
8
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Akut pulmoner embolide EPAS-1'in tanısal ve prognostik önemi
Amaç: Bu çalışmadaki amacımız pulmoner tromboemboli hastalarında başvuru anında bakılan laboratuvar parametreleri ve skorlama sistemlerine ek olarak hipoksi ile artışı kanıtlanan bir biyomarker olan EPAS-1 düzeylerinin tanı anında ve tedavi sonrasında değişimlerini ortaya koymaktır. Yöntem: Çalışmamıza Kardiyoloji kliniğinde takip edilen tanı konulmuş 60 adet pulmoner emboli hastası ve Kardiyoloji polikliniğine muayene olup pulmoner embolisi olmayan benzer demografik özelliklere sahip 60 adet kontrol grubu dahil edilmiştir. Hastalara başvuru anında belirlenen laboratuar parametreleri bakılmış, elektrokardiyografik, ekokardiyografik ölçümleri kaydedilmiştir. Ayrıca pulmoner emboli risk ve şiddet skorlamaları uygulanmış buna ek olarak EPAS-1 düzeyleri çalışılmıştır. Tedavi yanıtını belirlemek için 3 gün sonra EPAS-1 düzeylerinin kontrolü yapılmış ve kontrol grubu ile karşılaştırılmıştır. Bulgular: Her iki grup arasında demografik özellikler, hipertansiyon, diyabetes mellitus, koroner arter hastalığı ve akciğer hastalığı açısından fark yoktu. EPAS-1 düzeyleri tanı anında kontrol grubuna kıyasla daha yüksek bulundu ((3,6±1,42/1,57±0,45), p<0.001). Hasta grubunda PESI şiddet skoru ve risk skoru ile istatistiksel anlamlı şekilde pozitif yönde korelasyon gösterdi. EPAS-1 düzeylerinin hastaların tedavileri ile gerilediği ve tedavi çeşitlerine göre düşme eğilimlerinin farklı olduğu gösterildi. Exitus olan hastalarda ise tedaviye rağmen EPAS-1 düzeylerinin artmaya devam ettiği gösterildi (p:0.014) Sonuç: Pulmoner tromboemboli hastalarında halen tanı koydurucu veya dışlama kriteri olarak kullanılabilecek bir biyomarker bulunmamaktadır. EPAS-1 düzeylerinin pulmoner emboli hastalarında tanı anında yükseldiği tespit edilmiş, medikal tedavi başarısı sonrasında düşüşü gösterilmiştir. Çalışmamız, pulmoner emboli hastalarında skorlama sistemleri ve diğer kullanılan laboratuar parametreleri ile anlamlı ve korele seyreden EPAS-1 seviyelerinin, hastalığın tanı sürecinde öngördürücü bir değer olarak kullanılabilmesi ve tedavi yanıtının değerlendirilmesinde tamamlayıcı bir rol alması açısından önem arz etmektedir.
