1908-1914 yılları arasında Anadolu'da devlet, köylü ve üretim

Osmanlı Devleti'nde 19. yüzyıldan itibaren devam eden değişim/dönüşüm hareketi, 1908 yılında Meşrutiyet'in II. kez ilanıyla birlikte önemli bir evreye girmişti. Meşrutiyet rejiminin öncü örgütü olan İttihat ve Terakki Cemiyeti; askeri, ekonomik, idari ve toplumsal anlamda birçok reform projesini gündeme getirmişti. Bu projeler "bu devlet nasıl kurtulur?" sorusuna verilen yanıtların planlı bir bütünü niteliğindeydi. Öne sürülen argümanlara göre Osmanlı Devleti'nin yaşadığı sıkıntıların en önemli nedeni ekonomi olarak görülmüştü. Bu nedenle Meşrutiyet idarecilerine göre yapılacak reformlar, devletin ekonomik gücünü artırmaya yönelik hamleler olmalıydı. Bu bağlamda öncelikle ekonominin temel sac ayaklarından olan köylü ve köylülüğün durumu ele alınmıştır. Köylü; vergiler, mültezimler, üretim-dağıtım organizasyonu, alet-edevat eksikliği ve hayvan hastalıkları gibi birçok sorunla mücadelede yıllardır yalnız bırakılmıştı. Bu doğrultuda devlet-köylü ilişkisi, merkezi yönetimin öncelikleri arasına alınmıştı. Nüfusunun büyük çoğunluğu kırsalda yaşayan Osmanlı Devleti'nde Meşrutiyet rejiminin yöneticileri, ekonomik atılımı gerçekleştirmek için üretimi artırmak; üretimi artırmak için de köylülüğün durumunun düzeltilmesi gerektiği inancındaydı. Nitekim 1910 yılında "Memalik-i Osmaniye'nin Zirai Programı" açıklanmış ve atılacak adımlar belirlenmişti. Fakat yüzyılların biriktirdiği toplumsal bir sorun olarak köy/köylülük ve köylüler, belirlenen "zirai üretimin ticari kapasitesinin artırılmasına" yönelik hedefe bir türlü ulaşamamıştır. Bu başarısızlığın nedenlerinin derin kökleri bulunmaktaydı. Çiftçilerin eğitimi, tarımsal üretim için verilen kredilerin üretime yönelik kullanılamaması, taşrada yerel güç odaklarının etkisinin kırılamaması, alet-edevat konusunda istenilen modernitenin yakalanamaması ve toprağın yapısının ticari tarıma uygun hale getirilememesi hedeflenen tarım reformunun gerçekleşememesinin en önemli nedenleriydi.