizi ile CAR değerinin 0.74'ün üzerinde obeziteyi göstermedeki özgüllüğü %70 ve duyarlılığı %72 olarak belirlendi (p<0.001, AUC:0.74, %95 G.A.: 0.64-0.83). Sonuç: CAR'ın obezite tanısında ve obez bireylerde metabolik komplikasyonların öngörülmesinde kullanılabilecek basit ve güvenilir bir parametre olduğunu düşünmekteyiz.
Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Gastroenteroloji Bölümünde kronik hepatit B hastalarında tenofovir ve entekavirin renal fonksiyonlar üzerine uzun dönem yan etkileri
Giriş ve amaç: Hepatit B virusu (HBV) dünya genelinde karaciğer ilişkili morbidite ve mor-talitenin önde gelen sebebidir. Hepatit B virusunun orta derecede endemik olduğu ülkemizde kronik hepatit B (KHB) önemli bir sağlık sorunudur. KHB tedavisinde yüksek etkili ve yüksek direnç bariyerine sahip entekavir (ETV) ve tenafovir disoproksil (TDV) gibi nükleoz(t)id analogları (NAs) kullanılmaktadır. Nükleotid analaogları (tenofovir ve adefovir) uzun dönem kullanımında nefrotoksisite ile ilişkili olabilmektedir. Çalışmadaki amacımız kendi kohortumuzda bulunan hastalarda uzun dönem TDV kullanımının böbrek fonksiyonu üzerindeki etkisini araştırmaktadır. Metod: Ocak 2011-Şubat 2016 yılları arasında Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Gastroenteroloji kliniğine başvurmuş, KHB tanısıyla TDV başlanan 194 ve ETV başlanan 100 olmak üzere toplam 294 hasta çalışmaya dahil edildi. Tıbbi kayıtlarda yer alan yaş, cinsiyet, hepatit serolojisi, viral replikasyon, biyokimyasal parametreler, görüntüleme tetkikleri ve patoloji raporlarının sonuçlarından yararlanıldı. Glomeruler filtrasyon hızı MDRD (The Modification of Diet in Renal Disease) yöntemi aracılığıyla hesaplandı. Hastalar, tedavi başlangıcındaki ve takip sonundaki böbrek fonksiyon testleri kullanılarak nefrotoksisite açısından değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 32±11 yıl olan 195'i erkek toplam 294 hasta alındı. Hastaların 194'ü TDV, 100'ü ETV grubunda yer almaktaydı. Gruplar karşılaştırıldığında yaş ve cinsiyet bakımından anlamlı bir fark yoktu. Grupların başlangıç ALT, AST, GGT, ALP, Total bilirubin, total protein, albümin değerleri, üre, kreatinin, GFR, viral yükleri (HBV DNA), HAİ skorları, fibrozis skorları arasında fark yoktu. Hastaların ortalama takip süreleri 66±18 ay idi. Tenofovir kullanan hastaların tedavi sonrası son takip kreatinin ve GFR değerleri sırasıyla 0,81±0,01 g/dl ve 102,94+19,78ml/dk olarak tespit edildi. Entekavir kullanan hastaların ise tedavi sonrası son kreatinin ve GFR değerleri sırasıyla 0,81±0,013 g/dl ve 104,65±19,05 ml/dk olarak tespit edildi. Grupların takip sonu kreatinin, kreatinin değişim oranlarıkarşılaştırıldığında anlamlı fark saptanmadı. Hiçbir hastada kreatinin ve GFR, tedavi dozunda düzenleme veya ilaç değişikliği gerektirecek değerlere ulaşmamıştı. Sonuç:Bu çalışmada her iki ilacın kullanımının başlangıç renal fonksiyonları normal sınırlar içinde olan, komorbiditesi olmayan KHB hastalarında klinik öneme sahip olmayan GFR azalmasına yol açtığını gösterdik. Bu hastalarda renal açıdan kullanımı güvenli olsa da TDV başlanan, özellikle komorbiditeye sahip KHB'li hastalarda böbrek fonksiyon testlerinin düzenli takibi gerekir. Anahtar kelimeler: Entekavir, Tenofovir, GFR, Kronik Hepatit B, Böbrek fonksiyon testleri, Glomerüler filtrasyon hızı
Lösemi tedavisi sırasında görülen hepatik komplikasyonların gelişiminde etkili olan risk faktörleri
Giriş ve amaç: Lösemi tedavisi sırasında gelişen akut hepatik kemoterapinin uygulanmasını, hastanın performans statusunu ve yaşam süresini etkileyen önemli bir komplikasyondur. Çalışmamızın amacı kliniğimizde lösemi tanısıyla tedavi edilen hastaların tedavisi sırasında gelişen akut hepatit sıklığını saptamak ve gelişiminde etkili olabilen risk faktörlerini belirlemektir. Materyal ve metot: Çalışmamıza 2008-2013 tarihleri arasında hastanemiz Hematoloji kliniğinde lösemi tanısıyla tedavi edilen hastalar alındı. Hastaların kliniğe yatışından kemoterapi protokolünün bitimine kadar olan verileri retrospektif olarak kaydedildi. Hastaların demografik özellikleri, asıl tanısı, tedavi öncesi ve tedavi sırasındaki karaciğer fonksiyon testleri, hepatit markerleri, uygulanan tedavi şemaları, verilen kan ürünlerinin miktarı, alınan kültürlerin sonuçları ve tedavi sırasında gelişen komplikasyonlar kaydedildi. Kemoterapi sırasında ve/veya sonrasında ALT ve/veya AST düzeyleri kemoterapi öncesine göre iki kat veya daha fazla artış gösteren hasta grubu akut hepatit olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 45.2 olan toplam 125 (62 erkek) lösemi hastası alındı. Hastaların 63?ü (%50.4) akut myeloblastik lösemi, 17?si (%13.6) akut lenfoblastik lösemi, 21?i (%16.8) kronik myelositer lösemi ve 24?ü (%19.2) kronik lenfositer lösemi tanılarını almıştı. Yetmiş üç (%58.4) hastada tedaviye bağlı akut hepatit gelişmişti. Akut lösemi tanısı olan 80 hastanın 56 (%70)?sında akut hepatit geliştiği halde, kronik lösemili 45 hastanın 17 (%37.7)?sinde akut hepatit gelişti. Kronik lösemiye göre akut lösemililerde anlamlı olarak akut hepatit daha sık gelişmişti (p=0.001). Tedavi öncesi HBsAg?i pozitif olan 8 vakanın tamamında akut hepatit gelişti. Akut hepatit gelişimi ile cinsiyet arasında ilişki saptanmadığı halde, akut hepatit gelişenlerin ortalama yaşı akut hepatit gelişmeyenlere göre anlamlı olarak daha küçüktü (42,11±17,9 vs. 49,9±19 yıl; p=0.021). Akut hepatit gelişen hastaların aldığı eritrosit süspansiyonu ve trombosit miktarı akut hepatit gelişmeyenlere göre anlamlı olarak daha fazlaydı (sıra ile 9,3±7,7 vs 5,6±7,4 ünite; p=0.008, 8,2±8,6 vs 4,8±7,6 ünite; p=0.027). Hastaların takibi süresince akut hepatit gelişen ve gelişmeyenlerin mortalitesi bakımından anlamlı fark saptanmadı (% 30,1 vs.%17,3; p=0.141). Akut hepatit gelişen hastalarda gelişmeyenlere göre kan kültüründe anlamlı derecede daha fazla üreme saptandı (%46,2 vs 24,2; p=0.048). Sonuç: Lösemi hastalarında tedavi sırasında akut hepatit gelişimi ile düşük yaş, akut lösemi varlığı, HBsAg pozitifliği, alınan kan ürünleri miktarı ve kan kültürlerinde üreme olması arasında ilişki olmakla beraber, lamivudin tedavisi alanlarda akut hepatit gelişiminin mortalite üzerine önemli bir etkisinin olmadığı görülmektedir. Anahtar kelimeler: Akut hepatit, Lösemi.