Prediyabetik bireylerin sol atriyum volüm ve fonksiyonlarının 3 boyutlu ekokardiyografi ile değerlendirilmesi ve Nt-proANP düzeyleri ile ilişkisinin araştırılması
Giriş ve Amaç:Diabetes Mellitus (DM) insülinin salgılanmasındaki ve etkisindeki defektlerden ya da ikisinin kombinasyonundan kaynaklanan kronik hiperglisemi ile kendini gösteren metabolik bir hastalıktır. Kan şekeri düzeyi normalden yüksek olmasına karşın diyabet tanısı koymaya yeterli yükseklikte değilse bu durumda kişi prediyabetik olarak tanımlanır. Prediyabet ise Tip 2 diyabete adaylık durumudur. Prediyabetik dönemde dahi kardiyovasküler hastalık riski kan şekeri normal olan bireylere 1.5 kat daha fazladır.Sol atriyum (SA) volüm değişiklikleri prognostik öneme sahiptir. SA volüm ve mekanik fonksiyonlarının sol ventrikül sistolik ve diyastolik fonksiyonları başta olmak üzere kardiyomiyopati, hipertansiyon, kapak hastalıkları ve aritmiler gibi gibi durumlardan etkilendiği, majör advers kardiyak olaylar olan atriyal fibrilasyon, kalp yetmezliği, inme ve ölüm ile ilişkili olduğu ve sonuçta mortalite ve morbiditenin önemli bir göstergesi olduğu bilinmektedir. 3 boyutlu ekokardiyografi (3D EKO) SA volüm ve fonksiyonlarını değerlendirirken doğru ölçümler sağlaması nedeniyle klinik kullanımda ön plana çıkmıştır.Atriyal Natriüretik Peptid (ANP) kalp atriyumuna ait kas hücrelerinde sentez edilerek plazmaya salınan kuvvetli natriüretik, diüretik ve vazoaktif özellikleri olan bir peptid hormondur. Atriyal çapta artışın olduğu durumlarda ANP sistemi aktive olur. ANP konsantrasyonundaki artış atriyal distansiyonun derecesiyle orantılıdır. Kan şekeri düzeyi ile, plazma ANP düzeyleri arasında pozitif korelasyon vardır. Aşikar diyabetik hastalarda plazma ANP düzeyleri artmaktadır. ANP konsantrasyonundaki artış atriyal distansiyonun derecesiyle orantılı olduğundan, ANP SA basınç ve volüm değerlendirilmesinde kullanılan bir belirteçtir.Ekokardiyografik görüntü kalitesindeki artışlara paralel olarak son yıllarda 3D EKO kullanıma girmiştir. İki boyutlu olarak elde edilen görüntülerin üç boyutlu rekonstrüksiyonuna dayanan 3D EKO istenen düzlemden kalbe üç boyutlu bakılabilmesini sağlar. Ayrıca kalbin 2D EKO ile elde edilemeyecek düzlemsel kesitlerinin alınmasına da olanak vermektedir. Rutin klinik kullanımda yerini alan 3D EKO; 2D EKO'ya göre kalp kavitelerinin değerlendirilmesinde ve analizinde çok sayıda avantaja sahiptir. Volumetrik görüntüleme ise 3D EKO'nun en büyük avantajıdır.Bizim bu çalışmadaki amacımız 3D EKO ile prediyabetik bireylerde SA volüm ve mekanik fonksiyonlarını değerlendirip bu parametrelerin N-terminal pro-Atriyal Natriüretik Peptid (NT-proANP) ile ilişkisini araştırmaktır.Materyal ve Metod:Çalışmaya; kardiyak öyküsü, risk faktörüi kardiyak yakınması olmayan ve endokrinoloji kliniğinde yapılan OGTT sonucunda prediyabet saptanan 41 hasta (17 kadın, 24 erkek) ile 43 sağlıklı kontrol (16 kadın, 27 erkek) olmak üzere toplam 84 kişi dahil edildi. Çalışmaya katılan tüm bireylerin rutin biyokimyasal tetkikleri yanında boy uzunluğu, vücut ağırlığı, BMI, VYA ve tansiyon değerleri ölçüldü. Çalışmaya katılan tüm bireylerin klinik ve ekokardiyografik değerlendirilmesi yapıldı. 2D ekokardiyografik incelemede EF, SA çapı, E, A, E/A oranı, DZ, Em, Am, E/Em oranı, Em/Am oranı, İVGZ, İVKZ, S ve EZ ölçümleri gerçekleştirildi. 