The alla franca dandies: Modern individuality in the late 19th century Ottoman novels

Tez, Osmanlı Devleti'nin II. Abdülhamit dönemini (1876-1909) Osmanlı toplumunun modernleşmesinin, Batılılaşmasının ve o dönem kapitalist bir sistemin ve burjuvazinin yokluğunda gelişmekte olan bireyciliğin birbirleriyle ilişkisi bakımından incelemektedir. Bu ilişkilere bakarken, tez alafranga züppe edebi karakterini incelemektedir; Fransız, Batı hayranı, Osmanlı/İslam kültürüne yabancılaşmış bir züppe. Alafranga züppe varlığını Ahmet Mithat'ın "yanlış Batılılaşma" eleştirisi olarak yazdığı ve Osmanlı/İslam kültürüyle Batılı maddi ilerlemeyi sentezleyen makbul bir modernleşmenin sınırlarını çizdiği romanı Felatun Bey ve Rakım Efendi'ye (1876) borçludur. Bir diğer ifadeyle, alafranga züppe Osmanlı entellektüellerinin Batılışma hakkındaki düşünce ve kaygıları, geleneksel kökenleri yıkmadan modernleşme istekleri neticesinde vücut bulmuştur. Osmanlı/İslam ve Batı kültürleri karşı karşıya geldikçe, alafranga züppe "yanlış Batılılaşmanın" bir ifadesi olarak halkı negatif bir örnekle eğitme gayesine hizmet etmiştir. Ancak, makbul bir modernleşmenin sınırlarını belirlemek için vücut bulmuş olan alafranga züppe, Osmanlı entellektüellerinin epistemolojik varsayımları sekteye uğradıkça ve Osmanlı toplumunun şimdiki zamanı problematize edilip eleştirildikçe ironik bir biçimde (Ekrem ve Gürpınar gibi romancılar üzerinden), Osmanlı/İslam kültürünün modernist bir eleştirisi ve bireyci tutumların bir ifadesi haline gelmiştir. Bu anlamda tez, alafranga züppe karakterinin bahis konusu evrimi üzerinden Osmanlı modernleşmesinin kendine has özelliklerini ve gelişimini incelemektedir.