Yüksek riskli evre II kolon kanseri hastalarında kemoterapinin etkinliğinin retrospektif olarak araştırılması
Evre II kolon kanseri hastalarında adjuvan kemoterapinin rutin kullanımı önerilmemektedir. Yüksek riskli hastalarda (T4 tümör, az diferansiye histoloji, müsinöz komponent varlığı, lenfovasküler invazyon, perinöral invazyon, barsak obstrüksiyonu veya perforasyonu ile prezantasyon, yakın ya da pozitif cerrahi sınır, yetersiz lenf nodu diseksiyonu ve yüksek preoperatif CEA düzeyi) uygulanacak adjuvan kemoterapinin uygun bir yaklaşım olduğu bildirilmiştir. Ancak bu konu halen tartışmalı ve netlik kazanmamış olup ileri çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır. Biz bu çalışmada evre II kolon kanserli hastalarda, tanımlanmış risk faktörlerinin sağ kalım üzerine etkilerini araştırdık. Çalışmaya Ocak 2006 ile Aralık 2011 tarihleri arasında Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbi Onkoloji Polikliniğine başvuran 79 evre II kolon kanseri hastası dahil edildi. Çalışmada, hastalara kemoterapi verilmesinde yüksek risk faktörleri olarak tanımlanan durumların öncelikle dikkate alınmış olduğu gözlendi. Ancak bazı hastalarda komorbid hastalıklar, ek maligniteler, yaş, hasta tercihlerinin ön planda tutulduğu gözlendi. Evre II kolon kanserli hastaların 5 yıllık sağ kalım oranları kemoterapi alan ve almayan grupta sırasıyla % 82,8 ± 6,4 ve %79,3 ±6,1 idi ve istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. Risk faktörüne sahip olan hastalardan; kemoterapi alanlar, almayanlarla sağ kalım açısından karşılaştırıldı. Bu değerlendirmeye göre, risk faktörü olup kemoterapi alan hastaların 5 yıllık genel sağ kalım oranı, almayanlara göre daha yüksek olup %84,2±9,2 idi. Risk faktörü olup kemoterapi almayan hastaların genel sağ kalım oranı %52,1±13,7 idi. 2 grup arasında genel sağ kalım açısından anlamlı fark mevcuttu (p=0,014). En az 1 risk faktörü olup kemoterapi alan 30 hasta ve herhangi bir risk tespit edilmeyip kemoterapi verilmeyen 29 hastanın değerlendirildiği 2 grup arasındaki karşılaştırmada, sağ kalım açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. 5 yıllık sağ kalım oranları açısından değerlendirildiğinde herhangi bir yüksek risk faktörü olmayıp kemoterapi almayan hastaların sağ kalım oranı % 92,9 ±6,9 iken en az 1 risk faktörü olup kemoterapi alanların sağ kalım oranı %84,2± 9,2 idi. Risk faktörlerinin 7?sinden hangilerinin sağ kalım üzerine nasıl etki ettiği incelendiğinde, iyi veya orta diferansiye histolojik grada sahip olan hastalarda prognoz, kötü diferansiye histolojik grada veya müsinöz komponent içeren patolojiye sahip hastalara göre daha iyiydi (p=0,01). T3 ile T4 tümör boyutuna sahip hastaların sağ kalım sürelerinin kıyaslanmasında, T3 lehine anlamlı fark bulundu (p=0,012). Sonuç olarak evre II kolon kanserli ve risk faktörü saptanmış hastalarda verilen adjuvan kemoterapinin sağ kalım üzerine olumlu etkisi bulunabileceği düşünülmüştür.
Karaciğer sirozu tanılı hastaların etiyolojik ve demografik özelliklerinin retrospektif değerlendirilmesi
Amaç: Karaciğer sirozu; karaciğer parankiminin bozulması ve rejeneratif nodüllerin oluşumu ile karakterize, kronik ve ilerleyici bir hastalıktır. İleri evrelerinde genellikle irreversibl olarak kabul edilir ve tek tedavi seçeneği karaciğer naklidir. Çeşitli komplikasyonlarla seyreden, tüm dünyada ciddi mortalite ve morbidite ile ilişkili bir hastalıktır. Çalışmamızda Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Gastroenteroloji kliniğine başvuran karaciğer sirozu tanılı hastaların demografik, etiyolojik özellikleri, komorbid hastalıkları ve komplikasyon gelişimlerinin değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: 1 Ocak 2010- 31 Aralık 2020 tarihleri arasında Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Gastroenteroloji kliniği ve polikliniğine başvuran karaciğer sirozu tanılı hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastaların demografik özellikleri, etiyolojik etkenleri, komorbid hastalıkları, tanı anı ve takiplerinde gelişen komplikasyonları, başvuru anında uluslararası prognostik skorlamalara göre hastalık evreleri retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 61,91 (18-93, ± 13,04) olarak tespit edildi. Dahil edilen hastalardan 444'ü (%36,9) kadın, 757'si (%63,1) erkekti. Etiyolojik olarak yapılan incelemede 866 hastada siroz etkeni tespit edilebilirken, tetkik edilen ve etken tespit edilemeyen 136 hasta kriptojenik siroz olarak kabul edildi. Siroz tanılı hastalardan tetkik veya veri yetersizliği nedeniyle 199 hastada (%16,6) etiyoloji belirlenemedi. Etiyolojik açıdan tetkik edilen 1002 hastanın dağılımına bakıldığında hastaların 327'sinde HBV (%32,6) , 224'ünde HCV (%22,4), 86'sında NASH (%8,6), 78'inde alkol (%7,8), 46'sında otoimmünite (%4,6) etken olarak tespit edildi. Siroz hastalarının 598'inde (%49,8) evresi fark etmeksizin asit saptanırken, asitli hastaların 117'sinde (%19,5) spontan bakteriyel peritonit gelişimi tespit edildi. 