3D EKO ile SA volüm ve mekanik fonksiyon parametreleri olan SA en büyük volümü (Vmaks), SA en küçük volümü (Vmin), SA atriyal kontraksiyon öncesi volümü (VpreA), SA aktif atım volümü (ASV), SA total atım volümü (TSV), SA aktif boşalma fraksiyonu (AEF), SA total boşalma fraksiyonu (TEF), SA pasif boşalma fraksiyonu (PEF), SA ekspansiyon indeksi (Eİ) ve SA volüm indeksi (SAVİ) değerleri hesaplandı. Ayrıca her iki grubun plazma NT-proANP düzeyleri ölçüldü. NT-proANP düzeyleri ile ile SA volüm ve mekanik fonksiyon parametreleri arasındaki ilişki araştırıldı.Bulgular:Her iki grup arasında yaş, cinsiyet, boy uzunluğu, vücut ağırlığı, BMI, VYA yanında diğer klinik ve demografik özellikler açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamadı (p>0,05). Her iki grup arasında EF açısından da istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamadı (p>0,05). Prediyabetik grubun E/A, Em/Am ve İVGZ değerleri kontrol grubuna göre daha yüksek olup, bu fark istatistiksel açıdan anlamlıydı (p<0,001). DZ, EZ, E/Em, İVKZ ve S değerleri ise kontrol grubuna ile karşılaştırıldığında istatistiksel açıdan anlamlı değildi (p>0,05). SA volüm ve mekanik fonksiyonları 3D EKO ile incelendiğinde Vmaks, Vmin ve VpreA volüm değerleri prediyabetik grupta daha yüksek olup iki grup arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı idi (p<0,001, p=0,002, p<0,001, sırasıyla). ASV, TSV, AEF yüzdeleri kontrol grubu ile karşılaştırıldığında prediyabetik grupta anlamlı olarak daha yüksek saptandı (p<0,001, p<0,001 ve p=0,006, sırasıyla). PEF yüzdesi ise anlamlı olarak hasta grubunda daha düşük saptandı (p=0,003). EI ve TEF açısından ise her iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark izlenmedi (p>0,05). Hasta grubundaki NT-proANP değerleri kontrol grubuna göre yüksek olup bu fark istatistiksel açıdan anlamlıydı (p<0,001). Korelasyon analizinde özellikle NT-proANP ile Vmaks, Vmin, VpreA pozitif yönde korelasyon izlendi (r=0,352, r=0,563, r= 0,504, sırasıyla). TEF VE PEF yüzdeleri ile NT-proANP arasında ise negatif yönde korelasyon olduğu gözlendi (r=-0,522, r=-0,349, sırasıyla).Sonuç:Prediyabetik hastalarda konvansiyonel ekokardiyografiye göre daha hassas bir yöntem olan 3D EKO ile SA volüm ve mekanik fonksiyonlarını gösteren volüm parametre değerlerinin bozulduğu gösterildi. Ayrıca, NT-proANP düzeylerinin prediyabetiklerde artttığı gösterildi ve NT-proANP'nin SA volümleri ve mekanik fonksiyon parametreleri ile ilişkisi gösterildi. Prediyabetik hastalarda SA volüm ve mekanik fonksiyonlarının olumsuz olarak etkilenmesi, kardiyak yapısal bozulma sürecinin henüz aşikar diyabet oluşmadan önce başlamış olduğuna işaret etmektedir. Erken dönemde saptanabilecek benzer bulgular ışığında diyabetik kardiyomiyopatiye yönelik tedavilerle ilerde gelişebilecek klinik kalp yetmezliği önlenebilir veya en azından geciktirilebilir. Bu noktada NT-proANP'nin bu hasta grubunda kullanılabilecek noninvaziv bir tarama belirteci olarakta kullanılabileceğini düşünmekteyiz. 3D EKO SA volüm ve mekanik fonksiyonlarını değerlendirmede duyarlı, kolay uygulanabilir, noninvaziv ve güvenilir bir yöntemdir. Fakat görece yeni bir teknik olduğundan bazı parametrelerin standardı henüz oluşturulamamıştır. Bu noktada 3D EKO ve NT-proANP kombinasyonu ile daha büyük çalışma gruplarında yapılacak kapsamlı çalışmalara ihtiyaç olduğu açıktır.
