20. yy heykeltraşlığında taş malzemeyle biçimlendirme ve uygulamalar

Heykel sanatının geleneksel malzemelerinden biri olan ?Taş?, doğadaki en kalıcı ve en sağlam malzemelerdendir. Heykelcilikte de bu özelliklerinin yanı sıra büyük boyutlu çalışmalara imkân vermesi, homojen yapısı, plastik etkisi, vb. özellikleri nedeniyle heykeltıraşlar tarafından kullanılmaktadır.19 yy.'a kadar heykeltıraşlar taşı, heykeli yapılan kişi ya da konuya dönüştürebilmek için kullanmış ve heykeltıraşların başarısı; detaycılık ve doğadakinin en iyi kopya edilmesiyle belirlenmekte iken 19 yy. başlarından itibaren bu anlayış değişmeye başlamıştır. Rodin'in heykellerinde ilk defa plastik açıdan taşın kendi dokusu ve biçimi bilinçli olarak ön plana çıkarılmıştır.Daha sonraki dönemlerden günümüze kadar pek çok heykeltıraş birbirinden çok farklı akımda ya da anlayışta olmalarına rağmen taş malzemeyi kullanarak heykellerini tasarlamışlardır. Bu araştırmada farklı akım ve dönemlerden gelen, özellikle birbirinden çok farklı tarzda çalışan sanatçılar seçilerek Auguste Rodin, Constantin Brancusi, Henry Moore, Richard Long, Joseph Beuys, Ulrich Ruckriem, Isamu Naguchi ve Tony Cragg'ın taş malzemeyi biçimlendirme tarzları, bu sanatçıların eserleri üzerinden ele alınarak irdelenmiştir.