168 hastada (%14) en az bir kez özofagus varis kanaması mevcutken, 278 (%23,1) hastada hepatik ensefalopati, 43 hastada (%3,6) hepatorenal sendrom öyküsü mevcuttu. Karaciğer sirozu tanılı hastaların 351'inde (%29,2) tanı anında veya takipleri sırasında hepatosellüler kanser gelişimi tespit edildi. Sonuç: Tarama, düzenli aşılama ve uygun zamanda antiviral tedavi ile viral hepatitlere bağlı siroz insidansında azalma beklense de ülkemizde yapılan diğer çalışmalara benzer şekilde en sık siroz etkeni viral hepatitlerdi. Kronik HBV enfeksiyonu %32,6 ile sirozun en sık nedeni olarak saptandı. Dünya genelinde özellikle gelişmiş ülkelerde siroz etiyolojisinde oranı gittikçe yükselen non-alkolik yağlı karaciğer hastalığına bağlı siroz 86 hastada etken olarak saptandı. Ayrıca kriptojenik siroz olarak değerlendirilen ve etiyolojik verisi yetersiz olan hastalarda önemli oranlarda Diyabetes Mellitus ve metabolik anormallikler mevcuttu. Anahtar Kelimeler: Siroz, etiyoloji, viral hepatit, NASH, komplikasyon
Gastrointestinal kanamayla taburcu olan hastalarda anemi prevelansı ve klinik yaklaşım
Amaç: Akut gastrointestinal sistem kanamaları sıktır. Bu hastaların taburculukları sırasında anemi sıklıkla gözlenmektedir. Bu hastaların hem taburculuk sonrası izlemi hem de anemi tedavilerine yönelik çalışmalar kısıtlıdır ve bu konu ile ilgili kılavuzlar bulunmamaktadır. Bu çalışmada A-GİS kanaması geçiren hastalarda taburcu olurken ve takip eden 3 aylık süreçte anemi prevalansı ve anemiye yaklaşım değerlendirilmiştir. Hastalar ve Yöntem: Hastanemize Ocak 2015 – Mayıs 2016 tarihleri arasında A-GİS kanamasıyla yatan 197 hasta retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Taburculuk sırasında anemi WHO kriterlerine göre hemoglobin değerinin erkeklerde 13 g/dL, kadınlarda ise 12 g/dL'nin altında olması olarak kabul edilmiştir. Bulgular: A-GİS kanama nedeniyle hastaneye yatan hastaların 129'na üst GİS endoskopi, 3'üne enteroskopi, 45'ine alt GİS endoskopi, 8'ine üst ve alt GİS endoskopi, 2'sine üst, orta ve alt GİS endoskopi uygulanmış, 10 hastaya işlem uygulanamamıştır. Hastaların 69'una endoskopik terapötik girişim yapılmıştır. Hastaların hastanede kalış süresi; 9.66±13.84 gün iken, yatış sırasında hastaların %67'ne, ortalama 3.5±5.89 ünite eritrosit süspansiyonu transfüze edilmiştir. Hastaların taburculuk sırasındaki ortalama Hb değeri 9.85±1.67 g/dL'dır. Hastaların %92.4'de (K %91.1, E %93.2, üst GİS kanama %93.9, orta GİS kanama %100, alt GİS kanama %86.8) taburculuk sırasında anemi saptanmıştır. Anemi saptanan hastaların %9.7'sine taburculuk sırasında demir tedavisi reçete edilmiştir. 197 hastanın %33 kadarı taburculuk sonrası ilk üç ay içerisinde tekrar değerlendirilmiş ve bunların da %80'inde halen aneminin devam ettiği saptanmıştır. Sonuç: A-GİS kanamalı hastalar taburcu edilirken anemi oranı yüksektir. Çoğu hasta anemiye yönelik bir reçete almadan taburcu olmaktadır. İzlemde kontrol başvuruları yetersiz olup, hastalarda anemi devam etmektedir. Bu konuda uygulanacak tedavi ve takibin nasıl olması gerektiğiyle ilgili daha geniş sayılı hasta çalışmalarına ve bu konuda görüş birliğinin sağlandığı kılavuzlara ihtiyaç vardır.
Primer ve metastatik meme kanserinde hormon reseptör ve her2 ekspresyonu
Hormon reseptörlerinin (ER / PR) ve Her2-Neu'un değerlendirilmesi hormonal ve anti-Her2 tedavileri için önemlidir. Parametreler genellikle primer tümörlerde tahmin edilir ve metastatik lezyonların yeniden değerlendirilmesinin takip sırasında etkili olup olmayacağı belirsizdir. Yöntemler: Bu çalışmanın temel amacı meme kanseri hastalarının primer ve metastatik dokularındaki Her2 ve HR (ER / PR) durumlarını karşılaştırmaktı. 1995-2010 yılları arasında Başkent Üniversitesi Hastanesi'nde takip edilen primer tümörden elde edilen biyopsi örneklerinde HR ve Her2 ekspresyonu ve bunların metastatik lezyonları analiz edildi. Bulgular: 44 hastanın% 29.5'i primer bölgede Her2 (+),% 54.5 ER (+) ve% 45.4 PR (+) bulundu. Metastatik bölgeler eksize edildi veya biyopsi yapıldı: Kemik% 31.8 (14/44), karaciğer% 27.3 (12/44), cilt% 25 (11/44), akciğer% 9.1 (4/44), beyin% 4.5 (% 2 44), kemik iliği 4.5 (2/44), yumurtalıklar% 4.5 (2/44), mide, abdominal LAP ve pelvik kitle% 2.3 (3/44). Metastatik bölgelerde ER durumunun pozitifleşme oranı% 4.5 (2/44), primer tümörlerde pozitif olduğunda negatifleşme oranı% 20.5 olarak tespit edildi. Primer dokuda negatif olmakla birlikte metastatik bölgelerde PR durumunun pozitifleşme oranı% 13.6 (6/44); primer tümörde pozitif olan metastatik lezyonlarda negatifleşme oranı% 27.3 (12/44) idi. Primer dokuda negatif iken Metastatik lezyonlarda Her2 ekspresyonunun pozitifleşme oranı% 4.5 idi (2/44); primer tümörde negatif iken negatifleşme oranı% 13.6 (6/44) olarak tespit edildi. İzlenen hastaların hormon reseptör durumu ve Her2 ekspresyonu değerlendirildiğinde 44 hastanın 23'ünde reseptör varyasyonu saptandı. Sonuç: Çalışmamız meme kanserinin biyolojik özelliklerinin primer tümörler ve asenkronize metastatik lezyonlar arasında değişebileceğini doğrulamaktadır. Primer doku ve metastatik bölgelerde Her2 veya HR durumunun uyumsuzluğunu daha iyi tanımlamak için ileri prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.