HDL-K düzeyi yüksek olmasına rağmen koroner aterosklerozu olan hastaların APO A, APO B, CETP ve HDL alt gruplarının aterosklerozu olmayanlar ile karşılaştırılması
Plazma lipoprotein profili, aterosklerotik kardiyovasküler hastalık riskini tanımlamada major faktörlerdendir. HDL-K düzeyi yüksek olmasına rağmen koroner arter hastalığı olanlarda, ateroskleroz gelişmesinde ve ilerlemesindeki temel mekanizmalar henüz bilinmemektedir. Bu grup hastalarda HDL alt gruplarının, apolipoproteinlerin ve KETP aktivite ve kitle düzeylerinin ateroskleroz sürecindeki rolünün ortaya konulması önemlidir. Bu düşünce doğrultusunda çalışmamızın amacı; HDL-K' si yüksek olup, KAH (+) ve KAH (-) kişilerde HDL alt gruplarının dağılımını, apolipoprotein düzeylerini, KETP aktivite durumu ve miktarını karşılaştırmaktır.Çalışmaya Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Kardiyoloji Anabilim Dalı'na Kasım 2011 - Temmuz 2012 tarihleri arasında başvuran, HDL-K değeri ?60 mg/dl ve LDL-K değeri ? 130 mg/dl olan 35 koroner arter hastası ile benzer lipit profiline sahip 35 sağlıklı kontrol grubu alındı. Hasta ve kontrol grubunda KETP aktivite ve kitle, apo A1, apo A2, apo B, HDL 2 ve HDL 3 düzey ölçümleri yapıldı.Apo A2, apo B, HDL 2 ve HDL 3 düzeylerinde KAH (+) ve KAH (-) gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmaz iken apo A1 düzeyleri KAH (+) grupta daha yüksek saptandı (ortalama 588,6 ?g/ml'ye karşı 414 ?g/ml, p=0,006). KETP miktarları açısından gruplar arasında anlamlı fark saptanmazken77(ortalama 27,7 ?g/ml'ye karşı 24,2 ?g/ml, p=0,27) KAH (+) grupta KETP aktivitesinin KAH (-) gruptan istatistiksel olarak anlamlı olacak şekilde daha fazla olduğu izlendi (ortalama 1,08 nmol/?l plazma/1 saat'e karşı 0,98 nmol/?l plazma/1 saat, p=0,007).HDL-K ve LDL-K düzeyleri yüksek olan bu özel çalışma popülasyonunda KAH (+) ve KAH (-) gruplar arasında KETP miktarları açısından fark olmadığı, ancak aktivitesi açısından istatistiksel anlamlı fark olduğu görülmüştür. HDL alt grupları, apo B ve apo A2 düzeyleri açısından fark saptanmazken, öngörülenin aksine KAH (+) grupta apo A1 düzeylerinin daha yüksek oluşu ilgi çekici sonuçlar arasındadır.Anahtar kelimeler: KAH, HDL-K, KETP.
Deneysel oluşturulmuş akut miyokart infarktüsünde Benfotiamin'in etkileri
ÖZET Miyokard İnfarktüsü (MI) Kardiyovasküler Hastalıklar içinde ölüme en fazla sebebiyet veren hastalık grubudur. Isoproterenol (ISO), deneysel akut miyokart infarktüsü modeli oluşturmada sık kullanılan -adrenerjik bir ajandır. Benfotiamin Vitamin B1'in yağda çözünen hali olup antioksidan etkileri bilinmektedir. Bu çalışmada ISO ile deneysel olarak akut miyokart infarktüsü oluşturulan sıçanlarda, antioksidan etkisi bilinen benfotiaminin kalp dokusu üzerine etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada, 24 adet 8 haftalık Wistar albino cinsi erkek sıçanlar kullanıldı. Deney hayvanları her grupta 6 hayvan olacak şekilde 4 gruba ayrıldı. Kontrol grubuna (Grup I) deney süresi olan 14 gün boyunca herhangi bir uygulama yapılmadı. Benfotiamin (grup II) grubuna benfotiamin 70mg/kg/gün dozunda oral yolla verildi. MI (grup III) ve MI + benfotiamin (grup IV) grublarına 150 mg/kg isoproterenol, 