2000 sonrası Türkiye komedi sinemasında erkeklik inşası

Toplumun cinsiyetler üzerinde oluşturduğu baskı sadece erkeğin kadın üzerindeki baskısı ile sınırlı değildir. Kadınlar özenle gizlenmiş, gizlenmedikleri yerlerde ise ya kötü ya da olabildiğince pasif kalmış tiplemeler olarak yer almışlardır. Ayrıca milliyetçi, çeşitli şiddet yöntemlerine hâkim olan, heteroseksüel, fiziksel olarak güçlü, kendisi gibi olmayan diğer kişilerin tamamını reddeden ideal-hegemonik erkek diğer erkekler üzerinde de bir baskı oluşturmaktadır. Öyle ki suçlu bile olsa yeteri kadar delikanlı olduğu için affedilebilir olarak görülmektedir. Kötü bir baba olabilir ancak bunu telafi edebileceği düşünülmektedir. Önemli olan ataerkil ideolojinin oluşturduğu ve ideal olan hegemonik erkekliği bir şekilde yakalamaktır. Erkekliğin inşasının ideolojik bir süreç olduğu fikrinden yola çıkıldığında bu ideolojinin korunması, yeniden üretilmesi ve sürdürülmesi gerekmektedir. Toplum erkeklere roller yükler. Bu rollerin birer temsili vardır ve bu temsilleri oluşturan anlamlar inşa eder. Tüm bu kavramların inşası ideolojik erkekliğinde inşasını oluşturur. Bu çalışmanın amacı tüm bu kavramlar göz önüne alınarak, 2000 sonrası Türk komedi sinemasında erkekliğin ideolojinin yapısına uygun olarak nasıl inşa edildiğini ortaya çıkartmaktır. Çalışma Greimas'ın Eyleyenler Modeli üzerinden yedi filmin incelenmesinden oluşmuştur. Bu filmler sırasıyla, Vizontele (2001), Maskeli Beşler: İntikam Peşinde (2005), Yahşi Batı (2009), Kolpaçino: Bomba (2011), Çakallarla Dans: Sıfır Sıkıntı (2014), Recep İvedik 5 (2017), Organize İşler: Sazan Sarmalı (2019) şeklindedir.