Teropötik plazmaferez tedavisi uygulanan nöroloji hasta verilerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi
Terapötik plazmaferez işlemi (TPE) bilindiği gibi bir çok nörolojik hastalıkta başarı ile kullanılmaktadır. Bizim merkezimizde de uzun zamandır birçok dahili hastalığın yanı sıra nörolojik endikasyonlarla da TPD yapılmaktadır. Bu çalışmamızda DEÜ Tip Fakültesi Hastanesi Kan Merkezi Aferez Biriminde ocak 2010-aralık 2014 tarihleri arasında plazmaferez uygulanan hasta verileri incelendi. Toplam 775 seans, 115 epizot ve 105 hasta verisi değerlendirildi. Ortalama yaş 49.8 idi. Hastaların 95 tanesi Nöroloji Servisinde ve 11 tanesi ise Dahiliye Yoğun Bakım Ünitesinde takip ediliyordu. 49 hasta ile en sık plazmaferez endikasyonu Myastenia Gravis için konulmuştu veMG'i 21 hasta ile MS takip ediyordu. İşlemde replasman sıvısı olarak TDP kullanılan seanslarda çok az hipotansiyon geliştiği görüldü (hipotansiyon gelişen 28 seansın 2 tanesinde TDP kullanılmıştı). Diğer komplikasyonlar değerlendirildiğinde replasman sıvıları arasında farklılık yoktu. Plazmaferez cihazları değerlendirildiğinde 92.6 dk. ile Comtek marka cihazla yapılan işlemlerin istatistiksel olarak anlamlı şekilde işlem sürelerinin daha kısa olduğu görüldü (p<0.001). Nörolojik hastalıklarda TPD, deneyimli ellerde yüksek klinik yanıt oranlarının olduğu güvenli bir işlem olarak görülmektedir. Anahtar kelimeler: Terapötikplazmaferez, nörolojik hastalıklar, komplikasyon.
İç hastalıkları kliniklerinde teropötik plazmaferez tedavisi uygulanan hasta verilerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi
Terapötik plazmaferez (TPD) işlemi bilindiği gibi bir çok dahili hastalıkta başarı ile kullanılmaktadır. Bizim merkezimizde de uzun zamandır birçok dahili endikasyonlarla TPD yapılmaktadır. Bu çalışmamızda DEÜ Tip Fakültesi Hastanesi kan merkezi aferez biriminde ocak 2010-aralık 2014 tarihleri arasında plazmaferez uygulanan hasta verileri incelendi. Toplam 1048 seans 105 hasta verisi incelendi. En fazla işleme alınan hasta grubu 49 hasta ile nefroloji kliniğindendi. Bunu 21 hasta ile hematoloji kliniği izlemekteydi. Nefroloji kliniğinden alınan hastaların çoğunluğunu akut rejeksiyon tanılı hastalar, hematoloji kliniğinden alınan hastaların çoğunluğu ise TTP tanılı hastalardı. İşlemler incelendiğinde tüm seansların sonucunda en iyi yanıt alınan hastalık TTP idi. Bunu akut rejeksiyon , multiple myelom, vaskülitler , hiperlipidemi izlemekteydi. İşlemlerin 920 si olmak üzere çoğunluğu TDP ile yapılmıştı. Astec, Comtec, Optia olmak üzere üç farklı plazmaferez cihazı kullanılmış olup bunlardan 63 hastada olmak üzere en çok Comtec kullanılmıştı ve en iyi yanıt, en kısa süre, en az komplikasyon, en az değişen plazma hacmine sahip olan Comtec cihazı idi.
Koroner ateroskleroz varlığı ve derecesi ile parathormon düzeyi arasındaki ilişki
PTH kemik ve mineral metabolizmasının majör düzenleyicisidir. Bunun dışında PTH'nun diğer dokular üzerindeki etkileri de araştırılmaktadır. Artmış PTH düzeylerinin primer ve sekonder hiperparatiroidi hastalarında kalp ve damar sistemi üzerindeki olumsuz etkileri olduğu düşünülmektedir. Çalışmamızda daha önceden bilinen koroner arter hastalığı bulunmayan göğüs ağrısı nedeniyle kardiyoloji polikliniğine başvuran ve koroner anjiografi kararı alanınan hastaların PTH düzeyleri ile koroner arter hastalığı arasında ilişki olup olmadığı araştırılmıştır. Çalışmamıza 42'si erkek, 35'i kadın olmak üzere toplam 77 hasta alındı. Hastalardan kalsiyum ve PTH metabolizmasını etkileyecek ilaç ve hastalıkları olanlar dışlandı. Kardiyoloji polikliniğine başvuru esnasında ölçülen lipid profili ve diğer metabolik parametreleri kaydedildi. Koroner anjiografi işleminden 1 saat önce 8 saatlik açlığı takiben alınan kandan kalsiyum, fosfor, intakt PTH, albümin ve 25-OH D vitamini düzeyleri çalışıldı. Hastaların anjiografi görüntülerinde koroner ateroskleroz varlığı ve derecesini değerlendirmek amacıyla Gensini skoru kullanıldı. Bu parametreleri SPSS 13.0 kullanılarak değerlendirildi. Hastaların tüm risk faktörleri birlikte değerlendirildiğinde koroner arter hastalığı varlığı ve derecesi ile PTH ve 25-OH D vitamini düzeyi arasında bir ilişki saptanmadı. Ayrıca Gensini skoruna göre tertile ayrıldığında gruplar arasında fark saptanmadı. Çalışmaya alınan hastaların çoğunun Gensini skorunun düşük olması bu çalışma için bir sınırlama oluşturmaktadır. Her ne kadar çalışmamızda kesitsel bakılan PTH ve 25-OH D vitamini düzeyleri ile koroner ateroskleroz varlığı ve derecesi arasında bir ilişki saptanmamış olsa da, bu ilişkinin kesin olarak olmadığı anlamını vermeyebilir. Ateroskleroz sürecini dinamik olarak değerlendiren çalışmalar bu açıdan faydalı olabilir Anahtar kelimeler: PTH, koroner arter hastalığı, koroner ateroskleroz, D vitamini, Gensini skoru
Ötiroid multinodüler guatr olgularında levotiroksin tedavisi ve tedavi süresinin tiroid ve nodül çapları üzerine etkisi
İlk başvuru bulgusu metastaz olan hastaların malignite tanısı ve klinik özellikleri
GİRİŞ VE AMAÇ: Kanser metastazı kanserin ölümcüllüğünün başlıca nedenlerinden biridir. Henüz malignite tanısı olmayıp ilk başvuru bulgusu metastaz olan hastalarda primer malignite tanısının koyulması çoğu zaman zor olabilmekte ve kanser tedavisinin başlaması gecikebilmektedir. Bu çalışmanın amacı metastaz bulgusu ile yatırılan hastaların klinik verileri ve patolojik tanılarının incelenerek primer malignite tanısı için anlamlı özelliklerin ve olası öngördürücü parametrelerin belirlenmesidir. YÖNTEM: Retrospektif yapılan bu çalışmaya bilenen malignite tanısı olmayıp metastaz bulgusu ile Sakarya Üniversitesi Eğitim Araştırma Hastanesi İç Hastalıkları Kliniği'ne 1 Haziran 2020 ile 31 Ekim 2023 tarihleri arasında yatırılarak takip edilen 280 hasta alındı. Veriler hastane bilgisayar sistemi kayıtları incelenerek elde edilmiştir. Hastalara ait başvuru semptom ve bulguları, klinik durumları, ek hastalıkları, laboratuvar parametreleri, görüntüleme bulguları ve sonunda konulan primer malignite tanı verileri kaydedilerek analiz edildi. BULGULAR: Çalışmamızdaki hastaların 112'si (%40) kadın, 168'i (%60) erkek idi. En yüksek oranda tanı koyulan maligniteler akciğer kanseri (64 hasta), mide kanseri (39 hasta), kolorektal kanser (37 hasta) ve pankreas kanseri (37 hasta) olarak bulundu. En sık görülen maligniteler diğer maligniteler ile kıyas edildiğinde akciğer kanserini öngördürücü anlamlı parametreler sigara kullanımı, hemoglobin değeri, nefes darlığı olması, beyin metastazı olması ve diyabet olmaması olarak bulundu (p<0,05). Mide kanserini öngördürücü anlamlı parametreler hemoglobin düşüklüğü, MCV düşüklüğü, albümin düşüklüğü, sodyum değeri ve kilo kaybı olması olarak saptandı (p<0,05). Kolorektal kanseri öngördürücü anlamlı parametreler MCV değeri, karaciğer metastazı olması ve gastrointestinal sistem kanaması olması olarak bulundu (p<0,05). SONUÇ: Metastaz bulgusu olan hastalarda akciğer kanseri tanısını öngördüren parametreler sigara kullanımı, hemoglobin değeri, nefes darlığı olması, beyin metastazı olması ve diyabet olmamasıdır. Hemoglobin düşüklüğü, MCV düşüklüğü, albümin düşüklüğü ve kilo kaybı olması ise mide kanseri tanısını öngördürmektedir. Karaciğer metastazı ve gastrointestinal sistem kanaması olan hastalarda kolorektal kanser düşünülmelidir.