24 saat ara ile 2 kez intraperitoneal olarak verildikten sonra MI grubuna deney süresince herhangi bir uygulama yapılmazken MI + benfotiamin grubuna 70mg/kg/gün dozunda benfotiamin oral yolla verildi. Deney sonunda tüm sıçanlar anestezi altında dekapite edilerek kalp dokuları çıkarıldı. Kalp dokularına Hemotoksilen&Eozin, Masson Trikrom, Bax ve Kaspaz 3 İmmunohistokimyası ve TUNEL boyama yapıldı. İmmünohistokimyasal boyamada; kontrol ve benfotiamin gruplarına göre MI grubunda Bax ve Kaspaz 3 immünreaktivitesinde belirgin bir artış gözlenirken, MI + benfotiamin grubunda azalma izlendi. TUNEL boyamada ise kontrol ve benfotiamin gruplarına göre MI grubunda apoptotik hücre artışı belirgin olarak gözlenirken MI + benfotiamin grubunda azalma izlendi. Sonuç olarak, deneysel olarak akut miyokart infarktüsünün oluşturduğu hücresel değişikliklere karşı benfotiamin'in koruyucu etkilerinin gösterilmesi, MI komplikasyonlarını önlemek amacıyla benfotiamin ile ilişkili tedavi yaklaşımlarının denenmesinin yararlı olabileceği ve bu konuda kapsamlı araştırmaların yapılması gerektiği kanaatine varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Miyokart İnfarktüsü, benfotiamin, isoproterenol
Akut koroner sendromlarda aspirin direnci ve trombosit reaktivitesinin zamansal değişkenliği ve kısa dönem prognoza etkisi
Koroner kalp hastalıkları dünyada ölümlerin en sık nedenidir. Koroner kalp hastalıkları klinikte en sık AKS şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Akut koroner sendromlar içinde NSTYME, USAP ve STYME yer alır. NSTYME ve USAP beraber NSTY-AKS olarak adlandırılırlar. Akut koroner sendromlar, dünyada ve ülkemizde prevalansı önemli ölçüde artan halk sağlığı sorunudur. Akut koroner sendrom gelişiminde yaş, cinsiyet gibi değiştirilemez ve DM, HT, sigara, HPL gibi düzenlenebilir risk faktörleri rol oynamaktadır. Bu çalışmada, AKS'larda aspirin direnci ve trombositler reaktivitesinin dolaylı göstergesi olan MPV arasındaki ilişki ve kısa dönem prognoza etkileri değerlendirilmiştir. Haziran 2013 - Eylül 2014 tarihleri arasında Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Servisi'ne başvuran ve AKS tanısı ile Kardiyoloji Kliniği'ne yatırılan çalışma kriterlerine uygun 115 hasta değerlendirildi. Hastaların başvuru anındaki AKS tipleri, risk faktörleri, medikal geçmişleri, aspirin dirençleri ve MPV değerleri incelendi. Aspirin direnci ve MPV değerleri başvuru anında ve 1. ay kontrollerindeki değerlerine göre karşılaştırıldı. Aspirin direnci multiplate impedans agregometre ile değerlendirildi. Çalışmamızda hastalar başvuru anından itibaren 1. ay kontrollerine kadar takip edildi. Hastaların çoğu erkekti (%83.4). Hastaların çoğu STYME (%55.6) ile başvurdu ve STYME lokalizasyonlarına göre değerlendirildiğinde en sık inferior ME izlendi (%32.1). Çalışmamızda başvuru anında ve 1. ayda aspirin direnci ortalamaları sırasıyla 175.9175.2 AU ve 297.1250.5 AU saptandı. Aspirin direncinin 1. ay kontrollerdeki sayısal artışı istatistiki olarak anlamlı saptandı (p:0.0001). Ortalama MPV değerleri başvuru anında ve 1. ay kontrollerinde sırasıyla 8.500.77 fl ve 8.490.78 fl saptandı. Ortalama trombosit hacmi ortalamasında saptanan 0.01 fl'lik artış istatistiksel olarak anlamlı saptanmadı (p:1.0). Kadın hastalarda ve sigara içen hastalarda aspirin direnci anlamlı olarak yüksek bulundu (p:0.0001 ve p:0.007). Çalışma süresince majör yada minör kanama izlenmedi. Dört olumsuz klinik olay izlendi. Bir hasta erken stent trombozu ve takiben SVO nedeniyle kaybedildi. Bir hasta dekompanse KY nedeniyle hastaneye yatırıldı. İki hastada AKS gelişti. Hastaların birine stent içine balon anjioplasti yapıldı ve diğer hasta stent içinde gelişen anevrizma nedeniyle cerrahiye yönlendirildi. Hastaların 1 aylık kısa dönem takiplerinde bile aspirin direncinde klinik olarak önemli sayılabilecek oranda zamansal değişkenlik olduğu saptandı. Bu çalışmada elde edilen verilerin ve sonuçların, daha geniş hasta popülasyonlu prospektif çalışmalar ile desteklenmesi gerektiği kanısındayız
Koroner arter bypass cerrahisi sonrası gelişen atriyal fibrilasyonu öngörmede hatch skorunun yeri ve CHA2DS2VASC skoru ile ilişkisi
Atriyal fibrilasyon (AF), sıklığı %25-40 arasında değişen ve koroner arter bypass cerrahisi (KABC) sonrası en sık görülen aritmidir. Daha önceki çalışmalarda AF'nin artmış mortalite, inme, kalp yetmezliği, böbrek yetmezliği insidansı, uzamış hastanede yatış ve hasta başına yapılan harcamalarda artış ile birlikte olduğu bildirilmiştir. CHA2DS2VaSC skoru, AF olgularında tromboemboli riskini belirleme yönünden oluşturulmuş güncel skorlama sistemidir. Bu skorlama sistemine göre konjestif kalp yetmezliği (C), hipertansiyon (H), ileri yaş (A), diyabetes mellitus (D), kadın cinsiyet (S), inme (S) ve vasküler hastalık (V) varlığına göre bireysel puanlama oluşturulmuş olup, antikoagülan tedavi gerekliliği belirlenmektedir. Literatürde, KABC sonrasında AF gelişme riskini değerlendirme ve hospitalizasyonu öngörme yönünden CHA2DS2VASc skorlamasının kullanılabileceğine yönelik sınırlı sayıda araştırma mevcuttur. Bu çalışmaların sonucunda CHA2DS2VaSC skoru yüksek olan hastalarda KABC sonrası AF daha sık izlenmiş olup, CHA2DS2VaSC skorunun; AF'li olgularda kardiyovasküler nedenli hospitalizasyonu öngörmede belirleyici olabileceği yönünde sonuçlanmıştır. HATCH skorlama sistemi hipertansiyon (H), ileri yaş (A), geçicici iskemik atak veya serebrovasküler olay (T), kronik obstruktif akciğer hastalığı (C), konjestif kalp yetmezliği (H) varlığına göre bireysel puanlama yapılarak oluşturulmuştur. Son dönemlerde yapılan çalışmalarda; yüksek HATCH skoru ile AF progresyonunun korele olduğu saptanmıştır. Literatürde, KABC sonrasında AF gelişme riskini değerlendirme yönünden HATCH skoruyla ilişkili bir veri mevcut değildir. Bu çalışmada KABC sonrası gelişen AF'yi öngörmede HATCH skorunun yeri ve CHA2DS2VaSC skoru ile ilişkisi araştırılmıştır. Yöntem: Çalışma kapsamında 2011-2015 yılları arasında Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kalp Damar Cerrahisi Anabilimdalında elektif olarak KABC operasyonu yapılan olgular retrospektif olarak tarandı. Çalışmaya dahil etme kriterlerini karşılayan 369 olgu alındı. Çalışmaya alınan hastaların HATCH skoru ve CHA2DS2VaSC skoru hesaplandı ve hastalar bu skorlamalar üzerinden gruplara ayrıldı. Ayrıca hastaların bazal klinik karakteristikleri, cerrahi