Prognostik nütrisyonel indeks ile tip 2 diyabet regülasyonu ve diyabetin mikrovasküler komplikasyonları arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi
Amaç: Tip 2 Diyabetes Mellitus (T2DM), tüm dünyada sıklığı giderek artan ve küresel bir sorun haline gelen düşük dereceli kronik inflamatuvar sistemik bir hastalıktır. Çalışmamızda hem beslenme hem de inflamasyonu değerlendiren güncel bir biyobelirteç olan prognostik nütrisyonel index (PNI) in tip 2 DM hastalarında diyabetik regülasyona ve diyabetin mikrovasküler komplikasyonlarına olan etkisini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza kliniğimize Temmuz 2023 ile Mart 2024 arasında çalışmaya katılmayı kabul eden 18-75 yaş arasındaki T2DM tanılı hastalar ve kontrol grubu olarak da sağlıklı kontroller dâhil edilmiştir. Katılımcıların demografik özellikleri, diyabetik mikrovasküler komplikasyon varlığı ve laboratuvar verileri kaydedildi. PNI değeri, [10 x albümin(gr/dl)] + [0,005 x toplam lenfosit sayısı (mm3)] formülü kullanılarak hesaplandı. Çalışma grubu ve kontrol grubunun klinik ve laboratuvar değerleri karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmamıza 65'i T2DM ve 64'ü kontrol olmak üzere toplam 129 hasta dahil edilmiştir. T2DM grubundaki hastaların diyabet süreleri ortalama 13 yıl (min-max 1-35) idi. Çalışmaya katılanların 76'sı (58.9) erkek ve 53'ü (%41.1) kadın hasta idi. Çalışmaya katılanların T2DM grubunun yaş ortalaması 60 yıldı (min-max 33-75). Kontrol grubunun yaş ortalaması 52.5 yıldı (20-75). Çalışmamızda laboratuvar verilerinden HbA1c, ürik asit, potasyum, glukoz, CRP, albümin, HDL ile PNI arasında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı. PNI ile CRP, glukoz ve HbA1c arasında negatif korelasyon gözlendi. PNI ile albümin arasında pozitif korelasyon saptandı. ROC eğrisi analizine göre PNI 56.6 'nın altındaki değerlerinde %60.9 sensitivite ve %66.2 spesifite ile diyabeti göstermede anlamlı saptanmıştır. Regresyon analizinde PNI'nın her 1 birim azalmasında diyabetes mellitus gelişme riskinde 1.48 kat artış olduğu görüldü. Sonuç: Çalışmamızın sonuçlarını değerlendirdiğimizde PNI ile T2DM'nin takibinde diyabetik regülasyonu göstermede kullanılabilecek olan bir parametre olduğunu düşünmekteyiz.
Kolanjit tablosu ile gelen indetermine safra yolu darlığı olan hastaların ayırıcı tanısında safra CQA19-9 ve CEA düzeylerinin prognostik değeri
GİRİŞ VE AMAÇ: Kolanjit, safra yolu enflamasyonu ve enfeksiyonu ile karakterize bir hastalıktır. Biliyer obstruksiyon bulguları ve safrada bakteri artışı ile karakterize bir tablodur. Etyolojisinde koledokolitiazis, benign biliyer darlık, malign biliyer darlık ve primer sklerozan kolanjit gibi hastalıklar yer alır. Tanısında kullanılan klinik bulgular; biliyer sistem hastalığı, ateş ve/ veya titreme, sarılık, sağ üst kadran ağrısı iken laboratuar bulgularında ise lökositoz, C Reaktif Protein (CRP) yüksekliği, anormal transaminaz düzeyleri, görüntüleme bulguları olarak da koledok ve/ veya intrahepatik safra yollarında dilatasyon tespit edilebilir. Biz bu çalışmamızda indetermine safra yolu darlığı kliniği olan kolanjitli hastalarda safradaki karsinembriyonik antijen (CEA) ve karbonhidrat antijen (CA 19-9) düzeylerinin aktif hastalık ve iyileşme dönemindeki düzeylerini değerlendirerek benign-malign etyoloji ayrımında kullanılabilirliğini araştırmayı amaçladık. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmaya SB. Sakarya Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Gastroenteroloji kliniğinde kolanjit tanısı ile yatarak takip edilen 34 hasta dahil edildi. Bu hastalara Endoskopik Retrograd Kolanjiopankreografi (ERCP) yapılarak nazobiliyer drenaj kateteri takılıp uygun şekilde safra örnekleri alınıp safra CEA ve CA 19-9 düzeyi bakıldı. Hastaların ateşsiz geçirilen 48. saat sonunda, var olan nazobiliyer katater yoluyla safradan aynı incelemeler tekrar edildi. Bu düzeylerdeki varsa değişimlerin hastaların dosyalarındaki son tanıları (malign biliyer darlık-benign biliyer darlık) ile olan ilişkisine bakıldı. SONUÇLAR: Çalışmaya 21' i benign, 13' ü malign olmak üzere toplam 34 hasta dahil edildi. Serum CEA değeri ve serum CA 19-9 değeri, tedavi öncesi ve sonrası dönemde, malign grupta benign gruptan anlamlı olarak daha yüksekti (sırasıyla (p=0.004, p=0.007), (p=0.014, p=0.007)). Safra CEA değeri ve safra CA 19-9 değeri, tedavi öncesi ve sonrası dönemde, benign ve malign hasta grubu arasında anlamlı bir farklılık göstermedi (sırasıyla (p=0.651,p=0.313) (p=0.764, p=0.721)). Benign hasta grubunda, tedavi sonrasında, serum CEA değeri ve safra CA 19-9 değeri istatistiksel olarak anlamlı bir değişim göstermezken (sırasıyla p=0.481, p=0.505), safra CEA değeri ve serum CA 19-9 değeri istatistiksel olarak anlamlı bir düşme göstermiştir (sırasıyla p=0.006, p=0.010). Malign hasta grubunda, tedavi sonrasında, serum CEA değeri, safra CEA değeri, serum CA 19-9 değeri, safra CA 19-9 değerleri istatistiksel olarak anlamlı bir değişim göstermemiştir (sırasıyla; p=0.313, p=0.310, p=0.465, p=0.917). Çalışmamızda kolanjitle prezente olan indetermine safra yolu darlığı olan hastalarda özellikle safra CEA düzeyinin seri ölçümünün benign-malign ayırımında değerli olabileceği düşünülmüştür. TARTIŞMA: Safra darlık etyolojisinde ilk ekarte edilmesi gereken kolanjiosellüler kanserlerdir. Bu tanıda, serum ya da safra CEA ve CA 19-9 düzeyleri, sensitivite ve spesifiteleri değişkenlik gösteren belirteçlerdir. Çalışmamız safra CEA ve serum CA 19-9 düzeylerinde saptanan düşmenin safra darlıklarının benign-malign etyoloji ayrımında kullanılabileceğini destekler niteliktedir. ANAHTAR KELİMELER: CEA, CA19-9, kolanjit, safra