öncesi almakta oldukları tedavileri, ekokardiyografik özellikleri, anjiyografik bulguları, intraoperatif ve postoperatif bulguları detaylı bir şekilde kaydedildi. Bulgular: İzlemde hastaların %28'inde (n=103, ortalama 2,6. günde, ortalama 1,35 epizod, ortalama sonlanma süresi 20,2 saat) AF gelişti. AF gelişen grubun yaş ortalamasının sinüs ritmindeki gruba göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha yüksek olduğu (60,8 ± 10,0 yıl'a karşı 67,8± 9,5 yıl, p<0,001) bulundu. Postop AF gelişen olgularda HATCH skoru ortalaması 1,5 (0-6) olarak saptanırken; postop dönemde sinüs ritmini devam ettiren olgularda ortalama HATCH skorunun 1,2 (0-6) olduğu görüldü. HATCH skorunun postop dönemde AF gelişen grupta, SR grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha yüksek olduğu (p=0,017) bulundu. AF gelişen grubun CHA2DS2VaSC skorunun sinüs ritmindeki gruba göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha yüksek olduğu (2,64 (0-6)'e karşı 3,19 (0-7), p<0,002) saptandı. Cerrahi girişim sonrası AF gelişen olgularda preoperatif dönemde furosemid kullanımının daha fazla olduğu gözlenmesine rağmen (%12'e karşı %6, p=0,047) çoklu değişken analizlerde bu bulgu istatiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0,252, p=0,370). Yoğun bakımda izlem süresi, hastanede yatış süresi ve komplikasyon gelişme oranı AF gelişen grupta istatistiksel olarak anlamlı şekilde yüksekti (Tablo 18). Sonuç: HATCH skoru KABC sonrası AF gelişimini öngörmede iyi bir belirleyici olabilir. CHA2DS2VaSC skoru da HATCH skoruna benzer şekilde, KABC sonrası AF gelişimini öngörmede iyi bir belirleyici olabilir.
ST yükselmesiz miyokard enfarktüslerinde syntax II skoru ile nötrofil/lenfosit ilişkisinin incelenmesi
Amaç: Koroner arter hastalığı (KAH) ülkemizde ve dünyada başta gelen ölüm nedenidir. ST segment yükselmesi olmayan miyokard infarktüsü (NSTEMİ) ise biyolojik belirteçlerde artış olması ancak patolojik ST segment yükselmesinin görülmemesi ile karakterizedir. Koroner anjiyografiye dayanan; lezyonların kompleksliği, morfolojisi koroner arter sistemindeki yerine göre yaygınlık ve ciddiyetini belirlemede anatomik bir skorlama sistemi olan SYNTAX skoru kullanılmaktadır. SYNTAX skoruna hesaplanmasından sonra 6 klinik değişken (yaş, cinsiyet, ejeksiyon fraksiyonu (EF), kreatin klirensi, kronik obstruktif akciğer hastalığı (KOAH) ve periferik arter hastalığı (PAH) eklendikten sonra SYNTAX II skoru hesaplanır. Nötrofil değerinin lenfosit oranına bölünmesiyle elde edilen nötrofil/lenfosit (NLR) değerinin akut koroner sendrom (AKS) ve stabil KAH' da kardiyak olaylar açısından bağımsız bir risk faktörü olduğunu ve NLR düzeyinin ateroskleroz yaygınlığı ile ilişkili olduğu saptanmıştır. Bu çalışmanın amacı, inflamatuar bir süreç olan aterosklerozun yaygınlığını gösteren bir parametre olarak NLR oranının klinik pratikte yerini almasıdır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Ocak 2018 ile Ocak 2019 tarihleri arasında, Adıyaman üniversitesi eğitim ve araştırma hastanesi kardiyoloji kliniğine başvuran 18 yaş üstü "Avrupa Kardiyoloji Derneği 2015 ST yükselmesiz miyokart enfarktüsü kılavuzuna göre 100 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. SYNTAX ve SYNTAX II ile aterosklerozun ciddiyeti, yaygınlığı ve klinik değerlendirilmesi yapılmıştır. Hastalar SYNTAX II skoruna göre düşük SYNTAX II (n:59) ve yüksek SYNTAX II (n:41) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Çalışmamız tek merkezli, retrospektif olarak dizayn edildi. NLR oranı iki grup arasında kıyaslandı. Bulgular: Çalışmaya 100 hasta dahil edilmiş olup bu hastalar sntax skoruna göre grup 1 ve grup 2' ye ayrılmıştır. Grup 1 (Syntax II <23) 59 hastayı kapsamakta olup, grup 2 ise (Syntax II >32) ise 41 hastayı içermektedir. Grup 1' in yaş ortalaması 72.2±7.2 iken, Grup 2' nin yaş ortalaması 75.0±8.3' dur. Grup 1' de erkek hasta oranı 29 (%49.2) iken grup 2 nin erkek hasta oranı 19 (46.3)tür. Syntax skor, Syntax II, total kolestrol, beyaz küre sayısı, nötrofil, lenfosit, NLR değerleri ise grup 2 de grup 1 e göre istatiksel olarak belirgin farklılık göstermiştir (p<0,05). Lojistik regresyon analizinde Syntax II (Relative risk (RR): 2.150;% 95 güven aralığı (GA): 1.539– 3.272; p = 0.001) ve NLR (RR: 1.836;% 95 GA: 0.888–2.324; p = 0.005), NSTEMİ'ın çok değişkenli bağımsız prediktörleri olarak belirlendi Sonuç: Plazma NLR oranı Syntax skoru yüksek olan hasta grubunda Syntax skoru düşük olan gruba göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. SYNTAX -II' nin anatomik SYNTAX' a göre belirgin üstünlüğü olup, bizim çalışmamızda yüksek NLR düzeyleri yüksek SYNTAX -II skoru ile paralellik göstermiştir. Sonuç olarak; NLR düzeyleri koroner arter hastalığı yaygınlığı ve ciddiyetinin öngördürücüsüdür. Anahtar Kelimeler: Akut koroner sendrom, Ejeksiyon fraksiyonu, Kronik obstruktif akciğer hastalığı, Nötrofil / lenfosit oranı, Periferik arter hastalığı, ST segment yükselmesi olmayan miyokard infarktüsü, Syntax Skoru
Prediyabet hastalarında biyoelektriksel impedans parametrelerinin karotis intima media kalınlığı ile ilişkisinin değerlendirilmesi
Diyabetin ateroskleroz ve buna bağlı mortalite ve morbidite artışına neden olduğu bilinen bir gerçektir. Diyabetin pek çok hastalıkta prognozu kötüleştirdiği, kan şekeri kontrolünün hayat kalitesini arttırdığı ve yaşam ömrünü uzattığı ile ilgili pek çok çalışma yapılmıştır. Prediyabet; diyabet öncesi bir durumu ifade eder ve etkileri yeni çalışmalar ile ortaya konan klinik bir durumdur. Prediyabetin de diyabet gibi pek çok ek hastalığa yol açacağı çeşitli çalışmalar ile belirlenmiş olup erken tedavinin hayat kalitesinde ciddi artış yapacağı bir gerçektir. Atherosklerozun bir göstergesi olarak kabul edilmiş olan karotis intima media kalınlığının, prediyabet hastalarında biyoelektriksel impedans cihazı ile ölçülen yağ-kas oranı ile ilişkisi bize; prediyabet hastalarında aterosklerozun başlayıp başlamadığını ve bu durumun yağ-kas oranı ile ilişkisini gösteren mühim bir bulgu olacaktır. Çalışmamızın sonunda prediyabetin yaştan bağımsız olarak karotis intima media kalınlığında dolayısı ile ateroskleroz riskinde anlamlı artışa sebep olduğunu ve bu durumun vücut yağ-kas oranı ile anlamlı ilişki içerdiğini tespit ettik. Anahtar Kelimeler: Prediyabet, Karotis İntima-Media Kalınlığı, Biyoelektriksel İmpedans Analizi, Yağ - Kas Oranı