Hodgkin dışı lenfoma hastalarında hemoglobin,albumin,lenfosit ve trombosit (HALP) skorunun prognostik önemi
Giriş ve Amaç: Hodgkin dışı lenfomalar (HDL) tüm yaş gruplarında sıklığı artan ve hematolojik maligniteler arasında en sık görülen kanser türüdür. Uluslararası Prognostik İndeks (IPI) ve varyantları, agresif HDL'lerde prognostik değerlendirmede kullanılan skorlama sistemleridir. Yeni ve kolay uygulanan prognostik belirteçler bulmak, kişiye özgü risk belirlemede faydalı olacaktır. Hemoglobin, albumin, lenfosit ve trombosit verileri ile oluşturulan HALP skorunun pek çok kanserde prognostik önemi gösterilmiş olup, bu çalışmada da HDL'da tedavi yanıtı, genel sağkalım (OS) ve olaysız sağkalımı (EFS) üzerindeki etkisinin ölçülmesi hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: 01/01/2015 – 01/12/2022 tarihleri arasında D.E.Ü.T.F. Hematoloji Bilim Dalı'nda takip edilen 356 HDL hastasının geriye dönük demografik, biyokimyasal, patolojik, radyolojik verileri incelendi. HALP skoru hemoglobin (g/L) × albumin (g/L) ×lenfosit (/L) / trombosit (/L) kullanılarak hesaplandı. Bulgular: Medyan izlem süresi 56.5 (2-151) aydı. K/E oranı: 0,89'dı. Olguların % 54,8'ini DBBHL, %16,9'unu FL oluşturuyordu. Tüm HDL olguları ele alındığında OS süresi 113,2 ay , EFS ise 104 aydı.Tüm HDL'larda 60 yaş üstü olgular %.42,4'tü. IPI grupları açısından değerlendirildiğinde, %35,1'i yüksek IPI'ye, %31,7'si orta IPI'ye, %33,1'i düşük IPI skoruna sahipti. 60 yaş üzerindeki hastaların 60 yaş altındaki hastalara göre, erkek hastaların kadınlara göre, ECOG performans 2-3-4 olan hastaların ECOG performans skoru 0-1 olan hastalara göre, LDH düzeyi artmış olan hastaların LDH düzeyi normal olan hastalara göre, Albumin <4,05 olan hastaların Albumin >4,05 olan hastalara göre, CRP >14,5 olan hastaların CRP<14,5 olan hastalara göre ve B2mg >2,85 olan hastaların B2mg<2,85 olan hastalara göre ,IPI skoru yüksek olan hastaların düşük olan hastalara göre, HALP skoru düşük olan hastaların yüksek olan hastalara göre daha kısa OS'ye sahip oldukları belirlendi (88x129,104x118,54x120,102x118,98x125,97x120,83x124,80x132,76x118) (p<0,00 1). HALP skorunun EFS üzerinde de istatistiksel olarak anlamlı etkisi vardı. HALP skoru 15,5'den büyük olan düşük risk grubundaki hastaların EFS'si HALP skoru 15,5'den küçük olan yüksek risk grubundaki hastaların EFS' sinden istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde daha uzun bulundu (111,63) (p<0,001).Histolojik alt gruplarından DBBHL'da da HALP skoru OS ve EFS üzerinde prognostik öneme sahip olarak bulundu. DBBLH alt grubunda HALP skoru 19,5'den küçük olan hastaların büyük olan hastalara göre OS süreleri istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde kısa bulundu (92,125) (p=0,015) (DBBHL olgularında medyan OS 118 aydı).DBBLH alt grubunda EFS süreleri değerlendirildiğinde HALP skoru 19,5'den küçük olan hastaların büyük olan hastalara göre EFS süreleri kısa bulundu (81,122) (p=0,002). Sonuç: HALP skoru kolay uygulanabilen, ucuz, tekrarlanabilen, ve yeni bir prognostik belirteç olarak HDL tanılı hastalarda kullanılmış ve alt tiplerinden bağımsız düşük HALP skoruna sahip hastalarda progresyon/nüks ve mortalite oranının daha yüksek olduğu, EFS ve OS süresinin ise daha kısa olduğu gösterilmiştir. DBBHL alt grubunda da OS ve EFS üzerinde etkindir. Anahtar Kelimeler: Hodgkin dışı lenfoma, HALP skoru, Diffüz büyük B hücreli lenfoma, prognoz
Primer sjögren hastalığının tanılanmasında yapay zeka yönteminin etkinliği
Amaç: Romatolojide yapay zekâ modellemelerinin tıp alanında kullanımına dair kanıtlar giderek artmaktadır. Bu çalışmada parotis ultrasonografi (PUSG) görüntüleri kullanılarak derin öğrenme yöntemiyle çalışan yapay zekâ modellemesinin primer Sjögren sendromundaki (pSS) tanısal performansının araştırılması amaçlanmıştır. Metod: Çalışmaya 2016 ACR-EULAR (Amerika Romatoloji Cemiyeti- Avrupa Romatizma Birliği) pSS sınıflandırma kriterlerini karşılayan 123 pSS hastası ile kontrol grubu olarak 123 yaş ve cinsiyet uyumlu gönüllü dahil edildi. Tüm katılımcıların PUSG taramaları yapıldı. Yapay zekâ derin öğrenme modeli için eğitim grubu 196 gönüllüye (98 pSS hastası ve 98 kontrol) ait 392 görüntü, validasyon grubu 24 gönüllünün (12 pSS hastası ve 12 kontrol) 48 görüntü ve derin öğrenme analizi için 26 gönüllünün (13 pSS hastası ve 13 kontrol) 52 PUSG görüntüsü kullanıldı. Derin öğrenme sisteminin PUSG görüntülerinden pSS tanısı koyma performansı araştırıldı. Bulgular: pSS ve kontrol gruplarının cinsiyet dağılımları (p=1.00) ve yaş ortalamaları (pSS grubu 57.3 ± 11.8 yıl, kontrol grubu 55.1 ± 11.2 yıl) benzerdi (p=0.15). pSS tanılı 123 hastanın ortalama tanı yaşı 50.6 ±11.5 yıldı. pSS hastalarının ve sağlıklı bireylerin PUSG görüntüleri OMERACT kriterlerine göre değerlendirildiğinde sağ ve sol parotis bezlerinin gradeleri uyumluydu. (Sırasıyla Kappa: 0.656 ve Kappa: 0.777). Total OMERACT skoru ≥2'ye göre analiz edildiğinde PUSG'nin pSS hastalarındaki tanısal doğruluk, sensitivitesi, spesifisitesi sırasıyla %87, %82 ve %92 olarak bulundu. Yapay zeka modellemesinin pSS tanısındaki tanısal doğruluk, sensivite, spesifite oranları ise sırasıyla %87, %77 ve %96 olarak saptanmıştır. Sonuç: PUSG görüntüleri baz alınarak programlanan yapay zekâ modellemesinin pSS için yüksek tanısal doğruluğu gösterilmiştir. Yapay zekâ modellemelerinin programları ultrasonografi cihazlarına entegre edilerek görüntüye dayalı bir tanı aracı olarak kullanılabilmesi mümkün olabilir. pSS'de parotis ultrasonografisi bu modellemeler ile tanıda kullanılabilecek bir metod haline dönüştürlebilir.
Tip 1 ve tip 2 diyabetik hastalarda pankreas enzim yetersizliği sıklığı
Amaç: Pankreas enzim yetersizliği (PEY), diyabetik hastalarda yaygın görülen bir klinik durumdur. Bu tez çalışmasının amacı İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, İç Hastalıkları Anabilim Dalı, Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Bilim Dalı, Diyabet Polikliniğinde en az 5 yıldır Tip 1 veya Tip 2 DM tanıları ile takip edilen hastalarda pankreas enzim yetersizliği sıklığını belirlemek ve bu hastaların demografik, klinik ve laboratuvar tetkikleri ile diyabet komplikasyonları arasındaki ilişkileri değerlendirmektir. Hastalar ve yöntem: İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, İç Hastalıkları ABD, Endokrinoloji ve Metabolizma Bilim Dalı, Diyabet Polikliniği'nde en az beş yıldır Tip 1 veya Tip 2 diyabet tanılarıyla takip edilmekte olan 182 hastadan dışkı örneği alındı. Alınan dışkı örneklerinde enzim-bağlı-immün assay (ELISA) kitleri kullanılarak PEY varlığı açısından fekal elastaz 1 (FE1) ölçümü yapıldı. Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 55,7±12,9 yıldı. Çalışmaya alınan hastaların % 18,2'si (n:33) T1DM, % 81,8'i (n:149) T2DM idi. Hastaların %18,1'inde (n:33) PEY saptandı. T1DM ve T2DM hastalarında ise PEY sıklığı sırasıyla %21,2 (n:7) ve %17,4 (n:26) bulundu. PEY saptanan hastalar diyabet komplikasyonlarının görülme sıklığı açısından değerlendirildiğinde, sadece kardiyovasküler (KV) komplikasyon görülme sıklığında normal pankreas ekzokrin fonksiyonuna sahip diyabetlilere göre artış gözlendi (OR:2,57 (CI %95 1,15-5,76; p=0,021)). Sonuç: PEY, diyabetik hastalarda nadir rastlanan bir durum değildir. Hastalar diyabet tanısı aldıklarında ve takiplerinde bu açıdan değerlendirilmeli, gereğinde ileri tetkik yapılmalıdır. Diyabete bağlı KV komplikasyonları olan hastalar PEY açısından daha dikkatli değerlendirilmelidir. PEY ile DM arasındaki etiyofizyopatolojik özelliklerin daha iyi anlaşılması için geniş çaplı, randomize ve kontrollü, uzun vadeli prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.
Primer immün trombositopenili hastalarda ortalama trombosit hacminin kanama üzerine ve relaps süresinin splenektomi yanıtı üzerine etkisi
İmmün trombositopeni (İTP) trombositlerin otoantikor aracılı yıkımı ile karakterize otoimmün bir hastalıktır. İmmün trombositopenide tedavinin amacı kanamayı önlemek için yeterli trombosit sayısının sağlanmasıdır. Kanama ile ilişkili olan faktörlerin belirlenmesi tedavi gerekliliğini saptama ve doğru tedavi seçeneğinin belirlenmesine katkıda bulunur. Çalışmamızda ortalama trombosit hacmi (MPV) ile kanama ve kanama şiddeti arasındaki ilişkinin irdelenmesi amaçlandı. Ayrıca medikal tedaviye yanıt alınamayan ve splenektomi uygulanan hastalarda, splenektomi yanıtı ile ilişkili faktörlerin araştırılması planlandı. Çalışmamız 2008-2018 yılları arasında Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Farabi Hastanesi Hematoloji Polikliniği'nde İTP teşhisi ile tetkik ve tedavi edilen veya Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Farabi Hastanesi Hematoloji Bilim Dalı'ndan İTP nedeniyle konsültasyon istenilen hastaların dosyalarının retrospektif olarak değerlendirilmesi ile yapıldı. Çalışmaya 139'u kadın, 65'i erkek toplam 204 hasta dahil edildi. 204 hastanın 130'unda (%63,7) kanama bulgusu olduğu görüldü. Kanama bulgusu olmayan hastaların ortalama MPV düzeyi 11,1±1,6 fL, kanama bulgusu olan hastaların ise 9,6±1,5 fL saptandı (p<0,05). 37 hastaya splenektomi yapıldığı, 27 hastada (%72) tedaviye yanıt alındığı görüldü. Tanıdan splenektomi yapılana kadar geçen süre splenektomi yanıtı olan hastalarda 184±156 gün, splenektomi yanıtı olmayan hastalarda 794±1087 gün saptandı. Relaps sonrası splenektomi yapılan hastalarda (n=13) remisyon süresinin; splenektomi yanıtı olan hastalarda (n=10) 160±119 gün, splenektomi yanıtı olmayan hastalarda (n=3) 115, 3240, 1440 gün olduğu görüldü. Tanıdan splenektomi yapılana kadar geçen süre (p=0,28) ve relaps olan hastalarda remisyon süresinin (p=0,209) splenektomi yanıtı ile ilişkisinin olmadığı saptandı. Splenektomi yapılan 27 hastaya operasyon öncesi İVİG verildiği görüldü. 27 hastanın 20'sinde İVİG yanıtı olduğu ve 27 hastanın 19'unda splenektomi yanıtı olduğu görüldü. İVİG yanıtı olanlarda splenektomi yanıt oranlarının daha yüksek olduğu saptandı (p=0,034). Çalışmamızın sonucunda MPV düşüklüğünün kanamaya etki eden bir faktör olduğu ve İVİG cevabı varlığının splenektomi yanıtının olumlu bir göstergesi olduğu gösterilmiştir.
Demir eksikliği anemisi tanısı ile malignite araştırılması için dahiliye servisine yatırılan hastaların gastroskopi ve kolonoskopi sonuçlarının retrospektif olarak incelenmesi
Giriş ve Amaç: Demir eksikliği anemisi, malignite gibi ciddi rahatsızlıkların ilk bulgusu olabilmesi ve yaygın gastrointestinal etiyolojisi nedeniyle iç hastalıkları hekimlerinin öncelikli endişesidir. Araştırmanın amacı; demir eksikliği anemisi tanısı ile malignite araştırılması için dahiliye servisine yatışı yapılan hastaların özofagogastroduodenoskopi (ÖGD) ve kolonoskopi sonuçlarının retrospektif olarak incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: 01/01/2022-30/08/2024 tarihleri arasında T.C. Sağlık Bakanlığı Adıyaman Eğitim ve Araştırma Hastanesi İç Hastalıkları Kliniği'ne başvuran 210 hasta demir eksikliği anemisi nedeniyle retrospektif olarak incelenmiştir. Kategorik değişkenler frekans (n) ve yüzde (%) ile verildi. Çeşitli klinik özellikler ve hasta özelliklerine göre laboratuvar parametreleri Mann-Whitney U Test, Fisher's Exact Test ve Pearson Chi-Square ile karşılaştırıldı. ÖGD ve kolonoskopi bulgularını (var-yok) öngören değişkenleri belirlemek amacıyla ROC Analizi yapıldı. Gastroskopi ve kolonoskopi bulgularını etkileyen faktörlerin belirlenmesi için Çok Değişkenli Lojistik Regresyon Analizi yürütüldü. Bulgular: Hastaların 124'ü (%59,05) kadın ve 86'sı (%40,95) erkekti. 210 hastadan 15 hastaya (%7,10) farklı nedenlerden dolayı ÖGD yapılamadı. ÖGD yapılan 195 hastanın 14'ünde (%7,18) malign kitle saptandı. Malign kitle saptanan hastaların histopatolojik tanıları; 10 hastada mide kanseri (%71,43), 1 hastada özofagus kanseri (%7,14) ve 3 hastada ampulla vateri kanseri (%21,43) olarak tespit edildi. ÖGD yapılan hastalarda diğer patolojik bulgular; 133 hastada gastrit (%68,21), 15 hastada peptik ülser (7,69), 13 hastada polip (%6,67), 5 hastada özofajit (%2,56), 2 hastada özofagus varisi (%1,03), 7 hastada hiatal herni (%3,59), 9 hastada bulbit (%4,62), 2 hastada anjiyodisplazi (%1,03) ve 1 hastada flebektazi (%0,51) olarak saptandı. 210 hastadan 49'una (%23,39) farklı nedenlerden dolayı kolonoskopi yapılamadı. Kolonoskopi yapılan 161 hastanın 11'inde (%6,83) malign kitle saptandı. Malign kitle saptanan hastaların histopatolojik tanıları; 10 hastada kolon kanseri (%90,91) ve 1 hastada primeri bilinmeyen metastatik kitle (%9,09) olarak tespit edildi. Yapılan ileri incelemelerde hastanın endometrium kanseri olduğu izlendi. Kolonoskopi yapılan hastalarda diğer patolojik bulgular; 2 hastada anjiyodisplazi (%1,24), 5 hastada divertikülozis koli (%3,11), 8 hastada eksternal hemoroid (%4,97), 31 hastada internal hemoroid (%19,25), 3 hastada enfeksiyöz kolit (%1,86), 32 hastada polip (%19,88) ve 4 hastada ülseratif kolit (%2,48) olarak saptandı. Sonuç: Çalışmaya alınan 210 hastanın 25'inde malignite (%11,90) saptadık. Bu sonuçlara göre demir eksikliği anemisi olan hastalarda yüksek oranlarda saptanan malignitelerin erken tanısının konabilmesi önem arzetmektedir. Ülkemizde 65 yaş üzerinde tarama amaçlı yapılan kolonoskopilerin ne kadar isabetli olduğu anlaşılmaktadır. Risk grubunda üst GİS incelemesi de mutlaka zamanında yapılmalıdır. Anahtar Kelimeler: Anemi, Demir Eksikliği Anemisi, Gastrointestinal, Kolonoskopi, Gastroskopi, Endoskopi.
Hepatik ensefalopati tedavisi için rifaksimin ve laktuloz kullanan siroz hastalarının barsak mikrobiyotalarının tedavi ile değişiminin incelenmesi
Amaç: Karaciğer sirozu (KC-S) toplumda sık görülen çeşitli etiyolojileri olan kronik bir hastalık olup en önemli komplikasyonlarından birisi hepatik ensefalopatidir. Hepatik ensefalopatinin patogenezinde barsak mikrobiyotasında olan değişimler önem kazanmıştır ve tedavisinde kullanılan ilaçların mikrobiyotada ne gibi değişimler oluşturduğu konusu tartışmalıdır. Bu çalışma hepatik ensefalopati tedavisi ve profilaksisinde rifaksimin ve laktuloz kullanımının, gastrointestinal (GİS) mikrobiyotaki değişiminin incelenmesini ve diğer siroz hastalarıyla karşılaştırılmasını amaçlamıştır. Gereç Yöntem: Çalışmaya gastroeneroloji polikliniğine başvuran veya gastroenteroloji kliniğine interne edilen hastalarda 5 hepatik ensefalopati hastasının (HE-I grubu) tanı anında ayrıca 4 kompanse siroz (KS grubu) ve 4 dekompanse siroz (DS grubu) hastalarının başvuru sırasında dışkıları alındı. Hepatik ensefalopatili 5 hastaya 3 ay laktuloz ve rifaksimin tedavisi verilip, tedavi sonunda 3 tanesinden (HE-II grubu) tekrar dışkı örneği alınabildi. Alınan dışkılardan, bakteryel 16S rDNA gen analizi yapılarak bakteri popülasyonlarının tayini ve yoğunluğu ölçüldü. Bu yoğunluklar ve bakterilerin birbirine oranları ile HE hastalarının ilişkileri karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmaya katılan siroz hastalarının mikrobiyotalarında dekompanse siroz (DS) grubunda; kompanse siroz ve diğer gruptaki hastalara kıyasla Enterobacteriaceae artışı dikkati çekmiş olup istatiksel olarak anlamlıdır. Hepatik ensefalopati grubunda ilk alınan dışkılar (HE-I) ile tedavi sonrasında alınan dışkılar (HE-II) arasında istatiksel olarak anlamlı mikrobiyal farklılık saptanmamıştır. Siroz disbiyozis oranı gruplar arasında anlamlı olmamıştır. Sonuç: Dekompanse siroz hastalarında kompanse siroz hastalarına kıyasla mikrobiyomda anlamlı değişimler gözlenmiş olup siroz disbiyozis oranı (CDR) hesaplanmasında kullanılan mikrobiyal topluluğun farklı popülasyonlarda farklılık gösterebileceği, CDR hesaplanmasında kullanılan bakteri ailelerinin tekrar gözden geçirilebileceği önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: Karaciğer sirozu, hepatik ensefalopati, intestinal mikrobiyota